<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title><![CDATA[Drużyna Spolszczenia - Wszystkie działy]]></title>
		<link>https://druzynaspolszczenia.pl/</link>
		<description><![CDATA[Drużyna Spolszczenia - https://druzynaspolszczenia.pl]]></description>
		<pubDate>Sat, 14 Nov 2026 17:12:44 +0000</pubDate>
		<generator>MyBB</generator>
		<item>
			<title><![CDATA[Maledictus]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4584</link>
			<pubDate>Sun, 01 Nov 2026 01:39:29 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4584</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Maledictus</span><span style="font-weight: bold;"> - Lazarvs (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/6/9/1469954.jpg?2748" border="0" alt="[Obrazek: 1469954.jpg?2748]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Exordium 01:05          <br />
2. Crypt of Dreams 06:39         <br />
3. Silentium 05:55      <br />
4. Shadows 06:49         <br />
5. Leviathan 05:30      <br />
6. Siren's Lullaby 06:11         <br />
7. Madam Death 06:18      <br />
8. Black Halo 06:41         <br />
9. Maledictus 08:39<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
<div style="text-align: justify;">Gatunek: Progressive Heavy/Power Metal</div>
<div style="text-align: justify;">Kraj: Portugalia</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Rez (Marco Resende) - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">Ben Stockwell (Bernardo Chaves) - gitara</div>
Butch Cid - gitara basowa<br />
Peter Crushes - perkusja<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Dr. Johnny - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">MALEDICTUS powstało z prochów SEVENTH STORM, w którym Mike Storm został sam. Nowym perkusistą został bliżej nieznany Peter Crushes, a nagrania ostatecznie odbyły się w składzie czteroosobowym, ponieważ Josh Riot (Diogo Miguel Gonçalves Martins) opuścił zespół jeszcze zanim zaczęły się nagrania debiutanckiego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Premiera ustalona została na 13 listopada 2026 roku nakładem niemieckiej wytwórni Fireflash Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Nie bez powodu nazwa zespołu pochodzi od tytułu debiutu SEVENTH STORM i filozofia progressive metalu z tego albumu została tutaj rozwinięta. Po krótkim Exordium wchodzi potężny, typowo portugalski Crypt of Dreams, który chwyta od razu za serce wspaniałymi orkiestracjami i refrenem. Rez tego nie mógł zaśpiewać inaczej i jego forma wokalna jest znakomita, tak jak wykonanie całości. Świetnie gra Peter Crushes, tak jak Butch Cid, a niezwykle melodyjne pasaże Bernardo Chaves i spokojne sola gitarowe są wybornym uzupełnieniem kompozycji. Idealny duch współpracy i muzycy perfekcyjnie tutaj się uzupełniają.</div>
<div style="text-align: justify;">Delikatnie melancholijny klimat, jaki tutaj tworzą i to, z jaką konsekwencją grają przypomina dokonania duńskiego MERCENARY z 2011 roku. Sposób, w jaki wplatają melodic death metal, realizacja aranżacji i selektywności refrenów w Silentium od razu przychodzą na myśl ten właśnie Metamorphosis. Piękne są tutaj orkiestracje, tak jak stopniowanie klimatu i dalekosiężny głos Reza. Prawdziwy mistrz, tak jak solo Chavesa. Wyborny jest Shadows, od refrenu po gitarowe ornamentacje. Mostek jest genialny i interesujące w tym albumie jest to, jak nie ma tutaj niepotrzebnego przeciągania motywów czy dziwacznych, progressive metalowych eksperymentów. Te kompozycje są naładowane emocjonalnie i zrealizowane z sercem, dobrze przemyślane i nawet się nie odczuwa, że większość nie trwa mniej niż sześć minut. To jest muzyka hipnotyzująca od początku do końca, gdzie najkrótszy Leviathan wyróżnia się klimatem i monumentalizmem. To płynnie opowiedziana historia, dobrze dawkowana i Siren's Lullaby jest bardzo dobry i osobisty, subtelnie zaaranżowany i jeśli dopatrywać się wpływów MOONSPELL, to głównie tutaj. Wspaniały, oniryczny refren z niezwykle interesującą sekcją rytmiczną i wycofaną gitarą. Pięknie wyważone i emocjonalny, rozpędzony Madam Death z kontrastami w stylu Goteborga dosłownie zabija. Odhumanizowany Black Halo jest zimny i precyzyjny, w środkowej części bezlitośnie masywny niczym nagrania AGRYPNIE.</div>
<div style="text-align: justify;">Punktem kulminacyjnym jest miażdżący walec Maledictus i to niemal 9 minut idealnie skorojnego progressive power z niemal death metalowymi ścianami gitar.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Materiał zrealizowany został w Dynamix Studios w Lizbonie i brzmienie jest znakomite. Sharp &amp; clear, bardzo selektywne, z wybornie ustawioną sekcją rytmiczną i delikatnie wysuniętym wokalistą. Wieloplanowa realizacja i Dr. Johnny okazał się nie tylko utalentowanym inżynierem dźwięku, ale również klawiszowcem i jego plany symfoniczne i klawiszowe są tutaj wzorowo wplecione.</div>
<div style="text-align: justify;">Kapitalny "debiut" uzdolnionych muzyków.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #ff9933;"><span style="font-weight: bold;">Ocena: 10/10</span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Maledictus</span><span style="font-weight: bold;"> - Lazarvs (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/6/9/1469954.jpg?2748" border="0" alt="[Obrazek: 1469954.jpg?2748]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Exordium 01:05          <br />
2. Crypt of Dreams 06:39         <br />
3. Silentium 05:55      <br />
4. Shadows 06:49         <br />
5. Leviathan 05:30      <br />
6. Siren's Lullaby 06:11         <br />
7. Madam Death 06:18      <br />
8. Black Halo 06:41         <br />
9. Maledictus 08:39<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
<div style="text-align: justify;">Gatunek: Progressive Heavy/Power Metal</div>
<div style="text-align: justify;">Kraj: Portugalia</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Rez (Marco Resende) - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">Ben Stockwell (Bernardo Chaves) - gitara</div>
Butch Cid - gitara basowa<br />
Peter Crushes - perkusja<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Dr. Johnny - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">MALEDICTUS powstało z prochów SEVENTH STORM, w którym Mike Storm został sam. Nowym perkusistą został bliżej nieznany Peter Crushes, a nagrania ostatecznie odbyły się w składzie czteroosobowym, ponieważ Josh Riot (Diogo Miguel Gonçalves Martins) opuścił zespół jeszcze zanim zaczęły się nagrania debiutanckiego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Premiera ustalona została na 13 listopada 2026 roku nakładem niemieckiej wytwórni Fireflash Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Nie bez powodu nazwa zespołu pochodzi od tytułu debiutu SEVENTH STORM i filozofia progressive metalu z tego albumu została tutaj rozwinięta. Po krótkim Exordium wchodzi potężny, typowo portugalski Crypt of Dreams, który chwyta od razu za serce wspaniałymi orkiestracjami i refrenem. Rez tego nie mógł zaśpiewać inaczej i jego forma wokalna jest znakomita, tak jak wykonanie całości. Świetnie gra Peter Crushes, tak jak Butch Cid, a niezwykle melodyjne pasaże Bernardo Chaves i spokojne sola gitarowe są wybornym uzupełnieniem kompozycji. Idealny duch współpracy i muzycy perfekcyjnie tutaj się uzupełniają.</div>
<div style="text-align: justify;">Delikatnie melancholijny klimat, jaki tutaj tworzą i to, z jaką konsekwencją grają przypomina dokonania duńskiego MERCENARY z 2011 roku. Sposób, w jaki wplatają melodic death metal, realizacja aranżacji i selektywności refrenów w Silentium od razu przychodzą na myśl ten właśnie Metamorphosis. Piękne są tutaj orkiestracje, tak jak stopniowanie klimatu i dalekosiężny głos Reza. Prawdziwy mistrz, tak jak solo Chavesa. Wyborny jest Shadows, od refrenu po gitarowe ornamentacje. Mostek jest genialny i interesujące w tym albumie jest to, jak nie ma tutaj niepotrzebnego przeciągania motywów czy dziwacznych, progressive metalowych eksperymentów. Te kompozycje są naładowane emocjonalnie i zrealizowane z sercem, dobrze przemyślane i nawet się nie odczuwa, że większość nie trwa mniej niż sześć minut. To jest muzyka hipnotyzująca od początku do końca, gdzie najkrótszy Leviathan wyróżnia się klimatem i monumentalizmem. To płynnie opowiedziana historia, dobrze dawkowana i Siren's Lullaby jest bardzo dobry i osobisty, subtelnie zaaranżowany i jeśli dopatrywać się wpływów MOONSPELL, to głównie tutaj. Wspaniały, oniryczny refren z niezwykle interesującą sekcją rytmiczną i wycofaną gitarą. Pięknie wyważone i emocjonalny, rozpędzony Madam Death z kontrastami w stylu Goteborga dosłownie zabija. Odhumanizowany Black Halo jest zimny i precyzyjny, w środkowej części bezlitośnie masywny niczym nagrania AGRYPNIE.</div>
<div style="text-align: justify;">Punktem kulminacyjnym jest miażdżący walec Maledictus i to niemal 9 minut idealnie skorojnego progressive power z niemal death metalowymi ścianami gitar.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Materiał zrealizowany został w Dynamix Studios w Lizbonie i brzmienie jest znakomite. Sharp &amp; clear, bardzo selektywne, z wybornie ustawioną sekcją rytmiczną i delikatnie wysuniętym wokalistą. Wieloplanowa realizacja i Dr. Johnny okazał się nie tylko utalentowanym inżynierem dźwięku, ale również klawiszowcem i jego plany symfoniczne i klawiszowe są tutaj wzorowo wplecione.</div>
<div style="text-align: justify;">Kapitalny "debiut" uzdolnionych muzyków.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #ff9933;"><span style="font-weight: bold;">Ocena: 10/10</span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Rattlesnakes]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4583</link>
			<pubDate>Fri, 30 Oct 2026 23:42:57 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4583</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Rattlesnakes - Shadows in the Night (2026</span><span style="font-weight: bold;">)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/3/1453764.jpg?5706" border="0" alt="[Obrazek: 1453764.jpg?5706]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Shadows in the Night 03:23       <br />
2. Forever 04:45       <br />
3. Breakdown 03:52      <br />
4. Spellbound 05:11      <br />
5. Destroyer 04:19      <br />
6. Dreamland 00:41       <br />
7. The Other Side of Midnight 04:32      <br />
8. Lost Nor Found 03:36      <br />
9. Where the River Meets the Sea 05:13      <br />
10. For Even Gods Can Die 03:37<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Speed Metal<br />
Kraj: Wielka Brytania<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Rowena Neale - śpiew<br />
George Charleston - gitara<br />
Josh Brown - gitara<br />
Elliott Dryden - bas<br />
Nathan Gratton - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">RATTLESNAKE to kolejny zespół młodego pokolenia z Wielkiej Brytanii, pochodzący z Nottingham, co do którego publika pokładała nadzieje. Coś musiało być na rzeczy, skoro udało im się podpisać kontrakt z uznaną, francuską wytwórnią Listenable Records, która wydała ich debiut 30 października tego roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Wybranie Shadows in the Night na pilotującego singla to genialny zabieg i przepotężne otwarcie, z którego bije energia oraz ujmujący prymitywizm lat 80., szczególnie w celowo niedbałych, ale solidnych popisach gitarowych. W kompozycjach szybszych sprawdzają się świetnie i dobrze się rozumieją. Breakdown to nie najgorsze próby kopiowania MOTORHEAD, tak jak Spellbound dobrze miażdży w bardziej rycerskim stylu w zwrotkach, niestety refren jest bardzo przeciętny i te glamowe ciągoty kiepsko pasują do przepotężnych partii sekcji rytmicznej, bardzo technicznej i grającej z ogromną werwą.</div>
<div style="text-align: justify;">Destroyer ładnie pędzi i ma w sobie coś z BLOOD MONEY i speed/thrash metalowej motoryki. Rowena Neale jest wokalistką bardzo dobrą w szybszych tempach i w wyższych rejestrach brzmi bardzo naturalnie. Bez problemu przebija się przez litaury Nathana Grattona i gęsty, metaliczny bas Elliott Drydena. Największą słabością tego LP są kompozycje wolniejsze, gdzie brakuje ciekawych refrenów i to zachowawcze, brytyjskie granie pod JUDAS PRIEST, w którym prezentują się średnio. The Other Side of Midnight jest bardzo przeciętny, Where the River Meets the Sea rozkręca się bardzo długo i oferuje niewiele więcej niż granie inspirowane British Steel z ciągotami do IRON MAIDEN. For Even Gods Can Die zabija za to chłodem w zwrotkach, tylko znów zwrotki są zdecydowanie bardziej atrakcyjne od refrenu. Kto wątpi w walory głosowe pań w szybszych i mocniejszych kompozycjach, powinien posłuchać Lost Nor Found. Tradycyjne, speed metalowe morderstwo, gdzie falsety zabijają. Świetny utwór, w którym jest coś z agresji wczesnego OVERKILL.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Od strony brzmienia zostało to zrealizowane znakomicie. Sekcja rytmiczna ma tutaj siłę wybuchającej gwiazdy, wszystko w typie sharp &amp; clear. Wspaniała selektywność i świetna realizacja. Od strony wykonawczej również jest dobrze i słychać, że grupa ma talent i potrafią zagrać dobrze i z energią.</div>
<div style="text-align: justify;">Problemem tego LP jest nierówność kompozycji i brak spójności, zdecydowane braki w refrenach. Kiedy zwalniają, jest średnio, momentami słabo i nie mają za wiele do powiedzenia poza generycznym graniem z Wysp. Powinni pozostać przy szybszych tempach, ponieważ słychać, że tam czują się najlepiej.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut grupy z potencjałem.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Rattlesnakes - Shadows in the Night (2026</span><span style="font-weight: bold;">)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/3/1453764.jpg?5706" border="0" alt="[Obrazek: 1453764.jpg?5706]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Shadows in the Night 03:23       <br />
2. Forever 04:45       <br />
3. Breakdown 03:52      <br />
4. Spellbound 05:11      <br />
5. Destroyer 04:19      <br />
6. Dreamland 00:41       <br />
7. The Other Side of Midnight 04:32      <br />
8. Lost Nor Found 03:36      <br />
9. Where the River Meets the Sea 05:13      <br />
10. For Even Gods Can Die 03:37<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Speed Metal<br />
Kraj: Wielka Brytania<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Rowena Neale - śpiew<br />
George Charleston - gitara<br />
Josh Brown - gitara<br />
Elliott Dryden - bas<br />
Nathan Gratton - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">RATTLESNAKE to kolejny zespół młodego pokolenia z Wielkiej Brytanii, pochodzący z Nottingham, co do którego publika pokładała nadzieje. Coś musiało być na rzeczy, skoro udało im się podpisać kontrakt z uznaną, francuską wytwórnią Listenable Records, która wydała ich debiut 30 października tego roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Wybranie Shadows in the Night na pilotującego singla to genialny zabieg i przepotężne otwarcie, z którego bije energia oraz ujmujący prymitywizm lat 80., szczególnie w celowo niedbałych, ale solidnych popisach gitarowych. W kompozycjach szybszych sprawdzają się świetnie i dobrze się rozumieją. Breakdown to nie najgorsze próby kopiowania MOTORHEAD, tak jak Spellbound dobrze miażdży w bardziej rycerskim stylu w zwrotkach, niestety refren jest bardzo przeciętny i te glamowe ciągoty kiepsko pasują do przepotężnych partii sekcji rytmicznej, bardzo technicznej i grającej z ogromną werwą.</div>
<div style="text-align: justify;">Destroyer ładnie pędzi i ma w sobie coś z BLOOD MONEY i speed/thrash metalowej motoryki. Rowena Neale jest wokalistką bardzo dobrą w szybszych tempach i w wyższych rejestrach brzmi bardzo naturalnie. Bez problemu przebija się przez litaury Nathana Grattona i gęsty, metaliczny bas Elliott Drydena. Największą słabością tego LP są kompozycje wolniejsze, gdzie brakuje ciekawych refrenów i to zachowawcze, brytyjskie granie pod JUDAS PRIEST, w którym prezentują się średnio. The Other Side of Midnight jest bardzo przeciętny, Where the River Meets the Sea rozkręca się bardzo długo i oferuje niewiele więcej niż granie inspirowane British Steel z ciągotami do IRON MAIDEN. For Even Gods Can Die zabija za to chłodem w zwrotkach, tylko znów zwrotki są zdecydowanie bardziej atrakcyjne od refrenu. Kto wątpi w walory głosowe pań w szybszych i mocniejszych kompozycjach, powinien posłuchać Lost Nor Found. Tradycyjne, speed metalowe morderstwo, gdzie falsety zabijają. Świetny utwór, w którym jest coś z agresji wczesnego OVERKILL.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Od strony brzmienia zostało to zrealizowane znakomicie. Sekcja rytmiczna ma tutaj siłę wybuchającej gwiazdy, wszystko w typie sharp &amp; clear. Wspaniała selektywność i świetna realizacja. Od strony wykonawczej również jest dobrze i słychać, że grupa ma talent i potrafią zagrać dobrze i z energią.</div>
<div style="text-align: justify;">Problemem tego LP jest nierówność kompozycji i brak spójności, zdecydowane braki w refrenach. Kiedy zwalniają, jest średnio, momentami słabo i nie mają za wiele do powiedzenia poza generycznym graniem z Wysp. Powinni pozostać przy szybszych tempach, ponieważ słychać, że tam czują się najlepiej.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut grupy z potencjałem.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Forbidden]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4581</link>
			<pubDate>Sun, 25 Oct 2026 23:21:39 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4581</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Forbidden - Forbidden (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/7/1457095.jpg?3032" border="0" alt="[Obrazek: 1457095.jpg?3032]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Single Point Failure 05:05       <br />
2. Burning the Lungs of Earth 05:13       <br />
3. Divided by Zero 05:06       <br />
4. DCLXVI 06:41      <br />
5. Psyclops 04:50       <br />
6. Jisei 03:36      <br />
7. Mutually Assured Dysfunction 06:15       <br />
8. Sycophantasy 04:15      <br />
9. The Burden 05:43      <br />
10. Sol Grave 06:21      <br />
11. Flower of Life (Chaos by Design) 09:25<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Thrash Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Norman Skinner - śpiew<br />
Craig Locicero - gitara<br />
Jeremy Von Epp - gitara<br />
Matt Camacho - bas<br />
Chris Kontos - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Craig Locicero razem z Matt Camacho postanowili po raz kolejny wskrzesić FORBIDDEN po 11 latach przerwy. Są oni jedynymi oryginalnymi członkami zespołu, a Russ Anderson odszedł na emeryturę w 2012 roku. W nowym składzie są muzycy doświadczeni i z dorobkiem, jak były perkusista MACHINE HEAD Chris Kontos, Jeremy Von Epp ze stoner/heavy metalowego THE WATCHERS, a wokalistą został Norman Skinner, znany z IMAGIKA i nieodżałowanego NIVIANE.</div>
<div style="text-align: justify;">To już 6 album w dorobku grupy, a wydany został 23 października nakładem oddziału włoskiego Frontiers Records, BLKIIBLK Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">FORBIDDEN przez tych niemal 40 lat grało różne rzeczy, w latach 90. bardziej eksperymentalne jak inne zespoły w czasach kryzysu metalowego. Pierwsze dwa LP były nienaganne technicznie i nie inaczej jest tutaj. Sola gitarowe są bardzo dobre, techniczne i czytelne, ale jednak nie jest to poziom wyśrubowania Omega Wave, ale jednak Jeremy Von Epp to nie Steve Smyth, ale ma swoje momenty, jak w Sol Grave czy Sycophantasy.</div>
<div style="text-align: justify;">Norman Skinner to inny typ wokalisty i wymaga też innej oprawy. Dyspozycja głosowa oczywiście nie budzi zastrzeżeń i pasuje idealnie do stworzonego tutaj repertuaru i Single Point Failure to zdumiewający chwytliwy heavy/thrash metal z rozwiązaniami podpatrzonymi z IMAGIKA i pogłosy tego zespołu są tutaj obecne. Początek tego LP jest bardzo mocny i może nawet za dobry w porównaniu z resztą płyty. Genialny jest Burning the Lungs of Earth w swoim apokaliptycznym, ponurym klimacie, gdzie refren zapada w pamięć i szczerze powiedziawszy to prawdopodobnie najbardziej przebojowa płyta w historii grupy. Skinner, jak to Skinner, swobodnie przechodzi z growlu do falsetu, wszystko brzmi naturalnie i stworzone pod niego. Warto też posłuchać Matt Camacho, bo gra bardzo dobrze, chociaż Chris Kontos ustępuje mu niewiele. Divided by Zero jest genialny w swojej surowości i buńczuczności, ale wytracają na tempie w onirycznym DCLXVI i takie kompozycje w wykonaniu IMAGIKA miała lepsze, nie wspominając o NIVIANE. Psyclops może nie jest tak eksperymentalny, jak Green czy Disortion, ale są tutaj pewne elementy wspólne, z kolei Jisei to marny, pseudoballadowy przerywnik, który niewiele wnosi. Takie rzeczy powinni pozostawić dla ekip z Seattle. Mutually Assured Dysfunction to tylko poprawny thrash, tak jak The Burden nie ma niczego, czego IMAGIKA nie miała na swoich dwóch ostatnich, poprawnych albumach.</div>
<div style="text-align: justify;">Flower of Life (Chaos by Design) miał być punktem kulminacyjnym, ale kompletnie tutaj się pogubili i jest to absolutnie nijaki heavy/power/thrash, gdzie melodia jest niezbyt ciekawa, kopiowanie pomysłów EXODUS wskazuje raczej na bezsilność. Partia progressive w części środkowej z delikatnymi skrzypkami jest tutaj najciekawsza, ale przez 40 lat nie takie rzeczy się słyszało. Prawie 10 minut to o wiele za dużo, kiedy mają tak mało do powiedzenia i może trzeba było zamknąć ten LP Sol Grave. Wtedy by nie było 60 minut dłużącego się materiału.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Zack Ohren współpracował z IMAGIKA i NIVIANE, wykorzystał tutaj doświadczenia z IMAGIKA. Gitary nie są przytłaczające, bas jest dobrze ustawiony i tylko chciałoby się głębszej perkusji, która momentami brzmi jak karton. Dla NIVIANE potrafił stworzyć potężniejszy sound, tutaj jakoś tego ciężaru nie ma.</div>
