PREHISTORIA to grupa złożona może nie z muzyków z pierwszych stron gazet. Rozpoznawalna może być sekcja rytmiczna i gitarzysta z amerykańskiego ZEPHANIAH, który na swoim koncie ma dwa albumy i imponował wykonaniem technicznym, ale niestety niczym poza tym. Kompozycje to było poprawne europejskie power metalowe rzemiosło, najgorszym elementem zespołu był jednak fatalny wokalista, który starania grupy ciągnął na dno.

ZEPHANIAH co prawda od lat nie nagrywa, ale sam zespół nadal ma europejskie ciągoty. Debiut zostanie wydany przez Stormspell Records 11 lutego 2025 roku.

Ostatnio US Power przechodzi w USA skromne odrodzenie, sięgając po inspirację do Europy, co słychać było chociażby w IDOL THRONE, PREHISTORIA jednak ma bardziej konkretne i power metalowe wpływy. Główną osią napędową kompozycji są PERSUADER, SAVAGE CIRCUS oraz debiut DARK EMPIRE, który szczególnie słychać w znakomitym Salvation Denied. Sekcja rytmiczna tym razem jest bardziej zdecydowana i jej moc lepiej ukierunkowana niż na chaotycznych albumach ZEPHANIAH i szarże basowe są tutaj niszczące, tak jak perkusja Cody Johnsa z dynamitem w łapach.

Gitarowo również jest to muzyka bardziej ukierunkowana na melodię niż bezsensowny pęd, gdzie przejścia są bardzo płynne i istotne, z ozdobniki są bardziej techniczne i krótsze, z lekko thrash metalową motoryką i te połączenia gatunków są podobne do tych ze znakomitego debiutu amerykańskiego THUNDERFORGE. Rise jest bardziej w stylu pierwszych LP PERSUADER z ostrymi jak brzytwa gitarami i bezlitosnymi atakami perkusji, największą niespodzianką tutaj jest jednak Alonso "Zo" Donoso. Po wyciu w przeciętnym, garażowym thrashu DARK MIRROR i niezłym, choć raczej drugoplanowym występie w międzynarodowym WORDS UNSPOKEN, tutaj absolutnie dewastuje swoją barwą i tym, jak góruje nad potężnymi instrumentami. To jego najlepszy występ w całej karierze i pozostaje mieć nadzieję, że zagości na dłużej w PREHISTORIA. Obsidian Gateways ciekawie wplata charakterystyczne refreny dla IRON SAVIOR z pazurem TWISTED TOWER DIRE. I będąc przy TWISTED TOWER DIRE, to najsłabiej prezentuje się Everlasting Legacy, któremu zabrakło mocy i nieprzewidywalności wcześniejszych kompozycji i refren przypomina te słabsze z DARK EMPIRE. Paradise Lost to zabawy z mrokiem ostatnich dwóch LP PERSUADER i to też jest całkiem udane, tylko nie tak dobre, jak PERSUADER. Świetny jest za to Crown of the Resolute, w którym grają z lekkością SAVAGE CIRCUS i DARK EMPIRE, gdzie w ogóle nie czuć, że to trwa sześć minut. Crucible of Shadows wchodzi lekko jak masło, z kolei Dreamchaser to solidne, wolniejsze i bardziej uspokajające zakończenie, z bitewną, typowo amerykańską i komiksową epickością.

Brzmienie jest znakomite, rewelacyjne, ale nie mogło być inne. Tak, to Mistrz Simone Mularoni i tutaj stworzył kolejne arcydzieło.

Bardzo interesujący, europejski debiut z USA, który daje nadzieję, że ta scena jeszcze ma coś do powiedzenia w power metalu. Pozostaje trzymać kciuki, że na debiucie się nie skończy.

Ocena: 8.3/10

Patxa, czyli Francisco Javier Navarro Ramos  to tytan sceny hiszpańskiej, na której udzielał się od lat 80., szerzej znany jako lider znakomitego, choć już nieistniejącego VALHALLA.

PATXA to jego nowy, solowy projekt, do którego zaprosił José Félix Melsió Martínez z VALHALLA, debiutującego gitarzystę Jon Plágaro, drugim gitarzystą jest znany z hard rockowej sceny José Prieto Varea, a perkusistą Mikel Iragui Subiza, który współpracował już z Patxa w AD ETERNUM, chociaż nic tam nie nagrał.

Album został wydany przez uznaną, hiszpańską wytwórnię Maldito Records w październiku 2024 roku.

Dużo jest tutaj iberyjskiego heavy metalu, dumnego i ciepłego, jednocześnie z pewnymi inspiracjami Niemcami, tak jak to robi VHALDEMAR i to już słychać w prostym, rytmicznym i lekko epickim Children of Metal. Znakomicie wykorzystują ten żarliwy heavy metal w Steel Soul i zagrywki gitarzystów również mogą kojarzyć się z Mistrzami z Barakaldo.

To świetnie zagrany, szczery i od serca heavy metal, w którym jest jakiś pierwiastek AD ETERNUM, chociaż podane w mocniejszej i odważniejszej formie z epickim zacięciem i bez tak silnych nawiązań do PRIMAL FEAR. Album utrzymany raczej w średnio-wolnych tempach, gdzie Francisco Javier Navarro Ramos jest w centrum i jest on w formie wybornej. Śpiewa z większym pazurem niż w AD ETERNUM, jest bardzo naturalny i słychać, jak wiele frajdy sprawia mu stworzony tutaj repertuar. Surowszy i bardziej bojowy Sacred Elf może kojarzyć się z VALHALLA, ozdobiony ryczącymi gitarami New Metal Blood ze świetnym, chóralnym refrenem jest równie udany i ozdobionymi solidnymi solami gitarowymi, które na całym albumie są jednak dość oszczędne i nieskomplikowane. Celem jednak nie była technika, a refreny, a te są bardzo udane i najdłuższy Where Dreams Take Wing w żaden sposób nie nudzi, tylko gniecie w rycerskim stylu.

Z bardziej banalnych kompozycji, to końcówka tego LP wypada słabiej od reszty. Heavy/power My Spirit Ablaze w stylu HEADON jest tylko dobry, ale za to jak zaśpiewany i jak tutaj miażdży sekcja rytmiczna, w tym José Félix Melsió Martínez... Tytułowy Just Heavy Metal jest udany, chociaż nieco zbyt przerysowany, z kolei United Our Spirits Fly to nieudany eksperyment w stylu ostatniego HEADON. Szkoda, bo mostki są udane, ale modern elementy są mało interesujące. Po nim kompletnie zaskakuje Ladies and Queens, heavy metal w niezobowiązującym stylu niemieckim. Dobre zakończenie, chociaż w stylu HELLOWEEN/GAMMA RAY słyszało się ciekawsze rzeczy z Hiszpanii.

Brzmienie jest bezbłędne i zostało wykonane przez innego hiszpańskiego mistrza, Pedro J. Monge z VHALDEMAR. Pełen profesjonalizm i jest to tak ciężkie, jak heavy metal hiszpański powinien.

Francisco Javier Navarro Ramos nagrał bardzo dobrą płytę, sławiącą heavy metal. Może w drugiej połowie wytracają na mocy, ale to i tak warty uwagi debiut, a Sławienia Kultu Stali nigdy za wiele.

POWERCROSS to czwarty zespół, który założony został przez utalentowanego greckiego gitarzystę Spirosa Rizosa. Tak jak przy pozostałych jego projektach, wydaniem debiutu zajęło się włoskie Elevate Records, a jego premiera odbyła się w połowie października.

To album nieco inny od pozostałych projektów Rizosa, więcej jest tutaj heavy i power metalu zagranego w klasycznym, greckim stylu lat 80. i 90. i kompozycji inspirowanych takimi grupami jak NORTHWIND, SPITFIRE, MARAUDER, ANGELO PERLEPES' MYSTERY czy SNOWBLIND. I gdyby się zastanowić, to tak jak ostatni LP SNOWBLIND był swego rodzaju hołdem, tak samo jest i tutaj.

Nieprzypadkowo wokalistą został John Britsas, który śpiewa lepiej niż w CRIMSON FIRE, wpisując się idealnie w tę nostalgiczną, refleksyjną stylistykę kompozycji o lekko epickim zarysie, jaka dziś jest kojarzona ze STARGATE czy WARDRUM. Dobrym tego przykładem jest znakomity, epicki The Lost Empire, ale i Abyss of Knowledge ma refren równie nośny jak te najlepsze z WARDRUM. Tła symfoniczne są tutaj bardzo oszczędne, tak jak gra Rizosa jest tutaj bardziej wyważona, osobista i emocjonalna, co pomaga odróżnić POWERCROSS od innych jego grup, pokazując, jak bardzo wszechstronnym jest gitarzystą. Sola są bardzo melodyjne, dobrze przemyślane i techniczne, chociaż nie tak złożone i rozbudowane, jak w innych jego projektach.

Piękny jest tradycyjny, spokojny i rozpędzony Nightlight, tak jak heavy metalowy Eternity z pięknym, klasycznym i greckim refrenem. Final Storm jest oparty na delikatnym motywie neoklasycznym i tutaj są echa ANGELO PERLEPES' MYSTERY, ale warto również zwrócić uwagę na refren i z jakim zaangażowaniem śpiewa tutaj John Britsas. A jak cudowny jest klasycznie grecki, epicki The Dark Days! Pięknie to wyrasta i się rozwija w tradycji SPITFIRE.

Nakładem włoskiej wytwórni Gates of Hell, 30 sierpnia zostaje wydany debiut założonego w 2020 roku w Londynie PHAETHON, z muzykami doświadczonymi, choć niekoniecznie w lżejszych odmianach metalu.

Coś tam Decado próbuje wprowadzać ze swoich doświadczeń z PANTHEIST, szczególnie to słychać w partii środkowej Vanguard of the Emperor. Bardziej brytyjski For the Greater Good of Evil to mało udany i niechlujny heavy metal, niesamowicie toporny, chociaż słychać próby bardziej nowoczesnej gry, jaką prezentowało na debiucie TY MORN. I pomyśleć, że to wszystko zaczyna się od Eternal Hammerer, gdzie w linii prostej próbują kopiować DOOMSWORD, ale brytyjska maniera stoi tutaj na przeszkodzie w stworzeniu czegoś godnego Deathmastera.

Vrath to wokalista poprawny, momentami bardzo niechlujny (For the Greater Good of Evil), w melorecytacjach w stylu SOLSTICE jak w Tolls of Perdition wypada przeciętnie, szczególnie, kiedy próbuje uderzać w wyższe partie. Ogólnie to kompozycja raczej męcząca, przechodząca z klimatycznego, powolnego doom do heavy metalu rozkrzyczanego, gdzie przejścia nie należą do najpłynniejszych. Coś tam z SACRED STEEL i IRON MAIDEN można usłyszeć w BLASPHEMERS. Forgotten Gods to kompozycja bardzo podobna do tego, co prezentowało na drugim LP MEGATON SWORD i bojowe okrzyki brzmią tutaj anemicznie. Phaethon Must Fall plasuje się gdzieś pomiędzy nudnym, mętnym heavy metalem końcówki lat 80. UK z bardzo niezdarnie ustawionym wokalem i tylko bardziej chce się wrócić do znakomitego debiutu SELLSWORD. Wielder of the Steel w tej całej swojej poprawności wydaje się najbardziej kompetentnie wykonany, głównie z powodu luzu i braku spiny, tylko nie musiało to trwać prawie 10 minut, kiedy ten LP zwyczajnie się dłuży w odgrywaniu pomysłów sprawdzonych i wyświechtanych.

