To już trzeci album HELVETETS PORT i kolejny wydany przez High Roller Records, którego premiera odbyła się 6 września 2024 roku.

Co grało HELVETETS PORT wcześniej nie ma znaczenia, bo nie było to ani granie zbyt interesujące ani melodyjne, wpisujące się w raczej wtórną scenę NWOTHM Szwecji z takimi grupami jak KATANA i STEELWING. Na tym albumie jest więcej przebojowości, więcej Szwecji z kombinacjami HEAVY LOAD, chociaż dominuje tutaj amerykańska szkoła grania heavy metalu z OMEN i BROCAS HELM na czele. To już słychać w MADE IN USA Black Knight z charakterystycznymi dla kontynentu zagrywkami gitarowymi i stadionowym refrenem punktowanym basem. Wyluzowany BROCAS HELM w Wasteland Warriors jest nawet dobry w melodii głównej, ale kompletnie wtórny epic metal amerykański Mutant March w stylu WARLORD jest zwyczajnie nudny. Nie ma ani ciekawego refrenu ani melodii wartej zapamiętania, a Witchfinder jako wokalista prezentuje się co najwyżej przeciętnie, szczególnie w kompozycjach wolniejszych. Szczególnie w Legions Running Wild, z którego niczym wampir wysysa całą energię.

Szwedzki Hårdför överman w stylu HEAVY LOAD jest nawet niezły, głównie dlatego, że grają tutaj szybciej, Tyrants in Tokyo w stylu OMEN również prezentuje się nieźle, podobnie Cry of the Night. Najlepsze na tym LP jednak są kompozycje typowo szwedzkie, jak Helvete på larvfötter, w którym Witchfinder śpiewa z większym przekonaniem, a gitarzyści serwują całkiem niezłe sola i dopiero tutaj przypominają o swojej obecności, bo technicznie jako całość rzadko tutaj są w stanie powalić słuchacza. Bezdyskusyjnie perłą tego LP jest Key to the Future od którego bije szwedzka moc a delikatnie malowane sola gitarowe są bardzo melodyjne i znakomite, chwilami podszyte neoklasycznymi zagrywkami. I do tego jak dobrze gra na basie Earthquake!

Golden Axe to typowy OMEN z delikatnie epickim zacięciem z debiutu i tu wokalista pokazuje, że potrafi jednak zaśpiewać z pasją.

HARPAZO to solowy projekt Gary’ego Wehrkampa, znanego przede wszystkim z SHADOW GALLERY oraz gitarzysty Marca Centanni.

Projektem szybko zainteresowała się wytwórnia Rockshots Records, która wyda debiut 28 czerwca 2024 roku.

 

Oczywiście takie konceptualne historie nie mogą się obejść bez gościnnych występów wokalistów, wielu z nich obracających się w środowiskach Christian rockowych i metalowych, jak Lee Lemperle, Jennifer Eckhart, jest również znakomity Christian Liljegren, Les Carlsen z BLOODGOOD, Ray Parra z SACRED WARRIOR. No i jest jeszcze boski DC Cooper z ROYAL HUNT, który śpiewa w większości kompozycji.

Muzycznie nie ma tutaj niespodzianek i Wehrkamp niczym tutaj nie zaskakuje, to rozbudowana rock opera o dystopijnej przyszłości w klimatach AYREON. Kosmosu czy sci-fi w aranżacjach jest tutaj mało i bardziej przychylają się do estetyki christian metalowej, co bardzo dobrze słychać w tytułowym The Crucible. Jest klasycznie rockowo z delikatnymi ciągotami do metalu, jednak niezbyt przytłaczającymi. Poziomu przebojowości PHENOMENA tutaj nie ma. Rockowa wersja ROYAL HUNT w Ichor, w którym śpiewa DC Cooper, który natychmiast wyznacza kierunek muzyczny, w jakim ten LP zmierza i szkoda, że to jest rockowa, bezpieczna sztampa, a nie doniosła i emocjonalna gra ROYAL HUNT. Refren jest dobrze znany i ograny prawdopodobnie przez każdy zespół AOR. Metal przejawia się w inspirowanym SHADOW GALLERY I Am God i nie jest to muzyka zła, tylko zachowawcza i nie przecierająca nowych szlaków. Golden Crown jest badzo dobre w klimatach SHADOW GALLERY i AYREON.

W najdłuższym Two Witnesses na pochwałę zasługuje Ray Parra z SACRED WARRIOR, który zaśpiewał bardzo dobrze i to prawdopodobnie najlepsza kompozycja na tym LP zaraz obok duetu Lesa CArlsena z BLOODGOOD i DC Coopera w Change of Heart Part I oraz Small Price to Pay z Christianem Liljegrenem.

Część druga Change of Heart już się jednak dłuży i nie musiało to trwać 9 minut, ale konwencja AYREON niejako wymusza takie kompozycje i to nieco przykre, że jak na tak długi czas trwania dzieje się tak mało. Mało interesujący christian metal nawet w kręgach CHASTAIN.

Kończący ten LP The Book of Life jest dobry, a szczególnie bardzo dobry w drugiej połowie, gdzie wszyscy panowie śpiewają razem, przywodząc na myśl SAVATAGE czy może raczej TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA.

 

Za brzmienie odpowiada Carl Johan Grimmark i stworzył sound czysto rockowy, bliski solowemu albumowi Christiana Liljegrena z 2021 roku. Dobrze dobrane do materiału.

Album długi, bo trwający 70 minut, z którego fani rock oper pokroju TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA, a szczególnie AYREON, powinni być zadowoleni.

 

Ocena: 7.2/10

 

tracklista:

1.Breaking Frontiers 04:30

2.Searching for the Sun 04:22

3.Fight for Survival 05:15

4.The Sign 04:50

5.Fly Away 06:20

6.Planetude 04:56

7.N.O.V.A. 06:00

8.Incident 01:27

9.Rise Again 04:45

rok wydania: 2002

gatunek: power metal

kraj: Brazylia

skład zespołu:

Maurício Queiroz - śpiew

Anderson Carlo - gitara

Gustavo Duarte - gitara basowa

Gabriel Lobitsky - perkusja

oraz

José Cardillo - instrumenty klawiszowe

HOLY SAGGA jako SAGGA (do 2002) działał od roku 1994 jednak na swój debiut płytowy musiał poczekać do roku 2002, gdy w sierpniu ich album został wydany przez brazylijską wytwórnię  Louder Music, a w grudniu także w Japonii przez Soundholic Co. Ltd.

Ta grająca melodyjny power z pewnymi akcentami progresywnymi typowymi dla Brazylii pokazała się jako jeden z najlepiej zgranych zespołów, gdzie instrumentaliści grają na najwyższym światowym poziomie, a wokalista o czystym wysokim głosie śpiewa technicznie bez skazy. Czasem to oczywiście nie wystarcza, by stworzyć bardzo dobrą muzykę, ale HOLY SAGGA oferuje ponadto bardzo dobre melodie. Naprawdę ekscytujące ich granie w szybkich tempach z wybuchowymi, chwytliwymi refrenami w Breaking Frontiers i Searching for the Sun. Do tego jest to wspaniały występ klawiszowca José Cardillo, tu jeszcze początkującego na scenie metalowej, jednak ten album otworzył mu potem drogę do kariery w uznanym, a nawet kultowym power metalowym ETERNA. Cudeńka tu wygrywa idąc w zawody z gitarzystą, tocząc pojedynki i tworząc własne plany na dalszym planie, nie tylko w wysmakowanym instrumentalnym Planetude.
Misternie rozgrywany jest bogato zaaranżowany Fight for Survival w wolniejszym tempie i z heroicznym zacięciem, gdzie gościnnie zaśpiewał Andre Matos, jednak łagodny The Sign już wypada przeciętnie, jako pewna kalka podobnych melodii i pomysłów ANGRA. W Fly Away także przewaga tego poprawnego, gładkiego brazylijskiego power metalu, ale już rozbudowany N.O.V.A. budzi zachwyt tą wysublimowaną łagodną i lekkością w budowaniu melancholijnej atmosfery. Wyborna część instrumentalna pokazuje po raz kolejny doskonałe zgranie zespołu. W zamykającym ten album Rise Again ponownie szybko i dynamicznie, z wysokimi wokalami i lekkimi progresywnymi łamaniami tempa. I pewna dawka niemieckiego stylu tego lżejszego power metalu, co słychać szczególnie w bardzo ładnym refrenie hansenowskim.

Walory muzyczne uwypukla doskonały mix zrobiony w Niemczech przez Saschę Paetha oraz mastering podzielony na Niemcy i Brazylię, przy czym tu Amerykanin, Mistrz Philip Colodetti zrobił to także fantastycznie, choć inaczej niż chociażby dla KAMELOT. Jest to ten przejrzysty, nie za ciężki i bardzo wyrazisty sound z wyeksponowaniem wokalisty na pierwszym planie oraz klawiszy, gdy to jest nieodzowne.

Jakiś pech ten zespół prześladował, mimo bardzo przychylnego przyjęcia tej płyty. Nic potem już nie nagrali i grupa została rozwiązana w roku 2006. Jeszcze raz spróbowali w  2008 i pojawili się na kilku koncertach w nieco innym składzie, lecz w tym samym roku HOLY SAGGA ostatecznie przeszedł do historii. Szkoda, bo był to jeden z najbardziej zaawansowanych techniczne power metalowych zespołów brazylijskich.

ocena: 8,2/10

tracklista:

1.Skies of Strife 01:40

2.Nothing is Eternal 04:29

3.The Otherwordly Sin 08:09

4.Hour of Glory 06:28

5.Crestfallen Hunter's Tale 04:54

6.The Fight Beyond the Sleep 06:32

7.A Requiem for Fools 01:40

8.Doomsayer 05:09

9.The Story so Far 04:27

rok wydania: 2024

gatunek: heavy/speed metal

kraj: Włochy

skład zespołu:

Emiliano Zinà - śpiew, gitara basowa

Marco Scattolin - gitara

Niccolò Giacometti - gitara

Amedeo Paolini - perkusja

Ten zespół z Wenecji zaprezentował wcześniej mini album "Hextar" w roku 2020, ale bez większego powodzenia i trzeba było czasu oraz zmian w składzie, w tym na pozycji wokalisty, by grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni niemieckiej Dying Victims Productions. Wyda ona pełnometrażowy debiut Włochów 24 maja 2024.