<div style="text-align: justify;">Powrót nie jest kompromitujący i jest tutaj kilka świetnych i dobrze wykonanych pomysłów, ale w drugiej połowie kompozycje nie są tak dopracowane i wszystko niepotrzebnie się dłuży.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący skład i solidny powrót, będący przekrojem prawie całej twórczości FORBIDDEN.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Forbidden - Forbidden (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/7/1457095.jpg?3032" border="0" alt="[Obrazek: 1457095.jpg?3032]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Single Point Failure 05:05       <br />
2. Burning the Lungs of Earth 05:13       <br />
3. Divided by Zero 05:06       <br />
4. DCLXVI 06:41      <br />
5. Psyclops 04:50       <br />
6. Jisei 03:36      <br />
7. Mutually Assured Dysfunction 06:15       <br />
8. Sycophantasy 04:15      <br />
9. The Burden 05:43      <br />
10. Sol Grave 06:21      <br />
11. Flower of Life (Chaos by Design) 09:25<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Thrash Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Norman Skinner - śpiew<br />
Craig Locicero - gitara<br />
Jeremy Von Epp - gitara<br />
Matt Camacho - bas<br />
Chris Kontos - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Craig Locicero razem z Matt Camacho postanowili po raz kolejny wskrzesić FORBIDDEN po 11 latach przerwy. Są oni jedynymi oryginalnymi członkami zespołu, a Russ Anderson odszedł na emeryturę w 2012 roku. W nowym składzie są muzycy doświadczeni i z dorobkiem, jak były perkusista MACHINE HEAD Chris Kontos, Jeremy Von Epp ze stoner/heavy metalowego THE WATCHERS, a wokalistą został Norman Skinner, znany z IMAGIKA i nieodżałowanego NIVIANE.</div>
<div style="text-align: justify;">To już 6 album w dorobku grupy, a wydany został 23 października nakładem oddziału włoskiego Frontiers Records, BLKIIBLK Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">FORBIDDEN przez tych niemal 40 lat grało różne rzeczy, w latach 90. bardziej eksperymentalne jak inne zespoły w czasach kryzysu metalowego. Pierwsze dwa LP były nienaganne technicznie i nie inaczej jest tutaj. Sola gitarowe są bardzo dobre, techniczne i czytelne, ale jednak nie jest to poziom wyśrubowania Omega Wave, ale jednak Jeremy Von Epp to nie Steve Smyth, ale ma swoje momenty, jak w Sol Grave czy Sycophantasy.</div>
<div style="text-align: justify;">Norman Skinner to inny typ wokalisty i wymaga też innej oprawy. Dyspozycja głosowa oczywiście nie budzi zastrzeżeń i pasuje idealnie do stworzonego tutaj repertuaru i Single Point Failure to zdumiewający chwytliwy heavy/thrash metal z rozwiązaniami podpatrzonymi z IMAGIKA i pogłosy tego zespołu są tutaj obecne. Początek tego LP jest bardzo mocny i może nawet za dobry w porównaniu z resztą płyty. Genialny jest Burning the Lungs of Earth w swoim apokaliptycznym, ponurym klimacie, gdzie refren zapada w pamięć i szczerze powiedziawszy to prawdopodobnie najbardziej przebojowa płyta w historii grupy. Skinner, jak to Skinner, swobodnie przechodzi z growlu do falsetu, wszystko brzmi naturalnie i stworzone pod niego. Warto też posłuchać Matt Camacho, bo gra bardzo dobrze, chociaż Chris Kontos ustępuje mu niewiele. Divided by Zero jest genialny w swojej surowości i buńczuczności, ale wytracają na tempie w onirycznym DCLXVI i takie kompozycje w wykonaniu IMAGIKA miała lepsze, nie wspominając o NIVIANE. Psyclops może nie jest tak eksperymentalny, jak Green czy Disortion, ale są tutaj pewne elementy wspólne, z kolei Jisei to marny, pseudoballadowy przerywnik, który niewiele wnosi. Takie rzeczy powinni pozostawić dla ekip z Seattle. Mutually Assured Dysfunction to tylko poprawny thrash, tak jak The Burden nie ma niczego, czego IMAGIKA nie miała na swoich dwóch ostatnich, poprawnych albumach.</div>
<div style="text-align: justify;">Flower of Life (Chaos by Design) miał być punktem kulminacyjnym, ale kompletnie tutaj się pogubili i jest to absolutnie nijaki heavy/power/thrash, gdzie melodia jest niezbyt ciekawa, kopiowanie pomysłów EXODUS wskazuje raczej na bezsilność. Partia progressive w części środkowej z delikatnymi skrzypkami jest tutaj najciekawsza, ale przez 40 lat nie takie rzeczy się słyszało. Prawie 10 minut to o wiele za dużo, kiedy mają tak mało do powiedzenia i może trzeba było zamknąć ten LP Sol Grave. Wtedy by nie było 60 minut dłużącego się materiału.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Zack Ohren współpracował z IMAGIKA i NIVIANE, wykorzystał tutaj doświadczenia z IMAGIKA. Gitary nie są przytłaczające, bas jest dobrze ustawiony i tylko chciałoby się głębszej perkusji, która momentami brzmi jak karton. Dla NIVIANE potrafił stworzyć potężniejszy sound, tutaj jakoś tego ciężaru nie ma.</div>
<div style="text-align: justify;">Powrót nie jest kompromitujący i jest tutaj kilka świetnych i dobrze wykonanych pomysłów, ale w drugiej połowie kompozycje nie są tak dopracowane i wszystko niepotrzebnie się dłuży.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący skład i solidny powrót, będący przekrojem prawie całej twórczości FORBIDDEN.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Iommi]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4582</link>
			<pubDate>Sun, 25 Oct 2026 01:28:05 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4582</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Iommi - From the Dark (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/9/1459043.jpg?3737" border="0" alt="[Obrazek: 1459043.jpg?3737]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Over the Violent Sun 05:28       <br />
2. Black Times 05:56       <br />
3. World Alone 03:49       <br />
4. Beyond the Dead 05:32       <br />
5. Stormwatcher 05:11       <br />
6. Death Wake 04:56       <br />
7. Return of the Arbalist 04:07       <br />
8. Legacy 07:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Jorn Lande - śpiew<br />
Tony Iommi - gitara<br />
Becky Baldwin - bas<br />
Karl Brazil - perkusja<br />
Mike Exeter - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Po reaktywacji projektu solowego w 2021 roku mało kto oczekiwał czegoś interesującego, szczególnie po instrumentalnych singlach. W 2024 roku jednak coś się ruszyło, zaczęły pojawiać się single, a wokalistą był Glenn Hughes. Ostatecznie jednak współpraca zakończyła się na singlach, potem jednak temat znów ucichł, z różnych przyczyn, w tym śmierci legendy, Ozzy Osbourne'a. W 2026 roku zaczęły się zapowiedzi nowego albumu, krążyły różne dziwne plotki odnośnie składu, tajemnica została ujawniona w lipcu. Może Karl Brazil z tego grona w metalowym świecie jest najmniej znany, ale znakomita Becky Baldwin z FURY i klawiszowiec Mike Exeter to mocny skład, który dopełnił niezmordowany Jorn Lande.</div>
<div style="text-align: justify;">Album wydało BMG 23 października 2023 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Oczywiście, jest BLACK SABBATH, z okresu Heaven &amp; Hell, posępnego Headless Cross i chłodu Dehumanizer. Tak, Iommi jak zwykle rozpoznawalny i gra znakomicie. Tak, nie ma tutaj gatunkowej rewolucji, koło na nowo nie zostało odkryte, bo i po co?</div>
<div style="text-align: justify;">Over the Violent Sun można spokojnie uznać za wizytówkę tego albumu. Hipnotyczny, monumentalny heavy metal, dobrze przemyślany, czerpiący nie tylko z BLACK SABBATH, ale i z doświadczeń Jorna, który na swoich solowych płytach nigdy nie ukrywał inspiracji i fascynacji DIO oraz BLACK SABBATH. Becky Baldwin gra znakomicie i nie jest tylko przedłużeniem sekcji, tak jak Karl Brazil, który gra bardzo technicznie. Subtelne plany klawiszowe Mike Exetera oczywiście świetne i bez pudła. Świetnie tutaj się rozumieją i współpracują, ale to w końcu ekstraklasa i niczego innego nie można było oczekiwać. Kompozycje są oniryczne, hipnotyczne, Iommi gra tutaj dobrze, chociaż w heavy/doom metalowym Black Times jego grę można uznać za skromną.</div>
<div style="text-align: justify;">World Alone to moc Heaven &amp; Hell i Jorna, konsekwentnie zagrany, nośny heavy metal, gdzie Iommi odżywa i jego ozdobniki są tutaj rewelacyjne. Przepotężny Beyond the Dead to powrót do Headless Cross i miażdżący, niesamowity killer i to jest najmocniejszy punkt tego LP. Jorn jest tutaj niesamowity, dewastujący i pokazuje, że na 'Over the Horizon Radar' niedyspozycja głosowa była tylko chwilowa. Jak zwykle dominuje, idealnie wpasowuje się w stworzony tutaj repertuar, który dla niego nowy nie jest i został dla niego stworzony. Czy mógł to zaśpiewać ktoś inny? Nie. Nie w ten sposób, nie w tym stylu i pewne rozwiązania podpatrzone z MASTERPLAN w Stormwatcher nie są tutaj przypadkowe.</div>
<div style="text-align: justify;">Tyr wyłania się z Death Wake, doom to oszczędny, ale to nic, bo gwiazdą jest tutaj niesamowity Jorn i duża w tym jego zasługa, że te kompozycje tak chwytają i zapadają w pamięć, to on tworzy tutaj klimat i nawet pomysły, które nie do końca się sprawdziły w HEAVEN &amp; HELL dzięki niemu tak nie uderzają swoją powszedniością. Idealnym tego przykładem jest Return of the Arbalist, bez Lande byłby to tylko solidny heavy metal.</div>
<div style="text-align: justify;">Na koniec Legacy. Spokojny, podniosły, ciepły, ze znakomitą partią środkową. Wyborne zakończenie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja to oczywiście nie kto inny, jak sam Andy Sneap. Klasycznie, mocno i wyraziście, bez cudów technicznych i może chciałoby się, aby bas był nieco mocniejszy.</div>
<div style="text-align: justify;">W studio zebrała się ekstraklasa i jak ekstraklasa to wszystko zagrała. Elegancki przekrój twórczości Tony Iommiego, gdzie Lande swoją formą wokalną zdobywa szczyty na miarę Worldchanger. Nostalgiczna podróż, w którą warto się wybrać.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Iommi - From the Dark (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/9/1459043.jpg?3737" border="0" alt="[Obrazek: 1459043.jpg?3737]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Over the Violent Sun 05:28       <br />
2. Black Times 05:56       <br />
3. World Alone 03:49       <br />
4. Beyond the Dead 05:32       <br />
5. Stormwatcher 05:11       <br />
6. Death Wake 04:56       <br />
7. Return of the Arbalist 04:07       <br />
8. Legacy 07:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Jorn Lande - śpiew<br />
Tony Iommi - gitara<br />
Becky Baldwin - bas<br />
Karl Brazil - perkusja<br />
Mike Exeter - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Po reaktywacji projektu solowego w 2021 roku mało kto oczekiwał czegoś interesującego, szczególnie po instrumentalnych singlach. W 2024 roku jednak coś się ruszyło, zaczęły pojawiać się single, a wokalistą był Glenn Hughes. Ostatecznie jednak współpraca zakończyła się na singlach, potem jednak temat znów ucichł, z różnych przyczyn, w tym śmierci legendy, Ozzy Osbourne'a. W 2026 roku zaczęły się zapowiedzi nowego albumu, krążyły różne dziwne plotki odnośnie składu, tajemnica została ujawniona w lipcu. Może Karl Brazil z tego grona w metalowym świecie jest najmniej znany, ale znakomita Becky Baldwin z FURY i klawiszowiec Mike Exeter to mocny skład, który dopełnił niezmordowany Jorn Lande.</div>
<div style="text-align: justify;">Album wydało BMG 23 października 2023 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Oczywiście, jest BLACK SABBATH, z okresu Heaven &amp; Hell, posępnego Headless Cross i chłodu Dehumanizer. Tak, Iommi jak zwykle rozpoznawalny i gra znakomicie. Tak, nie ma tutaj gatunkowej rewolucji, koło na nowo nie zostało odkryte, bo i po co?</div>
<div style="text-align: justify;">Over the Violent Sun można spokojnie uznać za wizytówkę tego albumu. Hipnotyczny, monumentalny heavy metal, dobrze przemyślany, czerpiący nie tylko z BLACK SABBATH, ale i z doświadczeń Jorna, który na swoich solowych płytach nigdy nie ukrywał inspiracji i fascynacji DIO oraz BLACK SABBATH. Becky Baldwin gra znakomicie i nie jest tylko przedłużeniem sekcji, tak jak Karl Brazil, który gra bardzo technicznie. Subtelne plany klawiszowe Mike Exetera oczywiście świetne i bez pudła. Świetnie tutaj się rozumieją i współpracują, ale to w końcu ekstraklasa i niczego innego nie można było oczekiwać. Kompozycje są oniryczne, hipnotyczne, Iommi gra tutaj dobrze, chociaż w heavy/doom metalowym Black Times jego grę można uznać za skromną.</div>
<div style="text-align: justify;">World Alone to moc Heaven &amp; Hell i Jorna, konsekwentnie zagrany, nośny heavy metal, gdzie Iommi odżywa i jego ozdobniki są tutaj rewelacyjne. Przepotężny Beyond the Dead to powrót do Headless Cross i miażdżący, niesamowity killer i to jest najmocniejszy punkt tego LP. Jorn jest tutaj niesamowity, dewastujący i pokazuje, że na 'Over the Horizon Radar' niedyspozycja głosowa była tylko chwilowa. Jak zwykle dominuje, idealnie wpasowuje się w stworzony tutaj repertuar, który dla niego nowy nie jest i został dla niego stworzony. Czy mógł to zaśpiewać ktoś inny? Nie. Nie w ten sposób, nie w tym stylu i pewne rozwiązania podpatrzone z MASTERPLAN w Stormwatcher nie są tutaj przypadkowe.</div>
<div style="text-align: justify;">Tyr wyłania się z Death Wake, doom to oszczędny, ale to nic, bo gwiazdą jest tutaj niesamowity Jorn i duża w tym jego zasługa, że te kompozycje tak chwytają i zapadają w pamięć, to on tworzy tutaj klimat i nawet pomysły, które nie do końca się sprawdziły w HEAVEN &amp; HELL dzięki niemu tak nie uderzają swoją powszedniością. Idealnym tego przykładem jest Return of the Arbalist, bez Lande byłby to tylko solidny heavy metal.</div>
<div style="text-align: justify;">Na koniec Legacy. Spokojny, podniosły, ciepły, ze znakomitą partią środkową. Wyborne zakończenie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja to oczywiście nie kto inny, jak sam Andy Sneap. Klasycznie, mocno i wyraziście, bez cudów technicznych i może chciałoby się, aby bas był nieco mocniejszy.</div>
<div style="text-align: justify;">W studio zebrała się ekstraklasa i jak ekstraklasa to wszystko zagrała. Elegancki przekrój twórczości Tony Iommiego, gdzie Lande swoją formą wokalną zdobywa szczyty na miarę Worldchanger. Nostalgiczna podróż, w którą warto się wybrać.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Vital Degree]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4579</link>
			<pubDate>Sun, 02 Aug 2026 23:09:38 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4579</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Vital Degree - The Chronicle of War (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/8/1458797.jpg?5029" border="0" alt="[Obrazek: 1458797.jpg?5029]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Expedition 01:58       <br />
2. Fiat Lux 03:23      <br />
3. Return Order 04:09      <br />
4. The Mobilization 04:16      <br />
5. Marvelous Night 05:59      <br />
6. The Engagement (in the Battle Field) 06:55      <br />
7. The Hall of Valhalla 05:10      <br />
8. Orion Nebula 04:30      <br />
9. Cardiac Arrest (Boris version) 04:02      <br />
10. Different Views (re-recorded ver.) 03:40 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Korea Południowa<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Boris - śpiew<br />
Schevy Kim - gitara<br />
Yoon - perkusja<br />
<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VITAL DEGREE istnieje od 2020 roku, zdobywając uznanie lokalnej sceny singlami i wzbudzając zainteresowanie lokalnej wytwórni Joeun Music, która wydała debiut w lipcu 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To solidna dawka azjatyckiego melodic power metalu z pogranicza AZRAEL oraz KNIGHTS OF ROUND, co słychać już w bardzo dobrym i chwytliwym Fiat Lux, opartym na pozytywnej energii Keeperów i wysokich zaśpiewach Borisa, który jest wokalistą solidnym i nie szarżuje z górnymi partiami. Wyborny jest Return Order z orkiestracjami i gang chórkami, które przeradzają się w znakomite chóry w podniosłym, dumnym refrenie. Pięknie, epicko, z lekko bitewnym zacięciem i inspiracjami MINSTRELIX, szczególnie w sposobie realizacji dalszych planów i wplatania neoklasycznych motywów. Lider zespołu Schevy Kim to gitarzysta biegły i wszechstronny, nie jest to kolejny prosty shredder i w jego grze wyczuwa się ducha gry nowocześniejszej, w ozdobnikach momentami nawet modern. Przykładem takiego "modern" czy visual kei jest The Mobilization i to ma mało wspólnego z symfonicznym wysmakowaniem, a więcej z bardziej buntowniczą naturą heavy metalu tego regionu. Takie rzeczy EFREET grało zwyczajnie lepiej i te kontrasty JUPITER i AZRAEL zupełnie do siebie nie pasują. Marvelous Night powracają do melodic power z motywami pieśni Barda i tu na uznanie zasługuje perkusista Yoon, którego gra jest bogata i nie ogranicza się do prostego stukania w bębny.</div>
<div style="text-align: justify;">The Engagement (in the Battle Field) to próba uderzenia w ambitniejsze tony, kompozycja dłuższa i bardziej rozbudowana, gdzieś chwilami ocierająca się o GALNERYUS z czasów Reincarnation i tutaj połączenia motywów klasycznego power z nowocześniejszymi są lepiej zrealizowane, szczególnie w kwitnącym, chóralnym refrenie, delikatnie pastelowym, ale z rozdzierającym głosem wokalisty. Wspaniale tutaj gra gitarzysta i to wyśmienicie poprowadzona kompozycja. The Hall of Valhalla zaczyna się spokojnie przy pianinie i delikatniejsza strona Borisa tutaj naprawdę czaruje. Pięknie to idzie w stronę symphonic metalu ambitnego i w klimacie BETO VAZUEZ INFINITY z czasów bardzo dobrego Existence. Wyborna, operowa realizacja i w stylistyce takiego rycerskiego power metalu z elementami symfonicznymi realizują się najlepiej na tym LP. Orion Nebula to instrumentalne zakończenie głównej zawartości LP i jest to granie bardzo samolubne i chłodne w gitarze i pokaz umiejętności, których gitarzyście bez wątpienia nie brakuje.</div>
<div style="text-align: justify;">Cardiac Arrest oraz Different Views to starsze kompozycje, znane już z lat 2022-2023 i zagrane dobrze, ale tak jak sam album, lepiej to traktować jako bonusową ciekawostkę. Niezłą, pokazującą też, jak bardzo zespół i jego wizja przez te wszystkie lata się rozwinęły.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest solidna, z wokalistą wysuniętym na pierwszy plan i delikatniej zarysowanymi orkiestracjami oraz niezwykle ciepłymi gitarami, charakterystycznymi dla tego regionu. Świetna realizacja.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący debiutant z Seulu, który w udany sposób kultywuje azjatyckie tradycje power metalu.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.2/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Vital Degree - The Chronicle of War (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/8/1458797.jpg?5029" border="0" alt="[Obrazek: 1458797.jpg?5029]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Expedition 01:58       <br />
2. Fiat Lux 03:23      <br />
3. Return Order 04:09      <br />
4. The Mobilization 04:16      <br />
5. Marvelous Night 05:59      <br />
6. The Engagement (in the Battle Field) 06:55      <br />
7. The Hall of Valhalla 05:10      <br />
8. Orion Nebula 04:30      <br />
9. Cardiac Arrest (Boris version) 04:02      <br />
10. Different Views (re-recorded ver.) 03:40 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Korea Południowa<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Boris - śpiew<br />
Schevy Kim - gitara<br />
Yoon - perkusja<br />
<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VITAL DEGREE istnieje od 2020 roku, zdobywając uznanie lokalnej sceny singlami i wzbudzając zainteresowanie lokalnej wytwórni Joeun Music, która wydała debiut w lipcu 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To solidna dawka azjatyckiego melodic power metalu z pogranicza AZRAEL oraz KNIGHTS OF ROUND, co słychać już w bardzo dobrym i chwytliwym Fiat Lux, opartym na pozytywnej energii Keeperów i wysokich zaśpiewach Borisa, który jest wokalistą solidnym i nie szarżuje z górnymi partiami. Wyborny jest Return Order z orkiestracjami i gang chórkami, które przeradzają się w znakomite chóry w podniosłym, dumnym refrenie. Pięknie, epicko, z lekko bitewnym zacięciem i inspiracjami MINSTRELIX, szczególnie w sposobie realizacji dalszych planów i wplatania neoklasycznych motywów. Lider zespołu Schevy Kim to gitarzysta biegły i wszechstronny, nie jest to kolejny prosty shredder i w jego grze wyczuwa się ducha gry nowocześniejszej, w ozdobnikach momentami nawet modern. Przykładem takiego "modern" czy visual kei jest The Mobilization i to ma mało wspólnego z symfonicznym wysmakowaniem, a więcej z bardziej buntowniczą naturą heavy metalu tego regionu. Takie rzeczy EFREET grało zwyczajnie lepiej i te kontrasty JUPITER i AZRAEL zupełnie do siebie nie pasują. Marvelous Night powracają do melodic power z motywami pieśni Barda i tu na uznanie zasługuje perkusista Yoon, którego gra jest bogata i nie ogranicza się do prostego stukania w bębny.</div>
<div style="text-align: justify;">The Engagement (in the Battle Field) to próba uderzenia w ambitniejsze tony, kompozycja dłuższa i bardziej rozbudowana, gdzieś chwilami ocierająca się o GALNERYUS z czasów Reincarnation i tutaj połączenia motywów klasycznego power z nowocześniejszymi są lepiej zrealizowane, szczególnie w kwitnącym, chóralnym refrenie, delikatnie pastelowym, ale z rozdzierającym głosem wokalisty. Wspaniale tutaj gra gitarzysta i to wyśmienicie poprowadzona kompozycja. The Hall of Valhalla zaczyna się spokojnie przy pianinie i delikatniejsza strona Borisa tutaj naprawdę czaruje. Pięknie to idzie w stronę symphonic metalu ambitnego i w klimacie BETO VAZUEZ INFINITY z czasów bardzo dobrego Existence. Wyborna, operowa realizacja i w stylistyce takiego rycerskiego power metalu z elementami symfonicznymi realizują się najlepiej na tym LP. Orion Nebula to instrumentalne zakończenie głównej zawartości LP i jest to granie bardzo samolubne i chłodne w gitarze i pokaz umiejętności, których gitarzyście bez wątpienia nie brakuje.</div>