W kwestii brzmienia postawiono na lata 80. z głośną, syczącą perkusją i typowo brytyjskimi gitarami. Dobrze dobrane do przekazu i niewiele jest tutaj do dodania.

Instrumentaliści są tutaj kompetentni, Oskarath gra tutaj szczególnie dobrze, chociaż i gitarzyści potrafią miło zaskoczyć niejednym solem. Warsztat jest, brakuje tylko dopracowania kompozycji, ale to da się naprawić.

W końcu MEGATON SWORD również zaczynało niespecjalnie, a na drugiej płycie zagrali dobrze. Może i tak będzie tutaj. Teraz to co najwyżej ciekawostka, ponieważ jakby nie patrzeć, to z UK epic heavy metal nie pojawia się zbyt często.

Ocena: 6/10

Paul Di'Anno powraca z kolejnym projektem, tym razem sygnowanym własnym nazwiskiem WARHORSE, który założony został w 2021 roku z pomocą muzyków z chorwackiego RAPID STRIKE. Grupa była bez sekcji rytmicznej i musiała posiłkować się muzykami sesyjnymi. Petar Santic grał już przy okazji EP, a na basie zagrała znakomita Becky Baldwin, znana z brytyjskiego FURY.

Debiut wydała w lipcu kanadyjska wytwórnia BraveWords Records.

Za repertuar odpowiadają obaj gitarzyści i kto słyszał album RAPID STRIKE z 2021 roku nie będzie zaskoczony, że jest tutaj heavy metal przemieszany z klasycznym rockiem jak Get Get Ready czy mętnie malowany maidenowskimi kolorami tytułowy Warhorse. Chociaż bardziej to przypomina heavy metal, jaki często słyszy się w telewizji od ludzi, którzy nie słuchają, tylko wyobrażają sobie, jak heavy metal ma brzmieć i Warhorse to dobra zagadka na ile jest tu IRON MAIDEN, a ile GAMMA RAY.

Go jest bliskie wyobrażeniu heavy metalu przez Kasparka, a antywojenny Stop the War to heavy metal autostradowy i pozostaje jedynie popierać jego przesłanie. The Doubt Within próbuje zaczynać się painkillerowym wyciem gitar, ostatecznie jednak to kompozycja bardzo słaba, pozująca na UDO z mało wyrazistym refrenem i bezsensownie wycofanym wokalistą, zamiast którego pierwszoplanowe są gang chórki. Heavy metal szerokiej drogi powraca w Here Comes the Night i tu można doszukiwać się zamerykanizowanego BATTLEZONE i to jest najlepszy utwór tego LP, co nie oznacza zbyt wiele. Tequila brzmi jak cover muzyki znanej z reklam i nie tak powinno się grać heavy metal, chyba że to ma być scheda po FIRE STRIKE. Próbują to ratować klasycznym Forever Bound, ale przy Precious i modern talking człowiek się wyłącza. Going Home brzmi jak nawiązanie do solowego Hermana Franka, ale ostatecznie wychodzi z tego garażowe granie w stylu WOLFSBANE.

Sound jest w najlepszym razie poprawny, chwilami tragiczny i trudno wytłumaczyć, dlaczego zdecydowano się wyciszać Paula Di'Anno, który jest tutaj w formie bardzo dobrej i nie budzi żadnych zastrzeżeń. Tylko szkoda, że nie ma za bardzo do czego tutaj śpiewać. Można za to pogratulować chęci i życzyć 100 lat. 

Ten album to nie jest ani dobry dla fanów IM, ani też za bardzo NWOTHM. Może to jest bardziej skierowane w stronę fanów BATTLEZONE i to oni będą zadowoleni z tego, co tutaj jest. Te same błędy zostały popełnione na tegorocznym albumie DURBIN i sądzę, że od muzyków z doświadczeniem powinno wymagać się więcej niż tylko rzemiosła.

ARCHITECTS OF CHAOZ było bez pomysłów. FIRE STRIKE MKIII jest lepsze, choć nie jest to wielki jakościowy skok.

Ale koń, jaki jest, każdy widzi.

Ocena: 5/10

tracklista:

1.A Celestial Signal 01:40

2.Twilight Knights 06:44

3.Cold Void 05:10

4.Victory in Defeat 04:34

5.Cosmic Menace 06:12

6.Children of the Atom 05:57

7.Where Everything Begins 06:03

8.A Race Through the Dark 04:34

9.On Forlorn Wings 08:55

rok wydania: 2024

gatunek: heavy metal

kraj: Dania

skład zespołu:

Philip Butler - śpiew

Søren Weiss Kristiansen - gitara

Morten S. Nielsen - gitara

Gustav Solberg - gitara basowa

Nicolas Kraunsøe Frandsen - perkusja

Istniejący od roku 2011 duński PECTORA wydał do tej pory jeden album "Untaken" w 2019, z heavy metalem zabarwionym power i w stylu ostatniego LP niemieckiego DESTILLERY.

Od tego czasu jednak w ekipie zmienił się wokalista, którym od roku 2020 jest Brytyjczyk Philip Butler, powiązany z Danią już wcześniej jako frontman nieistniejącego już speed/heavy/power bandu ENCRYPTED. Pojawił się również w 2023 nowy basista Gustav Solberg i ten przebudowany skład nagrał drugi album, który zostanie wydany nakładem własnym zespołu 5 kwietnia 2024.

Tym razem PECTORA kieruje się na obszary klasycznego heroicznego NWOTHM i przedstawia zestaw kompozycji, gdzie spotyka się niemiecka i amerykańska estetyka tego podgatunku.

Jest zarazem twardo i melodyjnie, z dużym naciskiem na wokal Butlera. Bo ja wiem, jakoś mnie ten wokalista nie przekonuje w takiej konwencji ryczących gitar. Trudno jednak dorównać komuś takiemu jak Kenneth Jacobsen z pierwszego składu PECTORA, to był śpiewak światowego formatu. Tu dużo dobrego robią gitarzyści, brawurowo rozgrywają w epickich partiach taki sobie w pierwszej części tytułowy Twilight Knights. Trochę chaosu się wdziera w posępny w założeniu Cold Void, za to instrumentalnie i pod względem bojowej dumnej melodii Victory in Defeat jest znakomity. Gdyby to jeszcze zostało lepiej zaśpiewane... Cosmic Menace to pewna niespodzianka, bo raczej przypomina kompozycje z pierwszej płyty i ma w sobie pewne elementy heavy/power i groove i jeszcze raz ta gitarowa precyzja zachwyca, ale Butler jest niestety fatalny w tym co tu robi. Potem nieco speedowego grania heavy w kilku miejscach, mało udanego ogólnie, Children of the Atom. Interesująco się prezentują brytyjskiego pochodzenia riffy w manierze BLACK SABBATH Martn Era w Where Everything Begins i sporo wydobyto klimatu epickiego, ale w takiej mroczniejszej odmianie. To jest chyba jednym z głównych celów zespołu, bo w A Race Through the Dark zwalniają do epic heavy doom metalowych temp i nawet się ta budowa nastroju udaje, gdy się nie za bardzo słucha Butlera... No i na pewno pięknie brzmi wstęp gitarowy do najdłuższego On Forlorn Wings i może po raz pierwszy ten wysoki głos frontmana brzmi tu autentycznie i jest jakoś dopasowany. Potem to wszystko nieco nabiera mocy i tempa, jednak nie na tyle, żeby jakoś przykuć uwagę mocniej, poza pewnymi fragmentami instrumentalnymi, ponownie z gitarzystami w roli głównej.

Solidna produkcja z wyrazistym ustawieniem wszystkich instrumentów jest bardzo dobra, ale mix wysuwający wokal na plan pierwszy, na dłuższą metę nie do zniesienia.

Może to i surowe co powiem, ale kompetentni instrumentaliści mają tu wokalistę, który zupełnie nie nadaje się do wykonywania tego gatunku metalu. Może ma on inne talenty, ale talentu do śpiewania epickiego, rycerskiego heavy metalu tradycyjnego, niestety nie ma.

ocena: 6,5/10

tracklista:

1.Valiant 04:36

2.Hold on Tight 03:58

3.Defender of Troy 04:14

4.The Seventh Seal 06:51

5.Knight Quest 04:45

6.Blazing Skies 03:48

7.Until Death Do Us Part 03:29

8.Cup of Gold 04:01

9.Trial by Sand 04:05

10.Of Heroes Long Time Gone 03:42

rok wydania: 2023

gatunek: heavy metal/melodic power metal

kraj: Argentyna

skład zespołu:

Walter Behobi - śpiew, gitara

Ivan Sesarini - gitara

Guido Kritz - gitara basowa

Ten zespół z Buenos Aires trochę na wyrost zaliczany jest do kręgu epic heavy metal, bo ich pierwszy album "Riders of the Sun" z roku 2021 to raczej melodic metal z wyraźnymi akcentami rocka i hard rocka i rycerzami w tle. W sierpniu 2023 grupa wydała nakładem własnym drugą płytę i tym razem do heavy metalu tradycyjnego zbliżyła się bardziej, wchodząc gdzieś na obszary nieco lżej potraktowanej stylistyki NWOTHM, w brzmieniu współczesnym, a przy tym przyjemnie wygładzonym w manierze melodic power, który miejscami także tu słychać.

Czystym, młodzieńczym głosem opowiada te heroiczne historie Walter Behobi przy akompaniamencie dwóch gitar grających dumnie, jak w bardzo dobrym openerze i proszę, jakie zgrabne solówki w bojowym majestatycznym stylu tu można usłyszeć. Śmiało idą do przodu w niezłym szybkim Hold on Tight w stylu niemieckiego melodic power, ale dużo lepszy jest delikatny w gitarowych motywach przewodnich Defender of Troy i jest i chwytliwie w nośnym refrenie, i umiarkowanie epicko. Ładne solo, bardzo ładne i ten element na tym LP jest bardzo starannie dopracowany. W The Seventh Seal klasyczne galopady heavy metalowe połączono z nostalgiczną melodią główną i świetnie to zaśpiewał dosyć wysokim głosem Walter Behobi, tylko refren mógłby być tu trochę bardziej wyrazisty. Zwrotki jednak są lepsze. I więcej NWOTHM w mocno stylizowanym na lata 80te Knight Quest. Ogromna pewność siebie, spokój i heroiczne potraktowanie tematu. Och, doskonały refren do tego dobrali i solo po raz kolejny mistrzowskie. Tyle treści, tyle epickiej emocji w tym dialogu Behobi - Sesarini!