Stylistycznie, choć sam zespół zalicza się do nurtu NWOTHM, jest to taki zrównoważony mix heavy i power metalu z pewnymi elementami klasycznego speed. Zespół śmiało stawia na dłuższe formy muzyczne i The Otherwordly Sin to ponad osiem minut takiego grania szybkiego, z dobrymi partiami gitarzystów, jednak tu i w innych utworach same melodie trudno zaliczyć do specjalnie rozpoznawalnych. Zespół chciałby być i nieco heroiczny, i rockowo przebojowy, i ambitniejszy w instrumentalnych fragmentach i aranżacjach, ale w sumie to wypośrodkowanie nie prowadzi do jakichś ekscytujących rezultatów. Dobry głos Emiliano Zinà jest po prostu tylko dobry i może nawet miejscami za łagodny dla tych dosyć ostrych riffów, niekiedy ocierających się o estetykę speed/heavy, jak w Nothing is Eternal, czy mocno rozpędzonego The Fight Beyond the Sleep, który bardziej przypomina w warstwie instrumentalnej granie z USA, ale w wokalnej już na pewno nie... Nieźle to wszystko współgra w Doomsayer, gdzie jest sporo wysokich zaśpiewów i tego kolorowego włoskiego fantasy heroizmu. To jest nadal tylko dobry, melodyjny heavy metal o cechach rycerskich w Hour of Glory i szybszym Crestfallen Hunter's Tale i te dwie kompozycje faktycznie są umiejscowione w estetyce NWOTHM. Jest problem z jasnym wyrażeniem melodii przewodniej, nie tylko zresztą w najszybszym chyba The Story so Far i tu się ponadto wkrada trochę speedowego chaosu i parcia do przodu za wszelką cenę.

Jest to sprawny technicznie zespół, musi jednak popracować nad czymś więcej, niż tylko biegłością w szybkości rozgrywania swoich kompozycji.

ocena: 6,6/10

HYPERSONIC założone zostało w 2006 roku z inicjatywy perkusisty Salvo Grasso oraz gitarzysty Emanuele Gangemi w Sycylii.
Prace nad debiutem trwały długo, głównie ze względu na problem z utrzymaniem składu, szczególnie znalezieniem odpowiedniej wokalistki. Kiedy do grupy dołączyła Alessia Rapisarda, rozpoczęły się prace nad demem, jednak żadna wytwórnia nie była zainteresowana materiałem.

Nagrania, jakie zespół zaprezentował zostały dobrze przyjęte przez lokalną scenę, ale dopiero EP oraz singiel "Rebirth" zagwarantowały kontrakt z dobrze znaną, włoską wytwórnią Underground Symphony. W znanym dobrze sobie tempie, debiut został wydany dopiero 31 stycznia 2011 roku.

Kompozycyjnie nie ma tutaj żadnych niespodzianek, o ile The Last Apocalypse pozwala sądzić, że będzie do symfoniczna muzyka z NIGHTWISH w tle, to bardziej tradycyjny My Spirit Free w duchu MORIFADE rozwiewa te wątpliwości. Alessia Rapisarda śpiewa dobrze, żywiołowo, a wtórujący jej Salvo Grasso okazuje się nie tylko dobrym perkusistą, ale i solidnym wokalistą, obdarzonym głosem łagodnym i ciepłym. Największym hitem tego LP jest bez dwóch zdań Rebirth, utrzymany w klimacie skandynawskim, okraszonym włoskim romantyzmem i bardzo bogatą, gitarową grą Emanuele Gangemi oraz typowo włoską, drugoplanową grą Dario Caruso.

Winter Melodies daje większe pole do popisu dla Salvo Grasso i to również kompozycja udana, tym razem jednak bliższa Włochom, kojarząca się z LABYRNITH w klawiszowych pasażach. Dalej jest Wheels of Fire, heavy metal/rock przypominający mniej udane albumy LABYRINTH czy nawet STRATOVARIUS w swojej bezbarwności i bezradności i to jest najsłabszy utwór na tym LP obok Diamond Hope, w którym próbują kopiować SECRET SPHERE z bardzo przeciętnym skutkiem.

Lovely Creature, A Beautiful Dream to SECRET SPHERE poprawny, ale energią zaskakuje tutaj Heaven, w którym jest coś z pozytywnej energii SHINING FURY, chociaż nie jest to tak chwytliwe. Atlantis Treasure pokazuje, jak bardzo zabrakło bogatszych aranżacji, bardziej wysmakowanych refrenów i mocy w sekcji rytmicznej. Kompozycja udana, ale można było z tego wyciągnąć znacznie więcej.

Brzmienie jest poprawne, jak na standardy wytwórni niektórzy mogliby nawet uznać, że jest nawet dobre. Zabrakło jednak typowego dla Włoch uwypuklenia niuansów, zabrakło przede wszystkim dopracowania i dopieszczenia pluszowej perkusji.

Skromna promocja sprawiła, że jest to zespół uznany we Włoszech, ale raczej z głębokiego zaplecza sceny, który debiutem pokazał, że jakiś potencjał istnieje, chociaż jest to muzyka raczej mało wyszukana czy oryginalna.

Dobre wejście na scenę, ale niewiele ponad to.

Ocena: 7.2/10

tracklista:

1.The Cry of Persaina 05:36

2.Hunter x Hunted 05:44

3.Crime Reborn 05:09

4.Abyss of Mankind 05:45

5.The Path 05:06

6.Crimson Lake 05:34

7.Second Coming 05:07

8.The Riddle Disciples 06:34

rok wydania: 2024

gatunek: heavy metal

kraj: Cypr

skład zespołu:

Jimmy Mavromatis - śpiew

Nikolas Moutafis -gitara

Andreas Kyriakou - gitara

Adamos Adamou - gitara basowa

Vangelis Moutafis  - perkusja

Jest to nowe wcielenie grupy, która istnieje już prawie od dwudziestu lat, ale nowe, bo aktualnym wokalistą jest znany z międzynarodowego bandu MIRROR weteran cypryjskiej sceny metalowej Jimmy Mavromatis. 5 kwietnia grupa nakładem znanej wytwórni krajowej Pitch Black Records przedstawi album "Abyss of Mankind".

Zespół tworzą doświadczeni, kompetentni muzycy, znani z takich grup krajowych jak DRAGONBREATH, R.U.S.T, SOLITARY SABRED, czy GRAYWITCH i oferują solidny heavy metal tradycyjny, gdzie wpływy helleńskie przenikają się z surową epickością MANILLA ROAD, którego liderowi Markowi Sheltonowi poświęcony jest zresztą ostatni na płycie utwór The Riddle Disciples. Jest epicko, głównie dzięki Mavromatisowi, który tu jest zgrabnie wysunięty do przodu i heroicznie prowadzi zagrany w średnim tempie The Cry of Persaina, ale już przyspieszenia są tu takie sobie i to przypomina lekki nieład, jakim się charakteryzuje muzyka SOLITARY SABRED. Prostszy i szybszy miejscami w majestatycznym galopie Hunter x Hunted jest nieco lepszy i ponownie dzięki artystycznemu wykonaniu przez frontmana. Bryluje on także w dramatycznym Crime Reborn ze świetnym, pompatycznym refrenem. Tytułowy Abyss of Mankind rozkręca się dosyć długo i przypomina kompozycje MANILLA ROAD z późnego okresu działalności w swej wyważonej surowości, zresztą podobnie jak pełen nerwowych heavy/speed/ thrashowych riffów The Path. W klimatycznym wstępie do Crimson Lake jest dużo teatru i starannej dla sceny helleńskiej oprawy gitar akustycznych, a samo wzmocnione rozwinięcie na pewno w swej posępności najlepsze na płycie. Tu Jimmy Mavromatis prezentuje te same atuty, co w MIRROR i jest to styl interpretacji tego właśnie zespołu. Wreszcie w potężnym i ultra epickim Second Coming mamy epicki heavy metal w najlepszej tradycji greckiej i może tylko szkoda, że te ozdobniki gitarowe są tu takie lekkie. Nacisk taki jak początku przez cały czas, dałby hita na miarę kompozycji CROSSWIND, bo robota gitarzystów jest zrealizowana w podobny sposób. Na koniec niemal jazz rockowy wstęp do The Riddle Disciples i różne odcienie MANILLA ROAD z raczej melodyjnej i przystępnej oprawie. Do tego, jako dodatkowi wokaliści, gościnnie Gianni Nepi z DARK QUARTERER i Harry Conklin z JAG PANZER.

Brzmienie jest dobre, w tej coraz rzadszej surowej, greckiej odmianie, występ Jimmy'rgo Mavromatisa należy nagrodzić brawami. Poza tym, po prostu dobry, heroiczny metal, z dużymi wpływami wymienionych już wcześniej zespołów cypryjskich i wyraźną dominacją Nikolasa Moutafisa jako gitarzysty.

ocena: 7,5/10

tracklista:

1.Prince of Shokan 03:13

2.Demonizer 03:51

3.Uncanny 05:37

4.21st Century Plague 05:09

5.You Have No Face 03:00

6.Waste of Blood 04:04

7.End to End 04:30

8.Archduke of Fear 06:30

rok wydania: 2024

gatunek: heavy metal

kraj: USA

skład zespołu:

Adrian Maestas - śpiew, gitara basowa

Tom Draper- gitara

Avinash Mittur - perkusja

Niezwykle ciekawy skład zebrał się w San Francisco, gdzie w 2016 sformowany został HANDS OF GORO. Wokalistą jest Adrian Maestas, tak ten sam, który od roku 2001 jest basistą w THE LORD WEIRD SLOUGH FED, a gitarzystą Tom Draper, Brytyjczyk z PRIMITAI, który potem wybrał karierę w USA i od 2017 jest filarem POUNDER.

Tak nieco na uboczu głównych metalowych projektów tych muzyków znajdował się ten zespół, ale w końcu przyszła pora coś zaprezentować i na początku marca 2024 nakładem Berrysausage Productions, powiązanej bezpośrednio z THE LORD WEIRD SLOUGH FED, ekipa HANDS OF GORO zaprezentowała album z tym, co do tej pory stworzyła.

A stworzyła dosyć zaskakującą mieszankę specyficznego heavy metalu macierzystej grupy Maestasa i stylu wypracowanego w ramach classic heavy przez legendarny BROCAS HELM, także zresztą z San Francisco. Adrian Maestas jest, jak się okazuje, wyrazistym i pozytywnie rozkrzyczanym wokalistą, co do tej pory ujawniał nad wyraz rzadko, a Draper, jak to Draper, zaciętym i technicznie zaawansowanym gitarzystą. W ramach jednego utworu oba wymienione w inspiracjach zespoły jest pogodzić trudno, więc raz idą tu jedną ścieżką, a potem dla odmiany drugą.

