tracklista:

1.Freak of Nature 04:02

2.Death or Glory 05:20

3.They Do Magic 04:30

4.Master of the Rainbow 03:57

5.Night of the Living Dead 04:12

6.Evil Lies 04:04

7.Angels at the Crossroad 04:04

8.Keep Up the Fight 03:55

9.Brainwashed 04:04

10.Babylon Is Burning 04:28

11.What Love Is 03:49

12.Dirty Disease 04:02

13.World of Illusion 05:28

14.Highway to Madness 05:15

rok wydania: 2022

gatunek: heavy metal

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Geoff Bate - śpiew

Michael Hopkins - gitara

Derek Arnold - gitara basowa

Malcolm Cope - perkusja

oraz

David Garner - śpiew

Tony Martin -śpiew

QUARTZ z Birmingham z nie do końca jasnych powodów zaliczany jest do nurtu NWOBHM. Tymczasem zespół ten jako objazdowa grupa rockowa środkowej Anglii istniał już od roku 1974 pod nazwą BANDY LEGS, którą zmienił w 1977 po tym, jak uzyskał kontrakt płytowy z wytwórnią Jet Records i w 1977 wydał swój pierwszy heavy rockowy album "Quartz". Zespół pozostał w bliskich kontaktach z BLACK SABBATH, przede wszystkim z Tony Iommi i to jemu, jako producentowi debiutu QUARTZ, zawdzięcza w dużej mierze podpisanie umowy z Jet, dla której nagrywał BLACK SABBATH. Geoff Nicholls, klawiszowiec tej ekipy od roku 1979 występował aż do 1994 w BLACK SABBATH. Po roku 1979 QUARTZ związał się z amerykańską wytwórnią MCA (tą samą, dla której nagrywał także BUDGIE) grając klasyczny heavy metal na LP "Stand Up and Fight", a następnie z Heavy Metal Records z Wolverhampton. Ta wytwórnia faktycznie była mocno zaangażowana w promowanie NWOBHM, jednak najbardziej znany chyba album QUARTZ, czyli "Against All Odds" z 1983 wydany przez nią w sumie nijak miał się do estetyki nurtu NWOBHM. Ten czas wczesnych lat 80tych zaznaczony był licznymi zmianami osobowymi i ostatecznie w obliczu trudności organizacyjnych grupa w roku 1983 została rozwiązana.

Potem, na fali odrodzenia zainteresowania muzyką brytyjską, zwłaszcza NWOBHM (znamienne w tym przypadku) QUARTZ odrodził się w roku 2011 w składzie z 1977 z  Nichollsem, nagrał nawet w roku 2016 album "Fear No Evil" z heavy metalowo/hard rockowym repertuarem, jednak śmierć Nichollsa w następnym roku zatrzymała na lata dalszy rozwój zespołu.

W końcu jednak grupa postanowiła coś nagrać na 45 lecie powstania zespołu i przygotowano nowy zestaw kompozycji, którą zaśpiewali ex wokaliści QUARTZ oraz zaproszony ex frontman BLACK SABBATH Tony Martin. Płyta ukazała się w maju nakładem specjalizującej się w brytyjskim rocku i metalu Hear No Evil Recordings.