Słabszy moment albumu to dosyć naiwny w ramach melodic power Blazing Skies, song barda Until Death Do Us Part także po prostu poprawny i tu ponownie najlepszy jest fragment instrumentalny. Metalowo ożywiają się w Cup of Gold z pewnymi cechami RUNNNING WILD, choć bliżej pewnie do LONEWOLF, niemniej tę piracką atmosferę się czuje. Dobrze, ale tylko dobrze wyszedł tak nieco łagodniej potraktowany temat NWOTHM Trial by Sand, na koniec zaś klasyczna akustyczna ballada epicka, gustowna, bardzo przemyślana w planie drugim i z kapitalnie płaczącą w solo gitarą.

Wyborna gra gitarzystów - to jest największy atut tej muzyki, ale przecież jest tu także kilka bardzo wysokiej klasy kompozycji, zwłaszcza w pierwszej części albumu.

Juan José Fornés z TRIDDANA, a poprzednio i SKILTRON wykonał mix i mastering, Jest ta piękna klarowność soundu, i miękkość głębokich gitar, jaka jest wizytówką także TRIDDANA.

Udany mix heavy i melodyjnego power w epickiej otoczce nie z Chile, nie z Brazylii, a tym razem z Argentyny.

Ocena: 8,1/10

tracklista:

1.Protean Shield 04:36

2.47 Ronin 04:38

3.Stormbringer 04:42

4.Lament 00:38

5.Mariner's Dream 08:00

6.The Pendulum 03:43

7.Sin and Dream 04:22

8.Steel of Ages 03:45

9.Dancers at the End of Time 08:54

rok wydania: 2023

gatunek: epic heavy metal

kraj: Grecja

skład zespołu:

Harris Stampoulidis - śpiew

Yiannis Aktypis - gitara

Yannis Tsiligkakis - gitara

Petros Vasiliadis - gitara basowa

Odysseas Pasipoularidis - perkusja

PROTEAN SHIELD to zespół z Aten, grający epic heavy metal od roku 2019. W czerwcu 2023 przedstawia nakładem greckiej wytwórni No Remorse Records swój debiutancki s/t album.

W składzie tej grupy znajduje się dwóch muzyków związanych ze sceną metalu progresywnego - Yiannis Aktypis i Petros Vasiliadis i w jakiejś mierze to na pewno rzutuje na styl, jaki ta ekipa tu prezentuje. Dużo wzięto od MANILLA ROAD i pewnych bandów greckich, wzorujących się na twórczości Marka Sheltona, ale jednocześnie jest to wokalnie zdominowane przez narrację jakże charakterystyczną dla THE LORD WEIRD SLOUGH FEG. Połączenie specyficzne i realnie przeważa tu nad wyraz wyeksponowany wokal Harris Stampoulidis i nieraz się po prostu wydaje, że reszta zespołu mu po prostu podgrywa. Do tego trzeba szczerze przyznać, że Harris Stampoulidis Scalzim nie jest i nigdy nie będzie, i nie chodzi mi wcale o to, że nie będzie jak on wykładał filozofii na uniwersytecie. Po prostu to wokalista mniejszego formatu, stara się, ale zdarzają się mu wpadki, na szczęście niezbyt wielkie, lecz gdy się celuje w ikonę...  Jeśli chodzi o melodie, to jest nawet interesująco, nawet barwnie i nawet miejscami gdzieś ten grecki duch jednak tu polatuje, choć ściśle reglamentowany i koncesjonowany, pewnie by nagle nie zostać porównanym do Tytanów Helleńskich epic heavy metalu, których tu wymieniać oczywiście nie ma potrzeby. Jest to słyszalne w tytułowym, interesującym Protean Shield, pełnym zgrabnych gitarowych ornamentacji i inkrustacji. 47 Ronin już taki sobie i wszędzie tam, gdzie nieco gorzej się spisuje wokalista, to zaraz wpływa na odbiór. Tak jak w rozbudowanym Mariner's Dream z co najwyżej dobrą melodią główną i tu się to za długo ciągnie i kręci wokoło jednego tematu muzycznego. Mocny atak w stylu MANILLA ROAD to Stormbringer i tu trochę ostrzej śpiewa Harris i zaraz to staje się wszystko może nie bardziej oryginalne, ale autentyczne w przekazie na pewno. Świetne heavy/epickie motywy się tu pojawiają, a najlepszy znalazł się także na zakończenie. Bardziej dostojnie w także amerykańsko brzmiących The Pendulum i Steel of Ages i jest owszem dobrze, ale głębszych emocji nie wywołuje. Bardziej bogato te sheltonowskie nuty i motywy są uwypuklone w zamykającym ten album Dancers at the End of Time, gdzie budowane są klasyczne kontrapunkty z partii łagodnych z gitarą akustyczną o poetycko refleksyjnym charakterze z mocnymi galopadami gitarowymi i ogólnym narastaniem mocy i dramatyzmu w miarę rozwoju akcji.
A najlepszy z tego wszystkiego jest Sin and Dream. Wspaniały przykład wspaniałego helleńskiego epic heavy metalu. Gdyby tak grali tu cały czas, byłby kolejny Tytan Helleński epic metalu. PROTEAN SHIELD zapomniał, że teraz światowa czołówka epic heavy to Grecja, a USA już dawno nie.

Wyborna gra basisty Petrosa Vasiliadisa, który taką samą klasę pokazał w roku ubiegłym na albumie AFTERIMAGE. Gitarowa robota pełna lekkości i swobody i może czasem nawet to jest zbyt wycyzelowane jak na epic metal. Odysseas Pasipoularidis to perkusista wysokiej klasy, ale tu w pewnych momentach jest go za wiele. Stonowana gra perkusisty w epic metalu daje więcej niż power metalowa ekwilibrystyka na bębnach.
W sumie, więcej niż dobre granie, może zbyt zapatrzone w USA i miejscami przez to manieryczne, na pewno jednak nie można powiedzieć, że jest to epic heavy metal uproszczony czy prymitywnie surowy. Perspektywiczna ekipa.

ocena: 7,5/10

new 24.06.2023

tracklista:

1.Years of Crossness 03:33

2.War Is Coming 03:52

3.Born in Fear 03:32

4.27 04:42

5.In the Red 03:47

6.Friend of Trash 03:40

7.Scream 03:40

8.Crown of Creation 05:07

rok wydania: 2016

gatunek: power metal

kraj: Szwecja

skład zespołu:

Esa Englund - śpiew

Robin Arnell - gitara

Mathias Kamijo - gitara

Henrik Weimedal - gitara basowa

Kim Arnell - perkusja

Gdy w roku 2015 rozwiązany został MORIFADE, to jego instrumentaliści zaprosili do współpracy wokalistę SILVERDOLLAR Esa Edlunda i tak powstał PRIME CREATION. Zespół związał się z niedużą wytwórnią Rambo Music z Göteborga i to ona wydała ich s/t debiut w maju 2016 roku.

Ekipa PRIME CREATION pozostała wierna stylistyce power metalowej, jednak nieco bardziej gatunkowo złożoną, gdzie słychać wpływy modern metalu na bazie pewnych rozwiązań typowych dla industrial metalu, ale także specyficzną melodyjność w melancholijnym stylu, charakterystyczną w Szwecji chociażby dla NOCTURNAL RITES. W sumie, nie jest to złe, jest w jakimś stopniu odrębne od tego co się zwykle w power metalu szwedzkim słyszy, a gdyby szukać jakichś bliższych analogii, to nasuwa się porównanie z debiutem MANIMAL czy też z INCRAVE. Gitarowo jest to intensywne, zarazem jednak czuje się pewien chłód i atmosfera tych utworów jest nieco duszna, nawet gdy pojawiają się łagodniejsze refreny, jak w War Is Coming, 27 czy też In the Red, gdzie choć sama kompozycja jest raczej mało porywająca, to refren jest bardzo udany i bliski stylowi późnego NOCTURNAL RITES.

Lekko trashowe naleciałości z dodatkiem groove stanowią fundament utworów szybszych takich jak Friend of Trash, Years of Crossness czy Born in Fear, gdzie praca gitarzystów jest nad wyraz interesująca i to najciekawsze ich partie na tym albumie. Ekipa ma jednak problem z tworzeniem realnie chwytliwych melodii, a przecież słychać, że to także jest tu ważne, niemniej nie wychodzi i takim przykładem jest tu Friend of Trash. Tak jest w większości przypadków. Czegoś brakuje, coś mogło być lepiej przemyślane, przy czym w mniejszym zakresie dotyczy to Scream, gdzie akurat refren jest chwytliwy i zapadający w pamięć w swym rockowym rozbujaniu.

Najlepsze zostawiają na koniec i Crown of Creation to delikatniej zaśpiewany utwór może i w bardziej mainstreamowym nurcie szwedzkiego power metalu, ale i ubarwiony lekkim rysem progresywności melodyjnej zaczerpniętej od HARMONY.

Brzmienie jest rozpoznawalne jako szwedzkie i jako szwedzkie w power metalu, moc gitar odpowiednia, wykonanie na poziomie do jakiego przyzwyczaił MORIFADE, a Esa w nieco bardziej klimatycznym repertuarze pokazał się z dobrej strony.

Ogólnie to jednak czegoś w tym wszystkim brakuje, by był to power metal lepszy niż tylko dobry.

ocena: 7,2/10

tracklista:

1.Sword & Sorcery 02:51

2.The Gates of Aramore 04:21

3.Lands Beyond 01:24

4.Sail the Seas 03:22

5.Quest of the Fallen 04:48

6.Way of the Forest 04:28

7.Ancient Whispers 06:43

8.Blessed & Divine 06:06

9.Kingdom Fury 09:56

10.Magic & Mystery 02:30

rok wydania: 2023

gatunek: melodic symphonic power metal

kraj: USA/Grecja

skład zespołu:

Mike Lee (Michális Lívas) - śpiew

Austin Dixon - gitara

Bob katsionis - gitara, gitara basowa

Jonah Weingarten - instrumenty klawiszowe

oraz

Dustin Mitchell - gitara basowa (2,4)

Phillip Morris - perkusja

i inni

Grupa ta została powołana do życia przez amerykańskiego multiinstrumentalistę Austina Dixona, który do tej pory zaznaczył swoją obecność na metalowej scenie tylko w roku 2011, gdy zagrał w składzie SONIC PROPHECY na płycie "A Divine Act of War". Teraz przygotował własny materiał i do współpracy zaprosił dwóch znakomitych muzyków greckich Michálisa Lívasa (Mike Lee) (obecnie w SILENT WINTER) oraz Boba Katsionisa, którego przedstawiać oczywiście nie trzeba. W tym znamienitym towarzystwie znalazł się także Jonah Weingarten z PYRAMAZE, jako klawiszowiec i współtwórca kompozycji oraz kilku gości, w tym perkusista oraz znani gitarzyści, którzy nagrali tu pewne solowe partie instrumentalne. Wytwórnia z Hamburga Limb Music wydała ten album 2 czerwca 2023.