W Prince of Shokan w bardzo atrakcyjnej formie wykorzystują proto metalowe ciągoty TLWSF i obudowują to melodią w pełni do przyjęcia dla fanów klasycznego heavy, w Demonizer o ostrych riffach mocno zaś przechylają szalę na stronę tego lekko zakręconego, bojowego heavy metalu BROCAS HELM. Draper w solo kapitalny i słucha się tych jego solowych gejzerów z autentycznym zachwytem. I te dumne galopy w średnim tempie Uncanny też przypominają BROCAS HELM, ale może i szerzej cały tradycyjny heavy metal z USA lat 80tych, a na pewno ten kalifornijski. Wracają do TLWSF w 21st Century Plague tak w tej specyficznej motoryce z mocnymi akcentami basowymi, jak i ogólnym klimacie. Może tylko jest  odrobinę nowocześniej...
You Have No Face jest taką umiarkowanie przewidywalną hybrydą obu inspiracji, ale w klimacie tego lekko eksperymentalnego podejścia do heavy metalu i jego brutalizacji z lat 90tych. Gwałtowna jest tu także perkusja Avinasha Mittura, który tu ogólnie na tym LP sprawia bardzo dobre wrażenie. Waste of Blood jest zdecydowanie w stylu TLWSF i nawet można powiedzieć, że lepszy niż nadmiernie udziwnione kompozycje głównej formacji Adriana Maestasa. Ponownie piłka na stronie BROCAS HELM w End to End, gdzie jednak umiarkowane tempa i intensywna rytmika przypomina także heavy/thrashową estetykę aranżacji bardzo wczesnego thrashu z Bay Area. Wspaniała gra Drapera w partiach solowych! I jednocześnie classic heavy metalowo w stylu BROCAS HELM  w ostatnim i najdłuższym Archduke of Fear, a przy tym energicznym i zagranym z wielką swobodą (Draper !). Może nie jest to specjalnie heroiczne, ale to nie o to tu chodzi - zmian tematów i klimatów jest tu wystarczająco dużo.

Ostra, surowa i twarda realizacja nie jest w żadnym aspekcie prymitywna, godna pochwały jest selektywność poszczególnych instrumentów.

Jedyna uwaga to taka, że HANDS OF GORO proponuje muzykę z kluczem i podtekstem, który nie dla wszystkich może okazać się zrozumiały. Jednak dla fanów sceny z San Francisco na pewno.

ocena: 7,8/10

tracklista:

1.Just the Beginning 01:46

2.The Reason of Your Conviction 05:10

3.Hastiness 04:12

4.Call Me in the Name of Death 04:48

5.Forgive the Pain 04:51

6.Captivity (A House with a Thousand Rooms) 03:46

7.Forgotten Pictures 05:19

8.Everlasting Is the Salvation 04:19

9.One More Chance 05:01

10.When the Darkness Takes You 04:21

11.Your Skin and Bones 04:16

rok wydania: 2007

gatunek: power metal

kraj: Brazylia

skład zespołu:

Nando Fernandes - śpiew

Eduardo Martinez - gitara

Nando Mello - gitara basowa

Aquiles Priester - perkusja
Fábio Laguna - instrumenty klawiszowe

HANGAR z Porto Alegre, założony w 1997 przez perkusistę Aquilesa Priestera, był przez kilka pierwszych lat raczej lokalną ciekawostką, znaną bardziej fanom brazylijskiego power speed z pokręconymi progresywnymi inkrustacjami. Taką muzykę zawierały jego dwie pierwsze płyty, nagrane z udziałem różnych wokalistów. Sam Priester, urodzony w brazylijskiej rodzinie w Namibii, został uznany za bodaj najbardziej utalentowanego perkusistę swojego pokolenia w Brazylii i już w roku 2000 znalazł się w składzie kultowego ANGRA. HANGAR w związku z tym pozostał przez kilka lat w pewnym zawieszeniu, do czasu, gdy u boku Edu Falaschi Priester nagrał w roku 2006 swój ostatni album z ANGRA - "Aurora Consurgens". Wtedy to pozyskał do współpracy wybitnego brazylijskiego wokalistę Nando Fernandesa i wraz z kolegami stworzył materiał na nowy LP HANGAR. Okryty sławą w ANGRA nie miał tym razem problemu ze znalezieniem wydawcy i album ukazał się w Brazylii nakładem znanej wytwórni Dynamo Records, a także w Japonii, w lipcu 2007, gdzie wydawcą była potężna Spiritual Beast.

Cóż, trudno ukrywać fakt, że szczególnie w Japonii liczono na coś w rodzaju ANGRA Bis, rzeczywistość była jednak nieco inna.

HANGAR gra tu power metal mocniejszy gitarowo niż ANGRA, owszem, z elementami klasycznymi dla brazylijskiego stylu progresywnego, ale melodie są bardziej wyraziste, nie rozpływają się w koronkowych aranżacjach, no i jest fantastyczny Nando jako frontman. Jest to power metal dynamiczny, jednak grupa odżegnuje się od prędkości pierwszych swoich albumów i pojawiają się tu utwory wolniejsze, na rock metalowej melodyjnej podbudowie, dające Nando dodatkową szansę na malowanie swoim głosem melancholijnych i nasyconych metalową poetyką obrazów, jak w Call Me in the Name of Death, czy też One More Chance. Typowy power metal jest tu soczysty i ognisty, piękne masywne ataki gitarowe Eduardo Martineza wsparte wysokiej klasy solami dodają tu zdecydowanie kolorytu i trudno się nie zachwycić autentyczną chwytliwością takich kompozycji jak The Reason of Your Conviction, pełnego rozległych wokali heroicznego Hastiness, gdzie sam Nando rozdziera na strzępy, podobnie jak w szybkim i zdecydowanie zagranym heroicznym Forgotten Pictures neoklasyczny solem Martineza.

Do tego dużo inteligentnych pasaży klawiszowych Fábio Laguna, który do tej pory w tym zespole raczej miał muzycznie niewiele do powiedzenia. Doskonały plan w bardziej mrocznym stylu stworzył  w zasadniczo heroicznym i bojowym Forgive the Pain. A progresywność to przerywniki pomiędzy epickością i rycerskością. Gdzieś zbliżają się do ADAGIO i ogólnie stylu francuskiego w drapieżnym miejscami, a miejscami bardziej progresywnie symfonicznym Captivity. Ciężki i posępny jest Everlasting Is the Salvation, tu Nando nieco przypomina R.J. Dio i są reminiscencje "Dehumanizer". Szkoda jednak, że nie utrzymali tej konwencji do końca, przechodząc po prostu w solidny, szybki power metal. Pewne podobieństwa do ANGRA wykazuje utwór When the Darkness Takes You w romantyczno progresywnej konwencji. Na koniec znowu dużo heroizmu w pełnym dramatyzmu i rozmachu oraz wspaniałej perkusji Prieslera Your Skin and Bones. Ten utwór podkreśla doskonałe zgranie zespołu i jego faktyczną, dosyć niezwykłą metamorfozę w stosunku do tego, co prezentował wcześniej. A przecież to ci sami instrumentaliści.

Sound jest znakomity. Odbiega od typowego pastelowego lub wygładzonego stylu realizacji power metalu w Brazylii i gitara tu pięknie ryczy, a sekcja rytmiczna grzmi. Nie mogło być inaczej, bo mastering wykonał w Niemczech Mistrz Toomy Newton, który pracował przy "Keeperach" HELLOWEEN, przy "Hypertrace" SCANNER, ukształtował sound HUMAN FORTRESS z Paracharidisem i zrobił dużo, dużo więcej.

Album zebrał znakomite recenzje i upatrywano w HANGAR nowej gwiazdy brazylijskiego power metalu. Gdy przygotowywany był materiał na kolejny album, nieoczekiwanie odszedł w 2009 Nando Fernandes. Ostatecznie jego następcą został Humberto Sobrinho z progressive power metalowego GLORY OPERA. Z nim nagrany został wydany w roku 2009 album "Infallible", będący dosyć niespójną mieszanką rocka progresywnego i power metalu. W 2013 sformowany został nowy skład, gdzie ponownie znalazł się współzałożyciel grupy gitarzysta Cristiano Wortmann oraz jako wokalista debiutant Pedro Campos. Powstała jeszcze w roku 2016 płyta "Stronger Than Ever", którą także cechowała nieokreśloność gatunkowa z mocnymi progresywnymi inklinacjami. Zespół jakoś nie mógł wykrystalizować własnego muzycznego oblicza... Aquiles Priester zajęty był w tym czasie licznymi innymi, także europejskimi projektami muzycznymi, a Pedro Campos w 2017 przyjął ofertę AGE OF ARTEMIS i zajął miejsce Alírio Netto w tym zespole. Rozbieżność muzycznych interesów doprowadziła w końcu do rozwiązania HANGAR w roku 2018. Grupa pozostawiła po sobie spory dorobek płytowy, ale jakoś poza znakomitym LP z 2007 nie była w stanie stworzyć jednolitego spójnego i atrakcyjnego na żadną ze swoich pozostałych płyt.

ocena: 9/10

okładka wersji Combat Records

okładka wersji Music for Nations i Roadrunner Records

tracklista:

1.Burning Star 03:50

2.Toward the Unknown 04:44

3.Witch's Eye 03:03

4.Run with the Pack 06:38

5.Leather and Lust 03:26

6.Possession 03:28

7.The Shadows of Iga 04:59

8.Dracula's Castle 04:51

rok wydania: 1984

gatunek: heavy/power metal

kraj: USA

skład zespołu:

Bill Lionel (James Rivera) - śpiew

Larry Barragán - gitara

Tom Rogers - gitara

Paul Medina - gitara basowa

Hector Pavon - perkusja

Założony w roku 1981 w Houston w Teksasie HELSTAR, to bez wątpienia jeden z najbardziej wpływowych amerykańskich bandów metalowych lat 80tych. Wpływowych, ale niekoniecznie grających metal z najwyższej półki. Zapewne największą rolę w tworzeniu tego wpływu na kształtowanie się sceny heavy/power w USA miał wokalista, występujący tu pod pseudonimem Bill Lionel, czyli tak naprawdę James Rivera. Po raz pierwszy można go usłyszeć na płycie "Burning Star" wydanej przez prężnie działającą na metalowej niwie wytwórnię Combat Records z Nowego Jorku, która utorowała drogę do sławy ogromnej liczbie amerykańskich zespołów, głównie thrashowych, ale nie tylko.