<div style="text-align: justify;">Cardiac Arrest oraz Different Views to starsze kompozycje, znane już z lat 2022-2023 i zagrane dobrze, ale tak jak sam album, lepiej to traktować jako bonusową ciekawostkę. Niezłą, pokazującą też, jak bardzo zespół i jego wizja przez te wszystkie lata się rozwinęły.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest solidna, z wokalistą wysuniętym na pierwszy plan i delikatniej zarysowanymi orkiestracjami oraz niezwykle ciepłymi gitarami, charakterystycznymi dla tego regionu. Świetna realizacja.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący debiutant z Seulu, który w udany sposób kultywuje azjatyckie tradycje power metalu.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.2/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Gargant]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4578</link>
			<pubDate>Sat, 25 Jul 2026 03:07:40 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4578</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Gargant - Dead Night Defiance (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/8/4/1384267.jpg?2606" border="0" alt="[Obrazek: 1384267.jpg?2606]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Stormfall 03:43      <br />
2. Dead Night Defiance 03:43      <br />
3. Ghost Riders 03:06      <br />
4. Reckoning into the Mourning Hall 03:39      <br />
5. Fallen King 04:14      <br />
6. Sons of Chaos 04:07      <br />
7. Devil's River 04:23      <br />
8. Battlechaser 04:14<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Brazylia<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Guilherme Sevens - śpiew<br />
Caio Mendonça - gitara<br />
Leandro Carvalho - gitara<br />
Paulo Doc - bas<br />
Phill Drigues - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GARGANT istnieje od 2022 roku i założony został przez byłych członków od lat nieaktywnego PAINSIDE - Guilherme Sevensa, który w 2025 roku podjął słuszną decyzję zostania pełnoetatowym wokalistą grupy oraz Phill Drigues. Z początku był to projekt lokalny, ale w 2025 roku skład został wzbogacony o gitarzystę Caio Mendonça, który działał jeszcze w pierwszej wersji PAINSIDE, THE RECKONING oraz basistę Paulo Doc. Skład dopełnia Leandro Carvalho z... PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut grupa wydała nakładem własnym w wersji digital pod koniec 2025 roku, ale na szczęście grupą zainteresowała się niemiecka wytwórnia Fireflash Records, która zaprezentuje wersję CD dla szerszego grona 25 września 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To tradycyjny i ostry, brazylijski heavy/power metal, z klasycznym natarciem dwóch gitar i morderczą, precyzyjną sekcją rytmiczną, która zabija. Stormfall to klasyk w stylu SCELERATA i PASTORE z apokaliptycznymi solami gitarowymi, silną perkusją i oczywistymi inspiracjami USA. Dla Guilherme Sevensa czas się zatrzymał i śpiewa równie znakomicie, jak na debiucie PAINSIDE sprzed ponad 15 lat. Dumnie i z pazurem atakują w Dead Night Defiance, w którym jest coś z PASTORE i amerykańskiej filozofii w bojowym refrenie, a duet Mendonça/Carvalho na tym LP jest bardzo dobry, chociaż chwilami może zbyt oszczędny, jak w tylko poprawnym Ghost Riders, który powtarza błędy obecnej sceny USPM. Do Brazylii wracamy w wybornym Reckoning into the Mourning Hall, w którym jest wszystko, co najlepsze w RAGE IN MY EYES, od wściekłych, dzikich wokali, bezlitosnej sekcji rytmicznej, która działa z chirurgiczną precyzją, po kruszące mury gitary. I ten refren, bojowy, delikatnie kontrastujący z agresywniejszymi przejściami. Konsekwentnie miażdżą w Fallen King i takiego killera nie powstydziłby się PASTORE czy nawet PAINSIDE. Balladowy Sons of Chaos jest co najwyżej poprawny w klimatach nostalgicznego USPM w klimatach ICED EARTH lat 90. i zdecydowanie lepiej wypada Devil's River w tych klimatach, gdzie rządzą gitary i wysokie zaśpiewy Sevensa. Brazylijczycy mają talent do takich kompozycji podbarwionych lekko progressive i potrafią sprawić, aby było to atrakcyjne. Battlechaser to dobre zakończenie, pokazujące potencjał tej grupy, kiedy dalsze plany wzbogacone są o wstawki symfoniczne i tutaj wyjątkowo zbliżają się do HELKER czy nawet rozwijając pomysły HEVILAN, których im się nie udało. Słuchając tego LP jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że nie wszystkie dobre pomysły zostały wykorzystane w pełnii, ale to jednak materiał wyjątkowo krótki, zaledwie 30 minut.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja jest wzorowa i w Brazylii mają niesamowity talent w kwestii realizacji takich albumów. Sound przepotężny, sharp &amp; clear, bez sztuczności i nie męczący, za to z mocnymi, soczystymi bębnami, które nie brzmią jak karton z USA, a bas metaliczny.</div>
<div style="text-align: justify;">Ameryki tutaj nie odkryto, ale GARGANT zaznaczył swoją obecność jako obiecujący i bez wątpienia utalentowany zespół, który dobrze rokuje i ma ogromny potencjał, tak jak miało PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">PAINSIDE to już jednak historia... Teraz czas na GARGANT!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Gargant - Dead Night Defiance (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/8/4/1384267.jpg?2606" border="0" alt="[Obrazek: 1384267.jpg?2606]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Stormfall 03:43      <br />
2. Dead Night Defiance 03:43      <br />
3. Ghost Riders 03:06      <br />
4. Reckoning into the Mourning Hall 03:39      <br />
5. Fallen King 04:14      <br />
6. Sons of Chaos 04:07      <br />
7. Devil's River 04:23      <br />
8. Battlechaser 04:14<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Brazylia<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Guilherme Sevens - śpiew<br />
Caio Mendonça - gitara<br />
Leandro Carvalho - gitara<br />
Paulo Doc - bas<br />
Phill Drigues - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GARGANT istnieje od 2022 roku i założony został przez byłych członków od lat nieaktywnego PAINSIDE - Guilherme Sevensa, który w 2025 roku podjął słuszną decyzję zostania pełnoetatowym wokalistą grupy oraz Phill Drigues. Z początku był to projekt lokalny, ale w 2025 roku skład został wzbogacony o gitarzystę Caio Mendonça, który działał jeszcze w pierwszej wersji PAINSIDE, THE RECKONING oraz basistę Paulo Doc. Skład dopełnia Leandro Carvalho z... PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut grupa wydała nakładem własnym w wersji digital pod koniec 2025 roku, ale na szczęście grupą zainteresowała się niemiecka wytwórnia Fireflash Records, która zaprezentuje wersję CD dla szerszego grona 25 września 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To tradycyjny i ostry, brazylijski heavy/power metal, z klasycznym natarciem dwóch gitar i morderczą, precyzyjną sekcją rytmiczną, która zabija. Stormfall to klasyk w stylu SCELERATA i PASTORE z apokaliptycznymi solami gitarowymi, silną perkusją i oczywistymi inspiracjami USA. Dla Guilherme Sevensa czas się zatrzymał i śpiewa równie znakomicie, jak na debiucie PAINSIDE sprzed ponad 15 lat. Dumnie i z pazurem atakują w Dead Night Defiance, w którym jest coś z PASTORE i amerykańskiej filozofii w bojowym refrenie, a duet Mendonça/Carvalho na tym LP jest bardzo dobry, chociaż chwilami może zbyt oszczędny, jak w tylko poprawnym Ghost Riders, który powtarza błędy obecnej sceny USPM. Do Brazylii wracamy w wybornym Reckoning into the Mourning Hall, w którym jest wszystko, co najlepsze w RAGE IN MY EYES, od wściekłych, dzikich wokali, bezlitosnej sekcji rytmicznej, która działa z chirurgiczną precyzją, po kruszące mury gitary. I ten refren, bojowy, delikatnie kontrastujący z agresywniejszymi przejściami. Konsekwentnie miażdżą w Fallen King i takiego killera nie powstydziłby się PASTORE czy nawet PAINSIDE. Balladowy Sons of Chaos jest co najwyżej poprawny w klimatach nostalgicznego USPM w klimatach ICED EARTH lat 90. i zdecydowanie lepiej wypada Devil's River w tych klimatach, gdzie rządzą gitary i wysokie zaśpiewy Sevensa. Brazylijczycy mają talent do takich kompozycji podbarwionych lekko progressive i potrafią sprawić, aby było to atrakcyjne. Battlechaser to dobre zakończenie, pokazujące potencjał tej grupy, kiedy dalsze plany wzbogacone są o wstawki symfoniczne i tutaj wyjątkowo zbliżają się do HELKER czy nawet rozwijając pomysły HEVILAN, których im się nie udało. Słuchając tego LP jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że nie wszystkie dobre pomysły zostały wykorzystane w pełnii, ale to jednak materiał wyjątkowo krótki, zaledwie 30 minut.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja jest wzorowa i w Brazylii mają niesamowity talent w kwestii realizacji takich albumów. Sound przepotężny, sharp &amp; clear, bez sztuczności i nie męczący, za to z mocnymi, soczystymi bębnami, które nie brzmią jak karton z USA, a bas metaliczny.</div>
<div style="text-align: justify;">Ameryki tutaj nie odkryto, ale GARGANT zaznaczył swoją obecność jako obiecujący i bez wątpienia utalentowany zespół, który dobrze rokuje i ma ogromny potencjał, tak jak miało PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">PAINSIDE to już jednak historia... Teraz czas na GARGANT!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Varras]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4577</link>
			<pubDate>Sat, 18 Jul 2026 01:46:43 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4577</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Varras - Electric Stardom (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://steelgallery.com/metal-store/wp-content/uploads/sites/6/2026/04/Cover1.jpg" border="0" alt="[Obrazek: Cover1.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
<br />
1. Electric Stardom<br />
2. In My Life<br />
3. Holy Periza<br />
4. The Tears Of The World<br />
5. Enlightened By God<br />
6. On The Megadeath Crossroads<br />
7. Sexy Love<br />
8. Layzer Mark<br />
9. Concerto In G Minor RV 578<br />
10. Lonely Dreamer<br />
11. Palisha (CD Bonus)<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Costas Varras - gitara<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Mark Boals - śpiew (1, 2, 4)<br />
Goran Edman - śpiew (3, 7, 10)<br />
Leonidas Petropoulos - bas, instrumenty klawiszowe (1-3, 8-9)<br />
Aggelos Tsoukalas - perkusja<br />
Bob Katsionis - instrumenty klawiszowe (3-7, 10)<br />
Sotiris Pomonis - gitara (7)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Pochodzący z Aten Costas Varras to mniej znany gitarzysta sceny greckiej, który od lat 2000 jest jednym z herosów, promujących heavy/power metal z ciągotami do neoklasyki. Bez wątpienia to gitarzysta utalentowany, ale i ze specyficznym podejściem do gry i kompozycji, co można było usłyszeć na mało znanym debiucie OVERLORD'S PERPETUAL (obecnie PERPETUAL) z 2005 roku czy jego solowym albumie z 2018 roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Nagrywa mało i rzadko, ale grecka wytwórnia Steel Gallery Records zaprezentowała jego trzeci w karierze album, wydany pod własnym nazwiskiem w maju 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To album równie eklektyczny, jak jego poprzednie, gdzie prezentuje grę od progressive metalu z ciągotami neoklasycznymi, które mogą się kojarzyć z RING OF FIRE czy może nawet w jakimś stopniu z solową twórczością Marka Boalsa, jak w tytułowym Electric Stardom, po epicki heavy metal skrzyżowany z wczesnym NORTHWIND Holy Periza. Holy Periza to kompozycja zaskakująco dobra, w typowo greckiej manierze grania epickiego i kto by pomyślał, że Goran Edman zaśpiewa to tak wybornie! Tutaj Varras wyjątkowo schodzi na dalszy plan i dominuje Edman z chórem wojowników! Zaskakujący utwór i gdyby tylko cały LP trzymał tak wysoki poziom.</div>
<div style="text-align: justify;">Electric Stardom, jak i In My Life można uznać za kompozycje dobre, gdzie ten pierwszy zaskakuje dramatyzmem, ale ich największym atutem jest bez wątpienia forma wokalna Marka Boalsa, wyborna praca sekcji rytmicznej (szczególnie w In My Life, co za bas!), no i oczywiście sam guitar hero Costas Varras, który prezentuje podejście dość nieszablonowe w ornamentacjach, ale bez wątpienia frapujące i odmienne od ogólnie przyjętych standardów. Rereny może nie należą do najoryginalniejszych, ale jest w tym jakieś nawiązanie do PERPETUAL. The Tears Of The World zaczyna się pompatycznie i to po części zaskakujące, jak dobrze Varras czuje tutaj stylistykę twórczości Boalsa, jest to kompozycja w jego stylu i do tego całkiem udana, chociaż nie można jej porównywać do tych najlepszych, czy to z RING OF FIRE, czy solowej twórczości. Enlightened By God to prezentacja specyficznej gry Varrasa z ciekawymi klawiszami Boba Katsionisa, chociaż bardziej by pasowały do space metalu, ale jako instrumental to nie porywa. Za to On The Megadeath Crossroads to bardzo energicznie zagrany neoclassical metal, podany w bardzo dobrej formie i ponownie warto tutaj posłuchać gry nie tylko lidera, ale i basisty Leonidasa Petropoulosa. Aggelos Tsoukalas to solidny perkusista i gra z wyczuciem, no ale w końcu miał okazję współpracować z samym Angelo Perlepesem. Sexy Love z Edmanem niestety bardzo słaby i to taki heavy rock z pogłosami VICE HUMAN, gdzie sam wokalista prezentuje się z mniej interesującej strony, podobnie jak samo wykonanie. Blado wypadają sola i to granie niestety nudne. Layzer Mark to przerywnik instrumentalny w bardziej progressive metalowej manierze, gdzie Varras pokazuje swoją specyficzną grę. Oczywiście Vivaldiego zawsze się słucha dobrze i Concerto In G Minor RV 578 nie budzi zastrzeżeń.</div>
<div style="text-align: justify;">Lonely Dreamer to znów progressive metal, ale bardziej uderzający greckim chłodem i tutaj Edman sprawdza się tak sobie, refren jest słabo zaznaczony i to wszystko rozpływa się w nijakiej melodii.</div>
<div style="text-align: justify;">Bonusem do wersji CD jest rockowa ballada Palisha, którą można było usłyszeć już w zeszłym roku i przepięknie tutaj zaśpiewał Mark Boals, świetne są tutaj subtelne plany klawiszowe Leonidasa Petropoulosa i pięknie grający na gitarze akustycznej Varras. Ta kompozycja spokojnie mogłaby zastąpić nijaki Lonely Dreamer i byłoby to zakończenie przepiękne. I dla wersji CD takie jest. Co za romantyzm i wyczucie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Sound w wykonaniu Leonidasa Petropoulosa oczywiście wozorwy i bez zastrzeżeń, ze świetnie ustawioną, grzmiącą sekcją rytmiczną i metalicznym basem. Twórczość Varrasa jest eklektyczna i synkretyczna, kompozycyjnie nie zawsze trafia z powodu tych wszystkich kombinacji, ale ma własny styl i kiedy działa, to jest to granie ciekawe.</div>
<div style="text-align: justify;">Costas Varras pozostaje sobą i prezentuje kolejny album w swojej dyskografii, technicznie wykonany solidnie i z paroma killerami. Holy Periza pokazuje, że warto wyczekiwać takich powrotów.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Podziękowania dla wytwórni Steel Gallery Records za udostępnienie materiałów do recenzji.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Varras - Electric Stardom (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://steelgallery.com/metal-store/wp-content/uploads/sites/6/2026/04/Cover1.jpg" border="0" alt="[Obrazek: Cover1.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
<br />
1. Electric Stardom<br />
2. In My Life<br />
3. Holy Periza<br />
4. The Tears Of The World<br />
5. Enlightened By God<br />
6. On The Megadeath Crossroads<br />
7. Sexy Love<br />
8. Layzer Mark<br />
9. Concerto In G Minor RV 578<br />
10. Lonely Dreamer<br />
11. Palisha (CD Bonus)<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Costas Varras - gitara<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Mark Boals - śpiew (1, 2, 4)<br />
Goran Edman - śpiew (3, 7, 10)<br />
Leonidas Petropoulos - bas, instrumenty klawiszowe (1-3, 8-9)<br />
Aggelos Tsoukalas - perkusja<br />
Bob Katsionis - instrumenty klawiszowe (3-7, 10)<br />
Sotiris Pomonis - gitara (7)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Pochodzący z Aten Costas Varras to mniej znany gitarzysta sceny greckiej, który od lat 2000 jest jednym z herosów, promujących heavy/power metal z ciągotami do neoklasyki. Bez wątpienia to gitarzysta utalentowany, ale i ze specyficznym podejściem do gry i kompozycji, co można było usłyszeć na mało znanym debiucie OVERLORD'S PERPETUAL (obecnie PERPETUAL) z 2005 roku czy jego solowym albumie z 2018 roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Nagrywa mało i rzadko, ale grecka wytwórnia Steel Gallery Records zaprezentowała jego trzeci w karierze album, wydany pod własnym nazwiskiem w maju 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To album równie eklektyczny, jak jego poprzednie, gdzie prezentuje grę od progressive metalu z ciągotami neoklasycznymi, które mogą się kojarzyć z RING OF FIRE czy może nawet w jakimś stopniu z solową twórczością Marka Boalsa, jak w tytułowym Electric Stardom, po epicki heavy metal skrzyżowany z wczesnym NORTHWIND Holy Periza. Holy Periza to kompozycja zaskakująco dobra, w typowo greckiej manierze grania epickiego i kto by pomyślał, że Goran Edman zaśpiewa to tak wybornie! Tutaj Varras wyjątkowo schodzi na dalszy plan i dominuje Edman z chórem wojowników! Zaskakujący utwór i gdyby tylko cały LP trzymał tak wysoki poziom.</div>
<div style="text-align: justify;">Electric Stardom, jak i In My Life można uznać za kompozycje dobre, gdzie ten pierwszy zaskakuje dramatyzmem, ale ich największym atutem jest bez wątpienia forma wokalna Marka Boalsa, wyborna praca sekcji rytmicznej (szczególnie w In My Life, co za bas!), no i oczywiście sam guitar hero Costas Varras, który prezentuje podejście dość nieszablonowe w ornamentacjach, ale bez wątpienia frapujące i odmienne od ogólnie przyjętych standardów. Rereny może nie należą do najoryginalniejszych, ale jest w tym jakieś nawiązanie do PERPETUAL. The Tears Of The World zaczyna się pompatycznie i to po części zaskakujące, jak dobrze Varras czuje tutaj stylistykę twórczości Boalsa, jest to kompozycja w jego stylu i do tego całkiem udana, chociaż nie można jej porównywać do tych najlepszych, czy to z RING OF FIRE, czy solowej twórczości. Enlightened By God to prezentacja specyficznej gry Varrasa z ciekawymi klawiszami Boba Katsionisa, chociaż bardziej by pasowały do space metalu, ale jako instrumental to nie porywa. Za to On The Megadeath Crossroads to bardzo energicznie zagrany neoclassical metal, podany w bardzo dobrej formie i ponownie warto tutaj posłuchać gry nie tylko lidera, ale i basisty Leonidasa Petropoulosa. Aggelos Tsoukalas to solidny perkusista i gra z wyczuciem, no ale w końcu miał okazję współpracować z samym Angelo Perlepesem. Sexy Love z Edmanem niestety bardzo słaby i to taki heavy rock z pogłosami VICE HUMAN, gdzie sam wokalista prezentuje się z mniej interesującej strony, podobnie jak samo wykonanie. Blado wypadają sola i to granie niestety nudne. Layzer Mark to przerywnik instrumentalny w bardziej progressive metalowej manierze, gdzie Varras pokazuje swoją specyficzną grę. Oczywiście Vivaldiego zawsze się słucha dobrze i Concerto In G Minor RV 578 nie budzi zastrzeżeń.</div>
<div style="text-align: justify;">Lonely Dreamer to znów progressive metal, ale bardziej uderzający greckim chłodem i tutaj Edman sprawdza się tak sobie, refren jest słabo zaznaczony i to wszystko rozpływa się w nijakiej melodii.</div>
<div style="text-align: justify;">Bonusem do wersji CD jest rockowa ballada Palisha, którą można było usłyszeć już w zeszłym roku i przepięknie tutaj zaśpiewał Mark Boals, świetne są tutaj subtelne plany klawiszowe Leonidasa Petropoulosa i pięknie grający na gitarze akustycznej Varras. Ta kompozycja spokojnie mogłaby zastąpić nijaki Lonely Dreamer i byłoby to zakończenie przepiękne. I dla wersji CD takie jest. Co za romantyzm i wyczucie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Sound w wykonaniu Leonidasa Petropoulosa oczywiście wozorwy i bez zastrzeżeń, ze świetnie ustawioną, grzmiącą sekcją rytmiczną i metalicznym basem. Twórczość Varrasa jest eklektyczna i synkretyczna, kompozycyjnie nie zawsze trafia z powodu tych wszystkich kombinacji, ale ma własny styl i kiedy działa, to jest to granie ciekawe.</div>
<div style="text-align: justify;">Costas Varras pozostaje sobą i prezentuje kolejny album w swojej dyskografii, technicznie wykonany solidnie i z paroma killerami. Holy Periza pokazuje, że warto wyczekiwać takich powrotów.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Podziękowania dla wytwórni Steel Gallery Records za udostępnienie materiałów do recenzji.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Lex Legion]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4575</link>
			<pubDate>Mon, 29 Jun 2026 17:09:14 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4575</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Lex Legion - Lex Legion (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/5/1435503.jpg?0152" border="0" alt="[Obrazek: 1435503.jpg?0152]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Sleep Eternally 03:55       <br />
2. Gypsy Tears 03:57       <br />
3. When the Stars Align 03:52       <br />
4. (I Am) The Ressurected 04:26       <br />
5. Lost Inside 03:35       <br />
6. Dreams of Darkness 04:27       <br />
7. Saviours 04:04       <br />
8. Life Eternal 03:26       <br />
9. Far Away 02:54<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (USA/Norwegia/Szwecja)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Nils K. Rue - śpiew<br />
Pete Blakk - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Andy LaRocque - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Hal Patino - bas<br />
Mikkey Dee - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół założony został w 2008 roku przez bardzo dobrze znanego gitarzystę i producenta Andy LaRocque razem z innym gitarzystą, Pete Blakk. Skład był uzupełniany długo, komponowanie i nagrywanie trwało jeszcze dłużej i wydawało się, że to projekt, z którego niewiele wyjdzie.</div>