Grupa prezentuje dojrzały repertuar heavy metalowy, osadzony w głównym nurcie brytyjskim, z pewnymi akcentami stylistyki BLACK SABBATH z lat 70tych. W sumie więc to, co proponowali także w przeszłości. Ta godzina muzyki to dobry śpiew weteranów QUARTZ, przy czym warto dodać, że Geoff Bate ("Against All Odds") dołączył aktualnie do zespołu na stałe, zajmując miejsce Davida Gardnera ("Fear of Evil"), który pożegnał się z grupą w 2019. Umiarkowane tempa, umiarkowanie atrakcyjne melodie o lekko mrocznym, sabbathowskim wydźwięku gra solowa Hopkinsa w stylu Iommi to esencja tej godziny muzyki. Wiele mówi już na ten temat opener Freak of Nature, charakterystyczny jest Master of the Rainbow oraz lekko tajemniczy Dirty Disease, jednak  Death or Glory jest znacznie lepszy, zwłaszcza w heroicznie romantycznym refrenie. Jakie to rozpoznawalnie brytyjskie... Potem także w They Do Magic i pewnie tu najwięcej tej delikatnie zaznaczonej rockowej przebojowości w wpadającym w ucho refrenie. Ponawiają podobną próbę w łagodnym rock/metalowym What Love Is, ale bez większego powodzenia. Godzina muzyki, jednak nic by ta płyta nie straciła, gdyby taki nudnawy heavy metal z Albionu jak Night of the Living Dead, czy Keep Up the Fight, albo też Brainwashed się tu nie znalazł. W tej kategorii lepiej się prezentuje Angels at the Crossroad, bo i refren jest tu całkiem interesujący właśnie jako typowo brytyjski. Evil Lies, gdzie zaśpiewał Tony Martin, przypomina poetyckie fragmenty utworów BLACK SABBATH Martin Era i podobnie się rozkręca to mocnej w drugiej części. Mało oryginalne, ale dobre. Z kolei World of Illusion jest bardziej czymś w rodzaju pogodzenia "Dehumanizer" i BS z lat 70tych i tak sobie to wyszło. Jest także cytat bezpośredni i aż tak daleko chyba sięgać nie trzeba było. Babylon Is Burning, zgodnie z tytułem, zapowiada się epicko i coś z tej epickości tu jest na pewno w tych umiarkowanych tempach, wysuniętym wokalu i długich lekko posępnych wybrzmiewaniach gitarowych. Jednak ta łagodna rockowa partia psuje jednak budowany tu z mozołem klimat. Na koniec ostrożne granie w przeciętnym heavy z Albionu, czyli Highway to Madness w umiarkowanie szybkim tempie.

Sound jest absolutnie przewidywalny dla ekip z Anglii grających od lat heavy metal. Głośna perkusja, lekko rozmyta gitara, umiejscowieni centralnie wokaliści. Nic nowego i pewnie tak to musiało zabrzmieć.

Dobra płyta, zwłaszcza na tle naprawdę nudnych produkcji większości brytyjskich weteranów sceny classic metalowej.

ocena: 7/10

tracklista:

1.Gone Astray 01:36

2.Once upon a Sun 04:58

3.Without a Hero 04:37

4.Petrified Manor 03:42

5.Rivers Can't Fly 04:44

6.Cosmic Sway 03:36

7.Little Knight's Oath 03:53

8.Fractal Universe 04:56

9.Krooner 04:06

10.Timeline Tragedy 09:23

11.Mad Clowns 05:45

12.Farewell at the Edge of the World 04:02

rok wydania: 2019

gatunek: melodic power metal

kraj: Francja

skład zespołu:

David Åkesson - śpiew, trąbka ("Little Knight's Oath")
Tony Beaufils - gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, orkiestracje
Alexandra Laya - skrzypce
Christine Lanusse - gitara basowa
Aurélien Joucla - perkusja

Paryski QANTICE choć istnieje od roku 2002, to nagrywa niezwykle rzadko i do tej pory miał w dorobku tylko dwie płyty z 2009 i 2014 roku, przy czym na tej drugiej zaśpiewał Per Fredrik Åsly czyli Pellek. Choć QANTICE ogólnie zaliczany jest do nurtu symphonic power metal, to jednak w ich muzyce kryło się do tej pory coś więcej, bo i elektronika i rock progresywny i elementy klasyczne i neoklasyczne z wykorzystaniem instrumentów dętych i smyczkowych, a wszystko w formie niby przystępnej, ale tyleż kosmopolitycznej co i artystycznie hermetycznej.
Nowa płyta QANTICE ukazała się w kwietniu 2019 nakładem Pride & Joy Music, z nowym wokalistą, którym jest tym razem Szwed David Åkesson, znany z MOONLIGHT AGONY.