Debiut HELSTAR z thrashem nic wspólnego nie ma, bo ta grupa gra tu po prostu klasyczny heavy metal nieco szybciej i nieco z większą energią, ocierając się o USPM, w tym czasie jeszcze raczkujący, w powijakach i szukający dopiero swoich własnych środków wyrazu artystycznego. Tu dochodzimy do sedna znaczenia tej płyty dla budowania muzycznego wizerunku USPM. James Rivera bodajże jako pierwszy i na tak dużą skalę zastosował styl śpiewania oparty o wysokie, ekstatyczne zaśpiewy, drapieżność w górnych rejestrach i odsuwanie się od głównych linii melodycznych na rzecz własnego wokalnego planu, nieraz dramatycznego, a czasem gwałtownego. Rivera stoi w opozycji wobec takich wokalistów jak Hetfield czy Belladonna i z pewnością trudno pogodzić gusta tych, którzy słyszą pełen teatralnego zawodzenia tytułowy numer Burning Star z tym, jak Joey zaśpiewał w tym samym roku Armed and Dangerous. Okazało się jednak, że w Ameryce taka estetyka, jaką ówczesny Bill Lionel zaproponował, została przez pewne kręgi fanów przyjęta z entuzjazmem i stałą się drogowskazem dla ekip tworzących tak nurt korzennego USPM jak i thrashu, ale takiego odchodzącego od estetyki Bay Area wykreowanej przez Megaforce i wizjonera Jona Zazula.

Realnie, mimo niewątpliwego gitarowego talentu Larry Barragána HELSTAR na tej płycie nie ma za wiele do zaoferowania, poza raczej surowym heavy/power z elementami speedu, głównie zresztą markowanego apokaliptycznymi zagrywkami solowymi gitarzystów. Dużo tu jeszcze proto metalu jak w Toward the Unknown i Possession (z wpływami brytyjskiego VENOM) i  ograniczona inwencja kompozycyjna jest przede wszystkim ubarwiana tym bardzo "plastycznym" wokalem Rivera. Tu za wiele ciekawego się nie dzieje w Witch's Eye...

Pewnie dlatego tak ważną rolę pełni w historii amerykańskiego USPM Run with the Pack, dla wielu absolutnie kultowy, co poniekąd jest słusznie, jeśli się przyjmie, że to amerykański heroizm USPM, jednak odmienny od tego, który na swoich albumach do tej pory przedstawił MANOWAR. Tak wiele zespołów poszło drogą stylistyki Run with the Pack, że aż trudno to zliczyć. Dobrze też wypada Leather and Lust, a gdy Rivera praktycznie unika tych wysokich zaśpiewów, to HELSTAR gra bardzo dobry, mega klasyczny heavy metal w The Shadows of Iga.

HELSTAR jest także jednym z pierwszych zespołów, który w kompozycjach heavy/power wprowadza dosyć długie klimatyczne i melodyjne intro w Dracula's Castle, by dopiero potem rozwinąć to w utwór szybki i chwytliwie agresywny. Numery w tym stylu zaczęły się masowo pojawiać na albumach kolejnych debiutujących grup, w tym także tych zdecydowanie thrashowych.

Album został wydany na winylu, a jakość brzmienia jest umiarkowanie tylko dobra, bo brakuje i głębi instrumentów i mocy. Ten aspekt przez duże wytwórnie został niebawem nieco poprawiony. Ciekawostką jest fakt, że ta płyta na CD ukazała się po raz pierwszy dopiero w roku 1999, a więc na długo po tym, jak HELSTAR uzyskał swój tak wysoki status w hierarchii amerykańskiego metalu. Była to też jedna z pierwszych płyt z heavy/power z USA, wydanych w Europie w tym samym roku przez brytyjską Music For Nations oraz chyba pierwsza z dwoma wersjami okładek, przy czym ta na rynek europejski została także zastosowana w wersji od Roadrunner Records.

Może niekoniecznie w Europie, ale w USA album ten cieszył się sporym zainteresowaniem i grupie wieszczono owocną karierę. Nieoczekiwanie jednak doszło do rozłamu w samym zespole i pozostał w nim tylko Rivera i Barragán. Spowodowało to ponad roczne opóźnienie wydania drugiego planowanego LP grupy.

ocena: 7,5/10

tracklista:

1.Fire Rain 04:26

2.Treacherous Ways 03:47

3.Fight or Flight 04:13

4.Medusa's Requiem 05:00

5.Annihilation 04:08

6.Breaking the Seal 03:49

7.The Keep 04:53

8.Sorcery 05:13

9.Mountains of the Scorpion 04:36

10.Headless Horseman 05:12

11.Serpent's Eye 04:59

rok wydania: 2023

gatunek: power metal

kraj: USA

skład zespołu:

Alex Sciortino - śpiew, gitara

John Gallagher - gitara basowa

Mike Heller - perkusja

O czymś innym pomyślał John Gallagher formując ekipę HELMS DEEP niż o tym, co od ponad czterdziestu lat robi w RAVEN, przy czym od dawna bez większego powodzenia. Ten zespół gra USPM w klasycznym wydaniu i jego album zostanie w wersji CD wydany przez amerykańską wytwórnię Nameless Grave Records z Seattle 3 listopada, przy czym premiera digital miała miejsce we wrześniu. W składzie grupy jest także aktualny perkusista RAVEN Mike Heller oraz postać do tej pory nieznana, gitarzysta i wokalista Alex Sciortino.

USPM to zawsze wyzwanie, oczywiście dobry, wartościowy USPM, taki jaki ukształtował gatunek w połowie lat 80tych XX wieku. Gallagher był świadkiem narodzin tego stylu, grając w tym samym czasie heavy/speed w manierze NWOBHM i może nawet pewne elementy tego podgatunku do muzyki RAVEN z czasem przeniósł, na pewno jednak nie w tak istotnym wymiarze. Może i ten początek w postaci Fire Rain to nic specjalnego, ot standardowy amerykański heavy/power z poprawną melodią, ale już tytułowy Treacherous Ways pokazuje, że ten zespół potrafi odtworzyć atmosferę klasycznego USPM. Sekcja rytmiczna jest grzmiąca i potężna, a wysokie ekstatyczne zaśpiewy Alexa Sciortino wyborne i można mu wybaczyć, że ogólnie jest po prostu tylko co najwyżej dobrym wokalistą i swoim głosem raczej nie zabija... Jest za to wyśmienitym, technicznie doskonałym i pełnym pasji gitarzystą i swój prawdziwy popis daje w kapitalnym, zagranym na wysokich obrotach Fight or Flight z morderczą solówką i niesamowitym, apokaliptycznym zakończeniem, po prostu esencjonalnie reprezentującym to, co zachwycało w USPM w dawnych latach. Dewastacja! I te ostre szybkie speedowe zagrywki w surowym amerykańskim stylu są godne uznania w Annihilation, a w Breaking the Seal proponują rycerski heavy/power w bardziej klasycznym stylu i to jest na pewno dużo lepsza kompozycja w tym stylu od openera Fire Rain. No i czy może być bardziej encyklopedyczny USPM niż The Keep albo Mountains of the Scorpion? Oczywiście, że nie. Tu przypominają równocześnie i LIEGE LORD i HEXX z debiutu.

Wolniejsze, z epickim nastawieniem i łagodniejszymi fragmentami są Medusa's Requiem, Sorcery i Headless Horseman i tu grają dobrze, ale nie do końca budują taką heroiczną atmosferę, jaka by spełniała wszystkie oczekiwania. Jeśli by wybrać najlepszą z tej grupy, to byłby to Sorcery, ale w Headless Horseman wydobywają najwięcej metalowego mroku.

A na koniec potężny speed/power USPM z wyborną epicką melodią Serpent's Eye i to jest instrumentalny popis całego zespołu. Niszczący początek perkusyjny, nieubłagany bas oraz pełna energii i luzu gra gitarzysty. Wielki killer na koniec i takich numerów USPM to teraz pojawia się bardzo, bardzo mało. Maestria! I ta partia instrumentalna - doskonała!

Mix i mastering wykonał niemiecki Mistrz Lasse Lammert. Żadnych nowinek. Czysty, tradycyjny sound USPM z lat 80tych, oczywiście znacznej lepszej jakości ogólnej.

Tęsknota za takim klasycznym, niczym nie skażonym USPM jest, wciąż jest. Naprzeciw takim oczekiwaniom wychodzi w Stanach Zjednoczonych pewna liczba zespołów dosyć regularnie, ale jakoś zawsze czegoś brakowało... Pewnie często autentyzmu i talentu. Tu w przypadku HELMS DEEP jest jedno i drugie.

Jest to wysokiej klasy płyta w ramach podgatunku USPM i dla zdeklarowanych jego fanów pozycja po prostu obowiązkowa.

ocena: 8,8/10

tracklista:

1.Heel 05:53

2.Blood Sacrifice 03:03

3.Evil Days 04:07

4.Paradise 05:10

5.Turn Your Back on Me? 03:54

6.No Longer in Darkness 05:44

7.Stay 04:10

8.Take Your Away 04:05

9.Northern Light 03:21

10.Can't Love Everyone 04:30

11.Always 05:40

rok wydania: 2007

gatunek: power metal/ heavy metal

kraj: Szwecja

skład zespołu:

David Henriksson - śpiew

Marcus Elisson - śpiew ("Take Your Away"), gitara, instrumenty klawiszowe

Magnus Öberg - gitara basowa

Per Mikaelsson - perkusja (1-4, 9, 10)

Richarda Öberg - instrumenty klawiszowe

oraz

Gerhard Stenlund - perkusja (6-8, 11) 

Anders Jansson - perkusja (5)

 

Gdy w roku 2002 David Henriksson opuścił INSANIA (Stockholm) już w roku następnym wraz z gitarzystą Marcusem Elissonem założył w mieście Bjurholm nowy zespół, nazwany HEEL.

Zespół zadebiutował w barwach wytwórni Rivel Records w roku 2007.

W tej grupie Henriksson całkowicie odżegnał się od melodic fantasy power jaki grał INSANIA i tu mamy do czynienia z power metalem mocniejszym, o pewnych cechach progresywnych, na co między innymi wskazują klawiszowe pasaże  Richarda Öberga oraz podobieństwo do muzyki z kręgu progresywnego melodyjnego metalu z USA, w tym solowych dokonań Johna Westa z wcześniejszego okresu działalności. Tak się kojarzy średnio udany, zagrany w umiarkowanym tempie Take Your Away. Jest także coś z tego, co w szybszych i mocniejszych utworach proponował Rob Rock (zdecydowanie na pierwszym miejscu w tym stylu jest Stay) i to na pewno słychać w udanym otwarciu w postaci sztandarowego Heel. W dalszej kolejności takie kompozycje to Evil Days czy No Longer in Darkness i to już jest dużo gorsze i nie wzbudza większego zainteresowania, tym bardziej, że forma wokalna Henrikssona jest na tym albumie różna i może dobrze się stało, że go tu wspiera w wokalach pobocznych kilku solidnych wokalistów, w tym dawny frontman GOTHAM CITY i NOCTURNAL RITES Anders Zackrisson. Pewnie takim mixem chłodniejszego grania melodic heavy w stylu szwedzkim i amerykańskim jest Turn Your Back on Me?, gdzie po raz pierwszy na tym, LP Marcus Elisson ujawnia się jako utalentowany shreder. Ciekawy refren gdzieś tam zahacza także o hard rocka szwedzkiego lat 80tych i rock metal stadionowy ze Stanów Zjednoczonych. Jako wokalista główny spisał się nie najgorzej w Take Your Away. Nieciekawy jest semi balladowy Can't Love Everyone w stylu melodic progressive z USA i jeśli to jest wzorowane na stylu Westa, to w chybiony sposób.

