Ten zespół z Ostrowa Wielkopolskiego został założony w 2010 roku przez gitarzystę Karola Mania, którego w tym samym roku można było usłyszeć na debiucie innego polskiego zespołu, PATHFINDER, który w niektórych kręgach uchodził za polską odpowiedź na RHAPSODY.

Miał jednak też inną wizję, i tak powstało TITANIUM, które nakładem własnym wydało debiut 20 kwietnia 2013 roku.

Kiedy SONATA ARCTICA i STRATOVARIUS przemieszczały się po morzu przeciętności i metalowej bylejakości, TITANIUM zdumiewa tutaj nie tylko poziomem wykonania, który jest na poziomie światowym, ale i kompozycjami. Kompozycjami brzmiącymi naturalnie, świeżo, ale nadal w stylu fińskich mistrzów, dodając przy tym coś od siebie. O bezmyślnym kopiowaniu pomysłów nie ma tutaj mowy i podobnie jak STURM UND DRANG od razu chwytają za serce lekkim We Come to Rock. Lekko i niezobowiązująco, żartobliwie, ale wykonawczo nienagannie i dialogi Mania/Bonia są na tym LP fenomenalne i to, jak cały zespół się rozumie i uzupełnia jest godne podziwu. Sekcja rytmiczna jest zaskakująco plastyczna i wyborna, ale największym odkryciem jest Maciej "Rocker" Wróblewski. Głos wysoki, ale czarujący, pełen swobody i pozytywnej energii, bez przesadnych i męczących wyżyn. Pięknie prezentuje się w Dogmatic Mind, świetnie w rozpędzonym, delikatnie heroicznym Another Chance i może tylko bardziej rockowy The Only One to taka gatunkowa poprawność SONATA ARCTICA, której nasi i tak wygrywają i jest to ciekawsze od tego, co grupa prezentowała po Unia w swoim radiowym plumkaniu.

Karol Mania odpowiada za aranżacje klawiszowe i te są wzorowo zrealizowane w ramach konwencji power metalu z Finlandii z przełomu wieków. Scared Dreams? Jak nic SONATA ARCTICA! Mocniejszy, mroczniejszy Here and Now w manierze heavy/power wyborny i tutaj jest coś z pomysłów francuskiego HEAVENLY, podobnie jak w delikatniejszym Forever Mine czy typowo germańskim, rozpędzonym Nowhere to Run z popisami gitarowymi najwyższej klasy. Wyborny jest In the Night i to, jak ujęli tutaj fińskiego ducha w refrenach jest imponujące. Najdłuższy, tytułowy Titanium to STRATOVARIUS puszczający oko w stronę Hamburga i to jest dobre, ale tylko dobre. I nie tak udane, jak absolutnie niszczący The Curse of the White Flag, fantastyczne zakończenie głównej zawartości albumu.

Brzmienie wykonał sam Karol Mania i to zdumiewające, co tutaj osiągnął. To jest poziom, którego Finnvox Studios by się nie powstydziło, a pod pewnymi względami może nawet lepsze od tego, co prezentowali na niektórych albumach w tamtym okresie.

Polskie wydanie tego LP miało mało interesującą okładkę ze zdjęciem zespołu, która niewiele mówiła i może też dlatego ta płyta w swoim czasie była przez wielu pomijana. Raczej na pewno nie z powodu samej zawartości, bo ta jest na bardzo wysokim poziomie.

Japończycy uwielbiają i chłoną jak gąbka wszystko, co związane z klasycznym SONATA ARCTICA oraz STRATOVARIUS, dlatego nie dziwi, że rok później, w 2014 roku grupą zainteresował się japoński gigant Avalon, a płyta została przyozdobiona znacznie ładniejszą okładką i do tego trafił jeszcze cover SONATA ARCTICA jako bonus, zrealizowany bezbłędnie.
Kapitalny LP Made in Poland na poziomie światowym!

Ocena: 9/10

THY KINGDOM WILL BURN na swoim koncie ma już dwa albumy, na których zaprezentował melodic death metal rzemieślniczy i poprawny, raczej dla tych najbardziej głodnych gatunku niż dla tych, którzy szukali czegoś ponadprzeciętnego. Nad trzecim LP zespół widać myślał długo i po czterech latach studyjnego milczenia, Scarlet Records 17 stycznia 2025 roku zaprezentuje efekt ich pracy.

Zmiany słychać już w chłodnym i refleksyjnym Perpetual Void, gdzie klimat i ekspozycja melodii stawiane są ponad jaskiniowy pęd. Od debiutu grupa zdradzała ciągoty do takiego grania, rozwijając ten pomysł na albumie drugim, aby tutaj zaprezentować muzykę klimatyczną i w większości utrzymaną w średnich i wolniejszych tempach. Przyspieszeń jest mało, jest więcej rozmachu, akustycznych ozdobników (Obscure Existence), zimnych gitar BEFORE THE DAWN, jak w Martyrs of Killing Floor z eleganckimi klawiszami. Czegoś z klasycznego melodic extreme metalu można doszukać się w pełnym mroku Forever in Dark, w którym można doszukiwać się ANTESTOR i KEEP OF KALESSIN, szczególnie w refrenach.

Escape from Solitude w wydźwięku jest nawet gothic metalowy Excape From Solitude, ale to kompozycja bardzo przeciętna nie tylko w melodii i refrenie, ale i wokalach Sami Kujala, którego fanem ryków nigdy nie byłem i zawsze uznawałem za najsłabsze ogniwo zespołu. Nie ma tutaj głębi głosu Tuomasa Saukkonena, ani nie ma też nikogo, kto by z tym dobrze tutaj kontrastował. Suffering Sky jest szybszy, ma w sobie coś z INSOMNIUM, They Have Come to już okolice KING OF ASGARD. Takie rzeczy jak Dreams of Calamity lepiej grało w najlepszych latach MISTWEAVER. Na plus wyróżnia się To End of Times z eleganckim solem gitarowym, z kolei czysty śpiew Kujala pokazuje, że może lepiej pozostać przy takim stylu wokalnym i w tej formie brzmi on bardziej znośnie i ciekawiej. Sydänyö ma w sobie coś z INSOMNIUM i wolniejszych kompozycji KALMAH ostatnich albumów i zagrane to zostało dobrze, konsekwentnie i chłodno jak w BLACK SUN AEON z ciekawymi orkiestracjami, których na tym LP powinno być więcej.

Mix i mastering wykonał Juho Räihä, znany ze współpracy z BEFORE THE DAWN i BLACK SUN AEON i tutaj wykorzystał on swoje doświadczenie z tymi dwiema grupami. Dobre brzmienie, chociaż momentami za bardzo faworyzujące wokalistę.

THY KINGDOM WILL BURN eksperymentuje tuaj z różnymi formami melodic death metalu. To dobry album, klimatycznie spójny, ale bez wyraźnych killerów. Kolejny krok w kierunku klimatycznego metalu.

Ocena: 7/10

Twórca zespołu SKELETOON, Tomi Fooler, zainspirowany amerykańskim THE THREE TREMORS, postanowił stworzyć włoski odpowiednik, zapraszając do współpracy znamienitych muzyków, tworząc skład all-star. Za mikrofonem dołączyli Giacomo Voli z RHAPSODY OF FIRE oraz znany z DERDIAN i VISION DIVINE Ivan Giannini, arcymistrz inżynierii dźwięku i utalentowany gitarzysta Simone Mularoni, sekcję rytmiczną tworzą znany z BLOODORN i FREEDOM CALL Francesco Ferraro oraz perkusista o wielu talentach Michael Ehrè. Skład zamykają Daniele Mazza z ANCIENT BARDS oraz klawiszowiec Alessio Lucatti z VISION DIVINE.

Wydaniem debiutu tak dużego stężenia gwiazd podjęła się oczywiście wytwórnia Scarlet Records, a premiera odbędzie się 21 lutego 2025 roku.

To jest bardzo interesujący album, szczególnie w pierwszej połowie, chociaż Holy Land oraz The 7th Guild to bardzo dobra kontynuacja muzyki SKELETOON, gdzie orkiestracje i gra klawiszowa są bardzo subtelne i prym poza wokalistami wiedzie tutaj znakomita i wysmakowana gra Simone Mularoniego. Jego sola są bardzo bogate formalne, jednak nie tak rozbudowane, jak w DGM, bo w końcu to inny tym muzyki. Sam dobór wokalistów jest rewelacyjny, każdy jest we wzorowej dyspozycji głosowej, a harmonie wokalne Foolera z Voli i Giannini w tych dwóch kompozycjach są obłędnie i znakomicie zrealizowane.

Kiedy w THE THREE TREMORS wokaliści się przekrzykiwali, tutaj każdy wokalista ma okazję zabłysnąć i każdy ma ważną rolę do odegrania i mimo tego, że to Fooler jest pierwszoplanowym spoiwem, to ich współpraca i to, jak się uzupełniają jest doprawdy godne podziwu. Świetna też jest gra sekcji rytmicznej, co nie powinno dziwić, kiedy są takie talenty, ale partie Michaela Ehrè są bardzo bogate, natchnione i pełne finezji. Po dwóch bardzo dobrych kompozycjach przychodzi absolutna miazga, dewastacja w wysmakowanym, włoskim stylu. Glorious ma wszystko, znakomite i dobrze zaznaczone orkiestracje, bezbłędnie grającą sekcję rytmiczną i bardzo subtelny plan klawiszowy. Chóralny refren, zmieniający się wokaliści, aby w refrenie zaśpiewać razem sprawiają, że to jest kompozycja wręcz niesamowita i bardzo oryginalna i tutaj ogromne brawa dla wszystkich muzyków. Zaśpiewany po włosku La Promessa Cremisi kontynuuje styl bogatych aranżacji i tutaj plany klawiszowe są lepiej zaznaczone, a lekkość z jaką to zostało zagrane i jak przechodzą do nieco bardziej progressive metalowego refrenu jest świetna. Wokaliści nadal cudowni, a rozmach godny RHAPSODY OF FIRE z tęskną nutką w partii solowej i to, jak Simone Mularoni dopowiada tutaj historię jest niesamowite. I robi to w każdej kompozycji, oferując pełną paletę emocji.