Tym razem Francuzi nadal nie rezygnują z formalnego wzbogacenia swoich kompozycji o instrumenty smyczkowe i dęte i w składzie podstawowym pojawiła się młoda skrzypaczka Alexandra Laya, jest obój, flety, jest nawet trąbka, na której zagrał jak się okazuje uzdolniony także w tym kierunku David Åkesson. Ogólnie jednak nastąpiło pewne uproszczenie kompozycji, przeniesienie ciężaru na chwytliwość melodii i całość przypomina stylem pełen wdzięku i chwytliwych refrenów utwory HEAVENLY. Znakomity, dynamiczny nośny początek ma ta płyta w postaci Once upon a Sun i Without a Hero i faktycznie przypominają się najlepsze czasy HEAVENLY, także w pełnych finezji i wysmakowania partii instrumentalnych.
A do tego jakże piękna melodia w Without a Hero!
W szybkim i bardzo lekko zagranym melodic power Rivers Can't Fly jest więcej tego musicalu z płyty poprzedniej, natomiast bardzo łagodny Petrified Manor to klasyczny styl francuski, pełen elegancji w celebrowaniu nieskomplikowanej i jasno sprecyzowanej melodii, podobnie jak symfonicznie zaaranżowany balladowy song Cosmic Sway.
Ta typowa dla zespołu narracja w kompozycjach o cechach delikatnej epiki powraca w bogato zaaranżowanym Little Knight's Oath z bardzo typowym heroic fantasy refrenem. Te ozdobniki pełnią tu rzecz jasna taką samą role jak i sama melodia ubrana w jasne barwy i fanfary. Z pewnością jednak lepiej prezentuje się kolejny power metalowy utwór Fractal Universe w stylu HEAVENLY z kapitalnymi dodatkowymi wokalami Riccardo Cecchi, tenora operowego z Włoch, który po raz pierwszy pojawił się w LUCA TURILLI'S RHAPSODY w roku 2016. Cecchi można także usłyszeć w wodewilowym Krooner, rozegranym przez QANTICE brawurowo, a przy tym bez przerysowań i fanfaronady. Pompatyczny wysmakowany i wysublimowany kolos jest na takiej płycie nieodzowny. Timeline Tragedy, to mieszanina melancholii w ciepłych i delikatnych barwach, power metalowych przyspieszeń i heroizmu oraz rozległych partii klawiszowych i takich mało metalowych  obszarów prog rocka. Bardzo dobry utwór, który nie nudzi ani przez chwilę.
Łagodny francuski melodic power metal z cechami progresywnymi w Mad Clowns ma bardzo paryski klimat, choć melodia jest raczej średnia, a Farewell at the Edge of the World, instrumentalne zakończenie płyty, to po prostu cały Tony z jego nieposkromioną wizją łączenia metalu symfonicznego z nowszymi trendami w metalowej muzyce.

Pellek to wokalista zjawiskowy, ale David Åkesson w niczym mu nie ustępuje. David zaliczył wyborny występ, nic nie stracił ze swoich walorów głosowych, idealnych do śpiewania melodyjnego power metalu i pozostaje tylko żal, że tak rzadko go można było usłyszeć przez tyle poprzednich lat. Tony Beaufils jeszcze raz pokazuje się przede wszystkim jako błyskotliwy, kreatywny kompozytor, który tym razem wyczarował mnóstwo doskonałych melodii kosztem skomplikowanych aranżacji.
Piękne, klarowne brzmienie uzyskane dzięki pracy Mistrza Tony Lindgrena w jego szwedzkim studio, choć nie jest to brzmienie szwedzkie, lecz pełne francuskiego wysublimowania instrumentów.
Jeśli komuś nieco eklektyczny styl wcześniejszych płyt QANTICE nie bardzo pasował, a jest fanem HEAVENLY, to ta niezwykle udana płyta jest mu godna polecenia.

ocena: 8,5/10

new 19.11.2019