Z drugiej strony jednak i nie stronią od bardziej rycerskiego grania w lżejszej postaci i pewnymi neoklasycznymi i folk akcentami w Blood Sacrifice i jest to przeciętne. Na pewno do najwartościowszych kompozycji należy tu dumny epicki i pełen dostojnej zadumy Paradise. Grają tu w głównym nurcie szwedzkiego heroicznego power metalu i grając taką muzykę, mogliby być w jego czołówce. Natomiast zespół się kompletnie skompromitował w fatalnym fantasy speed power metalowym Northern Light. Poziom infantylizmu i ograna melodia główna sięga tu dna, a wokalny występ Henrikssona w wysokich tonacjach jest pełen wpadek i fałszów. Jak nierówny jest frontman pokazuje finałowy song Always, z takim łagodnym rock/ metalowym refrenem, gdzie to raz Henrikssen zachwyca, a za chwilę się niestety strasznie męczy.

Partie basowe są dobre i zdarza się, że Magnus Öberg rozgrywa takie swoje mini gry z  bratem klawiszowcem i daje to ciekawy efekt. Natomiast z perkusją jest tu różnie. Gra aż trzech perkusistów i robią to raz lepiej raz gorzej, przy czym czasem jest tu za dużo bębnienia dla samego bębnienia, zwłaszcza w tych bardziej rycerskich utworach. Ciekawostką jest fakt, że jednym z nich jest Anders Jansson, któremu jako perkusiście w metalowym bandzie już nikt więcej nie dał szansy, a znalazł się tutaj z polecenia Zackrissona, z którym wykonał kilka partii pobocznych wokali na albumie "Shadowland" NOCTURNAL RITES z roku 2002.

Anders Zackrisson wykonał tu także mastering i jest robota warsztatowo poprawna, choć wydaje się, że pracował w ramach kilku sesji nagraniowych i ten sound poszczególnych utworów się sporo od siebie różni, ze wskazaniem Heel jako najlepiej zrealizowaną kompozycję.

Album wywołał sprzeczne opinie i wielu było takich, którzy radzili by Henrikssen jednak powrócił do INSANIA, a przynajmniej do stylu, jaki ten zespół prezentował. Wytwórnia Rivel w tym czasie bardziej promowała inne zespoły mocniej związane z nurtem christian metalowym, jednak HEEL kontrakt utrzymał i w mocno zmienionym składzie nagrał niebawem jeszcze jedną płytę.

ocena: 6,9/10

tracklista:

1.In the Hall of the Kings 03:40

2.Fealty to None 04:10

3.I Am the Hammer 04:05

4.England Expects 05:10

5.The Pass of Cirith Ungol 00:33

6.She's Alive 04:25

7.Heart of the Mountain Horde 04:38

8.Flight of the Intruder 04:29

9.Warrior's Choice 05:30

10.A Song for Denethor 03:21

rok wydania: 2023

gatunek: heavy metal

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Andy Clarke - śpiew, gitara

Oscar Charlton - gitara

Alex Body - gitara basowa

Joel Kurta - perkusja

Jest to nowy zespół z Suffolk w Anglii, prowadzony przez znanego z folk metalowego ATORC Hellbarda, czyli Andy'ego Clarka. W końcu maja grupa wydała swój pierwszy album, nakładem własnym.

Ekipa gra tradycyjny heavy metal z epickim zacięciem, przy czym klasyczna maniera brytyjska występuje w niedużej ilości i jeśli już, to się odnosi do pewnych rzeczy, które grał JUDAS PRIEST w latach siedemdziesiątych XX wieku. Można za to bez trudu odnaleźć motywy i kulturę gry prezentowaną przez MANILLA ROAD, choć jest to wszystko lżejsze, mniej masywne, no i dosyć wysoki wokal Clarke'a, to coś innego niż styl Sheltona. Może nawet i coś z grania CIRITH UNGOL tu można wychwycić, a The Pass of Cirith Ungol jako interludium, to może taki easter egg? I najwięcej zapewne w Heart of the Mountain Horde tyle epickim, co łagodnie barbarzyńskim. Klasycznie, dostojnie i rycersko jest w hymnowym songu In the Hall of the Kings i pewnie fani MANOWAR akurat z tej kompozycji powinni być bardzo zadowoleni. Szybciej i bojowo w atrakcyjnym, potoczystym refrenem toczą się zadziorne Fealty to None.

Do maniery słynnej grupy amerykańskiej Sheltona zbliżyli się w przystępnej, melodyjnie formie w Flight of the Intruder i I Am the Hammer (zwrotki) oraz w She's Alive z dużą dozą power metalu. W zagranym w miarowym tempie, nad wyraz majestatycznym, England Expects jest dumny angielski heavy epic metal, do tego o cechach zdecydowanie arturiańskich i tu jest nawiązanie do chociażby ELIMINATOR czy SEVEN SISTERS. Jest także nieco mniej interesujący, zagrany niezbyt szybko także bardziej w amerykańskiej niż europejskiej manierze Warrior's Choice, gdzie proponowany przekaz dramatyczny nie do końca przekonuje, no chyba że się jest się zatwardziałym fanem MANILLA ROAD.

Jak dla mnie, to jedyną pewną drobną wadą tej płyty są zbyt częste wysokie, egzaltowane partie wokalne i pod koniec albumu zaczyna to trochę męczyć, choć zagrany w zmiennych tempach, również arturiańsko pobrzmiewający A Song for Denethor, wieńczy dzieło w bardzo udany sposób.

Mix i mastering wykonał do tej pory nieznany bliżej Ed Sokolowski o swojsko brzmiącym dla Polaków nazwisku. Wykonał kawał znakomitej roboty i uzyskał brzmienie selektywne, gdzie każdy instrument słychać doskonale z osobna, a jest przy tym taka typowa dla mocniejszego power metalu ostrość gitar i wspaniale ustawiony metaliczny bas oraz grzmiąca jak należy perkusja.

Słychać, że zespół gra na poważnie, dla poważnych fanów rycerskiego heavy metalu, a nie dla "metalowej" dzieciarni, jaką karmi swoją muzyką ostatnio coraz więcej zespołów z UK.

ocena: 8,6/10

tracklista:

1.Into the Afterlife 02:06

2.Eternity 05:14

3.Dreaming Awake 06:44

4.Fragile 01:26

5.Without You 07:03

6.The Fall 02:20

7.Fall of Man 04:38

8.When Shadows Fall 06:20

9.Maze of the Past 06:48

10.She 05:03

11.Remember 05:50

rok wydania: 2003

gatunek: melodic neoclassical power metal/melodic progressive heavy metal

kraj: Szwecja

skład zespołu:

Henrik Båth - śpiew

Markus Sigfridsson - gitara

Andreas Olsson - gitara basowa

Tobias Enbert - perkusja

Magnus Holmberg - instrumenty klawiszowe

Na początku XXI wieku Szwecja była w power graniu prawdziwą potęgą, zresztą zbudowaną na fali powodzenia muzyki Yngwie Malmsteena w latach 80tych i 90tych oraz takich grup jak HAMMERFALL, czy NOCTURNAL RITES. Jednym z zespołów był założony w roku 2000 Borås HARMONY. Ekipą po pewnym czasie zainteresowała się słynna wytwórnia Massacre Records i debiut pojawił się jej nakładem w kwietniu 2003 roku.

W zasadzie trudno sobie wyobrazić bardziej poukładany formalnie neoklasyczny power metal niż to, co HARMONY zaprezentował w Eternity. To prawdziwa "harmonia" zagrana szybko i z niebywałą elegancją, a przy tym w miarę delikatnie, co podkreśla bezbłędny raczej łagodny śpiew Henrika Båtha oraz klasyczne instrumentalne orkiestracje, bardzo wysmakowane w formie, autorstwa Magnus Holmberg. Perfekcyjnie jest zrobione, a przy tym melodia także doskonała w ramach kanonu gatunku. Drugą taką kompozycją jest poprzedzony instrumentalną miniaturą The Fall - Fall of Man chłodny i wyrachowany w dobrym tego słowa znaczeniu, czerpiący inspiracje z twórczości Malmsteena. I Sigfridsson w karkołomnym pojedynku neoklasycznym z klawiszami jest fantastyczny.

Poza tym grupa daje melodyjny heavy metal z masywnymi miejscami klawiszami w nastrojowym semi balladowym i przebojowym Dreaming Awake i tu głęboko sięgają do historii szwedzkiej sceny rock/metalowej lat 80tych. Potrafią to rozbudować, dodać wiele smaczków w partiach instrumentalnych. Pięknie i bogato! Takie niezwykłe kompozycje nagrywał potem ROYAL HUNT, gdy dołączył Andreas Olsson. Kapitalne! Grupa daje sobie wiele czasu na budowanie klimatu i uwypuklanie niuansów aranżacyjnych i to bogactwo szczegółów dodaje jakże wiele koloru takim songom jak romantyczny, spokojnie prowadzony Without You z partią, gdzie Henrik Båth śpiewa także w pewnych momentach tylko przy akompaniamencie pianina. Taki szwedzki wysmakowany SKID ROW w sferze romantyzmu. Klasa. Misterne gitary akustyczne rozpoczynają powolny dostojny, elegijny i epicki When Shadows Fall o tajemniczej atmosferze, choć potem ten utwór ma nacisk na dosyć przebojowy melodic heavy refren i jest pewien kontrast progresywny pomiędzy nim a resztą pomysłów tu wykorzystanych. Grupa świetnie sobie radzi w średnich tempach Maze of the Past i znowu zachwyca przepychem zagrywek instrumentalnych i idealnie skonstruowanych wielogłosowych harmonii wokalnych, tyle że może sam refren nie jest tu aż tak atrakcyjny. Za to zdecydowanie kładą nacisk na atrakcyjność melodii w rytmicznym radiowo nastawionym She i to taka nostalgiczna wycieczka w melodic metal/ hard rock  szwedzki lat 80tych. Jaka elegancja wykonania, coś niesamowitego w tym aspekcie. I jeszcze bardziej ujmują w semi balladowym, dosyć nowocześnie zaaranżowanym w grze gitarzysty Remember. To chwyta za serce, to jest autentycznie poruszające, choć przecież wcale nie smutne. Tyle pięknych melodii, tyle zdumiewających momentów na tej płycie...