<div style="text-align: justify;">Ostatecznie jednak, debiut został wydany 12 czerwca 2026 nakładem amerykańskiej wytwórni MNRK Heavy.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Muzycy znani i uznani, Mikkey Dee z legendarnego MOTORHEAD, basista Hasse Patino i wspomnianą czwórkę łączy KING DIAMOND. Bardzo interesującym wyborem jest znany z progressive metalowego PAGAN'S MIND Nils K. Rue, szczególnie, że LEX LEGION prezentuje sobą heavy metal, oczywiście inspirowany twórczością KING DIAMOND, kiedy większość grupy była jeszcze jego członkami w latach 80.</div>
<div style="text-align: justify;">Jest tutaj mrok, elementy horroru, ale i typowy, dumny heavy metal szwedzki, w stylistyce, którą takie zespoły jak LION'S SHARE czy ASTRAL DOORS dopracowały do perfekcji i otwieracz Sleep Eternally jest tego idealnym przykładem. Klimat jest autentyczny, tak jak ryczące gitary, a wysokie, dramatyczne wokale Nils K. Rue zdumiewają i zaskakują. To jego najlepszy występ w całej karierze i mroczny Gypsy Tears z płynącymi gitarami, chłodną sekcją rytmiczną i rewelacyjnymi chórami jest to idealnym przykładem. To utalentowani muzycy i technicznie nie ma tutaj nic do zarzucenia, dialogi Blakk/LaRocque są bardzo dobre i słucha się ich z przyjemnością, tak jak pełnej mocy sekcji rytmicznej. Mikkey Dee absolutnie tutaj dewastuje i nie bez powodu został ustawiony w centrum, gdzie jego bębny grzmią, a talerze wściekle syczą.</div>
<div style="text-align: justify;">When the Stars Align jest wyborny, tak pod względem współpracy zespołu, jak i opętańczego klimatu heavy/doom, zagranego chłodno, z dyskretnymi, fantastycznymi aranżacjami klawiszowymi. Skromnymi, ale rozegranymi perfekcyjnie i nadającymi atmosfery KING DIAMOND. Jest i odhumanizowany heavy metal (I Am) The Ressurected, w którym jest coś z MERCYFUL FATE i momentami może klimatycznie jest nie do końca trafiony, tak jak Lost Inside to tylko dobry heavy metal szwedzki lat 80. Do grania najwyższej klasy wracają w rewelacyjnym, rozpędzonym Dreams of Darkness z bardzo udanymi solami gitarowymi, długimi i niezwykle melodyjnymi, z epickimi przejściami, delikatnie malowanymi barwami doom. Saviours to klasycznie wypracowany szwedzki styl, dopracowany przez ASTRAL DOORS w stylistyce epickiego heavy metalu zabijają. I nawet nie wiadomo, kiedy mijają te cztery minuty.</div>
<div style="text-align: justify;">Life Eternal to pełen energii killer w wolniejszych tempach z elementami horror metalu, apokaliptycznymi okrzykami Nils K. Rue, który zdumiewa swoim heavy metalowym wyczuciem, a nie jest to materiał ani łatwy, ani manieryczny. I może tylko szkoda, że Far Away to raczej obligatoryjna miniatura zagrana dobrze, rockowo, ale raczej wnosząca mało.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jest rewelacyjne, klasyczne w gitarach akustycznych i brzmieniu sekcji rytmicznej, ale w żaden sposób archaiczne i wzorowo Andy LaRocque pogodził tutaj klasyczne brzmienie heavy metalu szwedzkiego z nowoczesnymi technikami nagraniowymi. Arcydzieło.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie jest to LP długi, standardowa długość longplaya lat 80. i może nieco wytracają w środkowej części, ale potencjał w tym zespole jest ogromny, i to nie tylko od strony wykonawczej i technicznej, bo to w końcu muzycy z ogromnym doświadczeniem, ale i kompozycyjnym. Czasami potencjał melodii nie jest tutaj wykorzystany w pełni, ale to zmusza do kolejnych odsłuchów, co jest zabiegiem celowym i co słychać już w Sleep Eternally...</div>
<div style="text-align: justify;">Szwedzka Stal bardzo wysokiej klasy, nie tylko dla fanów KING DIAMOND, chociaż inspiracje i nawiązania są tutaj w pełni zamierzone.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Lex Legion - Lex Legion (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/5/1435503.jpg?0152" border="0" alt="[Obrazek: 1435503.jpg?0152]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Sleep Eternally 03:55       <br />
2. Gypsy Tears 03:57       <br />
3. When the Stars Align 03:52       <br />
4. (I Am) The Ressurected 04:26       <br />
5. Lost Inside 03:35       <br />
6. Dreams of Darkness 04:27       <br />
7. Saviours 04:04       <br />
8. Life Eternal 03:26       <br />
9. Far Away 02:54<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (USA/Norwegia/Szwecja)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Nils K. Rue - śpiew<br />
Pete Blakk - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Andy LaRocque - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Hal Patino - bas<br />
Mikkey Dee - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół założony został w 2008 roku przez bardzo dobrze znanego gitarzystę i producenta Andy LaRocque razem z innym gitarzystą, Pete Blakk. Skład był uzupełniany długo, komponowanie i nagrywanie trwało jeszcze dłużej i wydawało się, że to projekt, z którego niewiele wyjdzie.</div>
<div style="text-align: justify;">Ostatecznie jednak, debiut został wydany 12 czerwca 2026 nakładem amerykańskiej wytwórni MNRK Heavy.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Muzycy znani i uznani, Mikkey Dee z legendarnego MOTORHEAD, basista Hasse Patino i wspomnianą czwórkę łączy KING DIAMOND. Bardzo interesującym wyborem jest znany z progressive metalowego PAGAN'S MIND Nils K. Rue, szczególnie, że LEX LEGION prezentuje sobą heavy metal, oczywiście inspirowany twórczością KING DIAMOND, kiedy większość grupy była jeszcze jego członkami w latach 80.</div>
<div style="text-align: justify;">Jest tutaj mrok, elementy horroru, ale i typowy, dumny heavy metal szwedzki, w stylistyce, którą takie zespoły jak LION'S SHARE czy ASTRAL DOORS dopracowały do perfekcji i otwieracz Sleep Eternally jest tego idealnym przykładem. Klimat jest autentyczny, tak jak ryczące gitary, a wysokie, dramatyczne wokale Nils K. Rue zdumiewają i zaskakują. To jego najlepszy występ w całej karierze i mroczny Gypsy Tears z płynącymi gitarami, chłodną sekcją rytmiczną i rewelacyjnymi chórami jest to idealnym przykładem. To utalentowani muzycy i technicznie nie ma tutaj nic do zarzucenia, dialogi Blakk/LaRocque są bardzo dobre i słucha się ich z przyjemnością, tak jak pełnej mocy sekcji rytmicznej. Mikkey Dee absolutnie tutaj dewastuje i nie bez powodu został ustawiony w centrum, gdzie jego bębny grzmią, a talerze wściekle syczą.</div>
<div style="text-align: justify;">When the Stars Align jest wyborny, tak pod względem współpracy zespołu, jak i opętańczego klimatu heavy/doom, zagranego chłodno, z dyskretnymi, fantastycznymi aranżacjami klawiszowymi. Skromnymi, ale rozegranymi perfekcyjnie i nadającymi atmosfery KING DIAMOND. Jest i odhumanizowany heavy metal (I Am) The Ressurected, w którym jest coś z MERCYFUL FATE i momentami może klimatycznie jest nie do końca trafiony, tak jak Lost Inside to tylko dobry heavy metal szwedzki lat 80. Do grania najwyższej klasy wracają w rewelacyjnym, rozpędzonym Dreams of Darkness z bardzo udanymi solami gitarowymi, długimi i niezwykle melodyjnymi, z epickimi przejściami, delikatnie malowanymi barwami doom. Saviours to klasycznie wypracowany szwedzki styl, dopracowany przez ASTRAL DOORS w stylistyce epickiego heavy metalu zabijają. I nawet nie wiadomo, kiedy mijają te cztery minuty.</div>
<div style="text-align: justify;">Life Eternal to pełen energii killer w wolniejszych tempach z elementami horror metalu, apokaliptycznymi okrzykami Nils K. Rue, który zdumiewa swoim heavy metalowym wyczuciem, a nie jest to materiał ani łatwy, ani manieryczny. I może tylko szkoda, że Far Away to raczej obligatoryjna miniatura zagrana dobrze, rockowo, ale raczej wnosząca mało.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jest rewelacyjne, klasyczne w gitarach akustycznych i brzmieniu sekcji rytmicznej, ale w żaden sposób archaiczne i wzorowo Andy LaRocque pogodził tutaj klasyczne brzmienie heavy metalu szwedzkiego z nowoczesnymi technikami nagraniowymi. Arcydzieło.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie jest to LP długi, standardowa długość longplaya lat 80. i może nieco wytracają w środkowej części, ale potencjał w tym zespole jest ogromny, i to nie tylko od strony wykonawczej i technicznej, bo to w końcu muzycy z ogromnym doświadczeniem, ale i kompozycyjnym. Czasami potencjał melodii nie jest tutaj wykorzystany w pełni, ale to zmusza do kolejnych odsłuchów, co jest zabiegiem celowym i co słychać już w Sleep Eternally...</div>
<div style="text-align: justify;">Szwedzka Stal bardzo wysokiej klasy, nie tylko dla fanów KING DIAMOND, chociaż inspiracje i nawiązania są tutaj w pełni zamierzone.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Gothic Remake - temat ogólny]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4574</link>
			<pubDate>Sat, 13 Jun 2026 02:09:13 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4574</guid>
			<description><![CDATA[Przeklejam moją wypowiedź z grupki na Discordzie, bo dla mnie jest niepojętne, jak ludzie mogą uważać, że ten Remake jest dobry, gdzie autorzy dokonali dewastacji na fabule z Gothica 1. Jak ktoś jeszcze nie grał, a nie chce spoilerów, to nie czytać dalej proszę. To jest wysryw mojej frustracji.<br />
<div class="spoiler_wrap"><div class="spoiler_header"><a href="javascript:void(0);" onclick="javascript:if(parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].style.display=='block'){parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].style.display='none';this.innerHTML='&lt;img title=&quot;[+]&quot; alt=&quot;[+]&quot; src=&quot;/images/collapse_collapsed.png&quot; class=&quot;expandspoiler&quot; /&gt;Spoiler';}else {parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].style.display='block';this.innerHTML='&lt;img title=&quot;[-]&quot; alt=&quot;[-]&quot; src=&quot;/images/collapse.png&quot; class=&quot;expandspoiler&quot; /&gt;Spoiler';}"><img title="[+]" alt="[+]" src="/images/collapse_collapsed.png" class="expandspoiler" />Spoiler</a></div><div class="spoiler_body" style="display: none;">
Dota — 01:43<br />
Dla mnie też zmiany fabularne są tragiczne. W oryginalnym Gothicu Stara Kopalnia się wali i jest panika na zamku w Starym Obozie i w tej beznadziejnej sytuacji Magnaci podejmują decyzję podyktowaną emocjami, że trzeba zaatakować Wolną Kopalnię. Magowie Ognia zgodnie z prawdą mówią, że to bardzo pochopna deycja i trzeba to przemyśleć. To nie trafia do Gomeza i jego ludzi i mordują ich. Wszystko dzieje się w ułamku chwili. Ten twist fabularny ma mega sens.<br />
W Remake Stara Kopalnia się wali na początku trzeciego rodziału i w sumie ma to zerowe znaczenie. Nic się nie zmienia, wszystko toczy się swoim życiem. Wyjebane.<br />
Potem po odnalezieniu kamieni ognisujących i przybyciu do zamku zastajemy magów ognia i strażników w dyskusji. Gadamy z Corristo, po czym ten nam mówi, żeby główny bohater wyszedł tylnym wyjściem. A przepraszam kurwa, po co? Dopiero co wlazłem główną bramą. Nie ma to żadnego sensu. Potem jest amerykańska scena akcji, gdzie Corristo idzie do Gomeza, po czym magowie dają się wszyscy zabić jak banda noobów, ty z Miltenem uciekasz. Pierwsze co zrobiłem po tym to wróciłem do Starego Obozu i jakie zasko miałem, że mogę do niego wejść za 100 bryłek rudy. Grałem w ogóle po stronie Starego Obozu, ale no nie no, do zewnętrznego pieścienia mogę wejść, tam mnie Gomez nie zuważy. Wcale list gończy za mną by nie wisiał.<br />
Po czym wbiłem se do zamku, zajebałem Gomeza, bo gra na to pozwala, wybiłem cały obóz. To pewnie in game zajęło jakieś 2-3 godziny. Wróciłem do Nowego Obozu i okazuje się, że Gomez zdążył wysłać na Wolną Kopalnię swoją armię. Jedyne logiczne wytłumaczenie jest takie, że zrobił to zaraz przed zabójstwem magów. No i najlepsze że potem przez całą grę masz dialogi, że Gomez jest nieobliczalny, nie wiadomo co jeszcze może zrobić, ale kurwa u mnie w grze on już nie żył. Developerzy pozwolili mi go zabić, to to zrobiłem. Cały 5 rozdział nie ma sensu przez taką możliwość.<br />
Pomijając już fakt, że wyprawa do zatopionej wieży Xardasa jest useless, bo nie ma sensu tam iść. Tak samo runa teleportacyjna do Starego Obozu też jest useless.<br />
Ja nie wiem, jak można było tak rozjebać tą grę.<br />
Dota — 01:58<br />
To samo z historią Lee. Też ją zmienili nie wiedzieć po chuj i oczywiście zrobili to tak, że wersja z Remake jest idiotyczna.<br />
W oryginale Lee był świetnym dowódcą. Jego rozkazy miały sens i odnosił spektakularn zwycięstwa, przez co był bardzo poważany przez Rhobara. To nie podobało się próżnym ludziom z dworu, że żółnierz może znaczyć dla króla więcej niż oni, i został przez nich wrobiony w zabójstwo, ale ze względu na to, że dokonał tego czego dokonał, uniknął śmierci i wtrącili do do kolonii. W kolonii odnalazł się mega szybko i mając swoje zdolności przywódcze stanął na czele najemników, którzy bronią Magów Wody którzy mają plan jak przełamać barierę.<br />
Jaka jest historia w Remake? W Remake Lee mówi, że został wysłany na bitwę przez samego Rhobara, która była z góry przegrana. Mówi też, że "Tylko on wiedział (Rhobar), że ta bitwa jest z góry przegrana." Potem obwinili go za porażkę i wrzucili za barierę. No i teraz jak się o tym pomyśli, to wychodzi na to, że Lee wcale nie był zajebistym generałem, tylko jakimś pionkiem. Rhobar zdecydował o wysłaniu go na bitwę to raz, czyli Lee w sumie nie miał realnego wpływu na działania wojska (ja nie wiem, to jest jakieś nawiązanie do działania Trzeciej Rzeszy w 45, gdzie Hitler przestał słuchać swoich dowódców i sam wydawał rozkazy?). Więc no Lee nie dowodził wojskiem, mało tego, wychodzi z tego, że skoro tylko Rhobar wiedział, że bitwa jest z góry przegrana, to ten Lee w ogóle nie wiedział co się dzieje na froncie. No to faktycznie jak taki z niego dowódca był, to degradacja powinna być, ale może z jakiegoś powodu się nie dało, to wysłali go na samobójczą bitwę, bo mieli go dość. Może miał wysoko postawionego ojca? Generalnie wychodzi na to, że Lee jest jakimś nieudacznikiem, który miał swoje stanowisko nie wiadomo z jakiego powodu i całkiem sensownie chcieli się go pozbyć.<br />
Nie no, świetne zmiany fabularne kurwa.</div></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Przeklejam moją wypowiedź z grupki na Discordzie, bo dla mnie jest niepojętne, jak ludzie mogą uważać, że ten Remake jest dobry, gdzie autorzy dokonali dewastacji na fabule z Gothica 1. Jak ktoś jeszcze nie grał, a nie chce spoilerów, to nie czytać dalej proszę. To jest wysryw mojej frustracji.<br />
<div class="spoiler_wrap"><div class="spoiler_header"><a href="javascript:void(0);" onclick="javascript:if(parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].style.display=='block'){parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].style.display='none';this.innerHTML='&lt;img title=&quot;[+]&quot; alt=&quot;[+]&quot; src=&quot;/images/collapse_collapsed.png&quot; class=&quot;expandspoiler&quot; /&gt;Spoiler';}else {parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].style.display='block';this.innerHTML='&lt;img title=&quot;[-]&quot; alt=&quot;[-]&quot; src=&quot;/images/collapse.png&quot; class=&quot;expandspoiler&quot; /&gt;Spoiler';}"><img title="[+]" alt="[+]" src="/images/collapse_collapsed.png" class="expandspoiler" />Spoiler</a></div><div class="spoiler_body" style="display: none;">
Dota — 01:43<br />
Dla mnie też zmiany fabularne są tragiczne. W oryginalnym Gothicu Stara Kopalnia się wali i jest panika na zamku w Starym Obozie i w tej beznadziejnej sytuacji Magnaci podejmują decyzję podyktowaną emocjami, że trzeba zaatakować Wolną Kopalnię. Magowie Ognia zgodnie z prawdą mówią, że to bardzo pochopna deycja i trzeba to przemyśleć. To nie trafia do Gomeza i jego ludzi i mordują ich. Wszystko dzieje się w ułamku chwili. Ten twist fabularny ma mega sens.<br />
W Remake Stara Kopalnia się wali na początku trzeciego rodziału i w sumie ma to zerowe znaczenie. Nic się nie zmienia, wszystko toczy się swoim życiem. Wyjebane.<br />
Potem po odnalezieniu kamieni ognisujących i przybyciu do zamku zastajemy magów ognia i strażników w dyskusji. Gadamy z Corristo, po czym ten nam mówi, żeby główny bohater wyszedł tylnym wyjściem. A przepraszam kurwa, po co? Dopiero co wlazłem główną bramą. Nie ma to żadnego sensu. Potem jest amerykańska scena akcji, gdzie Corristo idzie do Gomeza, po czym magowie dają się wszyscy zabić jak banda noobów, ty z Miltenem uciekasz. Pierwsze co zrobiłem po tym to wróciłem do Starego Obozu i jakie zasko miałem, że mogę do niego wejść za 100 bryłek rudy. Grałem w ogóle po stronie Starego Obozu, ale no nie no, do zewnętrznego pieścienia mogę wejść, tam mnie Gomez nie zuważy. Wcale list gończy za mną by nie wisiał.<br />
Po czym wbiłem se do zamku, zajebałem Gomeza, bo gra na to pozwala, wybiłem cały obóz. To pewnie in game zajęło jakieś 2-3 godziny. Wróciłem do Nowego Obozu i okazuje się, że Gomez zdążył wysłać na Wolną Kopalnię swoją armię. Jedyne logiczne wytłumaczenie jest takie, że zrobił to zaraz przed zabójstwem magów. No i najlepsze że potem przez całą grę masz dialogi, że Gomez jest nieobliczalny, nie wiadomo co jeszcze może zrobić, ale kurwa u mnie w grze on już nie żył. Developerzy pozwolili mi go zabić, to to zrobiłem. Cały 5 rozdział nie ma sensu przez taką możliwość.<br />
Pomijając już fakt, że wyprawa do zatopionej wieży Xardasa jest useless, bo nie ma sensu tam iść. Tak samo runa teleportacyjna do Starego Obozu też jest useless.<br />
Ja nie wiem, jak można było tak rozjebać tą grę.<br />
Dota — 01:58<br />
To samo z historią Lee. Też ją zmienili nie wiedzieć po chuj i oczywiście zrobili to tak, że wersja z Remake jest idiotyczna.<br />
W oryginale Lee był świetnym dowódcą. Jego rozkazy miały sens i odnosił spektakularn zwycięstwa, przez co był bardzo poważany przez Rhobara. To nie podobało się próżnym ludziom z dworu, że żółnierz może znaczyć dla króla więcej niż oni, i został przez nich wrobiony w zabójstwo, ale ze względu na to, że dokonał tego czego dokonał, uniknął śmierci i wtrącili do do kolonii. W kolonii odnalazł się mega szybko i mając swoje zdolności przywódcze stanął na czele najemników, którzy bronią Magów Wody którzy mają plan jak przełamać barierę.<br />
Jaka jest historia w Remake? W Remake Lee mówi, że został wysłany na bitwę przez samego Rhobara, która była z góry przegrana. Mówi też, że "Tylko on wiedział (Rhobar), że ta bitwa jest z góry przegrana." Potem obwinili go za porażkę i wrzucili za barierę. No i teraz jak się o tym pomyśli, to wychodzi na to, że Lee wcale nie był zajebistym generałem, tylko jakimś pionkiem. Rhobar zdecydował o wysłaniu go na bitwę to raz, czyli Lee w sumie nie miał realnego wpływu na działania wojska (ja nie wiem, to jest jakieś nawiązanie do działania Trzeciej Rzeszy w 45, gdzie Hitler przestał słuchać swoich dowódców i sam wydawał rozkazy?). Więc no Lee nie dowodził wojskiem, mało tego, wychodzi z tego, że skoro tylko Rhobar wiedział, że bitwa jest z góry przegrana, to ten Lee w ogóle nie wiedział co się dzieje na froncie. No to faktycznie jak taki z niego dowódca był, to degradacja powinna być, ale może z jakiegoś powodu się nie dało, to wysłali go na samobójczą bitwę, bo mieli go dość. Może miał wysoko postawionego ojca? Generalnie wychodzi na to, że Lee jest jakimś nieudacznikiem, który miał swoje stanowisko nie wiadomo z jakiego powodu i całkiem sensownie chcieli się go pozbyć.<br />
Nie no, świetne zmiany fabularne kurwa.</div></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Icarus]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4573</link>
			<pubDate>Tue, 02 Jun 2026 01:04:40 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4573</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Icarus (Peru) - </span><span style="font-weight: bold;">Rising from the Ashes (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/7/1437614.jpg?0747" border="0" alt="[Obrazek: 1437614.jpg?0747]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Hero of the Light 04:23      <br />
2. Fury of Angels 05:47      <br />
3. Immortal Warrior 04:46      <br />
4. Power of My Steel 04:06      <br />
5. Carry On 04:31      <br />
6. Desert of Pain 04:01      <br />
7. The One 05:14      <br />
8. End of Times 04:41      <br />
9. Revelations 03:37      <br />
10. Icarus 06:10 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Peru<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Lucho Jibaja - śpiew<br />
Jesús Parra - gitara<br />
Óscar Martín - gitara<br />
Ricardo Zarate - bas<br />
Vearliz Chambergo - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ICARUS założony został w 1998 roku przez utalentowanego gitarzystę Óscar Martína, którego można było usłyszeć w 2020 roku na debiucie DANGEROUS PROJECT. Przez ten zespół przewinęło się wielu muzyków z różnych grup, w tym z DANGEROUS PROJECT czy nawet METAL CRUCIFIER, ale ciągłe zmiany składu sprawiły, że DANGEROUS PROJECT debiutowało jednak pierwsze.</div>
<div style="text-align: justify;">W końcu, w maju 2026 roku został wydany debiut ICARUS, wydany nakładem własnym.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Jest to album stylistycznie inny od tego, co gra DANGEROUS PROJECT i jest tutaj więcej power metalu szwedzkiego, szczególnie INSANIA, HELLOWEEN czy GAMMA RAY i bliskie stylistycznie temu, co prezentuje sobą kolumbijskie ENERGEMA oraz solowe wyczyny Nicolasa Waldo. Nie brakuje tutaj oczywiście gitarowego kunsztu Óscara Martína, który razem z Jesús Parra zdumiewają swoimi neoklasycznymi, rozbudowanymi popisami, ale nie brakuje tutaj niczego również pozostałym muzykom i sekcja rytmiczna jest tutaj znakomita. Partie basowe Ricardo Zarate zabijają w Power of My Steel, tak jak energiczna gra Vearliz Chambergo, ale ta kompozycja sama w sobie jest bardzo dobra i dobrze podkreśla talent Lucho Jibaja, którego wysokie rejestry nie są męczące.</div>
<div style="text-align: justify;">Ładnie zaczynają w zamaszystym Hero of the Light z typowo hansenowskim refrenem. Na pewno lepiej rozumieją filozofię HELLOWEEN w Fury of Angels, którzy nagrali poprawny album w 2025 roku. To muzyka tradycyjna i uporządkowana i może w jakimś stopniu nawet zbyt tradycyjna i niezaskakująca, bardzo dobra, jak Immortal Warrior, równa, ale momentami wpadająca w gatunkową zachowawczość jak w Carry On, któremu zabrakło bardziej wyrazistego refrenu i wykonania. Desert of Pain to neoklasyczna ekstraklasa i kompozycja, która spokojnie mogłaby się znaleźć na debiucie DANGEROUS PROJECT, ale różnicę pomiędzy tymi zespołami nakreśla The One, w którym pobrzmiewają echa INSANIA.</div>
