Paradise Lost

[SteelHammer]

Paradise Lost - Ascension (2025)



Tracklista:
1. Serpent on the Cross 06:12       
2. Tyrants Serenade 04:20       
3. Salvation 07:07      
4. Silence like the Grave 04:46       
5. Lay a Wreath upon the World 04:51       
6. Diluvium 05:47       
7. Savage Days 03:54       
8. Sirens 04:46       
9. Deceivers 03:37       
10. The Precipice 05:42

Rok wydania: 2025

Gatunek: Heavy/Gothic/Doom Metal

Kraj: Wielka Brytania

 

Skład zespołu:

Nick Holmes - śpiew

Gregor Mackintosh - gitara, instrumenty klawiszowe

Aaron Aedy - gitara

Stephen Edmondson - bas

Guido Montanarini - perkusja

Po pięciu latach i niepotrzebnym nagraniu na nowo Icon, PARADISE LOST prezentuje we wrześniu 2025 roku nakładem Nuclear Blast Records swój 17 album.

Do zespołu dołączył nowy perkusista, Guido Montanarini, znany raczej z brutalniejszych odmian metalu, jednak tutaj jego gra sprawdza się znakomicie. Jego potężne litaury grzmią, talerze wściekle syczą i nadają wybornej przestrzeni w rozpoczynającym album Serpent on the Cross, który jest absolutną, gatunkową dewastacją. Tyrants Serenade to typowy i delikatny PARADISE LOST najwyższej klasy w ich niepodrabialnym stylu, z fantastycznymi gothic metalowymi zwrotkami, chłodnymi, czystymi zaśpiewami Holmesa z miażdżącymi, kontrastującymi growlami w refrenie. Klasyczna, brytyjska szkoła gothic doom!

Tak jak Holmes w tradycyjnym dla siebie stylu hipnotyzuje, tak Gregor Mackintosh i Aaron Aedy grają z charakterystycznym dla siebie ciepłem i smutkiem w gitarach, z delikatnie posępnym klimatem, chociaż na tym LP zdecydowanie sięgają również do korzeni doom/death, jak w rewelacyjnym, siedmiominutowym Salvation z surowymi gitarami i inspiracjami CANDLEMASS. Pięknie to się rozwija w refrenie, bardzo intymnym, pełnym uczucia, z nakładkami wokalnymi godnymi najlepszych płyt MOURNING BELOVETH, ze znakomitymi partiami gothic, pełnych dramaturgii i cierpienia. Do tego Montanarini... Co za moc! Konsekwentny i surowy Silence like the Grave ma transowy, znakomity refren, i ta środkowa partia! Lay a Wreath upon the World to muzyka bardziej oniryczna, dla PARADISE LOST może nawet w pewnym sensie eksperymentalna, z odległymi, żeńskimi wokalami, ale klimat i mrok są tutaj idealnie dawkowane. Diluvium krąży gdzieś pomiędzy klasycznym heavy metalem a gothic i to kompozycja najsłabsza na tym LP. Co innego pełen klimatu Savage Days, taki odległy, chłodny niczym morska bryza, z promykami nadziei, przebijającymi się przez chmury... Piękna wycieczka do krainy łagodności. Może swoją bezpośredniością zaskakuje Sirens i to jest gothic metal dobry, ale nie porywający. Deceivers to znów granie szybsze, może i dobre, ale tak jak Dilivium nie pasuje do tego albumu.

Na koniec absolutne zniszczenie w klasycznie doom/death metalowym The Precipice ze wspaniałymi aranżacjami klawiszowymi, zimnem, tęsknotą. Tak, w takim graniu PARADISE LOST to nadal mistrzowie i nie rozczarowują.

Lawrence Mackrory to inżynier dźwięku kojarzony z ostrzejszym granie, ale spisał się na medal, nadając ogromnej przestrzeni gitarowym, wydzielając osobny plan dla Holmesa, który jest w wybornej formie, a sekcja rytmiczna w tym zespole już dawno tak bardzo nie wgniatała w ziemię. Mistrzostwo, do tego przy zachowaniu charakterystycznego ciepła gitar PARADISE LOST.

Mistrzowskie wykonanie jak zwykle, chociaż druga połowa tego LP, gdzie próbują do One Second czy nawet Host nie jest przekonująca. Tradycyjny PARADISE LOST za to jest najwyższej klasy i są nadal mistrzami klimatu.

Ocena: 9/10

SteelHammer