In Nomine Patris to nawiązania do ostatnich LP RHAPSODY OF FIRE i tutaj nie bez powodu jest mocniej zaznaczona obecność Giacomo Voli. Świetnie partie klawiszowe, bardzo dobre, bogate orkiestracje, cudowne nakładki wokalne z Ivan Giannini są niesamowicie ujmujące. Time to chwila wyciszenia przy pianinie w stylu SKELETOON, gdzie prym wiodą pianino i delikatne orkiestracje, ozdobione pięknym śpiewem gitary. Guardians Of Eternity wydaje się nieco przeładowany pomysłami, szczególnie w refrenie, niejako próbując nawiązywać do TEODASIA. Szybki, zdominowany we wstępie przez klawisze The Metal Charade ma w sobie coś z EMBRACE OF SOULS i SKELETOON z czasów They Never Say Die.

Fairy Tale to kolejna ballada w stylu RHAPSODY OF FIRE, chociaż w formie przypomina to bardziej flower power metal lat 90. To jest najsłabsza kompozycja tego albumu, głównie dlatego, że mało tutaj słychać pozostałych wokalistów, a sama melodia nie jest zbyt oryginalna. Chóralna końcówka to najciekawsza część tego utworu i szkoda, że nie zostało to wykorzystane jako motyw przewodni. W porównaniu do wcześniejszych kompozycji, tutaj można odnieść wrażenie, że jest zbyt skromnie i niemal ascetycznie.

Za brzmienie oczywiście odpowiada Simone Mularoni, we współracy z Simone Bertozzi oraz Tomi Foolerem i od SKELETOON różni się tym, że jest jeszcze bardziej selektywne i wieloplanowe, bardziej akcentując orkiestracje. Tegoroczny debiut DRAGONKNIGHT z takim soundem by kasował sporą część konkurencji.

Wszyscy zagrali na wysokim poziomie, a zaśpiewane to zostało po mistrzowsku przez całą trójkę. Tomi Fooler poraz kolejny okazał się świetnym kompozytorem, chociaż bez Fairy Tale ten LP mógłby się obejść i zamiast tego mogłaby być kontynuacja Glorious. Absolutne cudo włoskiego metalu! Chwała! Glorious!

Ocena: 9/10

Znakomity gitarzysta Luca Sellitto zaprasza do współpracy równie utalentowanego wokalistę Henrika Brockmanna. Zapowiedź współpracy pojawiła się w 2020 roku, jednak dopiero po czterech latach udało się stworzyć materiał na debiut, który 13 września 2024 roku wyda szwedzki ViciSolum Productions.

Jest to muzyka bardzo bliska ROYAL HUNT od Show Me How To Live do Dystopia, to słychać w aranżacjach, w sposobie prowadzenia kompozycji, chóralnych refrenach, no i jest oczywiście Henrik Brockmann, w znakomitej dyspozycji głosowej, śpiewa swobodnie i nie zatracił swojego pazura. I tak jak Jonas Larsen wprowadził neoklasycznego ducha do muzyki ROYAL HUNT, podobnie tutaj Luca Sellitto czaruje tutaj swoimi dopracowanymi solówkami i ornamentacjami, co słychać już w Entering the Fairytale. Oczywiście Sellitto pozwala sobie tutaj na więcej i po raz kolejny pokazuje, że jest godny tytułu Guitar Hero. Jego sola są z wyczuciem, czasami chłodne i rozplanowane jak w ALCATRAZZ z profesorem Joe Stumpem (Master of Illusion), jest swobodny teatr EVIL MASQUERADE (Emptiness!), innym bardziej swobodne i w stylu ROYAL HUNT (Forever and a Day ze znakomitym refrenem, New Dawn z absolutnie dewastującą partią akustyczną!).

Punktem kulminacyjnym i najważniejszą kompozycją jest tytułowy A Story to Tell, który trwa siedem minut, który jest zdecydowanie utrzymany w stylu ROYAL HUNT, w którym zdecydowanie czuć kontynuację Clown in the Mirror, tylko szkoda, że w tej kompozycji dzieje się tak mało, za mało, aby to trwało tak długo, a Henrik Brockmann niczego nie musi udowadniać. Po części wymaga tego konwencja tutaj obrana, jednak plany klawiszowe nie są tak dobre, jak w ROYAL HUNT, a ciągoty progressive metalowe nie są tutaj zrównoważone tak, jak w pozostałych kompozycjach. To jest dobre, ale z chórami, bogatszymi planami mogło być jeszcze lepiej.

Znacznie lepiej wyszedł The Best Part of Your Life w stylu ostatnich albumów ROYAL HUNT, a Forsaken Dream to podręcznikowy przykład neoklasycznego killera!

The Last Chance ma w sobie coś z Show Me How To Live, podobnie jak teatralny, w stylu klasycznego ROYAL HUNT Trust Your Heart, oba bardzo dobrze zagrane, choć nagłe. I Brockmann w Farewell Fairytale... Moc jak we wstępie.

Brzmienie jest znakomite, idealnie dobrane do materiału w swojej selektywności. Carmine Vivo zagrał dobrze, wyczucia nie można też odmówić Viktor Enebjörn, który kojarzony jest raczej z rockowymi zespołami.

Bohaterowie są tutaj dwaj - Henrik Brockmann i Luca Sellitto, a sprawdzili się znakomicie. Może nie wszystko wyszło tak, jak by André Andersen zaaranżował, ale Sellitto to przede wszystkim wirtuoz gitary. Prawdziwy Wirtuoz!

Ocena: 9.1/10

tracklista:

1.Traveling Down the Ages 03:49

2.Promised Land 05:17

3.The Time 05:36

4.Frozen 01:48

5.Marching to the Future 05:19

6.Silent Memories 05:19

7.Land of the Titans 05:18

8.Tunnel of the Time 00:52

9.The Mission 07:19

10.Into the Nightfall 04:36

rok wydania: 2003

gatunek: heavy metal

kraj: Brazylia

skład zespołu:

Marcus Ravelli - śpiew

Luciano Inac - gitara

Reinaldo Figueiredo - gitara

Julio Di Buccio - gitara basowa

Humberto Grilli - perkusja

Peterson Pessoa - instrumenty klawiszowe

Zespół powstał w roku 1998 w Manhuaçu, w stanie Minas Gerais. Po nagraniu demo w roku 2000 zainteresowała się nim wiodąca wówczas w popularyzacji nowych rodzimych zespołów wytwórnia Cogumelo Records, mimo że specjalizowała się w bardziej ekstremalnym metalowym graniu. Debiutancki album został wydany w roku 2003.

Ciekawy jest fakt, że zespół ten grał NWOTHM, zanim ten termin został w ogóle stworzony, a moda na taki tradycyjny heavy metal jeszcze nie wróciła. THESPIAN najwyraźniej się tym nie przejmował i zaprezentował zestaw kompozycji klasycznie heroicznych, z mocnym natarciem dwóch gitar oraz wsparciem klawiszy, które mają tu jednak znaczenie drugoplanowe.

Ataki gitarowe są zdecydowane i mocne, choć same gitary niezbyt ciężkie i lekko rozmyte. Jest także dużo szybkich temp, niemal power metalowych jak w Traveling Down the Ages i może tylko nieco słabszym ogniwem jest wokalista Marcus Ravelli o głosie może zbyt wysokim jak na ten rodzaj heavy metalu. Jest dynamicznie w melodyjnym The Time, jest nawet miejscami patetycznie i monumentalnie w Marching to the Future, choć gitarzyści często korzystają z drobnych wartości, a część instrumentalna ma zgodnie z tytułem nieco futurystyczny charakter.

Łagodniejszy w gitarach jest melancholijny Silent Memories, ale w taki nazbyt pastelowy sposób. Jest jednak na tym albumie kilka klasowych kompozycji i do nich na pewno należy rytmiczny i bojowy Promised Land ze świetnym epickim refrenem i zgrabną, podniosłą, dopasowaną partią klawiszową. Także rozbudowany The Mission skonstruowany z różnych temp i motywów (nawet nawiązujących do HELLOWEEN) jest tu mocnym punktem albumu. Bradzo udana jest cześć poetycka, podniosła i melodyjna. W mroczniejszym Land of the Titans zwraca uwagę epickie nawiązanie do stylistyki amerykańskiej lat 80tych oraz bardzo dobry bojowy refren w średnio wolnym tempie.Niekiedy solowa gra gitarzystów może budzić kontrowersje, ale na pewno nie wynika to z braku umiejętności, a te potwierdzają w instrumentalnym Into the Nightfall.

Sound mógłby być lepszy. Co prawda w procesie produkcji uczestniczyło kilku uznanych brazylijskich inżynierów dźwięku, ale ostatnie słowo miał tu były członek THESPIAN Adelmo Carneiro i trochę to płasko wszystko brzmi, głównie przez gitary. Za to perkusja ustawiona bardzo dobrze i blachy ładnie syczą.

ocena: 7,6/10

tracklista:

1.Burning in Hell 05:19

2.Flash and Thunder 05:31

3.I Want You 05:03

4.Face the Evil 05:41

5.Nightmare 04:28

6.In the Night 04:58

7.Cold as Ice 05:44

8.Tears of Pain 04:26

rok wydania: 1994

gatunek: heavy/power/speed metal

kraj: Niemcy

skład zespołu:

Nils Lange - śpiew

Gerrit Schäfer - gitara

Sven Semmelroth - gitara

Ralf Drechsler - gitara basowa

Norman Schäfer - perkusja

W Niemczech w latach 90tych klasyczny heavy metal na popularności nie stracił i była to niezniszczalna Teutońska Twierdza, której jednym z elementów składowych był heski THUNDERSTEEL. Ciekawy jest jednak fakt, że grupa była znacznie bardziej popularna za granicą, w Skandynawii i Japonii. Ich jedyny album wydała szwedzka wytwórnia Black Mark Production, w tym kraju płyta została także wyprodukowana. W przypadku ekip mniej znanych japońskie wydania były w tamtym czasie niezbyt częste, ale tu we wrześniu 1994 Teichiku Records taką wersję na rynek japoński wydała.