Amerykanie przygotowali kompozycje w stylu włoskim. To heroiczny, symfoniczny power metal w stylu fantasy, konceptualnie ujęty lirycznie i w bardzo ładny obramowany "cinema" intro i outro z eleganckimi partiami chóralno-symfonicznymi i narracją w Sword & Sorcery. A jak bardzo jest muzyka w europejskim stylu, świadczy The Gates of Aramore. Jest bardzo dobrze, choć jednak znakomity Mike Lee to nie do końca głos odpowiedni do wykonywania takiej muzyki. A może po prostu kapitalna włoska czołówka wokalistów tego nurtu postawiła poprzeczkę zbyt wysoko, by inni zdołali ją przeskoczyć? W dalszej części historia rozwija się łagodnie, w umiarkowanych tempach i bez dramatyzmu w formalnie wysmakowanych, ale mało oryginalnych melodiach w Sail the Seas i Quest of the Fallen, a w Way of the Forest mamy uroczysty, romantyczny song i owszem bardzo dobry, nadal jednak brakuje dramatyzmu metalu Magii i Miecza. Znowu narracja rozpoczyna Blessed & Divine, nieco szybciej tu grają zaraz potem i jest piękny motyw przewodni gitary Katsionisa, z najlepszym wokalem Mike Lee na tej płycie, jednak znowu to jest bardzo dobre w kwestii wykonania, ale zupełnie pozbawione oryginalności. To już nie chodzi o to, że RHAPSODY, ale o to, że armia naśladowców nie tylko z Italii taką melodię już grała... A solo główne zagrał tu Jimmy Hedlund z FALCONER. Finał to jak zwykle w takich wypadkach dziesięciominutowy kolos Kingdom Fury, niespecjalnie wychodzą te wysokie wokale frontmanowi i tak to idzie bez większych zmian w power metalowej galopadzie w łagodnym stylu do końca. Tak grały zespoły włoskie drugiego rzutu przez co najmniej dwadzieścia ostatnich lat. Przypominają się takie mniej udane części historii opowiadanej przez te lata przez KALEDON.

Popisów instrumentalnych na tej płycie nie ma za wiele, gra Jonaha Weingartena jest przewidywalna i zachowawcza, sola wykonują głównie goście. Mix Katsionisa bardzo czytelny, mastering nastawiony na wygładzenie instrumentów i jest ogólnie po prostu dobrze.

Nasuwa się dygresja, że Austin Dixon chciał stworzyć album dla publiczności europejskiej, czy też szerzej mówić fanów europower metalu, ale dosyć naiwnie sądził, że Europę można zdobyć przesłodzoną łagodnością sentymentalnych elfów. Od dawna nie można, od dawna nie można w gatunku symphonic melodic power fantasy metal.

ocena: 7,2/10

PERC3PTION istnieje już ponad 16 lat na scenie brazylijskiej i po debiucie, wydanym przez uznane Voice Music, zespół znalazł się raczej na obrzeżach sceny. Debiut z 2013 roku to była muzyka bardzo bliska twórczości SONATA ARCTICA, najbardziej jednak było słychać ANGRA i ALMAH, ale to najprawdopodobniej za sprawą Edu Falaschi, który był jednym z producentów.

Album w swojej kategorii był może i dobry, ale niewyróżniający się na tle sceny brazylijskiej i wymierzony raczej w najbardziej zatwardziałych fanów ANGRA.

Drugi LP grupa wydała nakładem własnym w 2016 roku, z nowym i debiutującym wokalistą Dan Figueiredo, który zaśpiewał progressive heavy/power metalowy repertuar bardzo dobrze, ale to znów nie było nic ponad to, co prezentowała sobą ANGRA czy DARK AVENGER. O zespole znów ucichło, zaczęły się poszukiwania nowego głosu. W 2017 roku dołącza bliżej nieznany Kleber Ramalho, który w GLORY OPERA nie miał szansy się wykazać, a nowym perkusistą w 2019 roku został Alessandro Kelvin, znany obecnie ze współpracy z Mariusem Danielsenem.

16 marca 2023 roku w wersji digital, a miesiąc później w wersji CD, zespół wydaje trzeci album nakładem własnym.

PERC3PTION tym razem zagrało coś innego i inspiracje ANGRA poszły do kosza i trudno tutaj mówić o muzyce stricte progressive, co najwyżej progressive w formie realizacji dalszych planów. Jeśli dopatrywać się DARK AVENGER, to może tylko w formie bardzo subtelnych orkiestracji, budujących klimat. Może nie tak bardzo jak JUDICATOR, ale pewnym podobieństw można się doszukać, podobnie z debiutem NOVERIA.

Grupa postawiła na heavy power amerykański w ciężarze i realizacji, ale bardzo bliski Europie w formie ekspozycji melodii, co już słychać w Silence of God i The Gathering Storm, w których słychać inspiracje BEJELIT i NEONFLY w pięknych, poruszających, delikatnych i zapadających w pamięć refrenach. Kleber Ramalho okazuje się znakomitym wokalistą i w tych gładkich, ciepłych momentach jest niesamowity. Zaangażowanie, żar, który porusza serce słuchacza, harmonia, idealne uzupełnienie jego głosu przez melodie i jak je eksponuje jest godne podziwu. Tak jak PASTORE w 2017 roku nagrał raczej bezbarwny LP, na których melodie zostały wypchnięte przez zapędy progressive, tak tutaj równowaga została zachowana, nawet z większym naciskiem na heavy power bardziej melodyjny. To album bardzo wokalny, liryczny i zespół tym razem postawił właśnie na Ramalho, a sami instrumentaliści skoncentrowali się na idealnej współpracy i jego zaprezentowaniu. Wspaniale gra tutaj sekcja rytmiczna, subtelna, ale wygrywająca swoja rzeczy i współpraca Leite/Barros również jest warta odnotowania, kiedy tworzą scenę. Silence of God to idealny pokaz, jak czarują tutaj przez większość płyty i rockowe zakończenie jest poruszające.

Siłą tego LP są właśnie delikatne refreny i jak delikatnie używane są środki progressive bez zaburzania struktury, niepotrzebnych łamańców czy zbędnej egzaltacji, która zabija melodię. Young Voice of Holocaust jest tego idealnym przykładem. A Beautiful Ride to znakomite kontrasty, płynne przejścia i aż szkoda, że refren jest tak krótki. Refleksyjny heavy power najwyższej próby i skromnym, ale bardzo melodyjnym solem.

Bitter Lamentations to już surowizna USA w charakterystycznym, brazylijskim stylu i grupa działa tutaj jak dobrze naoliwiona maszyna. Masywna sekcja rytmiczna, ściana gitar i Ramalho... Ramalho... Bez niego ten album bez wątpienia nie byłby tak pasjonujący i wciągający. Rewelacyjny jest Throughout, subtelnymi klawiszami przypominający EVERGREY i TRAGODIA, ale bardzo szybko przeradza się w zmasowany power thrash metalowy atak. Każdy utwór ma swoją historię i czymś się wyróżnia, nie ma tutaj nawet mowy o zlewaniu się wszystkiego i trudności w odróżnieniu od siebie poszczególnych kompozycji. Co najważniejsze, mimo delikatnych zapędów thrash metalowych i niemal 60 minut, w żaden sposób album nie męczy i nie przytłacza swoim ciężarem. Może to zasługa refrenów, wsparta absolutnie bezbłędnym brzmieniem Adaira Daufembacha? Selektywność na poziomie HIBRIA z Moving Ground, z głębokimi, ale nieprzytłaczającymi gitarami i bardzo ciepłym basem. I typowo brazylijską dla stylistyki heavy power made in USA perkusją. Arcydzieło.

My Way to Serve to bezbłędnie poprowadzony heavy power z ciekawymi zwrotami i zmianami klimatu, ale 13 minut z The Starry Night przestrzenią i dalszymi planami przypomina najlepsze czasy PURE INC, MASTERPLAN w swojej masywności i konsekwencji, a delikatnością może nawet zeszłoroczny SOLE SYNDICATE i delikatne refreny są równie chwytliwe, co u Szwedów.. Wspaniale jest tutaj nakreślony klimat, znakomicie wplecione orkiestracje, piękna basowa partia i znów czarodziej Ramalho... I znakomicie wygrywający melodie Leite i Barros z pełną wyczucia sekcją rytmiczną.

Zastrzeżenia budzi jedynie power thrashowy Dissident Words, w którym grają znacznie agresywniej, zbliżając się do melodic death metalu sceny Gothenburga. Refren może i dobry w tej kategorii, ale zwortki są znacznie mniej atrakcyjne. Wrażenie tutaj bez wątpienia robi bardzo ostra praca sekcji rytmicznej, ale niewiele z tego niestety wynika. Taki błąd jednak można wybaczyć, ponieważ to po części wynika z konwencji przyjętej przez grupę i kraju pochodzenia, ale i chęci pokazania czegoś więcej. Gdyby jednak tak wyglądał cały album, to można by było go rozpatrywać co najwyżej w kategorii szwedzkiej poprawności.

Na zakończenie wystarczy powiedzieć, że nie ma tu zbyt wiele do dodania. PERC3PTION wyrwało się spod jarzma ANGRA i został zagrany album ambitny i poruszający, bezbłędnie wyprodukowany i zagrany wzorowo.

Kleber Ramalho jest tutaj połową sukcesu, drugą twórcy materiału i pozostali muzycy. Tworzą tutaj całość, jedność i ta współpraca sprawia, że to album dla wielu grup nieosiągalny.

Po poprzednich LP nie obiecywałem sobie wiele, ale zespół zmiażdżył z nawiązką. Można dopatrywać się pewnych drobnych błędów, ale przy takiej jakości materiale to nie ma za bardzo sensu. Pozostaje trzymać kciuki za kontynuację stylu tutaj obranego i bez zmian składu. Bez wątpienia Kleber Ramalho to odkrycie 2023 roku. Tak jak nowe wcielenie PERC3PTION.

Ocena: 9.2/10

tracklista:

1.Time Chaser 04:37

2.Mystery 03:27

3.Love at First Sight 03:52

4.Lost Paradise 04:26

5.What the Future Will Bring 05:54

6.Avelone 04:48

7.Tonight's the Night 04:11

8.Holy War 04:21
9.Killer in Disguise 04:41

10.Broken Dreams 04:37

rok wydania: 1990

gatunek: heavy metal

kraj: Szwecja

skład zespołu:

Yngve Edvardsson - śpiew

Henrik Andersson - gitara

Johannes Losbäck - gitara

Magnus Hansson - gitara basowa

Jonny Edvardsson - perkusja

W roku 1988 jeszcze przed tym, zanim Gothenburg stał się Twierdzą Melodic Death Metalu, w mieście tym powstała grupa POWER UNIT. Zespół debiutował w roku 1990 płytą "Time Chaser" wydaną, co ciekawe, w Danii przez niedużą wytwórnię Büms Records.