<div style="text-align: justify;">End of Times próbuje nawiązywać do innego stylu power metalu, bardzo chłodnego i wysublimowanego, mało przebojowego o przeciętnym poziomie atrakcyjności i tutaj zdecydowanie bardziej zwraca się uwagę na mistrzowskie wykonanie, tak jak w instrumentalym Revelations.</div>
<div style="text-align: justify;">Icarus to punkt kulminacyjny albumu, utrzymanym w klimacie Keeperów, ale jest to tylko dobry power metal, który słyszało się już wiele razy i lepiej, a i od strony technicznej nie powala jak pozostałe kompozycje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie zostało zrealizowane znakomicie i jak na self-release jest godne podziwu, jak selektywny i czysty sound udało się im tutaj uzyskać. Każdy instrument słychać tutaj doskonale, nie ma trzasków i nikt nikogo nie zagłusza. W pełni profesjonalnie wykonane, niemieckie, studyjne brzmienie.</div>
<div style="text-align: justify;">Może nie jest to sensacja i odkrycie na miarę DANGEROUS PROJECT, ale jest to bardzo dobry power metal, tradycyjny, prosty i bez zobowiązań, nawiązujący do czasów już dawno minionych i zagrany szczerze. Są pewne aranżacyjne archaizmy, ale są one w pełni zrozumiałe.</div>
<div style="text-align: justify;">Óscar Martín otacza się bez wątpienia muzykami utalentowanymi i należy mu się więcej rozgłosu, bo to Guitar Hero z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.3/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Icarus (Peru) - </span><span style="font-weight: bold;">Rising from the Ashes (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/7/1437614.jpg?0747" border="0" alt="[Obrazek: 1437614.jpg?0747]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Hero of the Light 04:23      <br />
2. Fury of Angels 05:47      <br />
3. Immortal Warrior 04:46      <br />
4. Power of My Steel 04:06      <br />
5. Carry On 04:31      <br />
6. Desert of Pain 04:01      <br />
7. The One 05:14      <br />
8. End of Times 04:41      <br />
9. Revelations 03:37      <br />
10. Icarus 06:10 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Peru<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Lucho Jibaja - śpiew<br />
Jesús Parra - gitara<br />
Óscar Martín - gitara<br />
Ricardo Zarate - bas<br />
Vearliz Chambergo - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ICARUS założony został w 1998 roku przez utalentowanego gitarzystę Óscar Martína, którego można było usłyszeć w 2020 roku na debiucie DANGEROUS PROJECT. Przez ten zespół przewinęło się wielu muzyków z różnych grup, w tym z DANGEROUS PROJECT czy nawet METAL CRUCIFIER, ale ciągłe zmiany składu sprawiły, że DANGEROUS PROJECT debiutowało jednak pierwsze.</div>
<div style="text-align: justify;">W końcu, w maju 2026 roku został wydany debiut ICARUS, wydany nakładem własnym.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Jest to album stylistycznie inny od tego, co gra DANGEROUS PROJECT i jest tutaj więcej power metalu szwedzkiego, szczególnie INSANIA, HELLOWEEN czy GAMMA RAY i bliskie stylistycznie temu, co prezentuje sobą kolumbijskie ENERGEMA oraz solowe wyczyny Nicolasa Waldo. Nie brakuje tutaj oczywiście gitarowego kunsztu Óscara Martína, który razem z Jesús Parra zdumiewają swoimi neoklasycznymi, rozbudowanymi popisami, ale nie brakuje tutaj niczego również pozostałym muzykom i sekcja rytmiczna jest tutaj znakomita. Partie basowe Ricardo Zarate zabijają w Power of My Steel, tak jak energiczna gra Vearliz Chambergo, ale ta kompozycja sama w sobie jest bardzo dobra i dobrze podkreśla talent Lucho Jibaja, którego wysokie rejestry nie są męczące.</div>
<div style="text-align: justify;">Ładnie zaczynają w zamaszystym Hero of the Light z typowo hansenowskim refrenem. Na pewno lepiej rozumieją filozofię HELLOWEEN w Fury of Angels, którzy nagrali poprawny album w 2025 roku. To muzyka tradycyjna i uporządkowana i może w jakimś stopniu nawet zbyt tradycyjna i niezaskakująca, bardzo dobra, jak Immortal Warrior, równa, ale momentami wpadająca w gatunkową zachowawczość jak w Carry On, któremu zabrakło bardziej wyrazistego refrenu i wykonania. Desert of Pain to neoklasyczna ekstraklasa i kompozycja, która spokojnie mogłaby się znaleźć na debiucie DANGEROUS PROJECT, ale różnicę pomiędzy tymi zespołami nakreśla The One, w którym pobrzmiewają echa INSANIA.</div>
<div style="text-align: justify;">End of Times próbuje nawiązywać do innego stylu power metalu, bardzo chłodnego i wysublimowanego, mało przebojowego o przeciętnym poziomie atrakcyjności i tutaj zdecydowanie bardziej zwraca się uwagę na mistrzowskie wykonanie, tak jak w instrumentalym Revelations.</div>
<div style="text-align: justify;">Icarus to punkt kulminacyjny albumu, utrzymanym w klimacie Keeperów, ale jest to tylko dobry power metal, który słyszało się już wiele razy i lepiej, a i od strony technicznej nie powala jak pozostałe kompozycje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie zostało zrealizowane znakomicie i jak na self-release jest godne podziwu, jak selektywny i czysty sound udało się im tutaj uzyskać. Każdy instrument słychać tutaj doskonale, nie ma trzasków i nikt nikogo nie zagłusza. W pełni profesjonalnie wykonane, niemieckie, studyjne brzmienie.</div>
<div style="text-align: justify;">Może nie jest to sensacja i odkrycie na miarę DANGEROUS PROJECT, ale jest to bardzo dobry power metal, tradycyjny, prosty i bez zobowiązań, nawiązujący do czasów już dawno minionych i zagrany szczerze. Są pewne aranżacyjne archaizmy, ale są one w pełni zrozumiałe.</div>
<div style="text-align: justify;">Óscar Martín otacza się bez wątpienia muzykami utalentowanymi i należy mu się więcej rozgłosu, bo to Guitar Hero z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.3/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Godspear]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4572</link>
			<pubDate>Fri, 24 Apr 2026 02:22:47 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4572</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Godspear - Turn to the Light (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/2/6/1426953.jpg?0321" border="0" alt="[Obrazek: 1426953.jpg?0321]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Til the End of Time 07:35      <br />
2. So They Say 04:48      <br />
3. Eye of the Storm 05:41      <br />
4. Turn to the Light 07:31      <br />
5. Of Glorious Past 04:26      <br />
6. Where Sorrows Die 04:05      <br />
7. The Reaper’s Scythe 05:34      <br />
8. Distant Shore 07:18<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Symphonic Melodic Power Metal<br />
Kraj: Międzynarodowy (Kanada/Ukraina)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Konstantin Naumenko - śpiew<br />
Dimitriy Pavlovskiy - gitara<br />
Samuel Emond Gaudreault - bas<br />
John Rouleau - perkusja<br />
Xavier Gervais-Dumont - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GODSPEAR to założony przez kanadyjskiego klawiszowca Xaviera Gervais-Dumo, który poza kanadyjską sekcją rytmiczną zaprosił do współpracy niezwykle utalentowanych muzyków z Ukrainy - Guitar Hero Dimitriy Pavlovskiy oraz znakomitego wokalistę Konstantina Naumenko.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut wydany został nakładem własnym na początku kwietnia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Xavier Gervais-Dumont postawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko, zapraszając do współpracy tak zdolnego, stylistycznego kameleona, jak Dimitriy Pavlovskiy, którego technika jest tutaj znakomita, a sola gitarowe magiczne i natchnione duchem nie tylko neoklasycznym. Sekcja rytmiczna bez problemu sobie tutaj radzi i nie są tylko tłem, basowe szarże Samuel Emond Gaudreault są dewastujące i słucha się ich z przyjemnością, podobnie jak inteligentnej, pełnej finezji gry Johna Rouleau. Plany klawiszowe są tutaj bogate, tak jak symfoniczne, chociaż w stylu typowo kanadyjskim, one nakreślają melodie i są niemal na równi, przy czym są też ciągoty do progressive metalu, jak w dłuższym Turn to the Light, w jakimś stopniu może nawet nawiązującym do późniejszej twórczości MAJESTY OF REVIVAL, chociaż nie w stopniu skomplikowania i niedostępności.</div>
<div style="text-align: justify;">To muzyka stosunkowo przystępna, czerpiąca też z INSTANZIA, czy może nawet z kanadyjskiego WALK WITH TITANS w realizacji i umieszczeniu planów symfonicznych. I podobnie jak w WALK WITH TITANS, wszystkie kompozycje są wykonane z ogromną starannością, ale wiele z nich to niezbyt oryginalny, solidnie odegrany power metal z elementami symfonicznymi, czasami niezbyt chwytliwy, ale bez wątpienia zachwycający techniką, a to jednak za mało, aby uznać ten album za coś wyjątkowego. Nawet jeśli Konstantin Naumenko jest tutaj jak zwykle w formie godnej najwyższej pochwały.</div>
<div style="text-align: justify;">Ten LP też może tworzyć pewien mylny obraz symfonicznym, chwytliwym i rozbudowanym Til the End of Time, gdzie jest coś z INSTANZIA, RHAPSODY oraz WALK WITH TITANS, ale bezdyskusyjnie najlepszy na tej płycie jest melodic power metalowy So They Say. Znakomity, przecudowny refren najwyższej klasy z wybornie wyeksponowaną melodią, gdzie technika nie stara się przyćmiewać melodii, a geniusz w prostocie refrenu, realizacji drugiego planu, pracy sekcji i gitary Dimitriy Pavlovskiy są godne peanów. A wszystko to wieńczy głos wokalisty, który rozkwita w refrenie. SUNRISE? RHAPSODY? Tak, ale za to jak niesamowicie chwytliwe z lekkością i elegancją TWILIGHT FORCE. I co za szkoda, że nie ma więcej takich właśnie kompozycji. Słychać, że wspaniale się tutaj bawią.</div>
<div style="text-align: justify;">Pozostałe kompozycje są dobre, ale to przedział metalowej poprawności jak Eye of the Storm czy Of Glorious Past i z tych bardziej przystępnych kompozycji warto jeszcze wymienić The Reaper's Scythe, gdzie Pavlovskiy czaruje w neoklasycznym stylu. Distant Shore to niestety zakończenie przeciętne i kompozycja niepotrzebnie długa, z chłodnym refrenem, tak jak pieśń barda w stylu BLIND GUARDIAN Where Sorrows Die nie powala.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja brzmienia jest najwyższej klasy i tutaj zarzutów brak. Sekcja rytmiczna ustawiona wybornie, wieloplanowe, ale nie przytłaczające.</div>
<div style="text-align: justify;">Zebrały się tutaj prawdziwe talenty, ale suma ich umiejętności nie przekłada się na jakość kompozycji, które są dobre, w dużej części jednak niezbyt oryginalne i powszednie, z czego w środkowej części wkrada się niepotrzebny eklektyzm.</div>
Pomysły na dobre kompozycje jednak mają i dowodem tego jest So they Say. Power metalowe arcydzieło i album w takim stylu bym usłyszał zdecydowanie chętniej.<br />
<br />
<br />
Ocena: 7.8/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Godspear - Turn to the Light (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/2/6/1426953.jpg?0321" border="0" alt="[Obrazek: 1426953.jpg?0321]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Til the End of Time 07:35      <br />
2. So They Say 04:48      <br />
3. Eye of the Storm 05:41      <br />
4. Turn to the Light 07:31      <br />
5. Of Glorious Past 04:26      <br />
6. Where Sorrows Die 04:05      <br />
7. The Reaper’s Scythe 05:34      <br />
8. Distant Shore 07:18<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Symphonic Melodic Power Metal<br />
Kraj: Międzynarodowy (Kanada/Ukraina)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Konstantin Naumenko - śpiew<br />
Dimitriy Pavlovskiy - gitara<br />
Samuel Emond Gaudreault - bas<br />
John Rouleau - perkusja<br />
Xavier Gervais-Dumont - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GODSPEAR to założony przez kanadyjskiego klawiszowca Xaviera Gervais-Dumo, który poza kanadyjską sekcją rytmiczną zaprosił do współpracy niezwykle utalentowanych muzyków z Ukrainy - Guitar Hero Dimitriy Pavlovskiy oraz znakomitego wokalistę Konstantina Naumenko.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut wydany został nakładem własnym na początku kwietnia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Xavier Gervais-Dumont postawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko, zapraszając do współpracy tak zdolnego, stylistycznego kameleona, jak Dimitriy Pavlovskiy, którego technika jest tutaj znakomita, a sola gitarowe magiczne i natchnione duchem nie tylko neoklasycznym. Sekcja rytmiczna bez problemu sobie tutaj radzi i nie są tylko tłem, basowe szarże Samuel Emond Gaudreault są dewastujące i słucha się ich z przyjemnością, podobnie jak inteligentnej, pełnej finezji gry Johna Rouleau. Plany klawiszowe są tutaj bogate, tak jak symfoniczne, chociaż w stylu typowo kanadyjskim, one nakreślają melodie i są niemal na równi, przy czym są też ciągoty do progressive metalu, jak w dłuższym Turn to the Light, w jakimś stopniu może nawet nawiązującym do późniejszej twórczości MAJESTY OF REVIVAL, chociaż nie w stopniu skomplikowania i niedostępności.</div>
<div style="text-align: justify;">To muzyka stosunkowo przystępna, czerpiąca też z INSTANZIA, czy może nawet z kanadyjskiego WALK WITH TITANS w realizacji i umieszczeniu planów symfonicznych. I podobnie jak w WALK WITH TITANS, wszystkie kompozycje są wykonane z ogromną starannością, ale wiele z nich to niezbyt oryginalny, solidnie odegrany power metal z elementami symfonicznymi, czasami niezbyt chwytliwy, ale bez wątpienia zachwycający techniką, a to jednak za mało, aby uznać ten album za coś wyjątkowego. Nawet jeśli Konstantin Naumenko jest tutaj jak zwykle w formie godnej najwyższej pochwały.</div>
<div style="text-align: justify;">Ten LP też może tworzyć pewien mylny obraz symfonicznym, chwytliwym i rozbudowanym Til the End of Time, gdzie jest coś z INSTANZIA, RHAPSODY oraz WALK WITH TITANS, ale bezdyskusyjnie najlepszy na tej płycie jest melodic power metalowy So They Say. Znakomity, przecudowny refren najwyższej klasy z wybornie wyeksponowaną melodią, gdzie technika nie stara się przyćmiewać melodii, a geniusz w prostocie refrenu, realizacji drugiego planu, pracy sekcji i gitary Dimitriy Pavlovskiy są godne peanów. A wszystko to wieńczy głos wokalisty, który rozkwita w refrenie. SUNRISE? RHAPSODY? Tak, ale za to jak niesamowicie chwytliwe z lekkością i elegancją TWILIGHT FORCE. I co za szkoda, że nie ma więcej takich właśnie kompozycji. Słychać, że wspaniale się tutaj bawią.</div>
<div style="text-align: justify;">Pozostałe kompozycje są dobre, ale to przedział metalowej poprawności jak Eye of the Storm czy Of Glorious Past i z tych bardziej przystępnych kompozycji warto jeszcze wymienić The Reaper's Scythe, gdzie Pavlovskiy czaruje w neoklasycznym stylu. Distant Shore to niestety zakończenie przeciętne i kompozycja niepotrzebnie długa, z chłodnym refrenem, tak jak pieśń barda w stylu BLIND GUARDIAN Where Sorrows Die nie powala.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja brzmienia jest najwyższej klasy i tutaj zarzutów brak. Sekcja rytmiczna ustawiona wybornie, wieloplanowe, ale nie przytłaczające.</div>
<div style="text-align: justify;">Zebrały się tutaj prawdziwe talenty, ale suma ich umiejętności nie przekłada się na jakość kompozycji, które są dobre, w dużej części jednak niezbyt oryginalne i powszednie, z czego w środkowej części wkrada się niepotrzebny eklektyzm.</div>
Pomysły na dobre kompozycje jednak mają i dowodem tego jest So they Say. Power metalowe arcydzieło i album w takim stylu bym usłyszał zdecydowanie chętniej.<br />
<br />
<br />
Ocena: 7.8/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Titanium]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4571</link>
			<pubDate>Thu, 23 Apr 2026 01:22:18 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4571</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Titanium - Titanium (2013)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/4/5/5/3/455331.jpg?2237" border="0" alt="[Obrazek: 455331.jpg?2237]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. We Come to Rock 04:23       <br />
2. Dogmatic Mind 04:11       <br />
3. Far Beyond the Skies 00:44       <br />
4. Another Chance 05:46      <br />
5. Only One 04:52       <br />
6. Sacred Dreams 04:20       <br />
7. Here and Now 04:18      <br />
8. Forever Mine 05:16       <br />
9. An Ever Flowing Stream 03:12       <br />
10. Nowhere to Run 05:43       <br />
11. In the Night 05:34       <br />
12. Titanium 07:30       <br />
13. Riffs of Steel 02:39       <br />
14. Curse of the White Flag 04:36 <br />
<br />
Rok wydania: 2013<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: Polska<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Maciej "Rocker" Wróblewski - śpiew<br />
Karol Mania - gitara<br />
Jarek Bona - gitara<br />
Paweł "Bombel" Gębka - bas<br />
Filip Gruca - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół z Ostrowa Wielkopolskiego został założony w 2010 roku przez gitarzystę Karola Mania, którego w tym samym roku można było usłyszeć na debiucie innego polskiego zespołu, PATHFINDER, który w niektórych kręgach uchodził za polską odpowiedź na RHAPSODY.</div>
<div style="text-align: justify;">Miał jednak też inną wizję, i tak powstało TITANIUM, które nakładem własnym wydało debiut 20 kwietnia 2013 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Kiedy SONATA ARCTICA i STRATOVARIUS przemieszczały się po morzu przeciętności i metalowej bylejakości, TITANIUM zdumiewa tutaj nie tylko poziomem wykonania, który jest na poziomie światowym, ale i kompozycjami. Kompozycjami brzmiącymi naturalnie, świeżo, ale nadal w stylu fińskich mistrzów, dodając przy tym coś od siebie. O bezmyślnym kopiowaniu pomysłów nie ma tutaj mowy i podobnie jak STURM UND DRANG od razu chwytają za serce lekkim We Come to Rock. Lekko i niezobowiązująco, żartobliwie, ale wykonawczo nienagannie i dialogi Mania/Bonia są na tym LP fenomenalne i to, jak cały zespół się rozumie i uzupełnia jest godne podziwu. Sekcja rytmiczna jest zaskakująco plastyczna i wyborna, ale największym odkryciem jest Maciej "Rocker" Wróblewski. Głos wysoki, ale czarujący, pełen swobody i pozytywnej energii, bez przesadnych i męczących wyżyn. Pięknie prezentuje się w Dogmatic Mind, świetnie w rozpędzonym, delikatnie heroicznym Another Chance i może tylko bardziej rockowy The Only One to taka gatunkowa poprawność SONATA ARCTICA, której nasi i tak wygrywają i jest to ciekawsze od tego, co grupa prezentowała po Unia w swoim radiowym plumkaniu.</div>
<div style="text-align: justify;">Karol Mania odpowiada za aranżacje klawiszowe i te są wzorowo zrealizowane w ramach konwencji power metalu z Finlandii z przełomu wieków. Scared Dreams? Jak nic SONATA ARCTICA! Mocniejszy, mroczniejszy Here and Now w manierze heavy/power wyborny i tutaj jest coś z pomysłów francuskiego HEAVENLY, podobnie jak w delikatniejszym Forever Mine czy typowo germańskim, rozpędzonym Nowhere to Run z popisami gitarowymi najwyższej klasy. Wyborny jest In the Night i to, jak ujęli tutaj fińskiego ducha w refrenach jest imponujące. Najdłuższy, tytułowy Titanium to STRATOVARIUS puszczający oko w stronę Hamburga i to jest dobre, ale tylko dobre. I nie tak udane, jak absolutnie niszczący The Curse of the White Flag, fantastyczne zakończenie głównej zawartości albumu.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie wykonał sam Karol Mania i to zdumiewające, co tutaj osiągnął. To jest poziom, którego Finnvox Studios by się nie powstydziło, a pod pewnymi względami może nawet lepsze od tego, co prezentowali na niektórych albumach w tamtym okresie.</div>
<div style="text-align: justify;">Polskie wydanie tego LP miało mało interesującą okładkę ze zdjęciem zespołu, która niewiele mówiła i może też dlatego ta płyta w swoim czasie była przez wielu pomijana. Raczej na pewno nie z powodu samej zawartości, bo ta jest na bardzo wysokim poziomie.</div>
<div style="text-align: justify;">Japończycy uwielbiają i chłoną jak gąbka wszystko, co związane z klasycznym SONATA ARCTICA oraz STRATOVARIUS, dlatego nie dziwi, że rok później, w 2014 roku grupą zainteresował się japoński gigant Avalon, a płyta została przyozdobiona znacznie ładniejszą okładką i do tego trafił jeszcze cover SONATA ARCTICA jako bonus, zrealizowany bezbłędnie.<br />
Kapitalny LP Made in Poland na poziomie światowym!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Titanium - Titanium (2013)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/4/5/5/3/455331.jpg?2237" border="0" alt="[Obrazek: 455331.jpg?2237]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. We Come to Rock 04:23       <br />
2. Dogmatic Mind 04:11       <br />
3. Far Beyond the Skies 00:44       <br />
4. Another Chance 05:46      <br />
5. Only One 04:52       <br />
6. Sacred Dreams 04:20       <br />
7. Here and Now 04:18      <br />
8. Forever Mine 05:16       <br />
9. An Ever Flowing Stream 03:12       <br />
10. Nowhere to Run 05:43       <br />
11. In the Night 05:34       <br />
12. Titanium 07:30       <br />
13. Riffs of Steel 02:39       <br />
14. Curse of the White Flag 04:36 <br />
<br />
Rok wydania: 2013<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: Polska<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Maciej "Rocker" Wróblewski - śpiew<br />
Karol Mania - gitara<br />
Jarek Bona - gitara<br />
Paweł "Bombel" Gębka - bas<br />
Filip Gruca - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół z Ostrowa Wielkopolskiego został założony w 2010 roku przez gitarzystę Karola Mania, którego w tym samym roku można było usłyszeć na debiucie innego polskiego zespołu, PATHFINDER, który w niektórych kręgach uchodził za polską odpowiedź na RHAPSODY.</div>