Zdecydowany, choć nie taki z Zagłębia Ruhry heavy/power/speed grał ten zespół, gdzie mignęła jak meteor fantastyczna para gitarzystów Gerrit Schäfer i Sven Semmelroth i to są prawdziwi dewastatorzy w szybkich tempach. Kapitalny, morderczy i wbijający w ziemię popis dali w Flash and Thunder, który jest jednym z najlepszych utworów z Niemiec w tej speedowej kategorii z lat 90tych. Kunszt pokazują także w Tears of Pain oraz na pewno w porywającym melodyjnie drapieżnym Burning in Hell. Nie cały album jest jednak inspirowany speed metalem i zespół próbuje tu także bardziej klasycznego heavy w mrocznych i surowych In the Night,  I Want You, Cold as Ice oraz  Nightmare. Nieco bardziej heroicznym heavy/power w umiarkowanym tempie jest Face the Evil, gdzie wpływy niemieckie się łączą z amerykańskimi. Po raz kolejny wyśmienita gra gitarzystów w duecie. Zazwyczaj bonusowe utwory na płytach japońskich są raczej po prostu dodatkiem średnich lotów, tym razem jednak Holy War to klasowy rycerski heavy metal o bardzo dobrej melodii i motoryce. Trochę brak go na wersji europejskiej.

Mix wykonał Ulf Petterson, sesyjny klawiszowiec MORGANA LEFAY oraz inżynier dźwięku pracujący dla tego zespołu oraz dla TAD MOROSE. Niestety, tym razem coś mu nie wyszło i przede wszystkim cofnięty wokal Nilsa Lange jest tu mało czytelny. Może i nie jest to jakiś wybitny głos, ale aż tak chować go w gitarowej ścianie nie było potrzeby. Sucho brzmią gitary i to też można było bardziej uwypuklić.

Jak wiele zespołów, które nie zdołały się wylansować we własnym kraju, THUNDERSTEEL z Lichtenau także niebawem, wskutek problemów organizacyjnych, został rozwiązany.

Pozostała dla historii niemieckiego metalu wyborna gra gitarzystów i doprawdy żal, że już potem nie pojawili się w żadnym zespole.

ocena: 7,5/10

tracklista:

1.Face in the Mirror 01:48

2.Fire in Paradise 05:31

3.Devil in Disguise 05:20

4.Insincere 05:54

5.Unload the Gun 06:19

6.Solitude 00:43

7.Children of the Future 06:54

8.Tears of Rage 04:49

9.Tragedy 06:46

10.Fortunate Son 05:20

11.Hero 04:22

12.Friends Should Be Friends 03:25

rok wydania: 1998

gatunek: power metal/melodic heavy metal

kraj: Niemcy

skład zespołu:

Michael Bormann - śpiew

Alex Beyrodt - gitara

Michael Müller - gitara basowa
André Hilgers - perkusja

W roku 1997 z inicjatywy znanego do tej pory głównie z SINNER gitarzysty Alexa Beyrodta w Bad Mergentheim założony został zespół THE SYGNET. Jako wokalista pojawił się w nim uznany wokalista rockowy Michael Bormann, który ponadto występował w tym czasie w popularnej rock /metalowej formacji JADED HEART. Grupa przygotowała prawie godzinę muzyki. Z wydawcą nie było problemu, uznano ten band jako perspektywiczny All Stars i niemiecka Golden Core Records wydała debiut w roku 1998, a od razu pojawiły się też wydania argentyńskie, brazylijskie i japońskie (Victor).

Album okazał się rozczarowujący i to chyba pod każdym względem. Podstawowy problem to brak jednoznacznie określonego stylu i niby jest to power metal, ale struktura refrenów wskazuje raczej na melodic heavy metal. Tempa są jednostajne, konstrukcje części instrumentalnych niejasne i tu wcale Beyrodt nie gra interesująco. Chórki w amerykańskim styli rock/arena, no i oddzielna sprawa to sam Michael Bormann. Gdy on nie ma tu wsparcia w chwytliwych, przebojowych melodiach i autentycznie rockowo zarysowanych liniach, to jest płaski, jakby zagubiony i podpiera się  krzykiem, co w jego przypadku na pewno dobrze nie wygląda. Średnie tempa praktycznie dominują od początku do końca, nieco się to wszystko zlewa, momentami trochę usypia, jak w Unload the Gun czy Children of the Future, czasem wydaje się prymitywne i naiwne jak Insincere. Niemcy grają amerykański stadionowy metal. Do lepszych i jakoś tam wyróżniających się kompozycji należy tu pełen elegancji Tears of Rage i tu faktycznie Michael Bormann jest w znakomitej formie. Potem dzieje się niewiele dobrego w monotonnych Tragedy, Fortunate Son, czy też w bladym, tuzinkowym Hero. Jakoś nie przekonują te chórki rodem z AOR w drugiej połowie LP, ani rachityczne hammondy (Hero). I na koniec fatalna, niemetalowa ballada akustyczna Friends Should Be Friends.

Pozytywnym elementem jest tu mastering Holendra Sander van der Heide, który w tym samym roku zrobił również mastering do "XIII" RAGE. Ostra, głęboka gitara, mocna perkusja i bas, ogólnie niby niemieckie i power metalowe, ale swoiste.

Album nie zdobył popularności. Nie jest do końca jasne, na jakich zasadach znalazł się tam Bormann, podobno jako wokalista sesyjny z opcją przystąpienia na stałe, gdyby LP się spodobał i doszłoby do światowej trasy koncertowej. Odzew był jednak słaby i Bormann w roku 1999 podziękował za współpracę. Pozostali muzycy zdecydowali się rozwiązać zespół o nazwie THE SYGNET i założyć niemal natychmiast z Amerykaninem D.C. Cooperem SILENT FORCE, który stał się jednym z najbardziej uznanych power metalowych grup z Niemiec w pierwszej dekadzie XXI wieku. Co ciekawe, gdy w roku 2012 odszedł ostatecznie D.C.Cooper, to jego miejsce zajął ponownie Michael Bormann i nagrana została z nim niezwykle udana płyta "Rising from Ashes".

ocena: 6,2/10

tracklista:

1.Protectors of Metal 05:32

2.Bomber 04:45

3.Fists of Iron 04:56

4.Assault 04:15

5.Thrill of the Chase 03:43

6.Highway Warriors 03:27

7.Strike of the Whip 04:31

8.Riot in the Streets 04:42

9.Tyran's Oath 05:15

rok wydania: 2024

gatunek: heavy metal heavy/power metal

kraj: Niemcy

skład zespołu:

Nicolas Peter - śpiew

Sergej Dukart - gitara

Christian Kirr - gitara

Thomas Resch - gitara basowa

Simon Doemling - perkusja

TYRAN, początkowo jako MARTYR, działa od roku 2020 i grupuje przede wszystkim muzyków związanych bardziej ekstremalnymi odłamami metalu. Dla fanów classic grania najbardziej rozpoznawalny jest na pewno Nicolas Peter, który w 2020 pojawił się jako frontman innej nowej bawarskiej grupy heavy metalowej INVICTUS. TYRAN 12 kwietnia w ramach kontraktu z niemiecką wytwórnią Iron Shield Records przedstawił swoją pierwszą płytę.

"Tyran's Oath" to po raz kolejny niemieckie podejście do stylistyki NWOTHM, choć mocne i ostre natarcia w dynamicznych, dobrze zagranych Protectors of Metal oraz Bomber to bardziej taki klasyczny styl heavy/power z obszarów JUDAS PRIEST. No, ale czy i JUDAS PRIEST to nie jest w końcu tradycyjny heavy metal? Nicolas Peter dużo tu śpiewa w takim halfordowym stylu, tyle że nieco wyżej i tak do końca w tym nie przekonuje. A przecież w classic metalowej manierze potrafił świetnie pokazać się w solidnym, choć mało oryginalnym numerze tytułowym

Tyran's Oath. Na pewno na wyróżnienie zasługują gitarzyści i po raz kolejny się potwierdza teza, że instrumentaliści związani z thrashem czy death/thrashem są nad wyraz sprawni w szybkich szczególnie utworach i potrafią pokazać klasę. W Fists of Iron Peter znowu w stylu Halforda frazuje i tu wychodzi to znakomicie, zresztą ta kompozycja jest bardzo brytyjska w swoim wyrazie i ma nawet pewne cechy NWOBHM z obszaru muzycznego Newcastle. W sumie to dosyć zróżnicowany album i zagrany w średnim tempie Assault to po prostu heavy metal, jaki i w Niemczech grało się nieprzerwanie od co najmniej 1983 roku, a już te ciężkie riffy i dłuższe wybrzmiewania gitar w Thrill of the Chase, to już praktycznie patent niemiecki.