Grupa przedstawiła dosyć niespójną stylistycznie mieszankę klasycznego heavy metalu i zmetalizowanego hard rocka mocno nawiązującego do szwedzkiej sceny rock/metalowej lat 80tych, zbudowanej przez chociażby EUROPE. Niestety, akurat te kompozycje niespecjalnie się udały. Melodie zwrotek i refrenów Time Chaser, Love at First Sight, What the Future Will Bring są po prostu zupełnie nieinteresujące, a w "radiowym przeboju" Tonight's the Night zespół pogrąża się zupełnie, przy okazji wychodzi na jaw jak słabym i bezbarwnym wokalistą jest Yngve Edvardsson. W innych utworach może tak bardzo tego nie słychać, ale ten to jego zupełna kompromitacja. Nie najgorszy epic heavy rockowy Avelone także zaśpiewany przez kogoś innego pewnie zabrzmiałby znacznie lepiej. Classic metalowe kompozycje mają w sobie więcej ze stylu amerykańskiego niż europejskiego i ostre riffy zagranego w średnim tempie Killer in Disguise oraz mocne gniewne chórki kierują ten utwór w obszary USPM, a nawet power/thrashu. Taką przeciętną odpowiedzą na USPM poprzedniej dekady jest szybszy i mocniejszy od innych Holy War. Heroiczny jest Lost Paradise, realnie jednak godnego uwagi heroizmu jest tu mało, podobnie jak mało spójna jest koncepcja łączenia epickości z pewnym mrokiem i rycerskim folkiem. Zapewne najbardziej europejsko prezentuje się w stylu melodii Mystery, ale to blada kalka dynamicznych numerów OVERDRIVE.

Nie można by powiedzieć niczego pozytywnego o muzyce z tej płyty, gdyby nie umieszczony na końcu przecudnej urody romantyczny, instrumentalny Broken Dreams w stylu podobnych kompozycji RAINBOW, takich jak Snowman. Jak tu wspaniale gitara prowadzi całość tym prostym i wzruszającym motywem głównym! Coś pięknego, po prostu! Jedna z pereł europejskich instrumentali XX wieku.

Zespół składa się z instrumentalistów o przeciętnych umiejętnościach. Z wyjątkiem 15 letniego (!) gitarzysty Johannesa Losbäcka, który tu popisał się kilkoma znakomitymi solówkami i zagrał kilka oryginalnych riffów. Masterowany w Danii album brzmi płasko i sucho w gitarach, ale ma wybornie zrealizowany bas i perkusję, do tego nad wyraz przestrzenną. Ciekawostką jest fakt, że ten mastering robił Peter Iversen, który w roku 1991 zagrał gościnnie na instrumentach klawiszowych na "Pink Bubbles Go Ape" HELLOWEEN i był jednym z głównych inżynierów dźwięku.

POWER UNIT był zespołem zbyt słabym, by utrzymać się na rynku muzycznym. Formalnie istniał do roku 1997, gdy po założeniu przez Losbäcka heavy/power metalowego SEVENTH ONE (w składzie z Jonny Edvardssonem) został oficjalnie rozwiązany. Potem Johannes Losbäck dołączył do WOLF i nagrywał w tym zespole do 2011 roku.

ocena: 5,5/10

tracklista:

1.Ante Lux 02:19

2.The Beast Within 05:03

3.The Iron Queen 04:43

4.The Scarlet Dance 06:46

5.Semen Pessimorum 02:39

6.Darkness Will Prevail 03:56

7.Children of the Night 03:52

8.The Queen of the Black Sun 08:11

9.Para Bellum 03:22

10.Massacre de septembre 05:43

11.Ferrum Fero Ferro Feror 04:46

12.The Sword of Justice 05:56

rok wydania: 2023

gatunek: symphonic power metal

kraj: Francja

skład zespołu:

Phoebus (Axel de Montalembert) - śpiew

Oswald Croll (Adrien Djouadou) - gitara

Hadrian (Adrien Guingal) - gitara

Arkeuid (Noémie Allet) - gitara basowa

Robin of Locksley (Guillaume Remih) - perkusja

Ten francuski zespół gra power metal symfoniczny od roku 2020 i powstał po części z byłych członków niezbyt znanej grupy progresywnej NOBELIUM. W roku ubiegłym zaprezentowali mini album "Last Guardian" w wersji digital, a teraz w styczniu swój pierwszy album, który stanowi pod względem opowiedzianej historii logiczną kontynuację pierwszego wydawnictwa. Jest to płyta wydana nakładem własnym i opowiada o przedstawionej w stylu fantasy podróży poprzez czas i przestrzeń, tam gdzie toczy się walka Dobra ze Złem.

Muzycznie jest to klasyczny w formie power metal symfoniczny w manierze francuskiej, nawiązujący miejscami do stylu ADAGIO i FAIRYLAND. Od tych zespołów odróżnia ich jednak wokal i to zdecydowanie, bo głęboki baryton Axela de Montalemberta to głos w tym gatunku, jako wiodący i dominujący, rzecz rzadko spotykana. Phoebus śpiewa dobrze, choć do operowego wykonania brakuje ma na pewno techniki, jednak jeśli ma dominować i pełnić tu rolę głównego i jedynego narratora, to rolę tę spełnia należycie, z tym że momentami nawet za bardzo przytłacza i skupia na sobie uwagę słuchacza. Inni muzycy bardziej dochodzą do głosu w partiach instrumentalnych, dobrze skonstruowanych i dopracowanych w szczegółach, choć same melodie trudno uznać za szczególnie zapadające w pamięć i intrygujące. Na pewno warte odnotowania są te fragmenty z najdłuższej kompozycji The Queen of the Black Sun z klimatem mrocznym i zgrabnie budowanym napięciem, czy też te z Ferrum Fero Ferro Feror, gdzie posępne i epickie momenty łączą się z melodyjnymi, czytelnymi solami. Jest także nieco growla/harshu tu i ówdzie, ale nie na tyle, by zaliczać ten album do stylu extreme czy modern. Bardzo dobry finał w postaci The Sword of Justice pozostawia ostateczne wrażenie albumu kompletnego i nieco kompensuje pewne dłużyzny, zwłaszcza z części środkowej. Trzy dosyć długie instrumentalne numery są niezłe, ale jednak zbyt mało nasycone treścią, by tu jakoś zaważyły zwłaszcza na samej treści muzycznej i klimacie. Ogólnie jednak dobrze się stało, że grupa nie wypłynęła na niebezpieczne wody progresywności, tak bardzo lubianej przez ekipy francuskie w tym gatunku i jasność i jednoznaczność stylu jest tu atutem całości. Brakuje może rozmachu symfonicznego w stylu "adventure cinema", ale za to muzyczny teatr grozy w Darkness Will Prevail jest zrobiony ze smakiem i wyczuciem tematu.

Jak to zwykle bywa w przypadku power symfonicznych zespołów z Francji realizacja jest staranna, nastawiona na ekspozycję wokalisty, ale z intuicyjnym ustawieniem instrumentów klawiszowych i przyjemnym brzmieniem gitar. Francuskiego symfonicznego metalu, po zejściu ze sceny największych sław, usłyszeć można obecnie niewiele i na pewno PHOEBUS THE KNIGHT w jakiś sposób tę lukę wypełnia.

ocena: 7,5/10

tracklista:

1.Death in Dreamland 04:37

2.Freedom 04:42

3.Alone in a Mirror 06:39

4.Fade Away 04:44

5.Alchemy 05:22

6.Childhood Dreams 03:30

7.Pantomine 04:45

8.Battletime 05:17

9.Projecto 02:55

10.Doomsday Fight 04:40

11.Evilness 01:25

12.Believe in Love 05:49

rok wydania: 1998

gatunek: power metal

kraj: Włochy

skład zespołu:

Roberto Bruccoleri - śpiew

Vic Mazzoni - gitara
Fabio Zunino - gitara basowa

Luca Grosso - perkusja

Piergiorgio Abba - instrumenty klawiszowe

PROJECTO był zapewne jednym z pierwszych, jeśli nie pierwszym zespołem nawiązującym wprost do stylistyki power metalowej we Włoszech. Był to rok 1989 i jeszcze jednak na pewne rzeczy było we Włoszech za wcześnie. Pod kierunkiem uzdolnionego gitarzysty Vittorio Mazzoni, nękany nieustannymi zmianami składu zdołał jednak dotrwać do czasów, gdy RHAPSODY pokazał światu, że Włochy to nie tylko italo disco i San Remo, torując drogę na międzynarodową metalową arenę licznym zespołom, w tym także PROJECTO. 

Przygotowane wcześniej kompozycje zostały nagrany na nowo i tak powstał album "Projecto", wydany przez wiodącą wówczas włoską wytwórnię Underground Symphony w roku 1998.

Muzyka PROJECTO nie była tu prostym odwzorowaniem stylu RHAPSODY. Zespół czerpał spore inspiracje z ówczesnego stylu BLIND GUARDIAN i słychać tu sporo w różnym stopniu zaznaczonych elementów muzycznych stylu pieśni barda w oprawie speed/power riffów, stosunkowo surowych i ostrych. Do tego dochodzi plan klawiszowy, nie symfoniczny, raczej w pewnym stopniu progresywny, nieraz zaskakujący inspiracjami (np orientalnymi i neoklasycznymi) i będący równoległym do gitar lub nawet wysuwającym się na czoło. Death in Dreamland, Freedom czy też Fade Away tak są właśnie zbudowane, dosyć bogato i może nawet z nieco zbyt dużym aranżacyjnym przepychem.

Aranżacje stosowane przez BLIND GUARDIAN, takie jak wolne klimatyczne wstępy akustyczne słychać w dynamicznie rozwijającym się Alone in a Mirror z jedną z najlepiej się tu prezentujących partią w zwrotkach, słychać tu także określoną fascynację niemieckim classic speed metalem lat 90tych. Nieco progresywnych zmian tempa, co zresztą w mniej lub bardziej uzasadniony sposób pojawia się niemal we wszystkich kompozycjach. Romantycznie i nieco neoklasycznie rozegrany został melodyjny, power metalowy Alchemy, zgrabny w części pierwszej, ale potem gdzieś po wejściu wokalu się rozmywający. Balladowy song Childhood Dreams jest typowy dla sceny włoskiej, pastelowy, kierujący się w stronę progressive rocka, wysmakowanego, ale mało metalowego. Gdy zdecydowanie wchodzą na obszar progressive melodic power metalu w Pantomine, to są nieciekawi, choć może w roku 1998 jeszcze odrobinę oryginalni. W Battletime łączą raczkujący flower fanasy italian power metal z formami bardziej progresywnymi i tu grup niemieckich z kregu BLIND GUARDIAN zupełnie przypominają.