<div style="text-align: justify;">Miał jednak też inną wizję, i tak powstało TITANIUM, które nakładem własnym wydało debiut 20 kwietnia 2013 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Kiedy SONATA ARCTICA i STRATOVARIUS przemieszczały się po morzu przeciętności i metalowej bylejakości, TITANIUM zdumiewa tutaj nie tylko poziomem wykonania, który jest na poziomie światowym, ale i kompozycjami. Kompozycjami brzmiącymi naturalnie, świeżo, ale nadal w stylu fińskich mistrzów, dodając przy tym coś od siebie. O bezmyślnym kopiowaniu pomysłów nie ma tutaj mowy i podobnie jak STURM UND DRANG od razu chwytają za serce lekkim We Come to Rock. Lekko i niezobowiązująco, żartobliwie, ale wykonawczo nienagannie i dialogi Mania/Bonia są na tym LP fenomenalne i to, jak cały zespół się rozumie i uzupełnia jest godne podziwu. Sekcja rytmiczna jest zaskakująco plastyczna i wyborna, ale największym odkryciem jest Maciej "Rocker" Wróblewski. Głos wysoki, ale czarujący, pełen swobody i pozytywnej energii, bez przesadnych i męczących wyżyn. Pięknie prezentuje się w Dogmatic Mind, świetnie w rozpędzonym, delikatnie heroicznym Another Chance i może tylko bardziej rockowy The Only One to taka gatunkowa poprawność SONATA ARCTICA, której nasi i tak wygrywają i jest to ciekawsze od tego, co grupa prezentowała po Unia w swoim radiowym plumkaniu.</div>
<div style="text-align: justify;">Karol Mania odpowiada za aranżacje klawiszowe i te są wzorowo zrealizowane w ramach konwencji power metalu z Finlandii z przełomu wieków. Scared Dreams? Jak nic SONATA ARCTICA! Mocniejszy, mroczniejszy Here and Now w manierze heavy/power wyborny i tutaj jest coś z pomysłów francuskiego HEAVENLY, podobnie jak w delikatniejszym Forever Mine czy typowo germańskim, rozpędzonym Nowhere to Run z popisami gitarowymi najwyższej klasy. Wyborny jest In the Night i to, jak ujęli tutaj fińskiego ducha w refrenach jest imponujące. Najdłuższy, tytułowy Titanium to STRATOVARIUS puszczający oko w stronę Hamburga i to jest dobre, ale tylko dobre. I nie tak udane, jak absolutnie niszczący The Curse of the White Flag, fantastyczne zakończenie głównej zawartości albumu.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie wykonał sam Karol Mania i to zdumiewające, co tutaj osiągnął. To jest poziom, którego Finnvox Studios by się nie powstydziło, a pod pewnymi względami może nawet lepsze od tego, co prezentowali na niektórych albumach w tamtym okresie.</div>
<div style="text-align: justify;">Polskie wydanie tego LP miało mało interesującą okładkę ze zdjęciem zespołu, która niewiele mówiła i może też dlatego ta płyta w swoim czasie była przez wielu pomijana. Raczej na pewno nie z powodu samej zawartości, bo ta jest na bardzo wysokim poziomie.</div>
<div style="text-align: justify;">Japończycy uwielbiają i chłoną jak gąbka wszystko, co związane z klasycznym SONATA ARCTICA oraz STRATOVARIUS, dlatego nie dziwi, że rok później, w 2014 roku grupą zainteresował się japoński gigant Avalon, a płyta została przyozdobiona znacznie ładniejszą okładką i do tego trafił jeszcze cover SONATA ARCTICA jako bonus, zrealizowany bezbłędnie.<br />
Kapitalny LP Made in Poland na poziomie światowym!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Siege Perilous]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4565</link>
			<pubDate>Wed, 18 Mar 2026 02:03:40 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4565</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Siege Perilous - Becoming the Dragon (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://f4.bcbits.com/img/a3669591148_16.jpg" border="0" alt="[Obrazek: a3669591148_16.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1.Overture (Instrumental)    <br />
2. Ancient Rite    <br />
3. As the Dragon Falls (feat. Fabio Lione) 04:31    <br />
4. Child of Prophecy    <br />
5. Shattered Mirage    <br />
6. Chieftain    <br />
7. Cut Down    <br />
8. Echoes of Home (feat. Kristin Starkey)    <br />
9. Becoming the Dragon    <br />
10. Eschaton<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gauntek: Epic Heavy Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Shaughnessy McDaniel - śpiew<br />
Ryan Flanagan - gitara<br />
Scott Hancock - gitara<br />
Eric Fischer - bas<br />
Mark Girard - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">SIEGE PERILOUS to młody zespół ze stanu Kolorado, składający się z debiutantów, ale lokalnie zdobywający uznanie od początków swojej działalności. Po latach udało się stworzyć materiał na debiut, który nakładem własnym wydany zostanie 27 marca 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To nie jest heavy metal ani topornie-garażowy, ani też brutalny i nieczytelny, jaki od lat można usłyszeć z USA. To heavy metal dumny, heavy metal rycerski i epicki, z delikatnie nakreślonymi aranżacjami symfonicznymi, bez nachalności czy komiksowości amerykańskiej, ale z charakterystycznym duchem epic i w kompozycjach wolniejszych są pomysły zaciągnięte z MANOWAR.</div>
<div style="text-align: justify;">Tylko tak jak MANOWAR traci niestety na znaczeniu w sensie artystycznym, tak SIEGE PERILOUS podaje tutaj solidną dawkę amerykańskiego epic metalu, połączoną z europejskim pojmowaniem i prezentacją melodii. Te są tutaj bardzo istotne, dobrze przemyślane i precyzyjne, co słychać już w wybornym Ancient Rite czy amerykańskim, klasycznie heavy metalowym Child of Prophecy z wybornymi ozdobnikami gitarowymi, rozbudowanymi, niesamowicie bogatymi, a do tego są melodyjne i niezwykle czytelne. Epic w takiej formie można było usłyszeć wiele lat temu na debiucie nieodżałowanego TY MORN i może nawet As the Dragon Falls w jakimś stopniu do twórczości Brytyjczyków nawiązuje, gdzie gościnnie zaśpiewał Mistrz Fabio Lion, ale to Shaughnessy McDaniel jest tutaj gwiazdą. I to jaką gwiazdą! To mocny, donośny i potężny głos, trzymający się średnich rejestrów i wśród amerykańskich krzykaczy miło usłyszeć kogoś pełnego patosu i odwagi, zachęcającego po sięgnięcia po miecz i tarczę.</div>
<div style="text-align: justify;">Sekcja rytmiczna gra w klasycznym, amerykańskim stylu i dobrze. Gra jest zrównoważona i nie ma tutaj bezmyślnego obijania zestawu perkusyjnego, za to wybornie ciepły bas, obejmujący słuchacza niczym walkirie, a litaury Girarda grzmią tak, jak się oczekuje od takiego albumu.</div>
<div style="text-align: justify;">Brak słów, kiedy słyszy się takie epickie, rytmiczne killery jak Shattered Mirage, z których bije taki chłód i pewność siebie, której by się nie powstydzili najwięksi wojownicy z Hellady!</div>
<div style="text-align: justify;">Fantastyczny jest Chieftain z zapadającymi w pamięć mostkami i bojowymi okrzykami i szkoda, że Cut Down to taki poprawny heavy metal, ocierający się o RUNNING WILD czy BLAZON STONE i w tym stylu grupa nie ma zbyt wiele ciekawego do powiedzenia, nawet od strony technicznej. Odkupują winy w Echoes of Home, absolutnie mistrzowskiej balladzie na dwa głosy, gdzie gościnnie zaśpiewała Kristin Starkey z TEMPERANCE. Rycerskość na poziomie SERENITY i najlepszych kompozycji DRAGONY i to prawdziwe arcydzieło klimatu. Becoming the Dragon  to solidna dawka epic metalu, tak sobie jednak wypada punkt kulminacyjny tego LP, Eschaton. Prawie 8 minut doskonałych partii gitar, ale zabrakło pomysłu na refren i ciekawą melodię, która by przykuła uwagę. Poprowadzone to zostało nijako i nie ma tutaj zwieńczenia z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jak na produkcję własną jest wyborne, sharp &amp; clear w najlepszym wydaniu, bez sztuczności i doskonale słychać każdy plan.</div>
<div style="text-align: justify;">Mimo, że to debiutanci, to słychać, że mają talent i wykonanie jest tutaj godne podziwu. Wyborne sola gitarowe, które dopowiadają historię razem z Shaughnessy McDaniel, który może się okazać jednym z większych okryć USA tego roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Może końcówka albumu jest słabsza od tego, co prezentują na początku, ale SIEGE PERILOUS na tej płycie pokazuje, że jest zespołem z pomysłem i perspektywicznym, który unika schematu komiksowego i niepotrzebnie brutalnie heavy metalu na rzecz melodyjnie podanej epiki, ale bez kolorowych smoków. To jest godne pochwały i warte uznania i takiego epic metalu świat potrzebuje!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.7/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości agencji Asher Media oraz SIEGE PERILOUS.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Siege Perilous - Becoming the Dragon (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://f4.bcbits.com/img/a3669591148_16.jpg" border="0" alt="[Obrazek: a3669591148_16.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1.Overture (Instrumental)    <br />
2. Ancient Rite    <br />
3. As the Dragon Falls (feat. Fabio Lione) 04:31    <br />
4. Child of Prophecy    <br />
5. Shattered Mirage    <br />
6. Chieftain    <br />
7. Cut Down    <br />
8. Echoes of Home (feat. Kristin Starkey)    <br />
9. Becoming the Dragon    <br />
10. Eschaton<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gauntek: Epic Heavy Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Shaughnessy McDaniel - śpiew<br />
Ryan Flanagan - gitara<br />
Scott Hancock - gitara<br />
Eric Fischer - bas<br />
Mark Girard - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">SIEGE PERILOUS to młody zespół ze stanu Kolorado, składający się z debiutantów, ale lokalnie zdobywający uznanie od początków swojej działalności. Po latach udało się stworzyć materiał na debiut, który nakładem własnym wydany zostanie 27 marca 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To nie jest heavy metal ani topornie-garażowy, ani też brutalny i nieczytelny, jaki od lat można usłyszeć z USA. To heavy metal dumny, heavy metal rycerski i epicki, z delikatnie nakreślonymi aranżacjami symfonicznymi, bez nachalności czy komiksowości amerykańskiej, ale z charakterystycznym duchem epic i w kompozycjach wolniejszych są pomysły zaciągnięte z MANOWAR.</div>
<div style="text-align: justify;">Tylko tak jak MANOWAR traci niestety na znaczeniu w sensie artystycznym, tak SIEGE PERILOUS podaje tutaj solidną dawkę amerykańskiego epic metalu, połączoną z europejskim pojmowaniem i prezentacją melodii. Te są tutaj bardzo istotne, dobrze przemyślane i precyzyjne, co słychać już w wybornym Ancient Rite czy amerykańskim, klasycznie heavy metalowym Child of Prophecy z wybornymi ozdobnikami gitarowymi, rozbudowanymi, niesamowicie bogatymi, a do tego są melodyjne i niezwykle czytelne. Epic w takiej formie można było usłyszeć wiele lat temu na debiucie nieodżałowanego TY MORN i może nawet As the Dragon Falls w jakimś stopniu do twórczości Brytyjczyków nawiązuje, gdzie gościnnie zaśpiewał Mistrz Fabio Lion, ale to Shaughnessy McDaniel jest tutaj gwiazdą. I to jaką gwiazdą! To mocny, donośny i potężny głos, trzymający się średnich rejestrów i wśród amerykańskich krzykaczy miło usłyszeć kogoś pełnego patosu i odwagi, zachęcającego po sięgnięcia po miecz i tarczę.</div>
<div style="text-align: justify;">Sekcja rytmiczna gra w klasycznym, amerykańskim stylu i dobrze. Gra jest zrównoważona i nie ma tutaj bezmyślnego obijania zestawu perkusyjnego, za to wybornie ciepły bas, obejmujący słuchacza niczym walkirie, a litaury Girarda grzmią tak, jak się oczekuje od takiego albumu.</div>
<div style="text-align: justify;">Brak słów, kiedy słyszy się takie epickie, rytmiczne killery jak Shattered Mirage, z których bije taki chłód i pewność siebie, której by się nie powstydzili najwięksi wojownicy z Hellady!</div>
<div style="text-align: justify;">Fantastyczny jest Chieftain z zapadającymi w pamięć mostkami i bojowymi okrzykami i szkoda, że Cut Down to taki poprawny heavy metal, ocierający się o RUNNING WILD czy BLAZON STONE i w tym stylu grupa nie ma zbyt wiele ciekawego do powiedzenia, nawet od strony technicznej. Odkupują winy w Echoes of Home, absolutnie mistrzowskiej balladzie na dwa głosy, gdzie gościnnie zaśpiewała Kristin Starkey z TEMPERANCE. Rycerskość na poziomie SERENITY i najlepszych kompozycji DRAGONY i to prawdziwe arcydzieło klimatu. Becoming the Dragon  to solidna dawka epic metalu, tak sobie jednak wypada punkt kulminacyjny tego LP, Eschaton. Prawie 8 minut doskonałych partii gitar, ale zabrakło pomysłu na refren i ciekawą melodię, która by przykuła uwagę. Poprowadzone to zostało nijako i nie ma tutaj zwieńczenia z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jak na produkcję własną jest wyborne, sharp &amp; clear w najlepszym wydaniu, bez sztuczności i doskonale słychać każdy plan.</div>
<div style="text-align: justify;">Mimo, że to debiutanci, to słychać, że mają talent i wykonanie jest tutaj godne podziwu. Wyborne sola gitarowe, które dopowiadają historię razem z Shaughnessy McDaniel, który może się okazać jednym z większych okryć USA tego roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Może końcówka albumu jest słabsza od tego, co prezentują na początku, ale SIEGE PERILOUS na tej płycie pokazuje, że jest zespołem z pomysłem i perspektywicznym, który unika schematu komiksowego i niepotrzebnie brutalnie heavy metalu na rzecz melodyjnie podanej epiki, ale bez kolorowych smoków. To jest godne pochwały i warte uznania i takiego epic metalu świat potrzebuje!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.7/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości agencji Asher Media oraz SIEGE PERILOUS.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Złota Dziesiątka 2026]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4564</link>
			<pubDate>Sun, 08 Feb 2026 14:20:05 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4564</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Albumy z oceną co najmniej 9/10 <img src="http://i.imgur.com/JNemjni.gif" alt=":)" title=":)" class="smilie smilie_26" /> </span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Albumy z oceną co najmniej 9/10 <img src="http://i.imgur.com/JNemjni.gif" alt=":)" title=":)" class="smilie smilie_26" /> </span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Starforce]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4563</link>
			<pubDate>Thu, 29 Jan 2026 01:36:16 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4563</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Starforce - </span><span style="font-weight: bold;">Beyond the Eternal Night (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/5/1/1351134.jpg?3357" border="0" alt="[Obrazek: 1351134.jpg?3357]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Up to the Collapse in the Far Future 00:57       <br />
2. Andrómeda 04:44       <br />
3. Rock 'N' Roll Slave 05:01       <br />
4. Prophecy 06:48       <br />
5. Space Warrior 05:04       <br />
6. Piel helada 05:51       <br />
7. R.T.K. (Sadistic Impulses) 03:43       <br />
8. Sonata en Bm (Drapped in Light) 02:22       <br />
9. Sign of an Angel 04:47       <br />
10. Stay Heavy! 06:26       <br />
11. Lejos de ti 06:33<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy/Speed Metal<br />
Kraj: Meksyk<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Mely Wild - śpiew<br />
Kevin Valencia - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Yeux Garcia - gitara<br />
Angel-O Vyper - bas<br />
Rockdrigo Rockdriguez - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół ze stolicy Meksyku został założony w 2021 roku przez muzyków w większości związanych z brutalnymi i bardziej ekstremalnymi formami metalu, od thrash po grindcore. Takie doświadczenia potrafią dać interesujące rezultaty i na scenie lokalnej bardzo szybko STARFORCE zostało ogłoszone wschodzącą gwiazdą NWOTHM.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut na początku został wydany nakładem własnym w lipcu w wersji digital, w sierpniu nakładem lokalnym przez wytwórnię Evil Noise Records, a w listopadzie 2025 przez szwedzką wytwórnię Jawbreaker Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To jest zabójczy heavy metal w najbardziej klasycznej jego formie, gdzie Wyspy łączą się z USA, IRON MAIDEN z wściekłością SLAYER, z miażdżącymi gang chórkami rodem z Bay Area w morderczym Rock'n'Roll Slave, w którym prezentują heavy metal wysokiej klasy rodem z debiutu SKULLFIST czy nawet z nawiązaniami do szwedzkiego ENFORCER. Lekkość, z jaką to wszystko zostało zagrane przypomina Potwory z Calgary z RIOT CITY na czele i Andromeda jak i Prophecy są tego dowodem.</div>
<div style="text-align: justify;">Pewność siebie tego zespołu rozszarpuje słuchacza, to jest prawdziwy true metal, zagrany na poziomie wirtuozerskim i dialogi gitarzystów są tutaj niemożliwe. Zgrabne, techniczne, niesamowicie melodyjne, rozbudowane i czytelne, ale nieprzytłaczające i dające jeszcze pole do popisu dla sekcji rytmicznej, która w niczym im nie ustępuje i tegoroczny SOLICITOR wygląda przy tym zwyczajnie biednie. Poziom światowy i duet Valencia/Garcia to najprawdziwsi Guitar Hero, których słucha się ze zdumieniem.</div>
<div style="text-align: justify;">W takich zespołach z wokalistkami bywa różnie, ale Mely Wild to głos prawdziwej mistrzyni, z heavy metalowym pazurem i szorstkością, odpowiednio wysoki w egzaltowanych, znakomitych zaśpiewach, jak i partiach, wymagających głosu bardziej surowego i ochrypłego. Głos równie dewastujący i rozrywający jak Katheryn Scary z OWLBEAR! Heroiczny Piel helada wzrusza i porusza, zdumiewa, jak wybornie można coś tak epickiego zagrać i zaśpiewać. Wyborne, wyborne i prawdziwe arcydzieło, które ustawia do szeregu i pozostawia daleko w tyle wiele zespołów grających epic heavy czy doom z paniami za mikrofonem. </div>
R.T.K. (Sadistic Impulses) to zabójczy speed metal z wściekłością SLAYER i SOLICITOR, który udowadnia, że panie nie tylko mogą taką muzykę śpiewać z polotem bez problemu i nie musi mieć ACROSTICHON w nazwie, ale że w takim graniu nadal można powiedzieć wiele. A STARFORCE ma do powiedzenia tutaj bardzo dużo! To szokujące i godne uznania, jak wysoki poziom ta grupa prezentuje nie tylko technicznie, ale i od strony kompozycyjnej. To jest album niezwykle spójny, równy, różnorodny w melodiach i pomysłach oraz niebanalnym wykonaniu, że kompozycje nie zlewają się w jedną całość, ale i sam materiał nie męczy i nie jest wtórny. Atakują killerem za killerem, Sign of an Angel to bardzo dobry ENFORCER, Stay Heavy! SKULLFIST z mocą RIOT CITY z fenomenalnym solem perkusyjnym! No, może tylko raz grają tylko dobrze w Lejos de ti, gdzie idą w prosty, brytyjski heavy metal, spokojny i bezpieczny i bez takich technicznych fejerwerków.<br />
<br />
Znakomite brzmienie, perfekcyjnie uchwytujące ducha lat 80., ale bez kurzu i braków. O sound zespół zadbał sam i jest on równie fenomenalny jak wykonanie.<br />
STARFORCE, zespół znikąd, z cienia, który swoim debiutem zostaje towarem eksportowym z Meksyku, wysoce pożądanym i kultywującym ducha NWOTHM na najwyższym możliwym poziomie.<br />
Stay Heavy!<br />
<br />
<br />
Ocena: 9.7/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Starforce - </span><span style="font-weight: bold;">Beyond the Eternal Night (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/5/1/1351134.jpg?3357" border="0" alt="[Obrazek: 1351134.jpg?3357]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Up to the Collapse in the Far Future 00:57       <br />
2. Andrómeda 04:44       <br />
3. Rock 'N' Roll Slave 05:01       <br />
4. Prophecy 06:48       <br />
5. Space Warrior 05:04       <br />
6. Piel helada 05:51       <br />
7. R.T.K. (Sadistic Impulses) 03:43       <br />
8. Sonata en Bm (Drapped in Light) 02:22       <br />
9. Sign of an Angel 04:47       <br />
10. Stay Heavy! 06:26       <br />
11. Lejos de ti 06:33<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy/Speed Metal<br />
Kraj: Meksyk<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Mely Wild - śpiew<br />
Kevin Valencia - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Yeux Garcia - gitara<br />
Angel-O Vyper - bas<br />
Rockdrigo Rockdriguez - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół ze stolicy Meksyku został założony w 2021 roku przez muzyków w większości związanych z brutalnymi i bardziej ekstremalnymi formami metalu, od thrash po grindcore. Takie doświadczenia potrafią dać interesujące rezultaty i na scenie lokalnej bardzo szybko STARFORCE zostało ogłoszone wschodzącą gwiazdą NWOTHM.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut na początku został wydany nakładem własnym w lipcu w wersji digital, w sierpniu nakładem lokalnym przez wytwórnię Evil Noise Records, a w listopadzie 2025 przez szwedzką wytwórnię Jawbreaker Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To jest zabójczy heavy metal w najbardziej klasycznej jego formie, gdzie Wyspy łączą się z USA, IRON MAIDEN z wściekłością SLAYER, z miażdżącymi gang chórkami rodem z Bay Area w morderczym Rock'n'Roll Slave, w którym prezentują heavy metal wysokiej klasy rodem z debiutu SKULLFIST czy nawet z nawiązaniami do szwedzkiego ENFORCER. Lekkość, z jaką to wszystko zostało zagrane przypomina Potwory z Calgary z RIOT CITY na czele i Andromeda jak i Prophecy są tego dowodem.</div>
<div style="text-align: justify;">Pewność siebie tego zespołu rozszarpuje słuchacza, to jest prawdziwy true metal, zagrany na poziomie wirtuozerskim i dialogi gitarzystów są tutaj niemożliwe. Zgrabne, techniczne, niesamowicie melodyjne, rozbudowane i czytelne, ale nieprzytłaczające i dające jeszcze pole do popisu dla sekcji rytmicznej, która w niczym im nie ustępuje i tegoroczny SOLICITOR wygląda przy tym zwyczajnie biednie. Poziom światowy i duet Valencia/Garcia to najprawdziwsi Guitar Hero, których słucha się ze zdumieniem.</div>
<div style="text-align: justify;">W takich zespołach z wokalistkami bywa różnie, ale Mely Wild to głos prawdziwej mistrzyni, z heavy metalowym pazurem i szorstkością, odpowiednio wysoki w egzaltowanych, znakomitych zaśpiewach, jak i partiach, wymagających głosu bardziej surowego i ochrypłego. Głos równie dewastujący i rozrywający jak Katheryn Scary z OWLBEAR! Heroiczny Piel helada wzrusza i porusza, zdumiewa, jak wybornie można coś tak epickiego zagrać i zaśpiewać. Wyborne, wyborne i prawdziwe arcydzieło, które ustawia do szeregu i pozostawia daleko w tyle wiele zespołów grających epic heavy czy doom z paniami za mikrofonem. </div>