Najlepszą kompozycją jest barwny, chwytliwy i sympatycznie zadziorny Highway Warriors, taki podobny do tych utworów, jakimi zachwycają chociażby wszystkie Potwory NWOTHM z Calgary. Po raz kolejny wyborne, melodyjne sola gitarowe. Następnie jadą do USA i wcielają się w US arena rock metalową kapelę w absolutnie vintage stylu lat 80tych. Nieźle, choć bardzo wtórnie... I uniwersalnie, a nawet kosmopolitycznie w średnio szybkim, rytmicznym Riot in the Streets i tu Nicolas Peter śpiewa najlepiej, a chórki są wysokiej klasy.

Mix i mastering zrobił Sergej Dukart nie siląc się na jakieś eksperymenty. Tradycyjny sound z umiarkowanie ostrymi gitarami i głośną sekcją rytmiczną i wszystko brzmi jak należy.

Dobry zespół gra dobrą muzykę z kręgu NWOTHM.

ocena: 7,7/10

tracklista:

1.Immigration 04:56

2.I Am Magic 05:05

3.Far Away from Light 06:02

4.Dime Show 05:26

5.Metamorphosis 04:23

6.Vaudeville 04:24

7.Milkcan Escape 04:41

8.How I Conquered the East 04:05

9.Margie Box 04:19

10.Deathpunch 05:01

11.Rosabelle Believe 06:29

12.Epilogue (Rosie, sweet Rosabel) 01:48

rok wydania: 2024

gatunek: melodic heavy metal

kraj: Austria

skład zespołu:

David Stawa - śpiew

Reinhard Müller - gitara, perkusja, programowanie

Daniel Tallamassl - gitara basowa

Jest to grupa austriacka z Laa an der Thaya, wydała ten album w marcu 2024 nakładem własnym i przedstawia tu heavy metalowy koncept o życiu i śmierci słynnego iluzjonisty, znanego jako Harry Houdini.

Jak to można pokazać, grając tradycyjny melodyjny heavy metal bez popadania w progresywne meandry, udziwnienia i stylową nieczytelność?

Tak, jak to zrobił ten zespół właśnie. Zdumiewająca, melodyjna muzyka tak samo chwytliwa i przebojowa, jak i wzruszająca i podniosła. Tak, wzruszająca, bo song balladowy Far Away from Light jest jako chwytający za serce po prostu fenomenalny. Zresztą, fenomenalny jest tu i we wszystkich pozostałych kompozycjach David Stawa. Kapitalny rockowy głos! To już słychać, gdy się ten zadzior pojawia w wybornym Immigration, a zaraz potem w absolutnie niszczącym melodic heavy metalowym I am Magic. Co za feeling, co za nośność! A podobno już wszystko w takim graniu powiedziano... I dynamit i heavy metalowy melodyjny pęd w Dime Show i łagodniej, ale przecież i tak mocno w smutnym Metamorphosis, a potem ten gejzer w refrenie Vaudeville. Fantastycznie to zostało zrobione! Umiejętnie budują klimat w Milkcan Escape i znowu ten sam styl ekspozycji refrenu, co w poprzedniej kompozycji i to ma wiele wspólnego z pomp rockiem i MAGNUM. Tak niewinnie się zaczyna How I Conquered the East, a potem dewastujący atak classic metalowy z kolejną ultra nośną melodią. Płynie, sunie, zachwyca! I jakby tego było mało, to zaraz potem kolejny dynamiczny killer Margie Box i po raz kolejny zniszczenie! Deathpunch jest bardziej teatralny, momentami po prostu heavy/power metalowy, i w takiej tradycji austriackiej, jaką reprezentował CRIMSON CULT. Finał czyli Rosabelle Believe jest łagodny, nostalgiczny i po raz drugi, po Far Away from Light, ubarwiony głosem żeńskim. Ładne to, jednak jakby zbyt pastelowe przez długi czas. Czeka się na majestatyczne zwieńczenie i niemal się o to ocierają, lecz tylko ocierają...

Wyśmienite brzmienie to jeszcze jeden atut tego albumu. Kapitalna selektywność, wspaniałe brzmienie gitary w solach. Godny najwyższego szacunku śpiew Davida Stawa.

Należą się też wielkie brawa dla Reinharda Müllera za solówki na tym albumie. Po prostu trzeba posłuchać, co on tu zagrał i jak to zagrał! Mistrz!

Piękny, ujmujący, melodyjny heavy metal w tradycji "The Crimson Idol". A takie porównanie coś znaczy.

ocena: 9,6/10

THALIA to zespół wiekowy i przez wielu spoza Francji nieznany. Założony został w 1985 roku, początkowo jako trio z Thierry Bizetem na stanowisku gitarzysty i wokalisty. Od 1986 roku zaczęły się roszady wokalistów, występy w lokalnych rozgłośniach radiowych i telewizji, w 1995 roku udało się odnaleźć wokalistę na stałe, wtedy nieznanego Fabrice "Emmanuel" Cassaro i w 1999 roku zespół wygrał lokalny turniej, w którym nagrodą był kontrakt z uznaną francuską wytwórnią Brennus.

Debiut wydano w czerwcu 2000 roku, został dobrze przyjęty w lokalnej prasie, ale już mniej poza granicami kraju, prawdopodobnie przez dość pretensjonalną manierę wykonania, która w tamtym czasie poza Francją nie miała zbyt wielu fanów.

W 2001 roku zespół zawiesza działalność z powodu odejścia Thierry Bizeta do francuskiego PATCHWORK oraz Fabrice Cassaro, który odchodzi do ELLIPSIS, które w kolejnych latach okazało się większym sukcesem.

Po latach krążyły pogłoski o reaktywacji zespołu i kontynuowaniu prac i nagrań na drugi album, ale powrót w 2010 roku nie zaowocował niczym więcej jak rozpadem w roku następnym.

Kolejne lata mijały i w 2021 roku zespół ponownie został reaktywowany w tym samym składzie, co w 1994 roku, co w końcu zaowocowało drugim albumem, który zostanie wydany 26 kwietnia 2024 roku nakładem włoskiej wytwórni Rockshots Records.

Przede wszystkim, jak na tak długi czas tworzenia, ten LP jest bardzo spójny i wszystkie kompozycje się wyróżniają, ale mają wspólne elementy. To nie jest skomplikowany album z progressive metalową muzyką odpychającą czy niepotrzebnie synkretyczną, gdzie utwory się przedłużają, a sweterek z logiem DREAM THEATER podrażnia skórę.

Spoiwem łączącym wszystkie kompozycje jest jazz, to słychać w grze wyeksponowanej sekcji rytmicznej, która gra tutaj gustownie, nakreślając zdecydowanie tło i przestrzeń, jaka tutaj jest. To słychać już w The River of Books, gdzie heavy metal zderza się z jazzem i refren jest tutaj gładki, elegancki, a łamane rytmy i śpiew Cassaro czarują. Wrażenie robi Cassaro, którego może nie jest to najlepszy album, ale jest to album z muzyką bardzo wymagającą i techniczną, która duży ciężar kładzie również na wokaliście, a on bez wątpienia ma tutaj wyczucie konwencji. Pięknie maluje przestrzenne, spokojne refreny i nadaje wszystkiemu klimatu i Vision Empire, jak i AtmoSign bez niego by nie były tak urzekające. To nie jest płyta z melodiami do tupania, to jest album kontemplacji, kojarzący się z eleganckim pubem, gdzie przychodzi się w garniturze.

Jest tutaj krzykliwy rock w Body and Soul i prosty heavy metal bez historii Cries of Earth, oba cechujące się przeciętnymi refrenami i zaskakująco topornym wykonaniem. Bluesowy Sacred and Scared jest tylko niezły na tle pozostałych, a znika zupełnie w urzekającej balladzie Exaltation, która jest cudownym zakończeniem tej 50 minutowej podróży po rzekach ksiąg. Spokój, elegancja i nienaganne wykonanie.

Miks i mastering wykonał Nicolas Lhenry i postawił na brzmienie klarowne, z głębokim basem i perkusją, typowe dla Francji w wykonaniu, ale i tak imponujące czystością i troską o detale.

THALIA zagrało tutaj ambitnie, bez nonszalancji i bez niepotrzebnych figur. Może nie zawsze chwyta za serce, ale w każdej kompozycji jest coś wartego uwagi. Jest też tutaj więcej serca i ciepła niż na debiucie, co znacznie ułatwia odbiór całości.

Może to nie jest jeden wielki monolit i potrzeba tutaj skupienia, aby docenić wykonanie, ale koneserzy progressive metalu bardziej melodyjnego na pewno z zaproszenia na ten występ będą zadowoleni.

Ocena: 8/10

Grupa została założona przez Thomas Jethro Verleye, kojarzonego w Belgii raczej z brutalniejszych form muzyki metalowej, tym razem postanowił stworzyć materiał na grupę z rejonów lżejszych, jednocześnie bardziej wysmakowanych i progressive metalowych.

Do pomocy zaprosił Belgów z doświadczeniem, jak chociażby wieloletni wokalista OSTROGOTH Josey Hindrix, z którym grupa dużo koncertuje, perkusistę z black/death metalowych kręgów Baruch Van Bellegem oraz Wim Rotthier, klawiszowiec z zapomnianego już belgijskiego CRUSADER.

Materiał szybko podchwyciła wytwórnia ROAR! Rock of Angels Records!, która wyda debiut 16 lutego 2024 roku.

Po delikatnie rysowanym wstępnie Rise można by było oczekiwać miłego i sympatycznego melodic power metalu inspirowanego KALEDON, ale klimat zmienia się diametralnie w Storm Maker. Bardzo ostra gitara, agresywna i bogata perkusja, z elementami symfonicznymi nadającymi przestrzeni, która jest wypełniona również ozdobnikami bardziej progressive metalowymi na planach dalszych.