Roberto Bruccoleri śpiewa niby poprawnie, jednak jakoś do końca do siebie nie przekonuje. I nawet trudno powiedzieć czemu... Doomsday Fight radosny i optymistyczny można było naprawdę zaśpiewać z większym zaangażowaniem... A przecież z kolei  w niczym pod względem melodii, szybko zagranym Believe in Love  w tych speedowych partiach jest znakomity. Za to instrumentalnie grają wszyscy na bardzo wysokim poziomie ze wskazaniem na Mazzoni (liczne karkołomne solówki o bogatej strukturze oraz udane instrumentalne miniatury Projecto i Evilness) oraz na perkusistę Luca Grosso, który naśladując styl Thomena Staucha, nieraz jest od niego po prostu lepszy.

Produkcja jest dyskusyjna. O ile mix jest bardzo dobry i czuje się tu wieloplanowość i wielowarstwowość, to już mastering jest na średnim poziomie niemieckim, takim wzorowanym na BLIND GUARDIAN, gdzie gitara jest dosyć sucha, a perkusja nad wyraz głośna i szeroko rozmieszczona w przestrzeni muzycznej.

W sumie grupa debiutowała nieźle, głównie dzięki wysokiej klasy wykonaniu, bo same kompozycje nie wyrastają ponad średni, solidny poziom. Ponieważ album sprzedawał się dobrze, szczególnie w Italli, kontrakt został przedłużony i dwa lata później PROJECTO w tym samym składzie przedstawił swój drugi album.

ocena: 7/10

tracklista:

1.Tales of Magic 05:42

2.The Spark 04:55

3.Shadow of Emeria 08:48

4.Blackblade 06:17

5.The Forever Serpent 05:20

6.Oath of the Gatewatch 11:04

7.A Million to One (KISS cover) 04:22

rok wydania: 2022

gatunek: symphonic power metal

kraj: USA

skład zespołu:

Sozos Michael - śpiew, gitara

Jason Ashcraft - gitara

Chelsea McMasters - gitara basowa

Alex Bosson - perkusja

Chociaż Sozos Michael występował w HELION PRIME krótko i nagrał z tym zespołem tylko jedną płytę w roku 2018, to jednak muzyczne związki z liderem tej formacji Jasonem Ashcraftem pozostały i obaj panowie ponownie spotkali się w projekcie PLANESWALKER z udziałem licznych gości i przyjaciół, powiązanych po części także z HELION PRIME oraz sekcją rytmiczną z DIRE PERIL, drugiego zespołu Ashcrafta. Efektem jest metalowy album "Tales of Magic" wydany w styczniu nakładem własnym.

PLANESWALKER, zespół w zasadzie amerykański, gra europejski power metal symfoniczny i to jest już samo z siebie swojego rodzaju nietypowe wydarzenie. Przy okazji warto przypomnieć, że Sozos Michael w ubiegłym roku zastąpił Winklera w GLORYHAMMER, więc jego zainteresowanie tym gatunkiem jest zrozumiałe, natomiast Ashcraft to jednak zasadniczo power metal w klasycznym wydaniu z USA. ogólnie można by scharakteryzować całość jako mix szkoły austriackiej i włoskiej, choć w pewnych momentach słychać także wpływy dark i gothic spod znaku TYPE'O'NEGATIVE w łagodniejszej i bardziej rockowo przystępnej formie. Fantasy tematy, symfoniczno - klawiszowy plan drugi... Taki jednak klasy średniej i sporo brakuje do austriackiej czy włoskiej elegancji, nie mówiąc już o francuskim wysmakowaniu. Tytułowy Tales of Magic rozwija się dosyć niemrawo i aż szkoda wspaniałego refrenu, jaki się tu pojawia, wybornie zaśpiewanego przez Sozosa, przy czym ogólnie na tym albumie śpiewa on poprawnie, ale nie porywa. Jak wspomniałem, także partie symfoniczne są nierówne i Daniel T. Carpenter robił już lepsze rzeczy, chociażby dla RAVENOUS. Ułożone, gładkie, ale zachowawcze granie symfonicznego power fantasy to The Spark i Włochy idą ramię w ramię z Austrią z obszarów EDENBRIDGE i DRAGONY, ale bez ich rozmachu, niestety. Tworzą formy bardziej rozbudowane, kilku wątkowe i epickie w Shadow of Emeria i tu faktycznie heroizmu sporo, mroku także, a nawet i lekko progresywne w zmianach tempa i aktorskim wokalu, także amerykańskiej wokalistki Kristin Starkey, którą wcześniej można było usłyszeć w chórkach na albumie "Dawn of the Dragonstar" TWILIGHT FORCE z roku 2019. I to jest całościowo więcej niż bardzo dobra kompozycja, gdzie ta doza posępności wnosi bardzo dużo dobrego do ogólnego klimatu. Symfoniczne intro do Blackblade jest zapewne najlepsze na całej płycie, potem jest dostojnie, dumnie, niczym RHAPSODY, ale ostatecznie melodia skręca na dosyć powszednie obszary starszego KALEDON czy THY MAJESTIE, choć bez wątpienia jest to bardzo sprawnie zagrane.

Gitarowa robota jest solidna, ale bez błysku i to dotyczy całości albumu. The Forever Serpent pod tym względem wyjątku nie czyni, choć początkowa faza mogła wskazywać, że tym razem zagrają nieco mocniej. Zamiast tego mamy tu klasyczne zagrywki rycerskiego folka szkoły włoskiej WIND ROSE i VEXILLUM, sprawne, ale już muzycznie mocno wyeksploatowane.

Oath of the Gatewatch to finałowy kolos, monumentalny, toczący się w spokojnym tempie, na swój sposób romantyczny i wsparty wokalnie przez Brittney Hayes z UNLEASH THE ARCHERS, Heather Michele Smith (ex HELION PRIME) i  R. A. Voltaire z RAVENOUS. Monotonii nie ma, bo tu się dużo ponurych i mrocznych akcentów przewija, także w growl/harsh wokalach, są fragmenty niepokojące, na granicy melodic black i powerfolk i może jakiejś sensacji nie ma, ale nudy, przestojów i dłużyzn - także nie. Cover KISS na koniec to pokaz tego, jak stare hity można odświeżyć w ciekawy sposób i nawet to pasuje do ogólnego klimatu całej płyty.

Nieco ponarzekałem, trochę pomarudziłem, ale ten album zyskuje przy bliższym poznaniu. Melodie są bardzo dobre, poziom techniczny realizacji wysoki i sound gitar jest szczególnie udany, no wreszcie trzeba nagrodzić oklaskami grę perkusisty Alexandra Bossona. Wyborny występ, bogactwo zagrywek, ogromne wyczucie i doskonała technika. Warto posłuchać tego wszystkiego także specjalnie pod kątem perkusji. Na tle potężnej, europejskiej konkurencji o ogromnym doświadczeniu, wypada to w ostatecznym rozrachunku bardzo dobrze.

ocena: 8/10

tracklista:

1.Kraven the Hunter 05:30

2.Righteous Fury 05:13

3.Evermore 04:32

4.Dark Crystal 05:57

5.Way of Kings 05:11

6.Ride the Distant Storm 04:56

7.Creatures of the Night 05:38
8.Into the Forbidden Forest 07:32

9.There Can Be Only One 06:52

rok wydania: 2022

gatunek: melodic power metal

kraj: Islandia

skład zespołu:

Atli Guðlaugsson - śpiew

Bjarni Þór Jóhannsson - gitara

Ingi Þórisson - gitara

Kristleifur Þorsteinsson - gitara basowa

Einar Karl Júlíusson - perkusja

Bjarni Egill Ögmundsson - instrumenty klawiszowe

Najmniej ludny kraj nordycki czyli Islandia ma tylko ten jeden power metalowy zespół bazujący oczywiście w Reykjavíku. Istnieją od roku 2016, do 2020 pod nazwą PALADIN, ale ponieważ istnieją i inne grupy grające power metal pod tą nazwą, to w 2020 zdecydowali się ją rozbudować do POWER PALADIN. Ekipa debiutowała na początku stycznia, a wydawcą jest kolejny debiutant, wytwórnia Atomic Fire Records z niemieckiego miasta Donzdorf.

Chociaż można by oczekiwać tu "skandynawskich" metalowych korzeni i inspiracji, to jednak POWER PALADIN idzie nieco inną drogą. Taką bardziej kierującą się w stronę Niemiec i Włoch. Sporo tu rycerskiego folk fantasy power, gdzieś zakotwiczonego w starych fascynacjach BLIND GUARDIAN z niewinnego okresu wędrownych bardów, ale i z dużym ładunkiem tego bardziej nowoczesnego podejścia włoskiego, jaki prezentują chociażby WIND ROSE czy VEXILLUM.  Sam początek w postaci nieco celującego pod względem melodii refrenu w light metalowe listy przebojów Kraven the Hunter jest niespecjalnie ciekawy, choć gdy przychodzi do partii instrumentalnej, to zespół wykazuje nie tylko spore umiejętności, ale i inwencję. Potem się zdecydowanie rozkręcają prezentując może nie bardzo oryginalne, ale bardzo starannie przygotowane numery, takie jak niemal speedowy Righteous Fury (growle, growle w tle!), rozpoczynający się od dzwonów Dark Crystal, nasycony dramatyzmem i ostrymi gitarami niemal jak STEEL ATTACK (no ten lżejszy rzecz jasna...). Łagodniejszy zdecydowanie refren nie pozwala powiedzieć, że próbują tu zaistnieć brutalniej na siłę. Ale to refren mało oryginalny, także partia klawiszowa jakaś mało wyrazista.

Dobry, dopasowany do tego wszystkiego, pewny siebie wokalista Atli Guðlaugsson to mocny zespołu, zresztą jest to absolutnie profesjonalna i zgrana ekipa, a moim zadaniem na wyróżnienie zasługuje spośród instrumentalistów perkusista Einar Karl Júlíusson. Piękne wyczucie blach i garów w power metalu! Kapitalny jest zdecydowanie osadzony w szwedzkich realiach rycerskiego power metalu przełomu stuleci Evermore, doskonale poprowadzony przez nacierających gitarzystów świetna melodia, także zwrotek. Hit! I drugi hit to na pewno zwiewny, chwytliwy Way of Kings. Niby nic takiego, proste, jasne a przecież świetne właśnie w tej przejrzystej muzycznej prostocie. Coś z elementami tak rycerskiego folk jak i neoclassical można usłyszeć w udanym Ride the Distant Storm i tu wpływy włoskie są niezaprzeczalne. A z kolei Creatures of the Night jakże niemiecki i konkretniej mówiąc hansenowski, przy czym z wyraźną przewagą GAMMA RAY. Bardzo dobre, bardzo dobre! Łagodna, wysublimowana partia instrumentalna w tej kompozycji to ozdoba całego albumu. Pięknie, z klawiszami, i rockowo jak cholera. Gdyby nagrali album z tak granym metalem, można by mówić o sensacji. Sensacyjnymi jednak nie można nazwać dwóch ostatnich, najbardziej rozbudowanych kompozycji, choć to przecież bardzo dobre fantasy melodic power utwory, oczywiście biorąc poprawkę na refren w stylu HELLOWEEN z czasów Keeperów w Into the Forbidden Forest i wpływy MORIFADE czy najlepszych utworów MORNING DWELL, gdyby szukać czegoś ze Szwecji. Druga część tej kompozycji jest wolniejsza, bardziej dostojna i bardziej epicka i dobrze, że znalazły się tu takie urozmaicenia. Uroczyście galopuje There Can Be Only One po trochę niewyraźnym wstępie z pianinem i jest miejscami nawet monumentalnie i majestatycznie. Wyborna gra gitarzystów w solówkach! I zgrabne symfoniczne zakończenie - pełen wdzięku finał.