R.T.K. (Sadistic Impulses) to zabójczy speed metal z wściekłością SLAYER i SOLICITOR, który udowadnia, że panie nie tylko mogą taką muzykę śpiewać z polotem bez problemu i nie musi mieć ACROSTICHON w nazwie, ale że w takim graniu nadal można powiedzieć wiele. A STARFORCE ma do powiedzenia tutaj bardzo dużo! To szokujące i godne uznania, jak wysoki poziom ta grupa prezentuje nie tylko technicznie, ale i od strony kompozycyjnej. To jest album niezwykle spójny, równy, różnorodny w melodiach i pomysłach oraz niebanalnym wykonaniu, że kompozycje nie zlewają się w jedną całość, ale i sam materiał nie męczy i nie jest wtórny. Atakują killerem za killerem, Sign of an Angel to bardzo dobry ENFORCER, Stay Heavy! SKULLFIST z mocą RIOT CITY z fenomenalnym solem perkusyjnym! No, może tylko raz grają tylko dobrze w Lejos de ti, gdzie idą w prosty, brytyjski heavy metal, spokojny i bezpieczny i bez takich technicznych fejerwerków.<br />
<br />
Znakomite brzmienie, perfekcyjnie uchwytujące ducha lat 80., ale bez kurzu i braków. O sound zespół zadbał sam i jest on równie fenomenalny jak wykonanie.<br />
STARFORCE, zespół znikąd, z cienia, który swoim debiutem zostaje towarem eksportowym z Meksyku, wysoce pożądanym i kultywującym ducha NWOTHM na najwyższym możliwym poziomie.<br />
Stay Heavy!<br />
<br />
<br />
Ocena: 9.7/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Valiant Sentinel]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4551</link>
			<pubDate>Sat, 17 Jan 2026 02:16:03 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4551</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Valiant Sentinel - Never</span><span style="font-weight: bold;">ealm (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/8/1378822.jpg?4819" border="0" alt="[Obrazek: 1378822.jpg?4819]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. War in Heaven 04:45      <br />
2. Neverealm 04:51      <br />
3. Mirkwood Forest 05:25      <br />
4. The Underdark 07:28      <br />
5. To Mend the Ring 01:14      <br />
6. Elden Lord 05:02      <br />
7. Come What May 03:11      <br />
8. Arch Nemesis 05:30      <br />
9. The Battle of Hornburg 08:57 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Veandok (Giannis Georganos) - śpiew <br />
Dimitris Skodras - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Panos Manikas - bas<br />
Frederik Ehmke - perkusja (muzyk sesyjny)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VALIANT SENTINEL zostało powołane do życia przez basistę Dimitrisa Skodrasa jako projekt jednoosobowy, który debiutował w 2021 roku, prezentując heavy/power metal grecki o solidnym wykonaniu, ale bez blasku. Jedynym, co wyróżniało ten projekt to goście, jak Fabio Lione, ale i takie gwiazdy nie wyciągną wiele z poprawnego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Dimitris Skodras powrócił do tego projektu po 5 latach przerwy, tym razem koncentrując się wyłącznie na gitarach oraz instrumentach klawiszowych, i uzupełniając skład o basistę Panosa Manikasa oraz wokalistę, znanego z mocarnego SUBIFRE Giannis Georganos. Jako muzyk sesyjny zagrał na perkusji Frederik Ehmke, znany z SINBREED oraz BLIND GUARDIAN. Druga płyta wydana została 16 stycznia nakładem polskiej wytwórni Theogonia Records, kojarzonej raczej z brutalniejszymi formami metalu.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Poszerzenie składu było dobrym pomysłem, ponieważ dzięki temu album jest bardziej spójny od strony kompozycyjnej od poprzedniego i nie ma tutaj niepotrzebnego eklektyzmu, aby dostosować się do danego wokalisty. Sekcja rytmiczna gra bardzo dobrze, co jest oczywiste, skoro gra Frederik Ehmke, ale debiutujący tutaj Panos Manikas niewiele mu ustępuje. Dimitris Skodras nie jest mistrzem shredu i jego gra jest raczej skromna, czasami techniczna, w większości jednak nieskomplikowana i wszystko tutaj skupia się głównie wokół Giannisa Georganosa.</div>
<div style="text-align: justify;">Od strony wokalnej nie ma tutaj niczego do zarzucenia, ponieważ Veandok śpiewa bardzo dobrze, chociaż słychać, że nie jest to do końca materiał dla niego odpowiedni i nie są wykorzystywane tutaj jego najmocniejsze wokalne strony. Chóralnych, miażdżących refrenów w stylu SUBFIRE tutaj nie ma, jest granie bliższe BLIND GUARDIAN, SINBREED (The Battle of Hornburg) czy nawet ELWING w bardziej zamaszystych, epickich partiach, jak w rozpoczynającym ten LP War in Heaven. Coś jest tutaj też słyszalnego ze stylistyki TRIUMPHER, ale i nie brakuje też tutaj heavy/power w stylu THE SILENT RAGE, chociaż Neverealm bardziej kojarzy się z pierwszymi trzema albumami BLIND GUARDIAN (i może w jakimś stopniu teutońskim pojęciem "rycerskości' WIZARD). Nie brakuje tutaj niemieckiego grania, ale Mirkwood Forest to gatunkowa poprawność Zagłębia Ruhry z niezbyt rozpoznawalnym refrenem. Dobrze grają w The Underdark, jest solidna melodia, dobre wykonanie, ale, jak wszędzie na tym LP, brakuje bardziej zapadających w pamięć refrenów i melodii i jest to w dużym stopniu granie odtwórcze. W kwestii nawiązań do BLIND GUARDIAN, to jest i granie krużgarnkowe w Come What May oraz To Mend the Ring, ładnie zaśpiewane, ale raczej do ogniska niż szykujące do metalowej bitwy.</div>
<div style="text-align: justify;">Najlepszy na tym LP jest Arch Nemesis, w któym grają zdecydowanie w bardziej greckim stylu MARAUDER. Jest mocno, jest klimat Hellady i teutońskie elementy zostały wplecione bardziej subtelnie. Do tego udany występ Zaka Stevensa.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest znakomita, typowo grecka i George Nerantzis zadbał, aby był to sound pełny, w bębnach charakterystycznie chłodny, a w gitarach surowy. Litaury Ehmke są tutaj zabójcze, tak jak ostra jak brzytwa gitara.</div>
<div style="text-align: justify;">Grecy wystawili tutaj laurkę dla Niemiec i Zagłębia Ruhry, nagrywając album dobry, ale jednak nie do końca wykorzystujący potencjał, drzemiący w tym składzie. LP zdecydowanie ciekawszy od debiutu, od strony realizacyjnej jak i kompozycyjnej, i to jest fakt niezaprzeczalny, który należy docenić.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Valiant Sentinel - Never</span><span style="font-weight: bold;">ealm (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/8/1378822.jpg?4819" border="0" alt="[Obrazek: 1378822.jpg?4819]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. War in Heaven 04:45      <br />
2. Neverealm 04:51      <br />
3. Mirkwood Forest 05:25      <br />
4. The Underdark 07:28      <br />
5. To Mend the Ring 01:14      <br />
6. Elden Lord 05:02      <br />
7. Come What May 03:11      <br />
8. Arch Nemesis 05:30      <br />
9. The Battle of Hornburg 08:57 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Veandok (Giannis Georganos) - śpiew <br />
Dimitris Skodras - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Panos Manikas - bas<br />
Frederik Ehmke - perkusja (muzyk sesyjny)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VALIANT SENTINEL zostało powołane do życia przez basistę Dimitrisa Skodrasa jako projekt jednoosobowy, który debiutował w 2021 roku, prezentując heavy/power metal grecki o solidnym wykonaniu, ale bez blasku. Jedynym, co wyróżniało ten projekt to goście, jak Fabio Lione, ale i takie gwiazdy nie wyciągną wiele z poprawnego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Dimitris Skodras powrócił do tego projektu po 5 latach przerwy, tym razem koncentrując się wyłącznie na gitarach oraz instrumentach klawiszowych, i uzupełniając skład o basistę Panosa Manikasa oraz wokalistę, znanego z mocarnego SUBIFRE Giannis Georganos. Jako muzyk sesyjny zagrał na perkusji Frederik Ehmke, znany z SINBREED oraz BLIND GUARDIAN. Druga płyta wydana została 16 stycznia nakładem polskiej wytwórni Theogonia Records, kojarzonej raczej z brutalniejszymi formami metalu.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Poszerzenie składu było dobrym pomysłem, ponieważ dzięki temu album jest bardziej spójny od strony kompozycyjnej od poprzedniego i nie ma tutaj niepotrzebnego eklektyzmu, aby dostosować się do danego wokalisty. Sekcja rytmiczna gra bardzo dobrze, co jest oczywiste, skoro gra Frederik Ehmke, ale debiutujący tutaj Panos Manikas niewiele mu ustępuje. Dimitris Skodras nie jest mistrzem shredu i jego gra jest raczej skromna, czasami techniczna, w większości jednak nieskomplikowana i wszystko tutaj skupia się głównie wokół Giannisa Georganosa.</div>
<div style="text-align: justify;">Od strony wokalnej nie ma tutaj niczego do zarzucenia, ponieważ Veandok śpiewa bardzo dobrze, chociaż słychać, że nie jest to do końca materiał dla niego odpowiedni i nie są wykorzystywane tutaj jego najmocniejsze wokalne strony. Chóralnych, miażdżących refrenów w stylu SUBFIRE tutaj nie ma, jest granie bliższe BLIND GUARDIAN, SINBREED (The Battle of Hornburg) czy nawet ELWING w bardziej zamaszystych, epickich partiach, jak w rozpoczynającym ten LP War in Heaven. Coś jest tutaj też słyszalnego ze stylistyki TRIUMPHER, ale i nie brakuje też tutaj heavy/power w stylu THE SILENT RAGE, chociaż Neverealm bardziej kojarzy się z pierwszymi trzema albumami BLIND GUARDIAN (i może w jakimś stopniu teutońskim pojęciem "rycerskości' WIZARD). Nie brakuje tutaj niemieckiego grania, ale Mirkwood Forest to gatunkowa poprawność Zagłębia Ruhry z niezbyt rozpoznawalnym refrenem. Dobrze grają w The Underdark, jest solidna melodia, dobre wykonanie, ale, jak wszędzie na tym LP, brakuje bardziej zapadających w pamięć refrenów i melodii i jest to w dużym stopniu granie odtwórcze. W kwestii nawiązań do BLIND GUARDIAN, to jest i granie krużgarnkowe w Come What May oraz To Mend the Ring, ładnie zaśpiewane, ale raczej do ogniska niż szykujące do metalowej bitwy.</div>
<div style="text-align: justify;">Najlepszy na tym LP jest Arch Nemesis, w któym grają zdecydowanie w bardziej greckim stylu MARAUDER. Jest mocno, jest klimat Hellady i teutońskie elementy zostały wplecione bardziej subtelnie. Do tego udany występ Zaka Stevensa.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest znakomita, typowo grecka i George Nerantzis zadbał, aby był to sound pełny, w bębnach charakterystycznie chłodny, a w gitarach surowy. Litaury Ehmke są tutaj zabójcze, tak jak ostra jak brzytwa gitara.</div>
<div style="text-align: justify;">Grecy wystawili tutaj laurkę dla Niemiec i Zagłębia Ruhry, nagrywając album dobry, ale jednak nie do końca wykorzystujący potencjał, drzemiący w tym składzie. LP zdecydowanie ciekawszy od debiutu, od strony realizacyjnej jak i kompozycyjnej, i to jest fakt niezaprzeczalny, który należy docenić.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Aquilla]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4550</link>
			<pubDate>Thu, 15 Jan 2026 02:46:29 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4550</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Aquilla - Sentinels of New Dawn (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/6/2/1362675.jpg?2401" border="0" alt="[Obrazek: 1362675.jpg?2401]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Chronicles 02:00       <br />
2. Creed of Fire 04:13      <br />
3. Plunder &amp; Steel 04:46       <br />
4. Mountains of Black Sleep 05:55       <br />
5. Battalion 31 05:58       <br />
6. The Curse of Mercurion 05:00       <br />
7. Technocrats' Tyranny 04:35       <br />
8. Bound to Be King 04:49      <br />
9. The Prophet 10:01       <br />
10. Sentinel's Fate 02:25<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Polska<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Captain Paradox (Kacper Kuczyński) - śpiew<br />
Kris Invader (Krzysztof Malinowski) - gitara<br />
Jaspar De Phaser (Kacper Urbański) - gitara<br />
Hippie Banzai (Karol Konarski) - bas<br />
Pete Slammer (Piotr Król) - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Warszawskie AQUILLA istnieje od 2016 roku i lokalnie świecili sukcesy, wydając debiut "Mankind's Odyssey" w 2022 roku nakładem polskiej wytwórni Ossuary Records. Debiut z kategorii polski metal, poprawny i bez blasku, z dobrymi gitarzystami, ale zdecydowanych brakach w melodiach, refrenach oraz wokalistą o kontrowersyjnym głosie.</div>
<div style="text-align: justify;">W 2023 roku przychodzą zmiany, do zespołu dołącza nowy gitarzysta, Kacper Urbański, oraz wokalista Captain Paradox, Kacper Kuczyński z dewastującego METALLUS. Drugi album ukazał się w październiku 2025 roku nakładem High Roller Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Zmiany są zdecydowanie na plus i z przeciętnego heavy metalu z elementami speed mamy tutaj mix tradycyjnego heavy metalu z epickimi echami szwedzkimi. Nowy wokalista prawdopodobnie wymusił zmianę konwencji i wyszło to grupie na dobre, co słychać już w Creed of Fire, podręcznikowym przykładzie NWOTHM, który takie grupy jak KATANA czy STEELWING ustawia w trzeciej lidze, gdzie ich miejsce. Jest bardziej szwedzko, są pogłosy ENFORCER, ale bez speed metalowej wściekłości czy przesadnych, egzaltowanych zaśpiewów. Kacper Kuczyński śpiewa znakomicie i świetnie wpisuje się w ten heavy metal szwedzki, czy true metalowy song Plunder &amp; Steel, przy którym topory i miecze ostrzą się same. Śpiewa bardzo swobodnie, nie mając problemów z wyższymi rejestrami, a nawet prezentując swój epic metalowy talent w rewelacyjnym Battalion 31 czy Mountains of Black Sleep, w którym jest coś z IRON MAIDEN.</div>
<div style="text-align: justify;">Wstęp do The Curse of Mercurion fatalny jak wielu grup niemieckich z okresu lat 80., na szczęście rozwinięcie jest lepsze, a refren chwytliwy, chociaż zwrotki mogłyby być bardziej atrakcyjne. Technocrats' Tyranny za to doskonale łączy IRON MAIDEN z wpływami teutońskiego heavy/speed metalu w rewelacyjnych partiach instrumentalnych i przejściach. Bound to Be King to tradycyjny brytyjski heavy metal z echami NWOBHM. Na koniec The Prophet, dziesięć minut metalu epickiego, dobrze przemyślanego, ze wstępem i ozdobnikami nawiązującymi do IRON MAIDEN, dodając też nieco od siebie, szczególnie w bardziej epickiej, drugiej części, której nie powystydziłyby się grupy z Hellady.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Warto zwrócić uwagę na stronę techniczną tego albumu. Sola gitarowe są niesamowite i gitarzyści doskonale się tutaj rozumieją, tak jak sekcja rytmiczna, która nie jest tłem. Karol Konarski absolutnie dewastuje swoimi basowymi szarżami i zagrywkami, mając również sporo do powiedzenia. Bojowe litaury Piotra Króla mocne i w jego żyłach płynie true metal. Gra doskonale i z wyczuciem stylu. Doskonale naoliwiona maszyna, panowie świetnie się tutaj rozumieją i uzupełniają.</div>
<div style="text-align: justify;">Brzmienie tym razem szwedzkie i nie bez powodu czasami przychodzi ENFORCER, kiedy za produkcję odpowiada sam Olof Wikstrand. Wspaniały, klasyczny sound godny najlepszych płyt, który podkreśla wszystkie atuty zespołu. Żadnego plastiku, czysta, heavy metalowa, nieskalana tradycja.</div>
<div style="text-align: justify;">AQUILLA na tym LP dojrzało, nie tylko technicznie, ale i kompozycyjnie, wspinając się tym albumem do panteonu najlepszych płyt NWOTHM. Tym razem Polska górą, i to nie graniem skostniałym czy zbędnie brutalnym, a dobrze zbilansowanym ukłonem dla klasyków heavy metalu.</div>
<div style="text-align: justify;">Sława i chwała AQUILLA!</div>
<br />
<br />
Ocena: 9.5/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Aquilla - Sentinels of New Dawn (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/6/2/1362675.jpg?2401" border="0" alt="[Obrazek: 1362675.jpg?2401]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Chronicles 02:00       <br />
2. Creed of Fire 04:13      <br />
3. Plunder &amp; Steel 04:46       <br />
4. Mountains of Black Sleep 05:55       <br />
5. Battalion 31 05:58       <br />
6. The Curse of Mercurion 05:00       <br />
7. Technocrats' Tyranny 04:35       <br />
8. Bound to Be King 04:49      <br />
9. The Prophet 10:01       <br />
10. Sentinel's Fate 02:25<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Polska<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Captain Paradox (Kacper Kuczyński) - śpiew<br />
Kris Invader (Krzysztof Malinowski) - gitara<br />
Jaspar De Phaser (Kacper Urbański) - gitara<br />
Hippie Banzai (Karol Konarski) - bas<br />
Pete Slammer (Piotr Król) - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Warszawskie AQUILLA istnieje od 2016 roku i lokalnie świecili sukcesy, wydając debiut "Mankind's Odyssey" w 2022 roku nakładem polskiej wytwórni Ossuary Records. Debiut z kategorii polski metal, poprawny i bez blasku, z dobrymi gitarzystami, ale zdecydowanych brakach w melodiach, refrenach oraz wokalistą o kontrowersyjnym głosie.</div>
<div style="text-align: justify;">W 2023 roku przychodzą zmiany, do zespołu dołącza nowy gitarzysta, Kacper Urbański, oraz wokalista Captain Paradox, Kacper Kuczyński z dewastującego METALLUS. Drugi album ukazał się w październiku 2025 roku nakładem High Roller Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Zmiany są zdecydowanie na plus i z przeciętnego heavy metalu z elementami speed mamy tutaj mix tradycyjnego heavy metalu z epickimi echami szwedzkimi. Nowy wokalista prawdopodobnie wymusił zmianę konwencji i wyszło to grupie na dobre, co słychać już w Creed of Fire, podręcznikowym przykładzie NWOTHM, który takie grupy jak KATANA czy STEELWING ustawia w trzeciej lidze, gdzie ich miejsce. Jest bardziej szwedzko, są pogłosy ENFORCER, ale bez speed metalowej wściekłości czy przesadnych, egzaltowanych zaśpiewów. Kacper Kuczyński śpiewa znakomicie i świetnie wpisuje się w ten heavy metal szwedzki, czy true metalowy song Plunder &amp; Steel, przy którym topory i miecze ostrzą się same. Śpiewa bardzo swobodnie, nie mając problemów z wyższymi rejestrami, a nawet prezentując swój epic metalowy talent w rewelacyjnym Battalion 31 czy Mountains of Black Sleep, w którym jest coś z IRON MAIDEN.</div>
<div style="text-align: justify;">Wstęp do The Curse of Mercurion fatalny jak wielu grup niemieckich z okresu lat 80., na szczęście rozwinięcie jest lepsze, a refren chwytliwy, chociaż zwrotki mogłyby być bardziej atrakcyjne. Technocrats' Tyranny za to doskonale łączy IRON MAIDEN z wpływami teutońskiego heavy/speed metalu w rewelacyjnych partiach instrumentalnych i przejściach. Bound to Be King to tradycyjny brytyjski heavy metal z echami NWOBHM. Na koniec The Prophet, dziesięć minut metalu epickiego, dobrze przemyślanego, ze wstępem i ozdobnikami nawiązującymi do IRON MAIDEN, dodając też nieco od siebie, szczególnie w bardziej epickiej, drugiej części, której nie powystydziłyby się grupy z Hellady.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Warto zwrócić uwagę na stronę techniczną tego albumu. Sola gitarowe są niesamowite i gitarzyści doskonale się tutaj rozumieją, tak jak sekcja rytmiczna, która nie jest tłem. Karol Konarski absolutnie dewastuje swoimi basowymi szarżami i zagrywkami, mając również sporo do powiedzenia. Bojowe litaury Piotra Króla mocne i w jego żyłach płynie true metal. Gra doskonale i z wyczuciem stylu. Doskonale naoliwiona maszyna, panowie świetnie się tutaj rozumieją i uzupełniają.</div>
<div style="text-align: justify;">Brzmienie tym razem szwedzkie i nie bez powodu czasami przychodzi ENFORCER, kiedy za produkcję odpowiada sam Olof Wikstrand. Wspaniały, klasyczny sound godny najlepszych płyt, który podkreśla wszystkie atuty zespołu. Żadnego plastiku, czysta, heavy metalowa, nieskalana tradycja.</div>
<div style="text-align: justify;">AQUILLA na tym LP dojrzało, nie tylko technicznie, ale i kompozycyjnie, wspinając się tym albumem do panteonu najlepszych płyt NWOTHM. Tym razem Polska górą, i to nie graniem skostniałym czy zbędnie brutalnym, a dobrze zbilansowanym ukłonem dla klasyków heavy metalu.</div>
<div style="text-align: justify;">Sława i chwała AQUILLA!</div>
<br />
<br />
Ocena: 9.5/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Venger]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4549</link>
			<pubDate>Sun, 11 Jan 2026 00:03:48 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4549</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Venger - Times of Legend (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/7/1377056.jpg?4516" border="0" alt="[Obrazek: 1377056.jpg?4516]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. From Worlds Unknown 04:24      <br />
2. Pharaoh's Curse 04:57          <br />
3. Navigate the Labyrinth 04:22          <br />
4. Crystal Gazer 04:37         <br />
5. The Legend Still Remains 04:46          <br />
6. Séance 04:13          <br />
7. Throw the Witch 04:08          <br />
8. Impaler of Souls 04:45        <br />
9. Tower of Babel 05:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Austria/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Franz Bauer - śpiew<br />
Doug Scarratt - gitara<br />
James Fogarty - gitara, bas, instrumenty klawiszowe<br />
Sven Rothe - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Doug Scarratt postanowił odpocząć nieco od twórczości SAXON, któremu towarzyszy od 1995 roku i w 2024 roku zakłada projekt VENGER, w którym udzielają się gitarzysta James Fogarty, który ma doświadczenie w ekstremalnych formach metalu, podobnie jak perkusista Sven Rothe, a wokalistą został Franz Bauer z bardzo dobrego, austriackiego ROADWOLF.</div>
<div style="text-align: justify;">Taki projekt musiał przyciągnąć uwagę niejednej wytwórni, ale to Silver Lining Music wydało debiut 9 stycznia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Gdyby całość prezentowała się jak singlowy Navigate the Labyrinth, to należałoby uznać ten projekt jedynie za przeciętną, heavy metalową ciekawostkę, która próbuje nawiązywać do lat 70. i 80. brytyjskiego heavy metalu. Na szczęście jest lepiej i słychać, że Scarratt ma ciekawe pomysły, które do SAXON jednak by nie pasowały.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie brakuje tutaj NWOBHM i rozpoczynający album delikatnie malowany From Worlds Unknown jest bardzo dobry. Klasyczny i bez udziwnień, ze znakomitymi, wybornymi ozdobnikami gitarowymi i to jest ogromny plus tego albumu. Sola są niezwykle melodyjne, szczere, rozbudowane, czasami zaskakujące, tak jak świetna jest subtelna gra Sven Rothe, który czuje tę stylistykę i nie przytłacza. Surowszy Pharaoh's Curse jest gdzieś pomiędzy SATAN a PHARIAH w tych ostrych, szorstkich riffach w niepodrabialnym stylu Newcastle z gęstym i ciężkim klimatem. Do tego ten podniosły refren, przestrzenny i znakomicie zaśpiewany przez Bauera, który do takiej muzyki został stworzony.</div>