Wszystkie ewentualne problemy tej muzyki definiuje Storm Maker, w którym SYMPHONY X zostało zagrane w szorstkiej, US Power Metal stylistyce, która chwilami krzyżuje się z pomysłami BLIND GUARDIAN z czasów Imaginations from the Other Side oraz ich ostatniego albumu, The God Machine. Wykonawczo nie można tutaj nic zarzucić, to są utalentowani muzycy i Verleye gra na gitarze znakomicie, serwując interesujące ozdobniki i dialogi z klawiszami Rotthiera. W tym wszystkim słychać doświadczenie i wyczucie, żaden dźwięk nie jest przypadkowy i gra Baruch Van Bellegem robi tutaj wrażenie, tylko w tej kompozycji refren nie jest zbyt oczywisty, tak jak motyw przewodni i w drugiej połowie pojawia się przerost formy nad treścią, gdzie pod koniec treści brakuje.

Kiedy grają bardziej europejski power metal, jak Atomic Retribution, to jest to bardzo dobre, z zamaszystym, rycerskim refrenem, który swoją refleksyjnością przypomina nieodżałowany kanadyjski INSTAZIA oraz świetną melodią. Moim zdaniem takiej muzyki tutaj właśnie zabrakło. W przeciwieństwie do Storm Hunter jest jasno wyrażony kierunek i melodia, nie ma barokowego, niepotrzebnego przepychu i natłoku, aby wypełnić gatunkowy standard ośmiu minut.

Dlatego można odnieść wrażenie, że niektóre motywy są niewystarczająco wykorzystane, a inne aż na wyrost, i tak mamy ciekawy Black Diamond, tradycyjny power metal wykonany na dobrym poziomie, aby po nim był zupełnie nijaki power metal Underworld, który przypomina co bardziej nieudane kompozycje SINBREED.

Tytułowy Converging Parallel Worlds zachwyca ornamentacjami gitarowymi i pojedynkami Verleye/Rotthier, z dobrym refrenem, ale 10 minut nawet jak na punkt kulminacyjny to za dużo jak na tak małą zawartość. Throne of Thorns to kolejny przerywnik, który zwiastuje muzykę lekką i niezobowiązującą, a jest prawie dwanaście minut muzyki synkretycznej, który próbuje łączyć tradycyjny europower z amerykańskim progressive SYMPHONY X z RHAPSODY i BLIND GUARDIAN. Jest tu parę pomysłów ciekawych, z których można spokojnie ulepić dwie kompozycje bardzo dobre, ale tutaj ten przepych najbardziej się uwydatnia.

Mix wykonał Guy Vercruysse, który robi tu za chóry i dodatkowy głos, a masteringu dokonał niezniszczalny Mistrz Jacob Hansen. Mastering oczywiście taki, jakiego należało oczekiwać, ale mix jest bardzo dziwny, szczególnie w ustawieniu wokalisty, który śpiewa bardzo dobrze, ale jego głos pochodzi jakby z innego wymiaru, jest przytłumiony, momentami na granicy zrozumienia.

Debiut ciekawy i z pomysłem, ale to jest ten przypadek, kiedy mniej, znaczy więcej i Atomic Retribiution jest tego dowodem. Co za znakomita kompozycja, która pokazuje, że potencjał jest, tylko pozostaje następnym razem życzyć lepszego mixu.

Ocena: 7.5/10

tracklista:

1.Night Shadows 03:48

2.Around the World 04:54

3.Under the Southern Light 05:13

4.Battle Dogs 04:30

5.Ritual Blade 03:21

6.Ghost of a Dream 01:15

7.Knights of Leather 05:20

8.Going Back Home 04:18

9.They Are Falling 04:16

10.Filhos do Metal (Xeque-Mate cover) 04:04

rok wydania: 2024

gatunek: heavy/power metal

kraj: Portugalia

skład zespołu:

Lex Thunder (Alex Carrapiço) - śpiew, gitara

Antim "The Viking" (Antim Baczew) - gitara basowa, śpiew

Michael Blade - gitara

Tommy 666 (Tomás Oliveira) - perkusja

Istniejący od roku 2016 TOXIKULL ma już na koncie dwie płyty, ale wielkiej sławy do tej pory nie zdobył, grając dosyć surową miksturę speed metalu i thrashu z pewnymi akcentami tradycyjnego metalu. Tego typu muzyka ma obecnie szersze grono słuchaczy może tylko w Niemczech, USA i Meksyku. Od wydania poprzedniej płyty minęło kilka lat i grupa postanowiła powrócić z nieco inną koncepcją. Efekt pracy można będzie poznać 23 lutego, gdy nakładem niemieckiej wytwórni Dying Victims Productions ukaże się ich trzeci lalbum.

I ta nowa koncepcja sprawdza się znakomicie. Co za dewastujący opener Night Shadows! To ta sama atomowa lokomotywa, która napędza niemiecki PARAGON. Ależ ci gitarzyści wymiatają, ależ nośna melodia w niby teutońskim stylu i do tego solo mordercze. Co za zaciekłość, co za wyborny wokal Lexa Thundera, który chyba wreszcie zaczął sobie uświadamiać, że w TOXIKULL też można śpiewać w mocnej tradycyjnej heavy metalowej manierze, jak to robił w MIDNIGHT PRIEST. Na tym tle classic metalowy, w amerykańskim stylu lat 80tych Around the World, poza wspaniałymi solami, wypada nieco blado. No tak, ale kolejny classic heavy z ogromnym wyczuciem zaśpiewany Under the Southern Light to przecudownej urody poetycki hymn/ballada z pięknymi gitarowymi ozdobnikami i długimi, dostojnymi wybrzmiewaniami. True Heavy Metal w szlachetnej postaci. W Battle Dogs łączą style bardzo tradycyjnego US Metalu (kto teraz gra US Metal?) z twardszą melodyką niemiecką, choć może i echa IRON SAVIOR także tu można usłyszeć. W rytmicznym Ritual Blade znowu góruje szkoła niemiecka i jest w równej proporcji PRIMAL FEAR i PARAGON. Konkretnie i zdecydowanie to się toczy do ostatniej  chwili. Knights of Leather jest bardziej amerykański, Lex Thunder kapitalnie rozkrzyczany i pewnie nie potrzeba specjalnego osłuchania w metalu USA, by usłyszeć miejscami tę specyficzną motorykę MANOWAR. W każdym razie heroicznie i bojowo, ale przecież także romantycznie w tej ażurowej partii instrumentalnej z wokalizami. I kolejne natchnione rockowe solo... Pięknie grają obaj gitarzyści na tym albumie... A jeśli istnieje pojęcie uniwersalnego melodyjnego heavy bez granic, to w tym terytorium mieści się chwytliwy, przebojowy Going Back Home i być może SKID ROW by to zagrał jako cover. Takie proste, a takie nośne. A może właśnie dlatego, że proste w tej bezpretensjonalnej melodii? I bas Antima tak tu dużo robi we własnym planie. I jeszcze raz tak bliżej Niemiec w They Are Falling i w eleganckim gitarowo stylu się ten album kończy w części zasadniczej.

Bezbłędna realizacja, gdzie elastyczne podejście do soundu gitar w poszczególnych typach kompozycji jest godne uznania. No, może trochę głośniejsza perkusja by tu zrobiła więcej pozytywnego zamieszania.  Znakomita gra gitarzystów, świetne wokale w tradycyjnym heavy metalowym stylu. Nowe oblicze TOXIKULL, może nieoryginalne, ale co teraz znaczy oryginalność, skoro króluje NWOTHM?

ocena: 8,7/10

tracklista:

1.Another Life 04:40

2.Hellion 02:45

3.Sands of Time 04:20

4.Black and White 04:05

5.Forsaken 05:37

6.Silence 05:14

7.The First One 05:20

8.Hunter Hunted 04:51

9.Awakening 05:20

10.To the Father a Son 03:28

rok wydania: 2023

gatunek: heavy/power metal

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Mark Reid - śpiew

Stoo Condie - gitara

Baz Fitzsimmons - gitara

Micah Snow - gitara basowa

Billy Angus - perkusja

Szkocki TANTRUM był kilka lat temu grupą wielce obiecującą w obszarach brytyjskiego heavy metalu. Jednak debiutancki album "Melt It Down" z roku 2018 okazał się raczej przeciętnym i eklektycznym zbiorem kompozycji, gdzie ujawnił się jedynie ogromny talent wokalisty Stevena Paula Swansona, być może najbardziej utalentowanego ze wszystkich zaliczanych do młodego pokolenia z UK. Kapitalny głos, który jednak w TANTRUM zamilkł w roku 2020. Po wydaniu debiutu ten zespół pozostawał w twórczym uśpieniu i potrzebne były jakieś zmiany. Najpierw pojawił się nowy, bardzo solidny wokalista Mark Reid. Gdy w roku 2022 jakże godnie pożegnał się z fanami albumem "Crown by the Hammer" inny szkocki zespół FARSEER, jego członkowie zapowiedzieli, że swojej przygody z heavy metalem nie kończą. Baz Fitzsimmons i Micah Snow dołączyli do TANTRUM w tym samym roku i po pewnych roszadach na pozycjach instrumentalistów grupa nagrała album "Another Life" wydany nakładem własnym w końcu lipca 2023.

"Another Life" to płyta, gdzie TANTRUM staje gdzieś pomiędzy wczesnym DENDERA i ABSOLVA, wykorzystując świetną grę Fitzsimmonsa, taką bardziej w stylu prezentowanym przez niego w znakomitym SYTH i ogólnie mamy tu bardzo mało do czynienia z nudnym brytyjskim, barowym rock/metalem i odniesieniami do NWOBHM.