Doskonały wokal Henrika Båtha, kunsztowna, a miejscami wirtuozerska gra gitarzysty Markusa Sigfridssona. Pełna wyczucia gra sekcji rytmicznej i inteligentne partie klawiszowe Magnusa Holmberga. Zdumiewający mastering Mistrza Petera In de Betou. Coś niesamowitego i po prostu trzeba posłuchać samemu.

Wielka płyta, wielka muzyka wielkiego zespołu.

Dosyć niespodziewanie w roku 2003 większość członków tej grupy założyła równolegle działający band DARKWATER i następna płyta HARMONY ukazała się dopiero w roku 2008. Andreas Olsson odszedł i kontynuował występy w NARNIA (dołączył w 2001), a niebawem w DIVINEFIRE i ROB ROCK.

ocena: 9,7/10

tracklista:

1.Taste of Death 03:34

2.Rock 'n Roll Priest 03:49

3.Lonely Room 04:38

4.Dreamworld 04:37

5.Down on my Knees 03:18

6.Midnight Fighter 04:25
7.Touch Me 04:06

8.Escape 04:04

9.Looser 03:14

10.Soldier of the World 05:00

rok wydania: 1984

gatunek: heavy metal

kraj: Finlandia/Szwecja

skład zespołu:

Tony Hanover (Tony Hedin) - śpiew

Luke Powerhand (Kari Varonen) - gitara

Hero O'Hara (Ismo Varonen) - gitara

Jake Killer (Jouko Kinnunen) - gitara basowa

The Quick (Raimo Pikanen0 - perkusja

Grupa ta została sformowana z inicjatywy gitarzystów braci Varonen, którzy podobnie jak Raimo Pikanen i Jouko Kinnunen pochodzili z Finlandii. Zespół powstał jednak w Szwecji, w Sztokholmie i dlatego zaliczany jest do sceny szwedzkiej heavy metalu rozwijającego się pod wpływem sukcesów NWOBHM w Wielkiej Brytanii. Głównie z tego powodu zespół uległ modnym trendom i muzycy występowali pod fantazyjnymi angielskimi pseudonimami. Raimo Pikanen był rozpoznawalnym w Finlandii muzykiem hard rockowym w latach 70tych, dlatego też grupie bez większego problemu udało się podpisać kontrakt płytowy z fińską wytwórnią Kräk!, znanej z wydania albumów takich znanych do dziś zespołów jak OZ i IRONCROSS. Była też jedynym zespołem z kontraktem z tą wytwórnią spoza Finlandii. Po pilotującym singlu z roku 1983, który został dobrze przyjęty przez publiczność, Kräk! w roku następnym wydał winylowy album "Taste of Death".

Szwedzki wokalista Tony Hanover prezentował tu poziom dosyć przeciętny i raczej atutem są gitarzyści, którzy też stworzyli dosyć typowy dla tego okresu w szwedzkim (i fińskim) heavy metalu mix ostrzejszego grania, wzorowanego na NWOBHM i łagodniejszego hard rocka. Na pewno do udanych należy tu mocniejszy, pełen ciętych riffów i bardzo dobrą melodią tytułowy opener Taste of Death, przypominający nagrania Brytyjczyków ze strefy Newcastle. Wybornie grają tu sola Finowie i wart odnotowania jest zdecydowany, prowadzący wszystko bas. Kolejnym takim zdecydowanym i niemal chuligańskim numerem jest Down on my Knees, pełen ostrych w rockowej manierze zagranych riffów z domieszką, choć nieśmiałą neoklasycznych ozdobników. Gdy w Lonely Room grają epickiego hard rocka z wyraźnymi metalowymi długimi wybrzmiewaniami gitar jest także interesująco i można powiedzieć nawet elegancko w formie. Kapitalne długie solo gitarowe to prawdziwy popis kunsztu i ogólnie jest w tym wszystkim wiele wspólnego z najwcześniejszymi nagraniami brytyjskiego SARACEN. Tak czy inaczej - klasyk!

I coś podobnego do SARACEN to także może trochę zbyt zachowawczo zaśpiewany Touch Me, gdzie co ciekawe miłosna liryka stoi z lekka w sprzeczności z epickim charakterem muzyki.

Raczej nieudaną próbą dotarcia do szerszej rockowej publiczności jest niczym nie wyróżniający, glamowy Rock 'n Roll Priest oraz Looser w stylu KROKUS, jednak ballada Dreamworld jest wspaniała. Tu na 12 strunowej gitarze akustycznej zagrał inny fiński rockowy muzyk Pekka Johannes Järvinen, przedwcześnie zmarły w Londynie w roku 1991. Jest to piękny przykład łączenia stylu hard rocka lat 70tych i metalu 80tych i z pewnością to jeszcze  klasyk z czołówki tego typu kompozycji z pierwszej połowy lat 80tych ze Szwecji. Dobrze zaśpiewał tym razem Tony Hanover, lecz prym ponownie wiodą wybornie usposobieni gitarzyści. Piękna, piękna kompozycja...
W drugiej części albumu ryczą rokendrolowo gitary w dynamicznym i autentycznie bujającym Midnight Fighter. Solo na basie, solo na basie i świetnie gitarowo oddana scena samochodowego pościgu ulicami miasta. Zniszczenie! A w Escape surowo lecz melodyjnie ponownie przypominają mix ekip z Newcastle i SAXON i po raz kolejny wyszło to znakomicie. Tym razem na dalszym planie więcej masywnych klawiszy w wykonaniu Johna Saga. I heroicznie, bojowo i dumnie w szybkim Soldier of the World na zakończenie. Wyborny dramatyzm z ostrymi ciętymi gitarowymi akordami i potoczystym refrenem. Wielki killer w finale!

Brzmienie tej płyty jest badzo dobre i odpowiada solidnym standardom wytwórni, która ten LP wydała. Mastering wykonał wówczas jeszcze początkujący Mistrz Peter Dahl w Cutting Room w Stockholmie. Na CD nigdy się ona nie ukazała, jedyna reedycja to także wersja winylowa, wydana przez znaną wytwórnię Svart Records w roku 2017.

Finowie nie do końca mogli się odnaleźć w Szwecji, Szwed wolał swoje sztokholmskie klimaty. The Quick odszedł już w roku 1984, zastąpił go Örjan Englin czyli Dr.Rock, ale zespół nic nowego już nie nagrał. Oficjalnie został rozwiązany w roku 1987. Niestety, Tony Hedin zmarł w roku 2014, zmarł także Kari Varonen.

Wyborna grupa, choć raczej obecnie poza Finlandią i Szwecją zapomniana, która się na fali powrotu do łask metalu z lat 80tych się nie reaktywowała. A szkoda.

ocena: 9,3/10

tracklista:

1.Save Your Time 06:32

2.Far Away 05:40

3.Crystal Twins 04:27

4.Tears 02:49

5.The Price of Trust 08:31

6.Braveheart 05:44

7.It's Overkill 03:56

8.Love Me Again 06:31

9.Laury Lane 05:20

10.Until the End 04:36

rok wydania: 2003

gatunek: neoclassical power metal

kraj: Chile

skład zespołu:

Alfredo Castro - śpiew

Cristián Sepúlveda - gitara

Roberto Uribe - gitara basowa

Rodrigo Inostroza - perkusja

Felipe Hunrichse - instrumenty klawiszowe

HARMONY z miasta Concepción w prowincji Bio Bio powstał w roku 2000 z inicjatywy chilijskiego Guitar Hero, neoklasycznego shreddera Cristiána Sepúlveda, który skupił wokół siebie wysokiej klasy muzyków i wokalistę o dużej rozpiętości głosu Alfredo Castro. Grupa wzorowała się na stylu szwedzkim neoklasycznego power metalu, po części na dokonaniach RISING FORCE Yngwie Malmsteena, po części MEDUZA i MAJESTIC oraz STORMWIND.

Najlepiej się tu prezentują szybkie, brawurowo wykonane neoklasyczne utwory o znakomitych melodiach, takie jak otwierająca ten album Save Your Time, czy bardziej rockowo rozpoczęty Far Away, pełne wysokiej klasy solówek i wysmakowanych wstawek klawiszowych wybornego w neoklasycznej konwencji Felipe Hunrichse. Zresztą, w Far Away prezentuje on także zagrywki charakterystyczne dla stylu brytyjskiego wykorzystania instrumentów klawiszowych przełomu lat 70tych i 80tych (np RAINBOW). Jest nawet miejscami trochę progresywnie, także w dostojnym instrumentalnym Crystal Twins i niemetalowo w zagranej przy pianinie łagodnej kompozycji Tears. Jest spokój i elegancja w elegijnym The Price of Trust, rozbudowanym i umiejętnie rozłożonymi akcentami w kilku wątkach. No i przepięknie gra Cristián Sepúlveda dzielnie wspierany przez klawiszowca w rozległych partiach instrumentalnych. Dramatyczne sola gra w pełnym ekspresji i bardzo szybkim heroicznym neoklasycznym Braveheart z karkołomnymi popisami całego zespołu, oczywiście także w neoklasycznym stylu. Wielka klasa! I ponownie brawurowo w znakomitym zagranym w dwóch tempach power metalowym malmsteenowskim It's Overkill. Romantycznie jest w skandynawskim, rockowym i podniosłym stylu w Love Me Again i tu się właśnie zbliżają do STORMWIND, choć słychać także echa ARTENSION. Jeszcze jeden popis zespołu to power metalowy Laury Lane z atrakcyjną melodią, zagrany z pasją i pasją zaśpiewany wysoko przez Alfredo Castro. Kończą bardzo łagodnie i nastrojowo utworem Until the End z artystycznym śpiewem i zachwycającą gitarą akustyczną. Wspaniale to wzmacniają w drugiej części i epicki dramatyzm jest tu nieodparty w manierze neoklasycznej.

No cóż, ogólnie wyśmienita odpowiedź z Chile na muzykę dominatorów szwedzkich w gatunku neoclassical.

Produkcja własna jest dobra, choć brak tu jednak lepszego masteringu i całościowo to nieco sucho brzmi, a najbardziej perkusja. Bardzo dobrze grający basista został także nieco skrzywdzony nieuzasadnionym cofnięciem go zbyt głęboko za klawisze. Jednak maestria wykonania wynagradza tu po części te niedostatki.