Sound niezbyt ciężki, choć miejscami słychać podrasowanie gitar, znakomite jest czytelne ustawienie wokalisty oraz perkusji, która ma tu niemal własny, odrębny plan. Udana przemyślana realizacja.

Jeden zespół mają na Islandii w tym gatunku, ale bardzo dobry i perspektywiczny. Mają potencjał by oczarować, może już w niedalekiej przyszłości.

ocena: 8,5/10

tracklista:

1.Intro 01:54

2.The Diary 04:35

3.Time Over 00:39

4.Hidden Murders 04:19

5.Magic Mirror 04:28

6.Echoes of Mind 00:28

7.Dying Every Time 04:06

8.Ana Annur 00:47

9.Deceiver 04:56

10.Lux Domini 01:08

11.Son of the Rising Sun 03:20

12.My Endless Dream 02:04

13.Whispers in the Mist 01:09

14.I'm the Chosen One 05:16

15.Rain Is Falling 05:08

16.Legions of Ravens 04:29

17.Never Surrender 00:29

18.The Ride of Pegasus 04:38

19.Epilogue 01:25

rok wydania: 2016

gatunek: melodic progressive power metal

kraj: Włochy

skład zespołu:

Antonio Abate - śpiew

Gabriele Pinto - gitara

Cristian Guzzo - gitara

Alex Anelli - gitara basowa

Feliciano Lamarina - perkusja

oraz

Giulio Cattivera - instrumenty kalwiszowe

W roku 2014 PERSEUS  z Brindisi przedstawił konceptualny album "The Mystic Hands of Fate" o walce głównego bohatera Dr Icarusa Lazarda i jego armii z siłami Zła i Ciemności. W sumie mało oryginalne, szczególnie, że zostało to opowiedziane prostymi i ogranymi patentami heavy/power i średnio interesującym wykonaniem. Ta historia została dokończona na drugiej płycie "A Tale Whispered In the Night" wydanej przez włoską Buil2Kill Records 1 kwietnia 2016 roku.

Tu zespół poszedł już inną drogą, stosując znacznie bardziej zróżnicowane środki artystycznego wyrazu i budując prawdziwy klimat dzieła konceptualnego. Tworzony jest on przez liczne interludia i miniatury, po części o charakterze progresywnym, po części także symfonicznym z elementami ambientu i muzycznego teatru narracji. Stanowią one pomosty i wstępy do kompozycji, które można określić jako przystępny, progresywny power metal w rozpoznawalnym stylu włoskim, stanowiącym połączenie muzyki LABYRINTH i SECRED SPHERE. Warstwa liryczna ma tu bardzo duże znaczenie, tym bardziej że fabuła fantasy jest tu w dużej mierze pretekstem do przedstawienia głębszych treści o charakterze społecznym, psychologicznym i filozoficznym o zabarwieniu egzystencjalnym. Taką historię musi opowiedzieć bardzo dobry wokalista i takim jest bez wątpienia Antonio Abate. Postawię tezę, że jest to być może najbardziej niedoceniony włoski wokalista z kręgu progressive melodic power, o wybornym, pełnym mocy i ciepłym aktorskim głosie, o dużym zasięgu, głosie który zdradzał swój potencjał już na debiucie PERSEUS. Abate wypada wybornie w łagodnych songach w stylu progressive heavy, istotnych dla fabuły konceptu - teatralnego przy pianinie My Endless Dream i mającego bardziej hymnowy charakter Rain Is Falling. Stanowią one uzupełnienie a zarazem kontrast z klasycznym power metalem włoskim z obszarów wskazanych wcześniej grup, przy czym heroiczny pierwiastek dominuje przede wszystkim w pierwszej części płyty i tu można wymienić chociażby The Diary i bardzo szybki Hidden Murders. Rys progresywny jest słyszalny i na pewno nie jest to repetycja KALEDON. Ten power metal jest różny, czasem bardzo przebojowy jak Magic Mirror z radiowym, chwytliwym refrenem, czasem to po prostu elegancki melodic heavy, niemal w konwencji AOR z fantastycznym podniosłym refrenem. Piękne! I równie piękny jest klasyczny dla Italii power metal w dynamicznym, nasyconym gitarami i dalszym planem klawiszowym Deceiver. Jak najlepszy LABYRINTH, jak najlepszy SECRET SPHERE. I ten refren, polatujący dumnie ku niebu! I pewnie więcej melodyjnej zdystansowanej przebojowości SECRET SPHERE w pełnym zadumy Son of the Rising Sun i jeszcze pełna żaru łagodna epickość w I'm the Chosen One... Na początku Legions of Ravens trochę mroku, jednak potem wraca ten jasny, słoneczny i dumny metal w ciepłych barwach i Dobro triumfuje po raz kolejny. Ładne, eleganckie, gustowne sola grają ci gitarzyści, bardzo gustowne. Niby główny motyw The Ride of Pegasus wydaje się ograny, ale jak te znane riffy są tu ciekawie wkomponowane w plan klawiszowy i melodię, przecież absolutnie swoistą w zwrotkach. I znowu niszczący refren, jakże nośny, jakże chwytliwy. Moc!

I to wykonanie całego zespołu. Po prostu świetnie, jakże odmienne od tego, jak się nieraz razem męczą na pierwszym albumie. Brawa dla każdego członka ekipy z osobna i razem oraz dla klawiszowca DRAGONHAMMER Giulio Cattivera, który stworzył wszystkie plany palety tych instrumentów.

Album ma fenomenalne brzmienie. Krystaliczny, ciepły, głęboki sound gitar, mruczący bas, sycząca blachami perkusja, świetnie ustawiony główny Narrator Antonio. Tak, tak... to kolejny majstersztyk Simone Mularoni z jego studio w San Marino.

Jeden z najlepszych włoskich melodic progressive power konceptów, jaki się ukazał w tym kraju. Niestety, nie został należycie doceniony i grupa pozostaje nadal w cieniu sławniejszych ekip z Włoch, grających podobną muzykę. Tym bardziej zachęcam - doprawdy doskonała muzyka utalentowanych instrumentalistów i wspaniałego Antonio Abate.

Pozycja obowiązkowa!

ocena: 9,5/10

tracklista:

1.Can't See The Angels 5:18

2.She's Hot 4:10

3.Can't Wait Forever 5:47

4.This Time Girl 4:16

5.Time Slipping Away 4:43

6.Lisent What Your Heart Says 4:29

7.Still Want You 4:32

8.The Horn 2:56

9.Battle Royal 3:47

10.Only You 5:03

11.Borderline 4:58

rok wydania: 1991

gatunek: melodic heavy metal/AOR

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Chris Troy - śpiew (1,3,5,9,11) , gitara basowa

Dennis Stratton - śpiew (2,4,6,7,10), gitara

Tino Troy - gitara, śpiew
Bruce Bisland - perkusja

oraz

Toby Sadler - instrumenty klawiszowe

PRAYING MANTIS założony przez Tino Troy'a w roku 1977 w Londynie, był zespołem niezwykle obiecującym. Jego wczesne losy były ściśle powiązane z rozwojem kariery IRON MAIDEN i oba zespoły wydały, dzięki pomocy słynnego radiowego prezentera Neala Kaya, maxi singiel o takim samym tytule "The Soundhouse Tapes", oba umieściły w 1980 na słynnym promocyjnym splicie wytwórni EMI "Metal For Mutas" i oba wspólnie ruszyły w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii.

Jednak debiut PRAYING MANTIS "Time Tells No Lies" wydany przez Arista Records w 1981, zresztą w momencie, gdy połowa składu została przez Troy'a wymieniona na innych muzyków, okazał się niewypałem. Grupa przedstawiła zestaw naiwnych i słabo wyprodukowanych kompozycji pop rockowych, do tego okraszonych słabym śpiewem lidera. Album miał się nijak nie tylko do debiutu IRON MAIDEN, ale NWOBHM w ogóle i cieszył się nikłym zainteresowaniem, poza wiernym fan klubem zespołu. Doszło do kolejnych roszad personalnych, ale sytuacja zespołu nie uległa zmianie. Nie mogąc się przebić po kolejnych zmianach składu, Troy zmienił nazwę na STRATUS, zaprosił do współpracy byłego gitarzystę IRON MAIDEN Clive Burra i nagrał dwa albumy z melodyjnym, komercyjnym rockiem głównego nurtu, odżegnując się zupełnie od pretendowania na zespół heavy metalowy NWOBHM.

W roku 1989 odżyła idea PRAYING MANTIS. Bracia Troy dobrali do składu byłych członków IRON MAIDEN Paula Di'Anno i Dennisa Strattona oraz perkusistę Bruce'a Bislanda (ex WIDFIRE) i w 1990 odbyli duże tournee po Japonii. Zainteresowane było na tyle duże, że japońska wytwórnia Canyon podpisała z zespołem kontrakt na płytę z nowymi kompozycjami, które już częściowo zostały zaprezentowane w czasie koncertów. Ponieważ Paul Di'Anno nie był zainteresowany tą sesją nagraniową, to obowiązki wokalisty podzielili między siebie bracia Troy i Stratton.

Partie klawiszowe nagrał gościnnie były członek SAMSON Toby Sadler. Efektem był album "Predator In Disguise" wydany w marcu 1991, tylko w Japonii i Korei Południowej.