Dominuje heavy metal w nowocześniejszej formie, a nawet heavy/power i to już w bardzo dobrym, dynamicznym otwarciu, czyli Another Life. Jest to równocześnie nadal tak bardzo rozpoznawalne jako brytyjskie granie. I zaraz potem, szkoda że taki krótki, potężnie zagrany Hellion z kruszącymi galopującymi riffami i rozległymi mocnymi wokalami Mark Reid i tu już żadnych wątpliwości nie ma, że to jest inny zespół niż w roku 2018. I jak się okazuje, można grać ten utrzymany w średnich tempach klasyczny UK heavy metal bez usypiania publiczności. Tak, pięknie rozbrzmiewa Sands of Time, świetna melodia, świetne riffy, zero radiowego mainstreamu. I tak dosyć blisko ABSOLVA w dobrej formie w Black and White i w nieco brutalniejszym miejscami i chłodniejszym Silence. Fajny, podbarwiony rockiem refren.

I przychodzi pora na kapitalny killer Forsaken. Coś niesamowitego jak ta łagodna melodia zwrotek przechodzi w jeden z najpiękniejszych refrenów heavy metalowych roku 2023, światowego formatu, bez żadnej przesady światowego i do tego jak wybornie, z jakim emocjonalnym ładunkiem zaśpiewał to Mark Reid! Niesamowity track! Bojowy i lekko mroczny The First One to bardziej DENDERA z tym niezobowiązującym i nienachalnym akcentem epickim oraz nośnym refrenem. A Hunter Hunted to taka bardziej mroczna wersja stylu z Hellion, gdzie wykorzystane zostały także pewne doświadczenia wyniesione przez Baza z SYTH i FARSEER w tych głównych gitarowych natarciach. Epicko, z rozmachem. Ogólnie solowe zagrywki  obu gitarzystów są na tej płycie najwyższej klasy, tu można usłyszeć jedną z najlepszych solówek, ale przecież to dotyczy także Awakening, zagranego w umiarkowanym tempie, chłodnego i pełnego misternych gitarowych ozdobników i niuansów. Może nawet i jest to trochę progresywne. A na koniec wspaniały w nieubłaganym gitarowym ataku bez przemocy To the Father a Son. No, kto takie rzeczy gra teraz w UK poza TANTRUM? Chyba nikt.

Fantastyczna realizacja w klasycznym brytyjskim stylu. Grzmiąca perkusja, syczące blachy, mocny czytelny bas, wyraziste umiarkowanie ciężkie gitary i centralnie umiejscowiony Mark.

Mistrzostwo świata!

I tak dosyć niespodziewanie w brytyjskim heavy metalu pojawił się nowy, wyśmienity band. Może dlatego, że jest ze Szkocji?

ocena: 9/10

tracklista:

1.Journey 08:07

2.Way to Liberty 03:15

3.Life to Fall Apart 05:43

4.Ocean Is Not Silent 05:24

5.Jama (The Pit) 11:24

6.Nameless City 06:08

7.Absence of Light 08:54

8.At the Mountains of Madness 08:46

rok wydania: 2023

gatunek: heavy metal/power metal

kraj: Chorwacja

skład zespołu:

Filip Perković - śpiew

Mihovil Eljuga - gitara

Mihael Munta - gitara

Toni Brzović - gitara basowa

Miho Dujnić - perkusja

Ten zespół z Zagrzebia pojawił się z albumem po raz drugi, wcześniej w roku 2016 ("Aegonglass"). Ich nowy LP "Life to Fall Apart" został wydany nakładem własnym w połowie grudnia, a skład od tego sprzed lat różni się dosyć znacznie.

Teoretycznie, patrząc tylko na same główne, zasadniczo epicko - heroiczne zabarwienie melodii, można by powiedzieć, że jest to zespół grający tradycyjny heavy metal z elementami power w ramach szkoły włoskiej, z odniesieniami do klasyki stylu brytyjskiego, jak w najkrótszym Way to Liberty oraz zabarwionym romantyzmem galopującym Life to Fall Apart. Faktycznie jednak jest tu także wyraźny ukłon w stronę grania progresywnego, owszem przystępnego, ale jednak progresywnego i to słychać w tych wydłużonych utworach, nawet do ponad jedenastu minut, czyli Jama (The Pit). Ciekawego lidera wokalistę ma ta ekipa i Filip Perković przykuwa tu uwagę tak plastycznością wyrazu jak i bardzo udanymi natarciami w stylu true epic heavy i czasem by się chciało, by zamiast tych dobrze zagranych, lecz mało oryginalnych fragmentów progresywnych generowanych głównie przez gitary, pojawiło się więcej grania prostszego, ale o większym ładunku heroicznego metalowego ducha. To się z pewnością udało w zrobionym z polotem i pełnym metalowej dumy At the Mountains of Madness. A nie do końca udało w Absence of Light, gdzie znacznie lepsza jest ta druga realnie power metalowa część zdominowana przez wyborną grę solową gitarzystów. Osiem minut oferują także w Journey i tu tych progresywnych zagrywek jest jeszcze więcej, przy czym tak do końca to trafione nie jest, podobnie jak w Nameless City, który jest i łagodny, i niepokojący, i trochę za bardzo nasycony różnymi pomysłami jednocześnie. Pewnie by się dało z tego wykroić jeszcze udany utwór. Rycerskie, heroiczne fragmenty i ornamentacje w Ocean Is Not Silent są znakomite, jest także rozmach i najwięcej klasycznego podejścia power metalowego. No i duch Albionu nad tym na pewno polatuje.

Jest to zespól zgrany i kompetentny w tym co robi i warto posłuchać, z jaką gracją i finezją grają tu wysokiej klasy gitarzyści. Należy także pochwalić dobry mix mastering wszystkich instrumentów, no może ta dynamiczna perkusja jest miejscami minimalnie za głośna.

Mają swoją wizję, choć jest ona nieco niebezpieczna, bo nie jest tak łatwo pogodzić heavy i power heroiczny z akcentami progresywnymi, które zawsze wymagają szczególnej uwagi aranżacyjnej i wykonawczej.

ocena: 7,8/10

trackista:

1.Deathstalker 05:57

2.The Claw Is the Law 03:38

3.Fighting Spirits 04:25

4.Kings Who Die 04:38

5.In at the Death 05:16

6.All the Little Devils Are Proud of Hell 05:26

7.How Am I 05:00

8.Antigone 04:39

9.Port of Saints 05:24

rok wydania: 2023

gatunek: heavy metal

kraj: Kanada

skład zespołu:

R. F. Traynor - śpiew

Jeremy Puffer - gitara

Cristian Cordeiro - gitara

Cam Dakus - gitara basowa

Mitchell Stykalo - perkusja

TOWER HILL z Edmonton był początkowo indywidualnym projektem Andrewa Traynora z melodic extreme metalowego VAKYRIA, jednak w 2021 także pozostali członkowie tego zespołu dołączyli do niego i grupa nabrała pełnego kształtu. Rezultatem współpracy tych wszystkich muzyków pod nowym szyldem jest album "Deathstalker", wydany w końcu października przez grecką wytwórnię No Remorse Records.

TOWER HILL jest kolejnym przedstawicielem znakomicie rozwijającej się w ostatnim dziesięcioleciu sceny NWOTHM. Tytułowy Deathstalker, szybki, dynamiczny, z wyrazistym, dosyć miejscami wysokim wokalem lidera pokazuje, że ekipa w umiejętny sposób łączy elementy najbardziej klasycznego heavy metalu fantasy heroicznego z ekspresją melodyjnego death power i odrobiną speed metalu. Tak w sumie to dużo tu szkoły niemieckiej i szwedzkiej, przy czym te szwedzkie skojarzenia nie są przypadkowe, bo za realizację brzmienia odpowiada w opcji masteringu Olof Wikstrand z ENFORCER i wyraźnie słychać, że to jego selektywna i dopieszczona w szczegółach robota. Te melodie, jakie tu grają, są pełne energii, chwytliwe, heroiczne, bez mroku i pod wieloma względami przypomina to styl potężnej i wpływowej sceny wszystkich Potworów z Calgary. Zwarte, pełne melodyjnego naporu dwóch bardzo zgranych gitar utwory The Claw Is the Law, Kings Who Die, czy też How Am I są bardzo dobre i TOWER HILL osiąga sukces bez kombinowania, prostymi środkami i poprzez czytelne muzyczne idee. Niewymuszony heroizm w lekkiej odmianie! I jeszcze takie skojarzenia z... ENFORCER, w swobodnie zagranym speed heavy metalowym Antigone. Czasem wpadają niemal na obszar melodyjnego europower, czy heavy/speed, jak w Fighting Spirits, ale akurat w tej kompozycji trochę zbyt miękko wyszła ta melodia, a zwłaszcza refren. W In at the Death słychać pewne riffowe odniesienia do RUNNING WILD i BLAZON STONE, przy czym niespecjalnie interesujące zwrotki wynagradza wyjątkowo udany, dostojny epicki refren. Jeszcze raz kasparkowe riffy pojawiają się w Port of Saints, tu jest jednak więcej heroizmu francuskiego LONEWOLF. W All the Little Devils Are Proud of Hell TOWER HILL sięga nieco głębiej do historii kanadyjskiego metalu i przypomina STRIKER z debiutu, bo echa takiego hard rockowego grania na mocnej heavy metalowej podbudowie są słyszalne.