Klasa tych muzyków i ich umiejętności techniczne zachwycają, podobnie jak aranżacyjne zaawansowanie samych kompozycji. Niestety, żadna wytwórnia nie zdecydowała się na wydanie tej płyty dla jest szerszej prezentacji, co jednak nie zniechęciło zespołu do przygotowania drugiego albumu.

ocena: 9,6/10

tracklista:

1.The Curse of the Priest 01:41

2.Shadows in the Church 04:07

3.Inquisitor 07:31

4.Prisoner of Faith 06:21

5.Gladiator 06:41

6.Rage of the Gods 04:56

7.Into the Valley of Champions 01:48

8.Victory 03:38

9.Tyrant (Dionisio I de Siracusa) 03:40

10.Hëiligen 09:17

rok wydania: 2020

gatunek: heavy/speed metal

kraj: Chile

skład zespołu:

Mörder (Renzo Palomino) - śpiew

Hugh Der Hëiligen (Hugo Sánchez) - gitara, śpiew

Javier Alarcón - gitara basowa

Jonathan Krautmann (Jonathan Marín) - perkusja

Speedowy heavy metal cieszy się w Ameryce Południowej od dziesięcioleci niezmiennym powodzeniem. Z poziomem bywa różnie, ale od czasu do czasu trafiają się zespoły, które naprawdę wiedzą o co w takiej muzyce chodzi. Jednym z nich jest chilijski HEILIGEN z Santiago, który w listopadzie 2020 wydał nakładem krajowej wytwórni Tradición Metálica Discos swój pierwszy album "Shadows In The Church". Warto tu dodać, że poza basistą tworzą go pierwotni członkowie znanej chilijskiej power metalowej formacji ETERNAL THIRST, którzy swój nowy zespół sformowali w roku 2015.

Klasyczny, niczym nie skażony speed heavy metal w heroicznej odmianie tu grają przypominając tradycyjne ekipy amerykańskie czy holenderskie z lat 80 tych i unikając thrash i black naleciałości robią to bardzo dobrze. Proste, czytelne melodie oparte na intensywnych riffach są istotą ich muzyki i w takim stylu proponują wyborny, dynamiczny tytułowy Shadows in the Church, czy też zwarty i wyjątkowo chwytliwy w refrenie Victory, oczywiście o cechach rycerskich oraz kolejny niedługi Tyrant z ciętymi i ostrymi atakami tak gitary, jak i basu. Bardzo ładne sola gitarowe się pojawiają  w tej kompozycji, podobnie zresztą także jak w bojowym i poprowadzonym przez piękny gitarowy motyw główny killerze Rage of the Gods.

Wzorem SKELATOR ekipa z Santiago dużo umieściła na tym albumie kompozycji bardzo długich, jakich się w speed metalu nie spotyka zbyt często. Sztandarowy jest najdłuższy Hëiligen z monumentalnym, podniosłym wstępem, rozgrywany w spokojny sposób i z wielką dawką epickości w amerykańskiej tradycji. Tak dostojnie tu galopują, z wielką dumą i ten heroiczny duch polatuje tu od pierwszej do ostatniej sekundy, a napięcie jest bardzo umiejętnie dawkowane. Inquisitor jest znacznie szybszy i to potężny speed w czystej postaci z brawurowymi natarciami gitarowymi i heroizmem o wielkiej mocy oddziaływania. I takie to amerykańskie w najlepszym tego słowa znaczeniu! Do tego dochodzi nieco wolniejsza i bardziej dramatyczna część instrumentalna i mamy jeden z najlepszych tu utworów, obalających tezę, że w speed metalu wszystko powinno się zamykać w trzech minutach. Ponad sześć mają także Prisoner of Faith i Gladiator. Prisoner of Faith jest nad wyraz heroiczny i jeszcze raz Hugo Sánchez pokazuje, jak ważne są wycyzelowane i zapadające w pamięć ornamentacje gitary solowej. Wybornie, jeszcze bardziej przyspieszają w części drugiej, a solo jest takie maidenowskie i takie pełne dostojeństwa jednocześnie. Świetna rzecz po prostu! Gladiator jest tu utworem najbardziej typowym obok
Hëiligen dla classic heavy metalu i mamy jeszcze jedną znakomitą dumną tradycyjną melodię.

Album można by uznać nawet za doskonały w ramach gatunku, jednak wokalnie Renzo Palomino wydaje się tu być w średniej dyspozycji i czasem brakuje mu mocy i zasięgu, by dorównać wysokoenergetycznym zagrywkom wszystkich instrumentalistów. Na "Metalheads to the Grave" ETERNAL THIRST zaprezentował się jednak lepiej.

Niemniej, w ramach ogólnie przyjętych norm speed heavy, gdzie gitary i perkusja nadają ton, a wokal to wszystko w zasadzie wspomaga, jest wybornie. Do tego dochodzi udany aspekt produkcyjny, klasyczny w soundzie, z ostrą, ale nie nadmiernie ostrą gitarą, warkoczącym fajnie basem i wystarczająco głośną perkusją. Album został wyprodukowany w Chile, a mastering wykonał Pablo Clares, jeden z najbardziej znanych chilijskich inżynierów dźwięku, specjalizujący się bardziej w ekstremalnych odmianach metalu i co ciekawe, od 2021 także perkusista ETERNAL THIRST.

Speed metal jednak żyje! Także dzięki takim świetnym grupom jak HEILIGEN.

ocena: 9,5/10

tracklista:

1.Busted 03:11

2.Scared to Death 02:37

3.Justice for All 03:08

4.Trick or Treat 03:11

5.The Wicked Witch 02:52

6.Don't Metal with Evil 03:02

7.What a Nice Place 02:59

8.Haunted 03:51

9.She's a Teazer 03:52

10.Tales from the Crypt 03:19

11.To Fight the Beast 03:30

rok wydania: 1985

gatunek: heavy metal

kraj: USA

skład zespołu:

Brian Thomas - śpiew

Rick Craig - gitara

George Neal - gitara basowa

William Whyte - perkusja

HALLOWEEN wyewoluował w roku 1983 z rock/metalowej grupy BITCH i w roku 1984 nagrał swój pierwszy album, po pewnych perypetiach wydany przez lokalną wytwórnię Motor City Metal Records, o której się czasem mówi, że faktycznie była własnym mini biznesem tego zespołu.

HALLOWEEN był być może pierwszym poważnym zespołem z lirycznego kręgu horror metalu w USA i trudno powiedzieć, na ile miała na nich wpływ twórczość MERCYFUL FATE, ale Alice Coopera na pewno. Muzycznie prezentowali klasyczny heavy metal z pewnymi elementami speed i pewnie te szybsze kompozycje, takie jak dynamicznie gitarowo Busted, czy też Trick or Treat. Te utwory pokazują najbardziej wysoką klasę Ricka Craiga, który gra pewnie i prezentuje zaciekłe, technicznie zaawansowane solówki. Niekiedy słychać tu echa surowszego NWOBHM w rytmicznym riffowaniu udanego Scared to Death. Kompozycje są niedługie, ale tak jak The Wicked Witch nasycone gitarowymi atakami, warkoczącym basem. I te wszystkie melodie są po prostu bardzo dobre! No, może poza mniej atrakcyjnym pod tym względem Don't Metal with Evil z nieco prymitywnym rock arena refrenem. Zaskakują w znakomitym po prostu, melodyjnym nad wyraz What a Nice Place, do tego ciekawie zaśpiewanym i z dosyć nietypowym, lekko pokręconym solo gitarowym.

Wokalnie to amerykański standard z wysokimi zaśpiewami Briana Thomasa, które są dobre i których nie nadużywa na szczęście. Spore umiejętności wykazuje w bardziej rockowym śpiewie, jak w łagodnym songu w typie balladowym Justice for All, czy też nawet aktorskie w niepokojącym, zagranym w średnim tempie Haunted. W zasadzie od Haunted album nabiera więcej cech horror metalu i ten lekki heavy metalowy akcent psychodelii jest słyszalny tak w She's a Teazer, jak i w bardziej melodyjnym, spokojniejszym, ale przesyconym specyficzną oniryczną atmosferą Tales from the Crypt. Na koniec grają jeszcze ostrzej i mocniej w dynamicznym To Fight the Beast, który można podciągnąć nawet pod melodyjny USPM.

Techniczna jakość nagrań z tego winyla jest przeciętna, lepsza została uzyskana na wersji CD, która ukazała się dopiero w roku 1998. Niemniej, poszczególne instrumenty są słyszalne dobrze, także bas, co nie było w tym czasie regułą.
Drugi album, którego nagrania rozpoczęły się jeszcze w roku 1986 nie doczekał się pełnego ukończenia aż do roku 1997, gdy został wydany przez Molten Metal Productions z Londynu pod tytułem "Victims of the Night". Zespół swoim debiutem zdobył sporą popularność, choć tak naprawdę jego muzyka stała się szerzej znana dopiero w XXI wieku na fali odrodzenia zainteresowania metalem lat 80tych w USA.

ocena: 8/10

tracklista:

1.Fire from the Sky 04:48

2.Touch the Sun 05:11

3.Like a Gun 05:10

4.Kill Your Mother 04:26

5.Mystery 04:24

6.That's What You Get 03:53

7.Keep It True 05:17

8.You Knew It All Along 04:55
9.Hellbender 04:23

10.Ancient One 05:16

rok wydania: 2022

gatunek: heavy/power metal

kraj: USA

skład zespołu:

Tim Aymar - śpiew

Jonathan Stanley - gitara

Jeff Loy - gitara

Jack Buckholt - gitara basowa

Eric Rymers - perkusja

oraz

Matt McGee - instrumenty klawiszowe

HELIOS z Pittsburgha znany był w latach 2016-2020 jako STORM DRAGON. W roku 2020 grupa rozstała się ze swoim poprzednim wokalistą Joey'em Torresem, przyjęła nowego frontmana i zmieniła nazwę na HELIOS. Nowy wokalista to nie byle kto, to sam Tim Aymar, znany zapewne najlepiej z PHARAOH, ale to przecież tylko jeden z zespołów, w których występował.

Grupa w maju przedstawiła w wersji digital album "Touch the Sun", na którym pojawiły się nagrania znane już z ich demo STORM DRAGON, ale także w większości nowe, do tej pory niepublikowane. Album spotkał się z uznaniem krytyki i publiczności metalowej nie tylko w USA i obecnie w niedługim czasie ma się pojawić wersja fizyczna tej płyty.

