Heathen
#1
Heathen - Breaking the Silence (1987)

[Obrazek: Heathen_Breaking_The_Silence.jpg]

Tracklista:
1. Death by Hanging 05:04
2. Goblin's Blade 04:34
3. Open the Grave 07:22
4. Pray for Death 03:42
5. Set Me Free (Sweet cover) 03:46
6. Breaking the Silence 05:51
7. World's End 07:05
8. Save the Skull 05:22

Rok wydania: 1987
Gatunek: power/thrash metal
Kraj: USA

Skład zespołu:
David Godfrey - śpiew
Lee Altus - gtara
Doug Piercy - gitara
Mike "Yaz" Jastremski - gitara basowa
Carl Sacco - perkusja


Jakiś cień niepowodzeń wisiał nad HEATHEN  z Sonory (Kalifornia) od początku jego istnienia. Założony z inicjatywy Altusa i Sacco w 1984 roku, już w 1985 utracił swojego uzdolnionego kompozytora i wokalistę Sama Kressa, wcześniej też odszedł do MODRED znakomity gitarzysta Jim Sanguinetti. Prawdą jest, że zmiany były dokonane wybornie, bo frontmanem został David Godfrey (White) z BLIND ILLUSION, a gitarzystą błyskotliwy technik Doug Piercy. Z nowym basistą Mike "Yaz" Jastremskim nagrali ostatecznie "Breaking the Silence"dla znanej wytwórni Combat Records.

Ta płyta realnie patrząc była jedną z pierwszych jasno wyrażonych manifestacji stylu power/thrash, gdzie proste wysokoenergetyczne granie wzbogacone zostało o powerowe elementy wypracowane w połowie lat 80tych w USA.
W jakiś sposób w samej konstrukcji ten album nawiązywał do pierwszych płyt METALLICA czy ANTHRAX, jednak młodzieńczy bunt został tu zastąpiony elegancją wykonania i dopracowaniem technicznym.
Dodatkowo pewne sprawy potraktowane zostały z lekkim przymrużeniem oka, jak umieszczenie kapitalnej power metalowej wersji glamrockowej grupy SWEET Set Me Free, czy w pompatycznym rozpoczęciu Death by Hanging, oraz w neoklasycznych wtrąceniach w numerze tytułowym. HEATHEN jest podobny w tej kompozycji do stylu debiutu EXODUS, choć wysoki wokal Godfrey'a i masywne powerowe riffy w przejściach czynią tę muzykę swoistą.
Najbardziej charakterystyczne są wycyzelowane, o zegarmistrzowskiej precyzji wykonania sola i dialogi gitarowe dwóch Axemanów -Altusa i Piercy, którzy wygrywają na tym LP nieprawdopodobne cudeńka, niespotykane na thrashowych albumach innych grup. Czasem to nawet jest nie tylko solo, ale sam układ głównych riffów jak w potoczystym Goblin's Blade. Gdy grają mroczniej, jak w dosyć Open the Grave nie są już jednak tak bardzo przekonujący jak w żywiołowych power/thrashowych eksplozjach typu Pray for Death z dwukanałowym wokalem i wykorzystaniem podstawowych patentów US Power i muzyki wczesnego EXODUS. Umiejętnie operują zwolnieniami i przyspieszeniami w ostrym i surowym Breaking the Silence, przetaczają się w thrash/power nawałnicy w World's End, niewinnie rozpoczynającym się duetem z gitara akustyczną i romantycznym pojękiwaniem Godfrey'a.
Konkretne melodie, konkretna gra dwóch Guitar Hero, konkretny metalowy atak, tak jak w zamykającym płytę Save the Skull.

Poparte zostało to bardzo dobrą produkcją w stylu "sharp", co nie znaczy, że sound rozdziera uszy i nieboskłon. Pewną wadą jest zbyt cicha perkusja, a szkoda, bo Sacco gra w wielu miejscach bardzo rzadko spotykane patenty.
Był to album bardzo niedoceniony w czasie gdy się ukazał, poniekąd z powodu niezbyt dobrej promocji. Problemy personalne zespołu pogłębiły ten stan i tak naprawdę wartość tego LP doceniona został zacznie później, później nawet niż po ukazaniu się powalającego "Victims of Deception".

Ocena 9/10

new 2.08.2018
NIE JESTEM ATEISTĄ - WIERZĘ W HEAVY METAL

"Only The Strong Survive!"

Odpowiedz
#2
Heathen - Victims of Deception (1991)
[Obrazek: 1412.jpg]

Tracklista:

1. Hypnotized 08:35
2. Opiate of the Masses 07:50
3. Heathen's Song 09:27
4. Kill the King (Rainbow cover) 03:35
5. Fear of the Unknown 07:08
6. Prisoners of Fate 06:21
7. Morbid Curiosity 06:28
8. Guitarmony (instrumental) 03:31
9. Mercy Is No Virtue 06:29

Rok wydania: 1991
Gatunek: heavy/thrash metal
Kraj: USA

Skład:
David Godfrey - White - śpiew
Lee Altus - gtara
Doug Piercy - gitara
Darren Minter - perkusja
oraz:
Marc Biedermann - gitara basowa
Thaen Rasmussen - gitara ("Prisoners of Fate" i "Guitarmony")