Jedyny drobny mankament tej muzyki to miejscami niewspółmiernie do epickości wysoki wokal i to robi takie wrażenie, jakby elfy śpiewały o wyczynach barbarzyńskich herosów. Poza tym bardzo dobra muzycznie płyta z gatunku NWOTHM i w Kanadzie przybył jeszcze jeden perspektywiczny i godny uwagi zespół.

ocena: 8/10

tracklista:

1.Can't Kill Metal 05:38

2.Toxic Avenger 05:01

3.Blood Diamond 04:37

4.The Battle of Kalascha 04:07

5.Win or Die 05:34

6.Shadows of Fear 06:12

7.Eye of the Storm 04:31

8.Heavy Metal Poisoned 03:50

9.Sea of Rock 'n' Roll 05:13

10.The Master 06:42

11.The Queen 05:22

12.Written in Stone 07:23

rok wydania: 2019

gatunek: heavy/power metal / heavy metal

kraj: Finlandia

skład zespołu:

Kenneth Nylund - śpiew, gitara

Mattias Sjöholm - gitara

Johan Granström - gitara

Thomas Knipström - gitara basowa

Simon Åbacka - perkusja

Ten zespół gra już bardzo długo, od roku 2001 i w bardzo stabilnym składzie, ale nigdy nie wyszedł poza obszar sceny podziemnej w swoim kraju. W roku 2010 wydali niskonakładowy album

self release "Made in Metal", potem na długo o nich ucichło i przypomnieli o sobie w marcu 2019 ponownie wydanym nakładem własnym albumem "Shadows of Fear".

Jest ponad godzina mocnego heavy/power metalu, który jako podgatunek dla Finlandii jest niespecyficzny. Tu się gra albo lżej, albo mniej epicko, albo w bardziej melodyjny sposób, albo z domieszką progresywności. TOMBSTONE jest inny i pod względem sposobu wykonania tego wszystkiego bezkompromisowy. Ta bezkompromisowość wypada szczerze i przekonująco, przede wszystkim ze względu na dobry, mocny wokal Kenneth Nylund i pełną energii grę gitarzystów. To jest ponad godzina zdecydowanie wysokoenergetycznego i raczej ciężko brzmiącego heavy/power metalu. Czasem w przypadku tego zespołu mówi się o wpływach MANOWAR, ale te skojarzenia są raczej mylne lub bardzo odległe od prawdy. Fakt, są w tych dłuższych i bardziej rozbudowanych kompozycjach, takich jak Written in Stone, czy częściowo balladowy Shadows of Fear takie podniosłe, pompatyczne momenty, ale żeby zaraz MANOWAR? Po prostu klasyczne epic heavy metalowe chwyty i konstrukcje aranżacyjne. Nawet, jeśli chodzi o otwierający ten album Can't Kill Metal. No i są pierwiastki heavy/thrashowe jak w przepotężnie w tych fragmentach brzmiącym Written in Stone. Ogólnie także w tych bardziej monumentalnych utworach sola gitarowe są najlepsze i więcej niż bardzo dobre. Zespół jednak zbyt często stawia sobie za cel dewastację heavy/power metalową w szybkich tempach, jak w Toxic Avenger, czy teutońsko brzmiącym Heavy Metal Poisoned i nieco wolniejszych The Queen oraz The Battle of Kalascha i to jest dobre, ale nie porywające granie o cechach heroicznych. Za to w tej kategorii zdecydowanie wyróżnia się także pełen pędu, ale i z bardzo atrakcyjną melodią Eye of the Storm. The Master jest za to raczej topornym wyrażeniem fascynacji PRIMAL FEAR i PARAGON i to takie powszednie w melodii granie niemieckiego heavy/power, a łagodzenie tego bardziej melodyjną drugą częścią w stylu classic heavy niewiele tylko poprawia sytuację. Umiarkowanie tylko interesująca jest mocna heavy ballada Blood Diamond, za to pięknie i łagodnie rozpoczynający się Sea of Rock 'n' Roll bardzo zaskakuje w drugiej części i to znakomita prezentacja tego, co było solą metalu lat 80tych. Wyborne sola, wyborny klimat i wszystko tu trzyma w napięciu do ostatniej chwili.

Brzmienie mocne i soczyste, jak na self production bardzo dobre, może tylko trochę te gitary w niektórych miejscach nadmiernie drapieżnie przesterowane.

Jak na Finlandię zespół nawet oryginalny, jak na światowy heavy/powee - mniej.

ocena: 7,8/10

tracklista:

1.Journey / Europa Victrix 05:19

2.The Thunderer 04:11

3.Storming the Walls 07:19

4.Mediterranean Wrath 04:21

5.I Wake the Dragon (Promachos) 06:10

6.Esoteric Church of Dagon 04:19

7.Divus de Mortuus 05:37

8.Epitaphios 03:02

9.The Tomb 06:16

10.The Blazing Circle 06:23

rok wydania: 2023

gatunek: epic heavy/power metal

kraj: Grecja

skład zespołu:

Antonis Vailas (Mars Triumph) - śpiew, gitara basowa

Apostolos Papadimitriou - gitara

Christopher Tsakiropoulos - gitara

Giannis Votsis - perkusja

TRIUMPHER to nowe wcielenie grupy SABOTER, średniej klasy ekipy grającej heavy/power pod tą nazwą do roku 2020, mającej na koncie dwa albumy. W marcu nakładem wytwórni Floga Records wydał pierwszy LP pod nową nazwą i w nieco odmiennym stylu niż SABOTER.

Epicki heavy power - to brzmi interesująco. Trzeba jednak wziąć pod uwagę fakt, że członkowie tego zespołu od lat udzielają się w licznych grupach grających bardziej ekstremalne odmiany metalu i w ramach TRIUMPHER te wpływy są znacznie większe niż w SABOTER.

Początek albumu czyli Journey / Europa Victrix jest nieokreślony, ni to progresywny, ni to epicki. Niejasne granie, gdzie jest niby pewien klimat, ale treść pozostaje ukryta. Nieco eksperymentalnie... Potem natomiast w zasadzie do końca mamy tu ostry i mocny heavy/power o masywnym brzmieniu dwóch gitar, przypominającym te z obszaru death/thrashu czy nawet black/ thrashu oraz mroczny i dosyć drapieżny wokal Marsa Triumpha. Epicki pierwiastek jest barbarzyński, czasem napominając MANOWAR i The Thunderer to wychodzi miejscami nawet bardzo dobrze, ale już w I Wake the Dragon (Promachos), to po prostu poprawne granie bez konkretnego rozwinięcia w refrenie.

Wolniejsze, bardziej dostojne utwory takie jak Storming the Walls nie wybiegają poza średni poziom heroicznego heavy/power helleńskiego grania z ostatnich dwudziestu lat, także w opcji klimatu i generowanego mroku, który w takiej średniowiecznej otoczce proponują w power doomowym Mediterranean Wrath. Tu melodia nie jest specjalnie interesująca.

Ataki gitarowe w surowym Esoteric Church of Dagon są w dużej mierze death/thrashowego pochodzenia i dobrze, że ubarwiono to pewnymi ozdobnikami z melodic power, oczywiście z dodatkową porcją ciężaru. Black metalowe naleciałości determinują wolniejszy Divus de Mortuus i znowu mamy stalowy, posępny metal o cechach epickich w bardziej melodyjnych i podniosłych fragmentach i znów gdzieś tam się MANOWAR przewija. Takie rzeczy jak Epitaphios pewnie znacznie lepiej się słucha w wykonaniu ROTTING CHRIST, albo NIGHTFALL i to dla fanów klasycznego heavy metalu jest raczej rzecz nie do przyjęcia. Pod koniec jest brutalniejsza wariacja na temat muzyki ELWING w The Tomb, przy czym w dalszej części mamy jedną z najbardziej tu udanych partii instrumentalnych, po części w stylu progresywnego speed metalu. A w ostatnim, najbardziej klasycznym i najbardziej heroicznym w tradycyjnym rozumieniu The Blazing Circle, są z kolei najlepsze wokale i ta kompozycja najbardziej także się mieści w głównym nurcie greckiego metalu epickiego, przy czym raczej w tych nieco surowszych obszarach.

Samo brzmienie jest, jeśli chodzi o produkcję, udane i selektywne, jednak mało odnosi się do obecnych głównych, wiodących trendów w heavy epic. George Emmanuel jako bardzo młody człowiek zrobił mastering ostatniej płyty WOLFCRY w 2010, potem obracając się raczej w kręgach soundu bardziej eksperymentalnego i brutalniejszego, co i słychać także tutaj.

W sumie mroczne, pełne surowości i pędu granie, technicznie zaawansowane, ale bardzo dobre sola i praca sekcji rytmicznej to za mało, by stanąć w pierwszym szeregu greckiej epic metalowej falangi. Reasumując - album, gdzie muzycy czujący przede wszystkim ekstremalne metalowe klimaty postanowili je wykorzystać w graniu heroicznego metalu z umiarkowanym powodzeniem, odżegnując się przy tym od nijakiego grania metalu w SABOTER. I za to plus.

ocena: 7,2/10

tracklista:

1.Light the Forge 01:37

2.All or Nothing 05:00

3.Someday 04:17

4.G.O.T.A.W. 03:51

5.Position of the Stars 06:24

6.Siege the Day 03:51

7.Garden of Tears 04:35

8.Nightfall 02:03

9.As the Horizon Falls 04:42

10.Grabthar's Revenge 03:14

11.Houses of the Infinite 04:01

12.In the Time of the King 09:33

rok wydania: 2023

gatunek: melodic power metal

kraj: USA

skład zespołu:

Adam Morini - śpiew, instrumenty klawiszowe

Christian Morini - gitara

Jules Conroy - gitara

John McLaughlin - gitara basowa

Zac Curylo - perkusja

Ten zespół z East Longmeadow w Massachusetts istnieje na lokalnej scenie stanowej od roku 2012, w 2016 wydał EP i w zasadzie niczym więcej do tej pory swojej obecności nie zaznaczył. Do tej pory, bo w lipcu 2023 nakładem własnym grupa przedstawiła swój pierwszy LP "Vanquish the Sun".