Muzyka HELIOS musiała wzbudzić zainteresowanie nie tylko z powodu samego Aymara, ale także i może nawet przede wszystkim ze względu na wysoki poziom samych kompozycji. Zespołów grających melodyjne heavy/power i USPM w USA jest obecnie bardzo mało, a HELIOS jest jednym z nich i to zdecydowanie z czołówki. Aymar zawsze jest wartością dodaną i tu jest chropawy, drapieżny, dramatyczny, podniosły i znacznie ciekawszy, niż na ostatniej płycie PHARAOH. On tu ubarwia, dodaje mocy tym wszystkim zagranym z pasją utworom i Fire from the Sky to wizytówka stylu znakomicie oddająca ogólny charakter tej muzyki. Amerykański, heroiczny heavy/power tu z elementami neoklasycznymi, które się w Ameryce w takim graniu pojawiają rzadko. Tu jest dwóch gitarzystów czujących takie klimaty i zagrywki solowe w tej manierze są niszczące. Płyta nie jest jednak realnie neoklasyczna, przeważają kompozycje heroiczne, bardzo melodyjne, z emocjonalnymi wokalami i zdecydowanymi natarciami gitarowymi. Świetnie się w tej kategorii prezentują Touch the Sun i Keep It True i czuć tu ducha metalu lat 80tych, budowanego z takim pietyzmem przez dziesiątki wybitnych zespołów. I w tym stylu grają fenomenalny, a przecież oparty na znanych riffach, dumny i heroiczny Kill Your Mother, a zaraz potem absolutnie doskonały heavy power w Mystery, przypominającym najpotężniejsze numery DIO, a do tego zaproszony tu klawiszowiec Matt McGee gra takie solo, które przyprawia o wzrost ciśnienia każdego fana klawiszy w vintage stylu. Moc, po prostu moc! Och, jaka moc po raz kolejny w dumnym i majestatycznym That's What You Get. Melodyjnie rozdzierają na kawałki, nie biorą jeńców. Ekstraklasa! Hellbender wydaje się utworem, którego nigdy nie dało się nagrać ARMORED SAINT... jaki ładunek emocji, jakie polatujące ku niebu misterne sola! Może tylko Ancient One z tych mocniejszych utworów prezentuje się nieco słabiej. Bywają i romantyczni i poetycko nastrojeni, jak w pełnym uroku, wybornie zaśpiewanym przez Aymara męskim songu Like a Gun. Jak pięknie tu grają gitarzyści sola, jak pięknie brzmią plany dalsze... Potężne, dumne partie perkusji to ozdoba tej kompozycji i zresztą, nie tylko tej. A komu mało romantycznego Aymara i mocnych dostojnych akordów, to ma tutaj wyśmienity You Knew It All Along.

Klasyczny sound z ryczącymi gitarami i głośną sekcją rytmiczną, a nad tym wszystkim, bez najmniejszego wysiłku, dominuje Dominator Tim Aymar, który zresztą wykonał także mix i mastering. Sieje dewastację Aymar, sieją Johathan i Jeff (wyśmienity duet gitarowy!), sieje grzmiąca sekcja rytmiczna Eric i Jack! W tym przypadku można tylko powiedzieć - "Niech żyje amerykański heavy/power!" i posłuchać tej płyty, mam nadzieję, że w niedługim czasie także w wersji CD.

Zdecydowanie polecam! Mistrzostwo!

ocena: 9,8/10

tracklista;

1.Free Again 05:30

2.City Ablaze 05:15

3.Live Forever 04:47

4.Wheels of Fate 05:42
5.Beyond Nightmares 05:05

6.The Dealer 4:26
7.Destroyer 04:34

8.End of Days 07:07

rok wydania: 2017

gatunek: heavy metal

kraj: USA

skład zespołu:

Jake Nunn - śpiew, gitara

Tony Campos - gitara

Herman Bandala - gitara basowa

Mike Smith - perkusja

Założony w roku 2010 w San Francisco HELL FIRE zanim cokolwiek nagrał, przeszedł liczne zmiany składu i dopiero, gdy wokalistą został Jake Nunn, gitarzysta z ostatniego zestawienia SENTINEL BEAST, grupa nagrała w 2016 swój pierwszy album "Metal Masses". Nie było to nic szczególnego, ot kolejny poprawny amerykański album ze speed/heavy w tradycji lat 80tych...

Jednak już w roku następnym w nowym składzie i z nową koncepcją pojawił się, wydanym początkowo nakładem własnym w marcu, LP "Free Again".

Tu już grają z ogromną energią NWOTHM, a żywiołowe zadziorne wokale Jake przypominają te, które prezentował Chris Tretton z MIDNIGHT IDOLS, przy czym Nunn jest jeszcze bardziej ekspresyjny i dysponuje niewątpliwie lepszym głosem. Ciekawe, jak by zaśpiewał Torch the Sky albo... Hellfire.

Tu wybornie się prezentuje w tytułowym Free Again, a brytyjskość tej znakomitej kompozycji podkreślają fantastyczne cytaty riffowe z wczesnego IRON MAIDEN grane z ogromną gracją.

Ogólnie to Tony Campos gra na tym albumie z fantazją i pełną wdzięku zaciętością. Ze speedowych temp rezygnują na początku w rycerskim w stylu lat 80tych City Ablaze, choć jest tu także ukłon w stronę BLACK SABBATH w gitarowych stylizacjach. Potem przyśpieszają i trochę wracają do stylu z debiutu, tyle że z większym ładunkiem ekspresji. Mocniejszy, bardziej ponury Live Forever jest w tej szybkiej aranżacji lepszy i może nawet jest w tym coś z SENTINEL BEAST... Dumna dramatyczna melodia jest osią Wheels of Fate i tu dużo basu i solowych popisów Camposa. Zresztą należy stwierdzić, że sekcja rytmiczna jest w HELL FIRE jest czymś więcej niż tylko duetem nabijającym rytm dla gitary. Bardzo dobrze grają.

Więcej mroku? Owszem, w Beyond Nightmares rozpoczynającym się niepokojąco i tajemniczo i zgranym trochę wolniej. Surowo, amerykańsko, zdecydowanie i nieubłaganie do przodu. Tak jak bardzo udanym surowym i bojowym Destroyer z drapieżnymi refrenami i świetnie poprowadzoną partią instrumentalną. The Dealer jest słabszym punktem albumu, bo chyba grupa nie jest gotowa na granie numerów z takim classic rockowym feelingiem. A na koniec, jak to często bywało w latach 80tych, długa nastrojowa kompozycja End of Days z poetycką gitarą akustyczną, łagodnym śpiewem Nunna i stopniowaniem dramatyzmu epickiego. Są i niemal epic heavy fragmenty z potężnymi heroicznymi wokalami jest i odrobina IRON MAIDEN w stylizacjach. Klimat kompozycji MANILLA ROAD, EXXPLORER, GRIFFIN... Piękny majestat true metalowy w tych wolnych partiach. Moc!

Dobra, a jeśli chodzi o bas  i perkusję, bardzo dobra realizacja od strony masteringu. Oldscholoowy, ale nie garażowy sound całości.

Pozytywne przyjęcie albumu otworzyło grupie drogę do kontraktu z kalifornijską wytwórnią RidingEasy Records, która wydała ten album ponownie w roku 2018, a potem także następne.

ocena: 8,3/10

tracklista:

1.The Chase 01:27

2.Silver Bullet 04:18

3.Hold On 04:41

4.Dying to Surrender 03:44

5.Solitude Solution 03:42

6.Titans Will Fall 03:59

7.Guiding Star 03:59

8.Sea of Love 03:38

9.Warrior 03:48

10.I Will Survive 04:41

11.Face the Evil 04:25

12.Rise 04:08

13.Fly or Die 04:05

rok wydania: 2004

gatunek: power metal

kraj: Szwecja

skład zespołu:

Stefan Embretsson - śpiew

Jan Sandberg - gitara

Magnus Wall - gitara basowa

Richard Holmgren - perkusja

HATERUSH został założony w Västerås w roku 2003, nagrał swój pierwszy album w rodzinnym mieście i wydał go w ramach kontraktu z uznaną grecką wytwórnią Black Lotus Records już w maju 2004.

Grupa zaprezentowała power metal stanowiący wypadkową stylów wczesnego NOSTRADAMEUS i STEEL ATTACK z domieszką ZONATA. Trzeba przyznać, że stosunkowo już wyeksploatowane riffy potrafiła obudować bardzo dobrymi melodiami, niekoniecznie heroicznymi  w prosty sposób, ale zapadającymi w pamięć, jak w niemal speedowym Silver Bullet, Titans Will Fall czy rewelacyjnym, brawurowo rozegranym Dying to Surrender z porywającym refrenem. Może nie w każdym rodzaju metalowego wokalu Stefan Embretsson jest mistrzem, ale te wysokie zaśpiewy mają swój wyraz!  Zapewne najlepsze jego wokale, te ostre i te wysokie można usłyszeć w mocarnym, realnie rycerskim Warrior, zresztą zrobionym w trochę amerykańskim stylu. Tak, gdy grają szybko, to są wyjątkowo sprawni, a przy tym nad wyraz czytelni, a jak rozwijają te swoje rozległe refreny w Solitude Solution, to dewastują. Odrobina melodyjnego mroku pojawia się w surowszym Guiding Star i jak w wielu innych utworach jest subtelnie podany element neoklasyczny, zarys, ornamentacja... A czasem ostrzej podany, jak w znakomitej kolejnej kompozycji Sea of Love z fantastycznymi masywnymi natarciami gitarzysty i świetnym, odmiennym stylowo od innych refrenem. W Hold On, zagranym w spokojnym, dostojnym stylu świetnie nawiązują do wczesnych kompozycji RISING FORCE Malmsteena, budując epicki klimat przy wsparciu ornamentacji neoklasycznych, a Jan Sandberg okazuje się w tym stylu bardzo kompetentnym gitarzystą, operującym na granicy neoklasycznego shredu. W I Will Survive słychać także echa szwedzkiego grania melodic metalu z lat 80 i 90tych i jest to kompozycja bardziej radiowa, jednak średniej klasy. Bojowy, melodyjny power metal jest jednak w ich wykonaniu lepszy i świetnie się prezentuje bardzo zgrabny Face the Evil z zapadającą w pamięć gitarową ornamentacją przewijającą się przez cały utwór. I refren, zadziorny, przy czym w jakiś sposób przypominający pewne refreny niemieckiego RAGE. Ponadto pełne finezji solo potwierdza gitarowy talent Sandberga. Co ciekawe w Rise zbliżają się do wczesnych power metalowych kompozycji MORGANA LEFAY i robią to świetnie w utworze formalnie bardzo bogatym w aranżacji, a na koniec brawurowo i z pasją podsumowują wszystko w neoklasycznym rytmicznym power metalowym Fly or Die z koronkowo rozplanowanym refrenem. Klasa!

Producentem tego albumu był Stefan Embretsson, a za sound odpowiadał Pelle Saether z ZEELION, który wykonał znakomitą robotę także dla AXENSTAR, STEEL ATTACK, IRONWARE, FRETERNIA czy ZONATA, by wymienić tylko grupy power metalowe. Klarowny, ostry sound, z bardzo dobrze zrealizowaną sekcją rytmiczną.

HATERUSH nagrał album z power metalem bardzo wysokiej klasy, ale zespół nie stał się grupą szczególnie rozpoznawalną poza Szwecją, między innymi z powodu niezbyt dobrej promocji ze strony wytwórni. Lepiej poszło w Japonii, gdzie Soundholic wydał ten album w styczniu 2005. Tak czy inaczej grupa następny LP wydała już dla wytwórni krajowej.

ocena: 9,2/10