Vanishing Point

[SteelHammer]

Vanishing Point - Eremition (2026)



Tracklista:
1. Sirens 04:50       
2. Bring Me the Night 03:57       
3. Faultline 04:12          
4. EverLost 03:58          
5. The Faceless 03:54       
6. King of Denial 05:21         
7. A Year Turns to Nine 04:01         
8. The Other Side 04:43          
9. Eremition 04:58

Rok wydania: 2026
Gatunek: Progressive Melodic Metal
Kraj: Australia

Skład zespołu:
Silvio Massaro - śpiew
Chris Porcianko - gitara
Ande Falko - gitara
Gaston Chin - gitara basowa
Damien Hall - perkusja

VANISHING POINT powraca po 6 latach z nowym, debiutującym gitarzystą, Ande Falko, który grał już z zespołem wcześniej, ale oficjalnie dołączył w 2025 roku.

Album wydany zostanie nakładem własnym 20 listopada 2026 roku.

Eremition to kontynuacja i rozwinięcie kierunku, obranego na Dead Elysium i nadal jest to melancholijno-nostalgiczny melodic metal z rejonów EVERGREY, z delikatnymi, ale wysmakowanymi odcieniami rocka, jak w wybornym Bring Me the Night. Wstęp w postaci Sirens jest mocarny i dewastujący klimatem i poziomem realizacji. Orkiestracje są tutaj rewelacyjne, chwytliwość refrenu na poziomie najlepszych kompozycji EVERGREY czy może nawet kanadyjskiego BOREALIS w przestrzeni. Przepiękne otwarcie, w którym Silvio Massaro słychać, że wkłada całe serce. Szczerość przekazu, swoboda, z jaką śpiewa i ładunek emocjonalny są powalające i czarujące, podkreślające niesamowitą dojrzałość tego zespołu.

Ande Falko to ciekawy dodatek dla tego zespołu i może to jest jak do tej pory najlepszy drugi gitarzysta w tym zespole. Wspaniale gra tutaj z Porcianko i ich forma jest tutaj znakomita. Wiele tutaj skromnych ornamentacji w obrębie samych kompozycji, kiedy jednak przechodzą do części głównej, to jest techniczna dewastacja z chirurgiczną precyzją. Czytelne, niezwykle melodyjne, a współpraca sekcji rytmicznej jest perfekcyjna. Kompozycje na tym LP zaskakują swoją lekkością i swobodą, wykorzystaniu progressive jako bogatych, inteligentnych aranżacji i realizacji dalszych planów, a Faultline jest pięknym tego przykładem. Bardziej rockowy, dostojny, marszowy EverLost uderza w nuty rocka MASTERPLAN i WHITESNAKE w zwrotkach, a w rozwinięciu mamy echa EVERGREY. The Faceless zwraca uwagę szarżami klawiszowymi i dramaturgią, w refrenie tym razem bliżej im do Finów z LEVERAGE z pierwszych płyt. Coś z VOYAGER, kiedy jeszcze grali metal ma w sobie King of Denial, tak jak EVERGREY i w refrenach smutek jest autentyczny i hipnotyzujący, chociaż mogłoby to być bardziej chwytliwe.

Szybszy A Year Turns to Nine ma w sobie australijską nieszablonowość, przemieszaną z DREAM THEATER i SYMPHONY X, nie zatracając przy tym własnej tożsamości i wyszło to epicko i jest to chwytliwe, szczególnie w przejściach i mostkach. The Other Side nawiązuje w jakimś stopniu do natury AOR z czasów Distant is the Sun, ale to utwór tylko dobry i w tym stylu bezwzględnie jednak króluje THE FERRYMEN.

Tytułowy Eremition to podniosłe i chłodne zakończenie, gdzie znów wybrzmiewa gdzieś rock, gdzieś EVERGREY.

Realizacja jest bezbłędna i to rozwinięcie tego, co było w 2020 roku. Wybornie zrealizowane sharp & clear w wykonaniu Dean Wellsa. Od strony wykonania również nie ma zastrzeżeń, to utalentowani muzycy i zagrali na najwyższym możliwym poziomie.

Pewnym minusem jest jednak długość niektórych kompozycji i nie zawsze tutaj zespół trafia z rozwinięciami. Hipnotyczny Bring Me The Light wydaje się za krótki jak na tak genialny motyw i partię środkową. Takich momentów jest tutaj więcej i jest to odczuwalne, że jest to jak do tej pory najkrótszy LP w dyskografii, trwający zaledwie 40 minut. Na Dead Elysium kompozycje i gitarzyści mieli spokojnie czas, aby opowiedzieć historię, a słuchacz wsiąknąć, tutaj mimo momentami niezwykłej chwytliwości ma się wrażenie, że są jakieś niedopowiedzenia w historii. 

To kolejny znakomity album w dyskografii tego niedocenionego zespołu z Melbourne, który trzeba znać i poznać, równie frapujący jak piękna okładka w wykonaniu Portugalczyka Augusto Peixoto, ale z nie do końca wykorzystanym potencjałem.

Ocena: 9/10

SteelHammer

Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości Ande Falko (VANISHING POINT) oraz Chrisa Marica (MaricMedia).