Amerykanie grają europower metal. I to jak grają! Często jest tak, że nawet te europower próby sił z USA są przyciężkie, wymęczone, bez polotu. A tutaj... Jest nie tylko wielki entuzjazm i energia, ale ponadto jeszcze i wysokie umiejętności, przy czym brylują tu bracia Morini. Świetny jest Adam, o dosyć wysokim głosie i zasięgu, i jakże biegły, i finezyjny w tym co robi gitarzysta Christian. Energią, świeżością i dynamiką ten zespół przypomina francuski GALDERIA, i wielka jest elegancja wykonania nad wyraz melodyjnych Siege the Day, All or Nothing, Someday z potężnymi natarciami Zaca Curylo, perkusisty o nadświetlnej szybkości i atomowym uderzeniu. To power metal pełen słońca, pozytywnej energii i łagodnie podanego heroizmu, szczególnie w mistrzowskim Position of the Stars z nader interesującą, opartą na kontrapunktach partią instrumentalną. Potoczysty, chwytliwy, z wybornie rozpracowanymi partiami speedowymi, ale także zachwycająco sobie radzą, gdy grają miejscami nieco wolniej, z nastawieniem na ekspozycję refrenu. Oni te refreny mają na tej płycie dopracowane do perfekcji, przy czym wcale niczego specjalnie nie kombinują. Ależ killer w tej manierze to G.O.T.A.W.! Moc!

W instrumentalnych Nightfall i Grabthar's Revenge w roli głównej gitary, a w Garden of Tears Adam Morini, ze wspaniałymi romantycznymi wokalami z sentymentalnym zabarwionym progressive melodic rockiem stylu. Klawiszy nie ma tu za wiele i wyjątek stanowi fragmentarycznie jeszcze jeden pełen żaru i światła fantasy heroiczny As the Horizon Falls. Trochę mniej interesująca jest melodia Houses of the Infinite, choć tu praca gitarzystów także godna podziwu i jest także nieco neoklasyki w ornamentacjach i solach.

Oczywiście, zgodnie z tradycją album kończy się heroicznym fantasy kolosem In the Time of the King i przez te niemal dziesięć minut nudzić się nie pozwalają. Jak się ma takiego wokalistę, o narrację epicką można być spokojnym, jak się ma takich instrumentalistów, to o barwy muzyczne także. Świetny chór to otwiera, wyborny dostojny i majestatyczny motyw temu przewodzi, jest szybkość, jest nastrój, gdy tego wymaga sytuacja, jest nawet kilka zagrywek progressive opartych na estetyce groove. Jest po prostu ciekawie.

Piękne brzmienie, soczyste gitary, w ramach mixu wysunięty do przodu Adam Morini, co było posunięciem bezwzględnie słusznym. No tak, wspaniała płyta z europower z Ameryki i na pewno jeden z najbardziej sensacyjnych debiutów roku 2023 w ramach melodyjnego metalu.

ocena: 9,6/10

tracklista:

1.Nemesis 01:50

2.The Laws of Denial 03:31

3.Freedom on My Skin 05:22

4.In the Eye of the Biggest Storm 06:51

5.Run but Can't Hide 04:42

6.Reminescence 04:16

7.Soul Reaper 05:12

8.Cloudwork 06:03

9.Vision 04:54

10.Warmongers 03:42

rok wydania: 2022

gatunek: heavy metal

kraj: Włochy

skład zespołu:

Val Sheldon (Valerio Scialdone) - śpiew

Lord Kain (Fabio Bertini) - gitara

Stefano Giusti - gitara basowa

Francesco Bovecchi - perkusja

Val Sheldon na pewno należy do tych dobrych włoskich wokalistów, którym nie udało się jakoś przez lata ustabilizować swojej pozycji na scenie włoskiego metalu. W roku 2012 wszedł do składu TWILIGHT ZONE z Pietrasanta, grupy długowiecznej, ale raczej z dalszego szeregu heavy metalu w Italii. W 2014 zespół wydał przeciętny album heavy metalowy "...The Beginning" i choć Val Sheldon zaśpiewał dobrze, świata nim nie zawojowali. Dosyć niespodziewanie grupa powróciła w grudniu 2022 drugim LP wydanym przez włoską wytwórnię Diamond Prod.

Tym razem zespół wpisuje się bardziej niż poprzednio we wiodący w ostatnich latach nurt NWOTHM i to z brytyjskimi inklinacjami, bardzo słyszalnymi w zamykającym ten album udanym, nieskomplikowanym Warmongers, gdzie dobry gitarzysta Lord Kain pokazuje jak grać efektywnie prostymi środkami. Ponadto solidne maidenowskie fundamenty The Laws of Denial prowadzą do udanego rozwinięcia The Laws of Denial, szybkiego, bojowego i ostro zaśpiewanego przez ogólnie jak zwykle dobrze spisującego się Vala Sheldona. Z drugiej strony raczej nie budzi większego zainteresowania przyciężki i nieco ospały classic metalowy Freedom on My Skin. Album można uznać za urozmaicony, choć niekoniecznie zawsze wychodzi to na plus. W Cloudwork siłują się z czymś w rodzaju epickiego, progresywnego rocka i wychodzi z tego niewiele dobrego, środkowa część płyty zaś wydaje się zbyt łagodna jak na ogólnie tu preferowany styl NWOTHM. Pieśń minstrela Reminescence z gitarami akustycznymi jakoś tu nie bardzo pasuje, z drugiej strony jednak Soul Reaper, poetycki w części pierwszej i z narastającą mocą w miarę upływu czasu wydaje się być tu najbardziej aranżacyjnie dopracowaną kompozycją i z najlepszymi wokalami Sheldona od lat. Jednak dużo tracą w przypadku zupełnie nieudanego, bezstylowego Vision. Słabe to jest po prostu. Powinni się trzymać takich temp i takich bezpiecznych klasycznych melodii jak w udanym pod tym względem, dynamicznym Run but Can't Hide.

No i jest jeszcze najdłuższy In the Eye of the Biggest Storm, gdzie akurat Val Sheldon nie błyszczy, ale coś tu robią interesującego klawisze, dodając nieco uroku takiej w sumie przeciętnej melodii. Trochę to za długie, za mało treści jak na ten czas prawie siedmiu minut.

Solidna sekcja rytmiczna, przebłyski wybornej gry Lorda Kaina, niezła, choć niczym nie wyróżniająca się produkcja. Album lepszy od debiutu, ale czy można uznać, że ten zespół jest realnie perspektywiczny? Może czas to pokaże.

ocena: 6,9/10

tracklista:

1.Fury of the Norsemen 05:23

2.Dragonheart 04:55

3.On Demon Wings 05:15

4.Nightmare World 03:48

5.Awakening 04:46

6.Realm of Shadows 04:28

7.Spirits 04:46

8.Thunder of the Gods 04:57

9.Memories of the Past 04:25

10.When It Rains 05:05

rok wydania: 2014

gatunek: power metal

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Matt Gore - śpiew

Azza Potter- gitary

Jonathan Miller - gitary

Andrew Kirby - perkusja

Rycerski power metal w zabarwionym heroizmem arturiańskim jest wbrew pozorom w Anglii reprezentowany skromnie. Wiele grup przepadło w mroku dziejów, nie doczekawszy się zainteresowania żadnej wytwórni lub tkwi na obrzeżach digitalowego bandcampu... THE MIGHTY WRAITH z Birmingham zdołał po dwóch latach istnienia wydać w styczniu 2014 nakładem własnym album "The Awakening".

Dwie gitary w średnio szybkich tempach grają umiarkowanie ostro, nieco ascetycznie. No, przynajmniej nie ma kopiowania DRAGONFORCE czy POWER QUEST. Jest to na swój sposób zespół rozpoznawalny, choć arsenał środków metalowego wyrazu jest tu raczej skromny. Niemniej, gdy jest pomysł na heroiczną melodię i wzmacniają ją w refrenie, to mamy tu takie bardzo dobre kompozycje jak dynamiczny i dramatyczny Dragonheart oraz nasycony ostrymi gitarami Thunder of the Gods.

Solidnie, choć dosyć monolitycznie prezentują się melodyjne, rycerskie Fury of the Norsemen, Nightmare World czy też tytułowy Awakening z wolniejszym refrenem. Wydaje się, że Matt Gore dysponujący w sumie niezłym głosem w średnio wysokich rejestrach, śpiewa często zbyt zachowawczo i jakby jest stremowany. Mimo ustawienia go w pozycji wysuniętej więcej słychać pełnego werwy (czasem nawet zbyt wyrywnego) perkusistę. Te melodie są w jednym zbliżonym typie, dobrze dobranym lecz często się wydaje, że już to grali wcześniej...

W On Demon Wings łączą długi delikatniejszy wstęp z mrocznym riffowaniem w części głównej, w Realm of Shadows trochę kombinują z akcentami bardziej rockowymi i jest to dobry krok w połączeniu z pewną dawką inteligentnie podanego mroku i niepokoju. Spirit rozpoczyna się zbyt długo, a gdy zaczynają grać ostrzej, znane już tu motywy niespecjalnie mogą zainteresować. No, może pewnymi odniesieniami do power/thrashu i to gitarzyści grają ze sporą wprawą. Tak sobie pobrzmiewa Memories of the Past, po części balladowy jak z rockowych list przebojów, po części w nieuzasadniony sposób obudowany speed metalowymi riffami. Jednak ładnie za to zagrali w lekko romantycznym i nacechowanym classic metalem, pomimo serii gwałtownych ataków gitarowych, When It Rains.

Na pewno ten zespół ma swój rozpoznawalny styl i na nikim się nie wzoruje w bezpośredni sposób. Oryginalność się liczy, tyle że na tym albumie wyszło to wszystko po prostu dobrze, a mogło wyjść lepiej. W 2017 zespół już bez Jonathana Millera, z basistą Chrisem Musgrove przedstawił dwie EP, gdzie na "Outcast" znalazły się cztery nowe kompozycje w rozpoznawalnym dla grupy stylu, a na "Dragonheart" odważniejsze i bardziej dopracowane nowe wersje najlepszych utworów z debiutu.

ocena: 7,3/10