<div style="text-align: justify;">Oczywiście SAXON nie mogło zabraknąć i szkoda, że Crystal Gazer w refrenie wyszedł tak chaotycznie, ponieważ mogła to być solidna ballada godna brytyjskiego CHARIOT. Nakładki wokalne zostały zrealizowane niechlujnie, co niejako nadrabia melodia i rycerski, pełen emocji śpiew Franza Bauera i przepiękne gitary. The Legend Still Remains oraz Séance łączą się ze sobą w narracjach, chociaż Seance ma w sobie więcej okultyzmu i nawiązań do początków heavy metalu. Throw the Switch to BLACK SABBATH mroczny, BLACK SABBATH oniryczny, z mrocznymi aranżacjami klawiszowymi i odległymi chórami, nakreślającymi dalsze plany. Ciekawe, niepokojące w klimacie, z wybornym solem gitarowym, ale bezwzględnym killerem tego LP jest Impaler of Souls. BLACK SABBATH Martin Era w najlepszym wydaniu, utrzymany w epickim duchu, ze znakomitą melodią i genialnym refrenem, który zapada w pamięć. To absolutny, aranżacyjny geniusz i czapki z głów dla Doug Scarratta oraz James Fogarty za jego rewelacyjne plany klawiszowe w tej kompozycji. Co za killer! Co za moc!</div>
<div style="text-align: justify;">Tower of Babel to solidny, klasyczny heavy metal z Wysp i solidne zakończenie, choć zachowawcze i typowe. Matt Mitchell śpiewa dobrze swoim lekko ochrypłym, szorstkim głosem, ale jednak klimatycznie ten utwór odstaje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie to classic vintage, przybrudzone, z ostrymi gitarami i głośną perkusją, unoszącym się kurzem i wybornie ustawionym wokalistą na froncie. Klasycznie i nieprzesadnie garażowe, dobrze dobrany sound, który uwypukla najmocniejsze punkty zespołu.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut doświadczonej grupy muzyków, którzy nie odkrywają koła na nowo, a raczej zabierają słuchacza w podróż do lat 70. i 80. heavy metalu, w różnych jego odcieniach, choć nie zawsze interesujących.</div>
Impaler of Souls... Absolutne mistrzostwo.<br />
<br />
<br />
Ocena: 8.1/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Venger - Times of Legend (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/7/1377056.jpg?4516" border="0" alt="[Obrazek: 1377056.jpg?4516]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. From Worlds Unknown 04:24      <br />
2. Pharaoh's Curse 04:57          <br />
3. Navigate the Labyrinth 04:22          <br />
4. Crystal Gazer 04:37         <br />
5. The Legend Still Remains 04:46          <br />
6. Séance 04:13          <br />
7. Throw the Witch 04:08          <br />
8. Impaler of Souls 04:45        <br />
9. Tower of Babel 05:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Austria/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Franz Bauer - śpiew<br />
Doug Scarratt - gitara<br />
James Fogarty - gitara, bas, instrumenty klawiszowe<br />
Sven Rothe - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Doug Scarratt postanowił odpocząć nieco od twórczości SAXON, któremu towarzyszy od 1995 roku i w 2024 roku zakłada projekt VENGER, w którym udzielają się gitarzysta James Fogarty, który ma doświadczenie w ekstremalnych formach metalu, podobnie jak perkusista Sven Rothe, a wokalistą został Franz Bauer z bardzo dobrego, austriackiego ROADWOLF.</div>
<div style="text-align: justify;">Taki projekt musiał przyciągnąć uwagę niejednej wytwórni, ale to Silver Lining Music wydało debiut 9 stycznia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Gdyby całość prezentowała się jak singlowy Navigate the Labyrinth, to należałoby uznać ten projekt jedynie za przeciętną, heavy metalową ciekawostkę, która próbuje nawiązywać do lat 70. i 80. brytyjskiego heavy metalu. Na szczęście jest lepiej i słychać, że Scarratt ma ciekawe pomysły, które do SAXON jednak by nie pasowały.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie brakuje tutaj NWOBHM i rozpoczynający album delikatnie malowany From Worlds Unknown jest bardzo dobry. Klasyczny i bez udziwnień, ze znakomitymi, wybornymi ozdobnikami gitarowymi i to jest ogromny plus tego albumu. Sola są niezwykle melodyjne, szczere, rozbudowane, czasami zaskakujące, tak jak świetna jest subtelna gra Sven Rothe, który czuje tę stylistykę i nie przytłacza. Surowszy Pharaoh's Curse jest gdzieś pomiędzy SATAN a PHARIAH w tych ostrych, szorstkich riffach w niepodrabialnym stylu Newcastle z gęstym i ciężkim klimatem. Do tego ten podniosły refren, przestrzenny i znakomicie zaśpiewany przez Bauera, który do takiej muzyki został stworzony.</div>
<div style="text-align: justify;">Oczywiście SAXON nie mogło zabraknąć i szkoda, że Crystal Gazer w refrenie wyszedł tak chaotycznie, ponieważ mogła to być solidna ballada godna brytyjskiego CHARIOT. Nakładki wokalne zostały zrealizowane niechlujnie, co niejako nadrabia melodia i rycerski, pełen emocji śpiew Franza Bauera i przepiękne gitary. The Legend Still Remains oraz Séance łączą się ze sobą w narracjach, chociaż Seance ma w sobie więcej okultyzmu i nawiązań do początków heavy metalu. Throw the Switch to BLACK SABBATH mroczny, BLACK SABBATH oniryczny, z mrocznymi aranżacjami klawiszowymi i odległymi chórami, nakreślającymi dalsze plany. Ciekawe, niepokojące w klimacie, z wybornym solem gitarowym, ale bezwzględnym killerem tego LP jest Impaler of Souls. BLACK SABBATH Martin Era w najlepszym wydaniu, utrzymany w epickim duchu, ze znakomitą melodią i genialnym refrenem, który zapada w pamięć. To absolutny, aranżacyjny geniusz i czapki z głów dla Doug Scarratta oraz James Fogarty za jego rewelacyjne plany klawiszowe w tej kompozycji. Co za killer! Co za moc!</div>
<div style="text-align: justify;">Tower of Babel to solidny, klasyczny heavy metal z Wysp i solidne zakończenie, choć zachowawcze i typowe. Matt Mitchell śpiewa dobrze swoim lekko ochrypłym, szorstkim głosem, ale jednak klimatycznie ten utwór odstaje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie to classic vintage, przybrudzone, z ostrymi gitarami i głośną perkusją, unoszącym się kurzem i wybornie ustawionym wokalistą na froncie. Klasycznie i nieprzesadnie garażowe, dobrze dobrany sound, który uwypukla najmocniejsze punkty zespołu.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut doświadczonej grupy muzyków, którzy nie odkrywają koła na nowo, a raczej zabierają słuchacza w podróż do lat 70. i 80. heavy metalu, w różnych jego odcieniach, choć nie zawsze interesujących.</div>
Impaler of Souls... Absolutne mistrzostwo.<br />
<br />
<br />
Ocena: 8.1/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Scardust]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4548</link>
			<pubDate>Fri, 09 Jan 2026 02:13:59 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4548</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Scardust - Sands of Time (2017)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/6/6/0/0/660087.jpeg?1201" border="0" alt="[Obrazek: 660087.jpeg?1201]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Sands of Time: Overture 04:37       <br />
2. Sands of Time: Eyes of Agony 03:26       <br />
3. Sands of Time: Dials 08:08       <br />
4. Sands of Time: Hourglass 05:43       <br />
5. Sands of Time: Sands of Time 05:41       <br />
6. Arrowhead 05:07       <br />
7. Out of Strong Came Sweetness 05:32       <br />
8. Queen of Insanity 04:39       <br />
9. Blades 04:24       <br />
10. Gift Divine 06:27<br />
<br />
Rok wydania: 2017<br />
Gatunek: Symphonic Progressive Power Metal<br />
Kraj: Izrael<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Noa Gruman - śpiew<br />
Yadin Moyal - gitara<br />
Yanai Avnet - bas<br />
Yoav "Steel" Weinberg - perkusja<br />
Alex Nicola - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">SCARDUST zostało założone w 2013 roku, do 2015 roku działając pod nazwą SOMNIA przez Noa Gruman, znaną instruktorkę śpiewu, która kieruje chórem HELLSCORE, który współpracował z takimi zespołami jak THERION, AMORPHIS czy ALESTORM. Znana jest również z wieloletniej współpracy z izraelskim ORPHANED LAND.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut wydany został 13 lipca 2017 roku nakładem własnym.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Mimo że skład to debiutanci, to słychać, że są to muzycy niezwykle utalentowani, którzy doskonale się rozumieją i współpracują. Sekcja rytmiczna jest tutaj bezbłędna, gra Yanai Avneta jest wyborna, tak jak niezwykle płynne i inteligentne partie Yoav "Steel" Weinberga. Aranżacje Alex Nicola i jego sola są znakomite, a Yadin Moyal to na tym albumie może gitarzysta nieco skromny, ale grający technicznie i rewelacyjnie. Arrowhead to absolutny geniusz i idealny przykład zgrania, ale i umiejętności zespołu.</div>
<div style="text-align: justify;">Głos Noa Gruman jest wspaniały, mocny i donośny, pełen ciepła i emocji, z siłą Adrienne Cowan i elegancją Floor Jansen, bez przesadnych wysokich zaśpiewów. Pięknie prowadzi kompozycje, która są wieloplanowe i złożone, z wyrazistymi melodiami i zapadającymi w pamięć melodiami, gdzie progressive metal jest wykorzystywany w aranżacjach i kreowaniu dalszych planów, a nie niepotrzebnym komplikowaniem kompozycji. Tam, gdzie TO-MERA przesadzało z techniką i progressive, które przyćmiewały melodie, tutaj są bardzo mocno zaznaczone, podkreślone przez wybornie zrealizowane przez całą armię gości chóry, zrealizowane po mistrzowsku, tak jak partie skrzypiec i symfoniczne. Pięknie i płynnie przechodzą do różnych motywów, od delikatnych, zwiewnych niczym NIGHTWISH, progressive metalowych pasaży w stylu TO-MERA, po bogatych niczym EPICA partii symfonicznych, dodając też tutaj coś z ADAGIO (Hourglass) i robi to wrażenie w składającej się z pięciu części historii Sands of Time. Queen of Insanity to absolutne zniszczenie, tak jak kolorowy Blades, przepięknie zrealizowanym na dwa głosy. Ze wszystkich kompozycji, delikatnie odstają Out of Strong Came Sweetness oraz Gift Divine, które są dobre,ale jednak nie tak wyraziste i zapadające w pamięć, jak inne i może rozwijają się zbyt długo, szczególnie Gift Divine, który jako finał wydaje się zbyt rozciągnięty jak na tak skromną realizację. Na plus chóry dziecięce.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Mix w wykonaniu Priel Refael Horesh bardzo dobry, sound sharp &amp; clear, niesamowicie selektywny z doskonale słyszalnym basem, gdzie każdy instrument ma swoje miejsce. Mastering Jensa Bogrena potwierdza poraz kolejny, że to prawdziwy Mistrz i bębny są absolutnie dewastujące.</div>
<div style="text-align: justify;">Wykonanie godne mistrzów, chociaż jeszcze nie tak zrównoważone i dopracowane. Bardzo dobry debiut, który szybko pomógł SCARDUST zasłynąć na scenie lokalnej, ale i powoli torować drogę do kariery światowej.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Scardust - Sands of Time (2017)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/6/6/0/0/660087.jpeg?1201" border="0" alt="[Obrazek: 660087.jpeg?1201]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Sands of Time: Overture 04:37       <br />
2. Sands of Time: Eyes of Agony 03:26       <br />
3. Sands of Time: Dials 08:08       <br />
4. Sands of Time: Hourglass 05:43       <br />
5. Sands of Time: Sands of Time 05:41       <br />
6. Arrowhead 05:07       <br />
7. Out of Strong Came Sweetness 05:32       <br />
8. Queen of Insanity 04:39       <br />
9. Blades 04:24       <br />
10. Gift Divine 06:27<br />
<br />
Rok wydania: 2017<br />
Gatunek: Symphonic Progressive Power Metal<br />
Kraj: Izrael<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Noa Gruman - śpiew<br />
Yadin Moyal - gitara<br />
Yanai Avnet - bas<br />
Yoav "Steel" Weinberg - perkusja<br />
Alex Nicola - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">SCARDUST zostało założone w 2013 roku, do 2015 roku działając pod nazwą SOMNIA przez Noa Gruman, znaną instruktorkę śpiewu, która kieruje chórem HELLSCORE, który współpracował z takimi zespołami jak THERION, AMORPHIS czy ALESTORM. Znana jest również z wieloletniej współpracy z izraelskim ORPHANED LAND.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut wydany został 13 lipca 2017 roku nakładem własnym.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Mimo że skład to debiutanci, to słychać, że są to muzycy niezwykle utalentowani, którzy doskonale się rozumieją i współpracują. Sekcja rytmiczna jest tutaj bezbłędna, gra Yanai Avneta jest wyborna, tak jak niezwykle płynne i inteligentne partie Yoav "Steel" Weinberga. Aranżacje Alex Nicola i jego sola są znakomite, a Yadin Moyal to na tym albumie może gitarzysta nieco skromny, ale grający technicznie i rewelacyjnie. Arrowhead to absolutny geniusz i idealny przykład zgrania, ale i umiejętności zespołu.</div>
<div style="text-align: justify;">Głos Noa Gruman jest wspaniały, mocny i donośny, pełen ciepła i emocji, z siłą Adrienne Cowan i elegancją Floor Jansen, bez przesadnych wysokich zaśpiewów. Pięknie prowadzi kompozycje, która są wieloplanowe i złożone, z wyrazistymi melodiami i zapadającymi w pamięć melodiami, gdzie progressive metal jest wykorzystywany w aranżacjach i kreowaniu dalszych planów, a nie niepotrzebnym komplikowaniem kompozycji. Tam, gdzie TO-MERA przesadzało z techniką i progressive, które przyćmiewały melodie, tutaj są bardzo mocno zaznaczone, podkreślone przez wybornie zrealizowane przez całą armię gości chóry, zrealizowane po mistrzowsku, tak jak partie skrzypiec i symfoniczne. Pięknie i płynnie przechodzą do różnych motywów, od delikatnych, zwiewnych niczym NIGHTWISH, progressive metalowych pasaży w stylu TO-MERA, po bogatych niczym EPICA partii symfonicznych, dodając też tutaj coś z ADAGIO (Hourglass) i robi to wrażenie w składającej się z pięciu części historii Sands of Time. Queen of Insanity to absolutne zniszczenie, tak jak kolorowy Blades, przepięknie zrealizowanym na dwa głosy. Ze wszystkich kompozycji, delikatnie odstają Out of Strong Came Sweetness oraz Gift Divine, które są dobre,ale jednak nie tak wyraziste i zapadające w pamięć, jak inne i może rozwijają się zbyt długo, szczególnie Gift Divine, który jako finał wydaje się zbyt rozciągnięty jak na tak skromną realizację. Na plus chóry dziecięce.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Mix w wykonaniu Priel Refael Horesh bardzo dobry, sound sharp &amp; clear, niesamowicie selektywny z doskonale słyszalnym basem, gdzie każdy instrument ma swoje miejsce. Mastering Jensa Bogrena potwierdza poraz kolejny, że to prawdziwy Mistrz i bębny są absolutnie dewastujące.</div>
<div style="text-align: justify;">Wykonanie godne mistrzów, chociaż jeszcze nie tak zrównoważone i dopracowane. Bardzo dobry debiut, który szybko pomógł SCARDUST zasłynąć na scenie lokalnej, ale i powoli torować drogę do kariery światowej.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Crucial]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4547</link>
			<pubDate>Thu, 01 Jan 2026 02:50:58 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4547</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Crucial - Neogeneración (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/2/8/1328791.jpg?3336" border="0" alt="[Obrazek: 1328791.jpg?3336]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Desquiciado 03:25      <br />
2. El peor animal 04:00      <br />
3. 74 dias 04:23      <br />
4. Parte del caos 03:25      <br />
5. Crucial 03:54      <br />
6. Cruel demencial 04:25      <br />
7. Dominio mundial 03:54      <br />
8. En el juego del poder 04:05      <br />
9. Neogeneración 04:15      <br />
10. Subasta de sangre 03:37<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal, Groove Metal<br />
Kraj: Argentyna<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
J.C Korcic - śpiew<br />
Hernán Cazador - gitara<br />
Claudio Carucha Ibañez - bas<br />
Andrés Fernandez (El Perro) - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">W ostatnich latach trudno o autentyczny, mocny heavy/power metal z USA, który nie ucieka za bardzo w groove albo w inne gatunki lub nie ma na siebie pomysłu. I kiedy FLOTSAM &amp; JETSAM trochę się pogubiło, a VICIOUS RUMORS nie wie, co grać, z ratunkiem przychodzi Ameryka Południowa i CRUCIAL, składający się głównie z debiutantów, istniejący od 2015 roku, ale wydający debiut dopiero kwietniu 2025 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">J.C Korcic to wokalista obdarzony głosem mocnym i dalekosiężnym, plastycznym, który przebija się przez grzmiącą sekcję rytmiczną i rozdzierające gitary. To głos równie mocny i donośny, co u Eric Andrew Knutson z FLOTSAM AND JETSAM i słucha się go równie przyjemnie. Kompozycje nie są długie, tak jak sola są proste i nieskomplikowane, ale dobrze uzupełniają kompozycje. Gra Fernandeza jest wyrazista i świetnie napędza wszystkie kompozycje. To grupa, która dobrze się rozumie i wiedzą, że ich największą siłą są refreny oraz Korcic, który hipnotyzuje i miażdży w wolnym 74 Dias niczym hiszpański HEADON. To heavy/powe, jakiego oczekuje się po Brazylii i takich grupach jak SCELERATA czy RAGE IN MY EYES, a grają jednak ostrzej od HELKER.</div>
<div style="text-align: justify;">W wolniejszych tempach są bezbłędni i miażdżą w Parte del caos z świetnie wyeksponowaną melodią i zwolnieniami, dobrze też grają w typowym, heavy metalowym Crucial, niezły jest też nowoczesny Cruel Demencial, chociaż tutaj za bardzouciekają w stronę ostatnich nagrań VICIOUS RUMORS. Ciekawy jest Dominio mundia, w którym słyszalne są echa FLOTSAM AND JETSAM, chociaż otwierający album Desquiciado w tym stylu jest lepszy. Rytmiczny heavy metal El PEor Ani wyborny, szczególnie dzięki talerzom w refrenie i płynnej grze Cazador! Może trochę zabrakło pomysłu na Neogeneración, gdzie groove przyćmiewa melodię, ale zdecydowanie na plus jest tutaj praca sekcji rytmicznej i rozkrzyczany wokalista. Na koniec rozpędzony Subasta de sangre, prawdziwy killer, którego by się nie powstydziło HELKER.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jest znakomite, szczególnie jak na LP wydany nakładem własnym. Bardzo mocne, głębokie i ciężkie w gitarach, ale nieprzytłaczające, gdzie najważniejszy jest wokalista.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecująca grupa z Buenos Aires, która ma na siebie pomysł, ale potrzebuje jeszcze dopracowania stylu. Tam, gdzie błyszczą, okazują się grupą ciekawą, z utalentowanym wokalistą. Solidny debiut z Bueno Aires!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Crucial - Neogeneración (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/2/8/1328791.jpg?3336" border="0" alt="[Obrazek: 1328791.jpg?3336]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Desquiciado 03:25      <br />
2. El peor animal 04:00      <br />
3. 74 dias 04:23      <br />
4. Parte del caos 03:25      <br />
5. Crucial 03:54      <br />
6. Cruel demencial 04:25      <br />
7. Dominio mundial 03:54      <br />
8. En el juego del poder 04:05      <br />
9. Neogeneración 04:15      <br />
10. Subasta de sangre 03:37<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal, Groove Metal<br />
Kraj: Argentyna<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
J.C Korcic - śpiew<br />
Hernán Cazador - gitara<br />
Claudio Carucha Ibañez - bas<br />
Andrés Fernandez (El Perro) - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">W ostatnich latach trudno o autentyczny, mocny heavy/power metal z USA, który nie ucieka za bardzo w groove albo w inne gatunki lub nie ma na siebie pomysłu. I kiedy FLOTSAM &amp; JETSAM trochę się pogubiło, a VICIOUS RUMORS nie wie, co grać, z ratunkiem przychodzi Ameryka Południowa i CRUCIAL, składający się głównie z debiutantów, istniejący od 2015 roku, ale wydający debiut dopiero kwietniu 2025 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">J.C Korcic to wokalista obdarzony głosem mocnym i dalekosiężnym, plastycznym, który przebija się przez grzmiącą sekcję rytmiczną i rozdzierające gitary. To głos równie mocny i donośny, co u Eric Andrew Knutson z FLOTSAM AND JETSAM i słucha się go równie przyjemnie. Kompozycje nie są długie, tak jak sola są proste i nieskomplikowane, ale dobrze uzupełniają kompozycje. Gra Fernandeza jest wyrazista i świetnie napędza wszystkie kompozycje. To grupa, która dobrze się rozumie i wiedzą, że ich największą siłą są refreny oraz Korcic, który hipnotyzuje i miażdży w wolnym 74 Dias niczym hiszpański HEADON. To heavy/powe, jakiego oczekuje się po Brazylii i takich grupach jak SCELERATA czy RAGE IN MY EYES, a grają jednak ostrzej od HELKER.</div>
<div style="text-align: justify;">W wolniejszych tempach są bezbłędni i miażdżą w Parte del caos z świetnie wyeksponowaną melodią i zwolnieniami, dobrze też grają w typowym, heavy metalowym Crucial, niezły jest też nowoczesny Cruel Demencial, chociaż tutaj za bardzouciekają w stronę ostatnich nagrań VICIOUS RUMORS. Ciekawy jest Dominio mundia, w którym słyszalne są echa FLOTSAM AND JETSAM, chociaż otwierający album Desquiciado w tym stylu jest lepszy. Rytmiczny heavy metal El PEor Ani wyborny, szczególnie dzięki talerzom w refrenie i płynnej grze Cazador! Może trochę zabrakło pomysłu na Neogeneración, gdzie groove przyćmiewa melodię, ale zdecydowanie na plus jest tutaj praca sekcji rytmicznej i rozkrzyczany wokalista. Na koniec rozpędzony Subasta de sangre, prawdziwy killer, którego by się nie powstydziło HELKER.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jest znakomite, szczególnie jak na LP wydany nakładem własnym. Bardzo mocne, głębokie i ciężkie w gitarach, ale nieprzytłaczające, gdzie najważniejszy jest wokalista.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecująca grupa z Buenos Aires, która ma na siebie pomysł, ale potrzebuje jeszcze dopracowania stylu. Tam, gdzie błyszczą, okazują się grupą ciekawą, z utalentowanym wokalistą. Solidny debiut z Bueno Aires!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
	</channel>
</rss>