PRAYING MANTIS przedstawił tu melodic heavy metal z elementami AOR, przebojowy i nieskomplikowany, ale bardzo zgrabnie zaaranżowany. Chris Troy zaśpiewał ciepłe melodyjne numery przyjazne dla radio Time Slipping Away i Can't See The Angels z AOR klawiszami w planie równoległym do gitar i to było znacznie dojrzalsze podejście do melodyjnego metalu niż w roku 1981. W typowym AOR balladowym Can't Wait Forever zabrakło jednak realnego chwytliwego motywu głównego, a Chris Troy zaśpiewał poprawnie, ale bez głębszej refleksji. Battle Royal  jest łagodny, przyjemny, uroczysty pięknie akcentowany basem i płaczącą gitarą i tu Chris jest pastelowy, rozmarzony i ogólnie zaśpiewał na miarę poziomu tej bardzo dobrej kompozycji.
Natomiast dewastują w prostym, a zarazem genialnie zagranym i ultra przebojowym Still Want You ze Strattonem w roli głównej oraz resztą zespołu w niesamowitych refrenach zbudowanych na wielogłosowych harmoniach wokalnych. Klasyka brytyjskiego heavy/AOR!
Stratton dobrze sobie poradził w udanym hard'n'heavy She's Hot oraz w melodic metal/AOR z rozległymi klawiszami This Time Girl, choć ta akurat kompozycja stanowiła słabszy punkt tej płyty, będąc dosyć bladą odpowiedzią na granie MAGNUM  z tego okresu. Jemu w udziale przypadło także wykonanie znakomitego łagodnego songu w stylu MAGNUM, gdzie aranżacje zbliżonego do MAGNUM łączą się z najlepszymi wzorami amerykańskiego AOR. Fenomenalny, elegancki refren został zaśpiewany wraz z braćmi Troy. Kapitalne sentymentalne sola grają obaj gitarzyści. Warto przy tej okazji nadmienić, że Stratton gra zupełnie inaczej niż niegdyś w IRON MAIDEN i tu subtelność i wysmakowanie jego partii solowych znajdują się na planie pierwszym.

Ponadto należy przypomnieć, że na tym LP znajduje się jedna z najlepszych w latach 90tych z UK instrumentalna kompozycja The Horn, dumna i heroiczna o zdecydowanie classic heavy metalowych cechach. Moc i elegancja, niesamowita elegancja! Natomiast sztuczne ożywienie Strattona nie może uratować przeciętnego w melodii Only You. Dobrze się to wszystko kończy  zdecydowanie w stylu heavy/AOR utworem Borderline. Jednak tylko dobrze, bo utwór ratuje przede wszystkim wysmakowany uroczysty i melodyjny refren.

Straton jako główny producent postawił na współpracę z legendarnym inżynierem dźwięku Arunem Chakraverty i ten wykonał piękny mastering z wyeksponowanymi klawiszami i basem, w gustownej stylistyce typowej dla najlepszych albumów melodic heavy/AOR. Może nie było to tak perfekcyjne jak albumy MAGNUM, ale robi znakomite wrażenie.
Płyta w Azji zdobyła ogromne uznanie, dotarła oczywiście także do Europy, gdzie wydana została w roku 1993 przez Under One Flag z Londynu, będącą częścią słynnego koncernu fonograficznego Music For Nation. Tym razem drugi start PRAYING MANTIS okazał się udany i grupa postanowiła kontynuować działalność.

ocena: 8/10

new 8.11.2021

tracklista:

1.Reserve the Right 02:56

2.Terminator 04:28

3.Leather and Chains 04:27

4.Over the Top 03:47

5.Beware the Night 04:18

6.Shout It Out 04:23

7.Rock Crusader 03:51

8.Riffarama 03:19

rok wydania: 1986

gatunek: heavy/power metal

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Peter McIntosh - śpiew

James Rees - gitara

Craig Thomas - gitara

Phil Scourfield - gitara basowa

Phil John - perkusja

Niektóre zespoły brytyjskie podążały drogą, wytyczoną na początku lat 80-tych przez JUDAS PRIEST z domieszką grania, kształtującego się heavy metalu niemieckiego i na pewno USPM.

Taka grupą był walijski PREYER z Pontypridd, który wydał jeden LP "Terminator" w listopadzie 1986 roku nakładem Ebony Records. Grupa składała się z debiutantów, poza gitarzystą Jamesem Reesem, który wcześniej występował w efemerycznej formacji walijskiego NWOBHM MAMMATH.

Zmasowany heavy/power metalowy atak dwóch gitar, mocna sekcja rytmiczna i klasyczne, metalowe melodie oraz tematy to zawartość tego albumu. Pete McIntosh dosyć monotonnie wykrzykuje tu swoje kwestie na tle ciętych power/heavy wybrzmiewań gitar, które w wielu kompozycjach stanowią fundament aranżacyjny, przez co grupa oddala się od jednostronnego kopiowania JUDAS PRIEST. Maniera wokalna frontmana poniekąd wzorowana jest na stylu amerykańskich wokalistów USPM i te wysokie oraz zadziorne zaśpiewy wychodzą mu bardzo dobrze. Trzeba przyznać, że dynamiczne i finezyjne sola gitarowe stanowią duże urozmaicenie tej bardzo przewidywalnej muzyki. Bardzo udany jest energiczny Beware The Night z pełnymi energii natarciami gitarzystów i bojową melodią w classic metalowym stylu. Hymnowy Rock Crusader to oczywiście czysta zrzynka z JUDAS PRIEST, ale słucha się wybornie - w końcu przecież sławią METAL! Jest prawdziwy metalowy żar, true metalowa duma.  Doskonały numer do wspólnego śpiewania na koncertach! Klasa!

Na koniec dają mocnego kopa w killerskim Rifferama. Coś z EXCITER, coś  z brytyjskiej szkoły surowego heavy/speed metalu. Melodyjnie, agresywnie jak VENOM, kąśliwe, apokaliptyczne s solo. No, szkoda, że cała płyta taka nie jest. Reserve the Right czy Terminator nie wyróżniają się specjalnie niczym w swej surowości żywcem wziętej od RAVEN i grup USPM. Gdy grają wolniej to lekko usypiają w monotonnym Leather and Chains i lepiej brzmi nerwowy, ostro zagrany Over the Top.

Solidny zestaw kompozycji, ale jakość nagrań jest niespecjalnie dobra. Trochę sucho, trochę ostro bez głębi, mało zdecydowany sound perkusji. Realizował to znany inżynier dźwięku studia Ebony Darryl Johnston, który stworzył bardzo sound licznych znanych grup brytyjskich lat 80tych, ale w przypadku PREYER raczej się nie popisał.

Mimo przychylnych recenzji, zespół nie wypłynął na szersze wody. Nagrania demo z lat 1988-1989 nie zainteresowały żadnej wytwórni i rozpadł się, co ciekawe jednak reaktywował w 2005 w oryginalnym składzie. W roku Marquee Records wydała ten LP w wersji CD, z dodatkowymi bonusowymi kompozycjami z ostatniego demo "Razing Hell".

Grupa istnieje nadal, ale nie planuje, przynajmniej na razie, nowego albumu.

ocena: 7,7/10

tracklista:

1.I’ve Got The Power 03:45

2.Show Me 04:11

3.Straight Through The Heart 04:46

4.Once We Were One 03:39

5.Hell Fire Burn 03:07

6.Now Is The Time 03:51

7.Sail Away 03:42

8.Our Love 04:11

rok wydania: 2021

gatunek: heavy metal

kraj: Szwecja

skład zespołu:

Kristian Fyhr - śpiew

Magnus Mild - gitara

Mikael T Planefeldt - gitara basowa

Vidar Mårtensson - perkusja

Kaspar Dahlqvist - instrumenty klawiszowe

oraz Göran Edman - śpiew (Sail Away)

W roku 2019 znakomity gitarzysta AIR RAID Magnus Mild postanowił założyć własny heavy metalowy zespół grający tradycyjny melodyjny heavy metal nieco lżejszego kalibru niż w AIR RAID i zdecydowanie nawiązujący do szwedzkiej tradycji lat 80tych. Do współpracy pozyskał bliżej do tej pory nieznanego na metalowej scenie wokalistę Kristiana Fyhra, perkusistę, który zaliczył niedługi epizod w AIR RAID w latach 2018-2019, basistę z NORTH TALE a ze sław klawiszowca Kaspara Dahlqvista. Mild przygotował wraz z nimi materiał na debiutancki album, który zostanie przedstawiony przez Black Lodge Records 15 października bieżącego roku.

Mild po raz kolejny pokazał, jak uzdolnionym i błyskotliwym jest gitarzystą, jednak w sferze kompozycyjnej nie wychodzi tu zasadniczo poza sprawdzone schematy muzyki metalowej lat 80tych z pewnymi hard rockowymi inklinacjami i te kompozycje są dobre, sprawnie odegrane, ale trudno określić je jako porywające. Owszem, zaczyna się bardzo dobrze od dynamicznego opatrzonego chwytliwym refrenem I’ve Got The Power, ale to taki heavy metal, który można by przypisać tak AIR RAID jak i OVERDRIVE po reaktywacji i to jest do końca reprezentacyjne dla całości tego, co tu można usłyszeć. W większości to jednak utwory w stylu nieco ciężej zagranego TALISMAN i to bardzo słychać w Sail Away, gdzie gościnnie zaśpiewał Goran Edman. Zachowawcza, ugładzona kompozycja z elementami aranżacyjnymi typowego szwedzkiego AOR i dobrze, że jest tu Edman, który dodaje głosem sporo od siebie. Kristian Fyhr jest wokalistą dobrym, jednak chyba bardziej sprawdza się tam, gdzie trzeba włożyć więcej heavymetalowej mocy niż w kompozycjach łagodniejszych, a może po prostu te kompozycje nie mają dostatecznie atrakcyjnych melodii, szczególnie w refrenach. Tak jest w przypadku Show Me, w zamyśle łagodnie przebojowego Straight Through The Heart, czy też Our Love. Dobre, oczywiście że dobre, ale przecież nie porywa. Gdyby wśród tych utworów szukać jakiegoś bardziej kolorowego, to byłby to Now Is The Time, z wysokiej klasy refrenem pełnym rock/metalowego żaru. Mild gra wyborne sola, Kaspar Dahlqvist oczywiście na swoim, jak zwykle bardzo wysokim poziomie, pozostawia jednak niedosyt, bo jego partie solowe są jednak tylko umiarkowanie interesujące, a dodatkowo ten instrument jest ustawiony jakoś chłodno, pastelowo i w latach 80tych tak się zasadniczo klawiszy nie realizowało. Tu brzmi to raczej jak w rocku progresywnym. Dwa  razy zespół pokazał jednak się ze znakomitej strony, gdy Mild kieruje się w stronę RISING FORCE i gra malmsteenowskie tematy w porywających, szybkich i pełnych maestrii wykonania Once We Were One i Hell Fire Burn. Świetny, pewny siebie Fyhr, kapitalnie grający w neoklasycznej manierze Mild, doskonałe melodie i ogromna energia to atuty tych wybornych tracków. Dewastujący dialog gitary i klawiszy w Hell Fire Burn! Jest w tym także dużo ducha STORMWIND. Szkoda, że takich utworów nie ma więcej, bo wydaje się, że taka muzyka wychodzi PERPETUAL ETUDE najlepiej.

Realizacja poza nieco kontrowersyjnym ustawieniem klawiszy bardzo dobra, generalnie oddająca ducha lat 80 tych w szwedzkiej metalowej i rockowej muzyce tego rodzaju. Może tylko sola Milda mogłyby być nieco głośniejsze, ale perkusja jest ustawiona kapitalnie.

No cóż, potencjał jest, ale może w przyszłości warto przekierować go bardziej na obszary Malmsteena czy też I’ve Got The Power.

ocena: 7,5/10