Prawdziwa sztuka często rodzi się  w  trudzie i bólach. Po wydaniu "Breaking the Silence" ekipa HEATHEN praktycznie się rozsypała. Odszedł David Godfrey oraz Sacco i Jastremski. Wciąż próbowano nowych muzyków i wśród nich przewinął się nawet wokalista Paul Baloff z EXODUS, z nim jednak nagrano tylko skromne demo mające przygotować grunt pod nowy album. Gdy odszedł, w jego miejsce pojawił się inny znakomity frontman, David Wayne z METAL CVHURCH, jednak niczego w końcu z zespołem ne nagrał. Niemal  w ostatnim momencie wrócił David Godfrey jako David R.White i gdy pozyskano nowego perkusistę Mintera oraz basistę Randy Laire wydawało się,że najgorsze minęło. Ten jednak zginął w wypadku samochodowym w roku 1991 i ostatecznie jako muzyk sesyjny zagrał na basie Marc Biedermann z BLIND ILLUSION. Już w czasie sesji nagraniowych DougPiercy oświadczył, że odchodzi i ostatnie partie gitarowe w Prisoners of Fate i Guitarmony nagrał mało wówczas znany gitarzysta Thaen Rasmussen. Nie jest więc prawdą jakoby to Altus i Piercy dokonali cudu w instrumentalnym Guitarmony.

Jest oczywiste, że "Victims of Deception" to płyta jedyna w swoim rodzaju, niezwykła i absolutnie kultowa.
Jeśli przyjąć, że "Czarna Metallica" z tego samego roku jest manifestem przystępnego post-thrashowego grania, to ten LP jest wysublimowaną techniczną odpowiedzą na METALLICA A.D.1988.
Tej monumentalnej płyty nie można traktować jako zbioru odrębnych kompozycji, ani jako jednolitej całości. Duszna, niepokojąca, momentami psychodeliczna atmosfera, siła i rozwaga rozgrywania poszczególnych kompozycji, brylantowa gra gitarzystów, realna przystępność kompozycji i wyrazistość melodii, przy czym wcale nie  takich łatwych.
No i White. To jakby przyszedł zupełnie inny wokalista. Niesamowity White stojący ponad surowym, stalowym, ostrym soundem gitar. White przemawiający z trybuny, White hipnotyzujący tłumy. Imponujący występ.
Czy grają szybko, czy wolno, czy jest to niebłagany thrash, czy też wysublimowany, niemal progresywny heavy metal - nieustannie zdumiewają i nie pozwalają ani na chwilę się oderwać od tej muzyki. Może tylko w przypadku Prisoners of Fate czeka się na coś więcej, ale to już tylko zachłanność na HEATHEN.
Gdy Altus i Piercy grają te swoje duety ma się chęć postawić pytanie - czemu w niektórych innych takich zespołach są dwaj gitarzyści? Po co? Tu właśnie powala dostojność i monumentalizm Guitarmony, nawet jeśli gra tam Rasmussen.Biederman i Minter zrobili coś niezwykłego. Oni po prostu oddali rytmiczne pole gitarom. Oni akcentują, zagrywają przejścia i jest sekcja rytmiczna ascetyczna i genialna przez to. Warto jednak zwrócić uwagę na fantastyczne szarże basu na wstępie do Fear of the Unknown.
HEATHEN gniecie, HEATHEN miażdży, przy tym nigdzie się nie spiesząc i to idealnie słychać w Heathen's Song.
HEATHEN beztrosko umieszcza cover, i to jaki cover(!), w środku albumu i w niczym to nie nie przeszkadza.
HEATHEN powoduje opad szczęki, gdy wchodzi gitara w solo w Morbid Curiosity.
Album w sferze produkcyjnej to dziecko Kalifornii. Mix w San Francisco, mastering  w Hollywood. Zrobiono wszystko by to zabrzmiało jak należy. Gitary są lekko stłumione, stalowe, minimalnie cofnięte dla zrównania ich z sekcją rytmiczną. White idealnie klarowny i nie ma ani jednej sekundy, by gitary go zasłaniały.


Grupie HEATHEN nie dane było stać się Pierwszą Gwiazdą w Konstelacji Kalifornijskiej. Wobec niestabilności składu i problemów finansowych zespół został rozwiązany w roku 1992. Piercy potem łączył pasję kierowcy rajdowego w Europie z muzyką, i jakiś czas grał w brytyjskim ANGEL WITCH u boku Guitar Hero Heybourne.
Czasem się mówi, że HEATHEN w każdej kompozycji z tego albumu zawarł więcej, niż niejeden zespół grający podobną muzykę na całej płycie i to jest chyba prawda.
Nie zawaham się powiedzieć, że ta płyta należy do trzech najlepszych albumów w okołothrashowym graniu, ale nie wskażę dwóch pozostałych. Sami wstawcie dwa pozostałe albumy i być może "Victims od Deception" będzie w tym zestawieniu Numerem Jeden.
Wiele lat minęło nim na fali odrodzenia zainteresowania thrashem w USA historia dopisała dla zespołu ciąg dalszy.

ocena 10/10

new 2.08.2018
NIE JESTEM ATEISTĄ - WIERZĘ W HEAVY METAL

"Only The Strong Survive!"

Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości