tracklista:

1.Rip & Tear 04:29

2.Speedemons 03:58

3.Learn to Bleed 04:13
4.Breakneck 05:41

5.Motorcharge 05:37

6.Gone Again 06:56

7.Moonlight Mass 09:59

8.Equinox 05:18

rok wydania: 2022

kraj: USA

gatunek: speed/heavy/thrash'n'roll

skład zespołu:

Austin James - śpiew, gitara basowa

Joseph Aguilar - gitara

Jordan Hoffart - perkusja

Trio z San Antonio (Teksas) grało kilka lat temu po prostu thrash metal. Tyle setek zespołów w USA gra po prostu thrash metal. W roku 2020 przedstawili singiel "Breakneck" i ta kompozycja pokazała, że stać ich na więcej, niż na niższą ligę amerykańskiego thrashu. Ta wyborna, dynamiczna speed heavy metalowa kompozycja z popisową, brawurową partią gitary (co za zniszczenie w części instrumentalnej!) znalazła się oczywiście na debiutanckim albumie "Rip & Tear", który zostanie wydany 25 lutego 2022 przez wytwórnię Confused Records.

Całościowo album nieco zaskakuje swoją zawartością i nie jest to w pełni muzyka mieszcząca się w ramach samego stylu Breakneck. Głęboko sięgają do estetyki stosunkowo rzadko granego gatunku thrash'n'roll w dosyć brutalnych, ale bardzo melodyjnych Motorcharge i Gone Again (tu doza mroku jakże posępnego, jak w horror metalu...). Spore skojarzenia z korzeniami MOTORHEAD są tu oczywiste, przy czym robią to lepiej niż podobnie grający ASOMVEL. Nieco crossover ze zmetalizowanym punkiem w bardzo szybkim Speedemons wypada umiarkowanie interesująco. We wstępie do Rip & Tear grają zupełnie nie metalowo, ale sama kompozycja to ognisty speed/heavy w najlepszej amerykańskiej tradycji, wywodzącej się ze starej szkoły speed/power lat 80tych i to w instrumentalnej tylko aranżacji. Learn to Bleed to taki surowszy starszy brat Rip & Tear i tu dewastujące, thrashujące partie gitary to taka sama ozdoba utworu, jak w Breakneck. Oddzielnie stoi prawie dziesięciominutowy kolos Moonlight Mass i rzadko się zdarza, by speed metalowe ekipy poważały się na branie za tak długie kompozycje. Tu jednak grupa daje spójną, mroczną historię, z długim wstępem instrumentalnym z narracją w tle, w umiarkowanym tempie w opcji horror metal i z doskonałymi, długimi wybrzmiewaniami gitarowymi. Warto tu nadmienić, że ustawienie soundu gitary jest na tym LP wyjątkowo dobre, ostre, mocne, przeszywające powietrze jak orkowy miecz. Potem jest kilka przyspieszeń, są także heavy/doom metalowe zagrywki w powtarzalnych sekwencjach i jest to dobrze ustawione w czasie. Jeśli jednak komuś ten numer do gustu specjalnie nie przypadł, to w ostatnim Equinox wracają do ognistego speed/heavy zabarwionego thrashem i rokendrolem. Mordercze solo Josepha Aguilara, no ten kapitalny cytat z najbardziej klasycznego BLACK SABBATh. Ci to by pewnie poradzili sobie także ze stoner metalem bez najmniejszego trudu...

Kompetentny, zgrany band, pełen luzu i swobody przy jednocześnie zaawansowanej technice użytkowej.
Dewizą zespołu jest "Harder, Stronger, Louder". I wszystko jest jak należy!


ocena: 8,7/10

tracklista :

1.Journey: Shadow of Today 04:34

2.Into the Void 05:17
3.Element's Theme 01:12
4.Elements of the Truth 05:07
5.Lost in Misery Pt.1: A Tale of the Heart 03:39
6.Lost in Misery Pt.2: Will to Live On 01:50
7.Lost in Misery Pt.3: Why Me? 04:32
8.Everlasting Burden 04:39
9.The Luring Red 04:24
10.Forgotten Years 03:20
11.Tide 00:47
12.The Prophecy 04:47
13.A Waste of Compassion 06:13

rok wydania: 2004
gatunek: progressive melodic/power metal
kraj: Holandia

skład zespołu:
Bas Dolmans - śpiew, gitara, gitara akustyczna
Tim van Dijk - gitara basowa
Ivo van Dijk - perkusja, instrumenty klawiszowe

Holandia to na pewno kraj bogaty w metal progresywny w różnych odmianach. Jednym z elementów tego bogactwa był XYSTUS, który zadebiutował w roku 2004 albumem "Receiving Tomorrow".

Zespół na tej płycie zaprezentował melodyjny power metal z elementami progresywnymi, ujawniającymi się przede wszystkim interesującym wykorzystaniem instrumentów klawiszowych oraz tworzeniem bardziej złożonych form metalowych, w tym kompozycji wieloskładnikowych. Nastawienie na ekspozycję melodii jest tu podstawą, a melodie te są bardzo dobre, tak jak w otwierającym ten LP Journey: Shadow of Today. Ciepłe, łagodne power metalowe granie w Into the Void jest zdecydowanie ubarwione różnorodnym wykorzystaniem instrumentów klawiszowych, tak na planie pierwszym, jak i masywnym, ale pozostającym  poza zasięgiem gitar w planie drugim. Elements of the Truth jest poprzedzony instrumentalnym Element's Theme i tu pojawiają się także akcenty symfoniczne, zaś sama kompozycja jest skrzyżowaniem stylu VISION DIVINE i EXIL MASQUERADE - tu w ramach aktorskiego i teatralnego przekazu. Interesujący jest tryptyk Lost in Misery, z delikatną, opartą na gitarze akustycznej, pianinie i pewnych elementach elektronicznych częścią pierwszą A Tale of the Heart, oraz dynamiczną trzecią Why Me?, niemal speed power z mocnymi klawiszami. Jest chwilami bardzo pompatycznie i bardzo monumentalnie. Tu wyraźnie uwydatnia się bardzo dobry wokalista Bas Dolmans o przyjemnym, łagodnym, młodzieńczym głosie. Typowo progresywne symfoniczne granie w ich wykonaniu jest dobre, ale nie porywa (Everlasting Burden, The Luring Red), za to nowocześnie zaaranżowany delikatny, ale wzmocniony power metalowymi szarżami Forgotten Years jest znakomity, szczególnie właśnie w ekspozycji melodyjnego refrenu oraz łączeniu różnych odmian metalu. Z pewnością do najlepszych na tym albumie należy nieco mroczny The Prophecy, gdzie słychać nawiązania do stylistyki EVERGREY, ale może także i holenderskiego giganta progresywnego metalu - ELEGY. Znakomite jest tu solo gitarowe oraz współdziałanie gitary i instrumentów klawiszowych w misternie utkaną jedną całość. Jak w soczewce w zamykającym ten LP A Waste of Compassion ogniskuje się całość muzycznej filozofii XYSTUS. Wysublimowana łagodność, melancholia, ciepło przekazu... Bardzo dobre zakończenie.

Brzmienie jest bardzo dobre, klasyczne w swej klarowności dla stylu progresywnego power metalu w lżejszej odmianie, ze szczególna dbałością o wyrazistość instrumentów klawiszowych.

XYSTUS, mimo słabej promocji tego albumu przez mała wytwórnię holenderską The Electric Co., która go wydała, zdobył pewną popularność i kontynuował swoją działalność nagraniową w następnych latach, tworząc dwa albumy z metalem progresywnym - "Surreal" (2007) i konceptualny "Equilibrio" (2008). W roku 2016 grupa bezterminowo zawiesiła działalność.

ocena: 8/10

new 15.07.2019

tracklista:

1.The Order of Chaos 04:41

2.A Friend to You 04:55

3.All Bleed Red 03:28

4.No More Time 06:58

5.Waiting 04:31

6.Come Tomorrow 05:37

7.Release 05:31

8.See Through You 06:09

9.Another Day 04:49

rok wydania: 1992

gatunek: heavy metal

kraj: Wielka Brytania

skład zespołu:

Chris Astley - śpiew, gitara

Kristian Havard - gitara

Paul MacKenzie - gitara basowa

Dennis Gasser - perkusja

oraz

Carl Arnfield - instrumenty klawiszowe

Thrash metal nigdy nie był w Wielkiej Brytanii nadmiernie popularny, niewiele też zespołów grających w tym kraju ten gatunek zdołali wypłynąć na szersze wody. Jednym z tych, którym się bardziej powiodło, był XENTRIX. Grupa wydała w latach 1989-1990 dwa albumy z klasycznym thrash metalem, które w powodzi podobnych produkcji zostały zauważone i docenione, jednak po roku 1990 musiała się zmierzyć z pytaniem - co dalej? XENTRIX obrał tę drogę, jaka obrała METALLICA na LP "Metallica" i Anglicy postanowili nagrać płytę z muzyką podobną. Melodyjną, gdzieś tam opartą o thrashowy fundament riffów, ale stonowaną, wolniejszą i refleksyjną. Zaprosili do współpracy klawiszowca Carla Arnfielda i w marcu 1992 nakładem Roadracer Records ukazał się "Kin".

Cóż, może i A Friend to You, All Bleed Red czy zbyt piosenkowy No More Time to nie są numery zbyt absorbujące w konwencji Czarna Metallica, ale cała reszta tego albumu jest znakomita w klimacie i melodiach. Z pewnością te melodie nie są tak przystępne jak Amerykanów, ale jako klimatyczne post-thrashowe granie otwieracz The Order of Chaos można postawić za wzór.

Riffy i użyte środki są skromne, momentami nawet ascetyczne w ich nieustannym powtarzaniu, ale dotąd raczej krzykliwy Astley pokazał się jako całkiem niezły wokalista. Nie piszczy, nie jęczy, trochę przypomina we frazowaniu Hetfielda, jest zdecydowany w przekazie. Ciekawie radzi sobie w połamanym riffowo, niepokojącym Waiting, potrafi też zaśpiewać delikatnie, albo ostro i surowo. Oszczędne są sola gitarowe, oszczędna jest gra sekcji rytmicznej, a klawiszowiec tylko podkreśla pewne tła. Można mieć zastrzeżenia do gry perkusisty Gassera, który chyba nie bardzo umie odnaleźć się w takiej muzyce i gra momentami bardzo nieprofesjonalnie, nie rozumiejąc sensu gry zespołowej. Znakomicie wypada druga część tego albumu.

XENTRIX wprowadza tu taki nastrój melancholijnej zadumy, kruchości, nostalgii wspartej jednak monumentalnymi motywami gitarowymi jak w Come Tomorrow, gdzie też pięknie rozpędzają się thrashowo w drugiej części. Akustyczny wstęp do Release nie zwiastuje tak kapitalnego elegijnego numeru o wielowarstwowych pokładach smutku, a See Through You pokazał, jak można walcować w najwolniejszych tempach grając atrakcyjnie niemal power/doom. Na koniec zaprezentowany został żywszy, oparty zdecydowanie na thrashowej stylistyce Another Day, z gęstymi partiami basu MacKenzie.

Produkcyjnie ta płyta budzi pewne zastrzeżenia. Astley chwilami jest zbyt cichy, za to perkusja zbyt głośna i Gasser nadużywa ostro ustawionego werbla.

Album wywołał niezadowolenie ortodoksyjnych fanów XENTRIX, zaś wśród miłośników bardziej melodyjnego grania płyta przeszła po części niezauważona, bo XENTRIX był zbyt kojarzony z ostrym rozbujanym thrashem. "Kin" doceniony został dopiero znacznie później, gdy ustabilizowała się post-thrashowa scena i osiągnęła większe zainteresowanie. Sama grupa rozwiązała się w roku 1997 po klapie kolejnego LP "Scourge" (1996). Potem reaktywowała się jeszcze na krótko na przełomie 2005-2006 i ponownie już na dobre w 2013 z Gasserem i Havardem, ale jak do tej pory nic nowego nie wydała.

ocena: 8,4/10

Połowa lat 80-tych to okres wielkiego rozwoju niemieckiej sceny heavy metalowej. Po sukcesach ACCEPT, GRAVE DIGGER, STORMWITCH czy RUNNING WILD, zaczęło powstawać mnóstwo nowych zespołów i XXARON był jednym z nich. Zespół powstał w roku 1984 w Kolonii z przekształcenia lokalnej heavy metalowej grupy BLIZZARD. Grupa zaprezentowała tylko jeden album wydany przez Earthshaker Records z Esseni, jak wiele innych zespołów, szybko zniknęła ze sceny.

Ich "Testament" muzyczny to tradycyjny heavy metal, typowy dla Niemiec tego okresu, prosty, toporny i siłowy, gdzie styl ACCEPT z dwu gitarowym atakiem łączy się z pewnymi echami NWOBHM. Zespół starał się, aby utwory były melodyjne, brakowało jednak tu dobrych pomysłów na te melodie i wokalista Kwiatkowski niestety pozbawiony był talentu. Ten śpiew brzmi bardzo amatorsko i typowy dla zespołów niemieckich, grających klasyczny heavy metal, także obecnie. Jest też nieco zagłuszany przez gitary, a mała siła głosu nie pozwala mu się przebić jak należy. Jego braki mocno obnaża balladowy rycerski "Black Magic Mystery" z gitarami akustycznymi. Do lepszych utworów należy tu "Born By the Sin", gdzie grają proste, energiczne riffy czy zagrany z zębem melodyjny "Dance on Fire", natomiast gdy próbują być rycersko-epiccy wypada to bardzo nieporadnie, jak w "Son of Light" z długim, wręcz za długim, akustycznym wstępem. Czasem wchodzą w stylistykę speed metalową ("The Key") i tu brzmią pewniej, reszta utworów to jednak bardzo przeciętny heavy metal.

Zresztą umiejętności muzyków są umiarkowane i żaden z nich nie zaprezentował tu niczego specjalnie interesującego. Sola gitarowe bardzo przeciętne, sekcja rytmiczna bardziej łupie niż gra coś konkretnego. Brzmienie jest słabe, suche i płaskie i na produkcji odcisnął się zapewne skromny budżet. Pewne aranżacje są niemal zupełnie nieczytelne.
Płyta w zalewie podobnych w tamtym czasie przeszła niezauważona i zespół działalności zaniechał już w roku następnym. Z muzyków go tworzących, tylko basista Peter Damm wykazywany jest w składzie power metalowego SURGEON.

Zespół ten, założony w 1985 pochodzi z Teksasu z niedużego miasta Port Arthur, wydał tylko ten jeden LP nakładem Tri Records z Memphis, rozpadł się już w 1987 i pozostaje praktycznie zupełnie nieznany.

Jednak gdy raz się posłucha ich płyty, to z pewnością jedna rzecz zapada w pamięć na bardzo długo.
To głos wokalisty Kevina Luke. Niezależnie od tego, że grupa gra power metal w stylu amerykańskim, raczej typowy, niezbyt szybki, ale energiczny z dosyć ostrymi gitarami, to chyba równie delikatnego głosu w power metalu z USA szukać by długo, no może poza niektórymi grupami christian metalowymi. To głos bardzo miękki, wysoki naturalnie i te super wysokie zaśpiewy w jego wykonaniu są niezwykłe, a przy tym nie męczą uszu piskami produkowanymi przez rzeszę innych śpiewaków operujących w górnych rejestrach. Potrafi ubarwić nawet takie raczej blade utwory jak "Deliver The Dream", "Hold Your Faith" czy "Teaser" zagrane zupełnie bez prawdziwego power metalowego zacięcia. Z tych zagranych średnio szybko numerów najlepiej prezentuje się rytmiczny "Beware The Night" i tu te partie wysokie są doprawdy niesamowite. Bardziej dostojnym w tym wolniejszemu "The Vision" umie on nadać wymiar epicki w takim łagodnym "anielskim" stylu. Ten głos sprawdza się także w balladowym songu "I'll Make It Someway" z przestrzennymi delikatnymi partiami gitarowymi, a szczególnie niezwykle brzmi w "King Of Fools" kompozycji z bardzo typową dla christan metalowych grup wzniosłą melodią poprowadzoną w umiarkowanym tempie. W zaprezentowanym na końcu "Last Ride Of Ichabod Crane" jest duża porcja rycerskiego metalu stanowiącego połączenie stylu amerykańskiego i NWOBHM w takiej łagodniejszej hard rockowo epickiej formie z nastrojową częścią instrumentalną, ale niezbyt dobrze wpisaną w całość.

Reszta składu to poprawni instrumentaliści, jednak bez polotu i w pewnym sensie cofnięci są wszyscy do tyłu, podgrywając wokaliście, na którym tu spoczywa cały ciężar koncentrowania uwagi słuchacza. Poprawne tradycyjne sola, poprawna lekko ugrzeczniona gra sekcji rytmicznej.
Produkcyjnie płyta uwydatnia walory wokalisty i jego słychać wybornie, tuszuje natomiast poczynania reszty grupy i to błąd, bo mocniejsze brzmienie jednak by tu wcale nie zaszkodziło.

Album jednego aktora, który niestety nie pojawił się potem na metalowej scenie. Tym razem szkoda, bo w otoczeniu lepszych muzyków i w lepszych kompozycjach mógłby poruszyć serce niejednego miłośnika wysokich wokali w metalowej muzyce.

XALT z Holt w Michigan był jednym z zespołów, które w ramach rozwoju christian metalu po sukcesach STRYPER, BARREN CROSS czy BLOODGOOD masowo pojawiły się jak Stany długie i szerokie w drugiej połowie lat 80tych. Kwartet ten powstał w roku 1987 i już w następnym przedstawił swój pierwszy album "Dark War" wydany przez E&E Records z Detroit.

Płyta nieco różniła się od innych w gatunku bowiem znalazły się tu aż trzy kompozycje instrumentalne "Palace Daydream", "Soldiers in the Mist" oraz "Where Victory Storms", niezbyt szybkie, zdominowane przez gitarę w solowych zagrywkach tworzących epicką opowieść. Najlepiej z nich prezentuje się "Soldiers in the Mist", który po dosyć dynamicznym początku nabiera cech epic/heavy/doom z bardzo ładnie uchwyconym uroczystym i melancholijnym zarazem klimatem. Gitarzysta James Erdman gra dosyć oszczędnie, rzeczy proste ale bardzo starannie dobrane i praktycznie nie ma tu ani jednego zbędnego dźwięku.
Utwory z wokalem Scotta Doerflera to również niezbyt szybki tradycyjny heavy metal w odmianie pośredniej między tym co grały brytyjskie zespoły NWOBHM kilka lat wcześniej w mniej rokendrolowych a bardziej rycerskich kompozycjach a tym rycersko-epickim classic metalem amerykańskim. Wokalista ma czysty, jasny młodzieńczy głos i takie głosy często można było spotkać w mniej agresywnych zespołach NWOBHM z Wielkiej Brytanii. Udane jest takie właśnie rozpoczęcie albumu od "The Cross" czy też podobny częściowo galopujący "A Warriors Honor", zakończenie jednak w postaci utworu tytułowego nieco rozczarowuje, bo grają powolnego zmetalizowanego rocka o cechach epic heavy/doom w pewnych partiach instrumentalnych. Dużo rocka i to nawet wzorowanego na latach 70tych zawiera również "Angry Fire" oraz dosyć energiczny z kilkoma zmianami temp "Looking Down a Loaded Gun".
Przebojowymi jak STRYPER ten zespół nie potrafi być i nieco lżejsze w melodiach "God in a Box" są poprawne, ale ze względu na dosyć ospałe tempo trudno uznać je za jakieś christian metalowe koncertowe wymiatacze.

XALT zagrał spokojnie wyważony heavy metal z elementami niekomercyjnego rocka w nie najgorszej oprawie brzmieniowej. Może więcej mocy przydało by się gitarze, ale już perkusja jest bardzo dobrze z realizowana i przestrzennie ustawiona. Perkusista zresztą wraz z basistą tworzą bardzo zgrany duet i bas Randy Carlsona uzupełnia nieraz w interesujący sposób gitarę.
Album wzbudził zainteresowanie głównie w kręgach christian metalowych i grupa kontynuowała działalność nagraniową przez wiele następnych lat. Drugi album "Under the Ruins" z 1990 był jednak jako płyta heavy metalowa zupełnie nieudany i wkrótce grupa zmieniła styl na melodic rock/AOR  i w tym stylu grała do końca swojego istnienia. XALT rozwiązany został około roku 1999.

Gdy Kasparek rozstał się z całym składem RUNNING WILD po nagraniu "Pile Of Skulls", osieroceni muzycy postanowili kontynuować działalność nadal razem, dołączając wokalistę Franka Knighta. Sama nazwa grupy jest także bardzo znamienna i zresztą nie tylko nazwa. Jak się okazuje, od demonów RUNNING WILD uwolnić się ciężko i ekipa X-WILD zaproponowała muzykę bardzo podobną, a w pewnych aspektach wręcz bliźniaczo podobną do tego co grali w grupie Rolfa. Chętnego wydawcy w Europie nie było, więc ostatecznie płyta ukazała się w lutym 1994 nakładem własnym (Tricolor), a w czerwcu w Japonii (Victor).

Zapewne utwór Can't Tame The Wild jako otwieracz znalazł się na tej pozycji nieprzypadkowo. Typowe szybkie runningowe granie pirackiego metalu z nieco ostrzejszym wokalem, a że brzmi to jak RUNING WILD to oczywiste, bo przecież grają to ci sami ludzie. Ciąg dalszy w Dealing With The Devil, gdzie może tylko nieco więcej klasycznego niemieckiego heavy w topornej wersji, no i jest trochę ostrzej niż w RUNNING WILD. Ogólnie, jest to granie nieco ostrzejsze i cięższe. Schwarzmann ciężko pracuje, aby to było obudowane mocną perkusją, niestety zazwyczaj więcej tu monotonnego walenia w instrument niż sensu. No, może poza bardzo dobrą grą w Scarred And Boned, potoczystym pirackim i zawadiackim kawałku, gdzie Knight stosuje kilka technik wokalnych, przy czym to skrzeczenie robione nieco pod Udo Dirkschneidera takie sobie. Także i w tej kompozycji mamy ryczącą gitarę i melodyjny refren, i jest ogólnie bardzo kasparkowo i niemiecko. Ciąg dalszy RUNNING WILD w wolniejszym Wild Frontier i ta kompozycja jest udana, zapewne dlatego, że zdecydowanie całościowo brzmi jak bardzo dobry, zagubiony track Kasparka. Swoją drogą, refren świetny, z chórkami i niewymuszonym śpiewem Knighta. Z drugiej strony, jak im nie wstyd było tak bezczelnie zrzynać styl kompozycyjny Kasparka? Mniejsza z tym - fajny kawałek, do tego wzbogacony o recytację epicką, oczywiście. Skybolter to z kolei numer taki sobie, mimo świdrującego riffu głównego, zresztą pierwotnie miał się znaleźć pod tytułem Skulldozer na jednym z singli RUNNING WILD. Słaby refren, słabe solo, dużo chaosu i łupaniny na wielkiej szybkości.
W ponurawym kroczącym Beatmaster dają więcej od siebie, trochę z Ameryki i trochę z niemieckiego tradycyjnego heavy metalu i ogólnie nie jest źle, jeśli się liczy na odrobinę oddechu od speed heavy grania. W Kid Racer nadrabiają stracony czas i pędzą do przodu, przy czym melodia mało atrakcyjna i raczej warto się skupić na samym sprawnie wypluwającym riffy gitarzyście. Trochę dzwonów, nieco podniosłego klimatu i kolejny zaginiony track RUNNING WILD Freeway Devils, a raczej kawałek stworzony z riffów wprost pożyczonych z płyt poprzedniego zespołu. Sprytnie jednak zrobiono tu odmienny refren, znów bardziej typowy dla tradycyjnego heavy metalu z USA. Średniej kasy solo i ogólnie można odnieść wrażenie, że Morgan sam niewiele potrafi wymyślić w tym zakresie.
Jedyny, naprawdę oryginalny numer na tym albumie to Mystica Deamonica w kroczącym tempie i z refrenem prostym, ale o potężnej sile rażenia i wbijającym się w pamięć chyba na zawsze. Thousand Guns to znów taki heavy metal bez historii rozpoczynający od irytująco długiej gadki i taki na koniec nijaki Different (So What). Ogólnie, średniej klasy rzemiosło, choć uzyskane brzmienie jest lepsze od większości płyt RUNNING WILD. Tych wszystkich porównań uniknąć się nie da.

Przy okazji taka dygresja - czy naprawdę dobrych muzyków, jacy stworzyli ten zespół nie stać było na przygotowanie swojego oryginalnego materiału? Czy liczyli, że kopia zespołu o tak wielkiej renomie przyniesie im prawdziwy sukces?
Debiut X-WILD to album totalnie wtórny i jeśli chce się posłuchać kasparkowego metalu, to jednak lepiej ten czas poświęcić na przypomnienie sobie albumów RUNNING WILD.
Tu, na tym albumie są przebłyski, są fajne momenty, ale tak naprawdę to już wszystko było i było lepiej.

Heavy power metal z klawiszami. Taką kombinację zaproponował na swojej drugiej płycie, wydanej w marcu przez Burning Star Records grecki X-PIRAL, występujący w pięcioosobowym składzie i niekiedy nie do końca słusznie obdarzany przymiotnikiem progresywny. Bo też i niczego wykraczającego poza ramy dynamicznego, melodyjnego metalu z mocnymi gitarami i stosowną dawką power metalowego sposobu wykonania tu nie ma.

Fakt, utwory są długie, przeważnie trwają ponad sześć minut, ale nie obfitują w jakieś specjalnie nieoczekiwane momenty i instrumentalne fragmenty o nietypowej innowacyjnej strukturze.
Surowy głos wokalisty Apostolakisa, typowego dla greckiego heavy/power ogranicza stosowanie żonglerki klimatami, bo po prostu w śpiewie delikatnym nie ma on wiele do zaoferowania. To słychać już w wolniejszej części ".com-fusion" czy w rozgrywanym w miarowym tempie "Golden Wings" oraz najbardziej w balladowym songu "Hear Me Calling". Energiczny, sprawny w swoim fachu gitarzysta, kompetentna sekcja rytmiczna i... klawiszowiec Marinis. Ten pan jest tu wyciągnięty jakby z zupełnie innej muzycznej bajki. Bardzo interesująco gra, w różnorodnych klimatach się obraca. Jest to dyskretny i eteryczny w tle, to znów wysuwa się w pasażach na plan pierwszy. To najmocniejszy punkt zespołu i gdyby go odjąć od tego wszystkiego, to X-PIRAL byłby jednym z wielu takich sobie zespołów heavy/power metalowych nawet ograniczając się tylko do sceny greckiej. Marinis jest w znacznym stopniu spokrewniony muzycznie ze stylem gry Boba Katsionisa i jeśli już na siłę doszukiwać się czegoś progresywnego w muzyce X-PIRAL, to chyba tylko tych granych w manierze Katsionisa rozległych i pełnych ukrytych treści pasażach. Płyta jest bardzo długa, trochę nawet za długa, niemniej obok mniej udanych numerów w rodzaju "Duat", gdzie jest co najwyżej poprawny i mało atrakcyjny pod względem melodii heavy/power, jest i co nieco charakterystycznego dla Grecji melodyjnego, wzniosłego grania na granicy epiki. Tu wyróżnia się "Fall Into Oblivion" z wyjątkowo interesującymi ponadto zagrywkami perkusisty oraz "Dead Within", gdzie łagodne tło klawiszowe doskonale uzupełnia się z mocnymi power gitarami w bojowej, ale zarazem nastrojowej melodii. W jakiś sposób zespół w wielu utworach, mimo wykorzystania klawiszy, upodabnia się do stylu innych grup ze swojego kraju i zapewne najwięcej tu można usłyszeć MARAUDER z różnych okresów działalności, choć oczywiście nie tylko. Przykładem może tu być "Lie Down Free" albo najkrótszy bardzo szybki "Timechaser" ze strzelistymi nowoczesnymi klawiszami.
Świetny klawiszowiec, bardzo dobry perkusista. Dobre, ale tylko dobre sola gitarowe, trochę ubogie w porównaniu z tym co solo tu prezentuje Marinis. W tym wszystkim najsłabiej wypada jednak wokalista, który gdyby tu tych klawiszy nie było, swoją chropawo-toporną manierą by tak nie raził. Zresztą, Apostolakis pożegnał się z zespołem jakiś czas po nagraniu tego albumu i został zastąpiony przez technicznie znacznie bardziej zaawansowanego Tassosa K.

Produkcja jest bardzo dobra i o ile gitary są po prostu klasycznie mięsiste i głębokie, to perkusja jest wspaniała w brzmieniu i przestrzennym rozplanowaniu. Wyjątkowo starannie ustawiono również dalsze plany zagospodarowane przez klawisze. Pod względem produkcyjnym ten LP zdecydowanie różni się od ascetycznych i nieraz nawet prymitywnie zrealizowanych albumów greckich. Wystarczy posłuchać jak perfekcyjnie została zrobiona przepiękna instrumentalna druga część kompozycji "Hear Me Calling". Smaczki i niuanse, niuanse i smaczki.
To dobra, mimo wszystkich niedostatków płyta, tyle, że jednocześnie trzeba lubić zarówno mocny metalowy sound gitar, jak i delikatne klawisze i pianino. To w przypadku tej płyty X-PIRAL dwie rzeczy nierozerwalnie ze sobą związane.

Grupa X OPUS powstała z inicjatywy bardzo interesującego gitarzysty młodego pokolenia Jamesa Williamsa uważanego w USA za jednego z następców i kontynuatorów gitarowego stylu Yngwie Malmsteena. Początkowo był to projekt jednoosobowy i Williams sam przygotował wszystkie kompozycje oraz w wersjach wstępnych sam zagrał na wszystkich instrumentach. Niebawem stworzył skład z nowych, bliżej nie znanych muzyków, zaprosił także aż dwóch wokalistów i X OPUS zadebiutował w maju 2011 roku nakładem wytwórni Magna Carta Records.


Trudno wyobrazić sobie bardziej amerykańskie podejście do wykorzystania neoklasyki w metalu.
Progresywność SYMPHONY X, dbałość o ekspozycję gitarowego kunsztu typowa dla albumów mistrzów tego instrumentu z USA, wykorzystanie doświadczeń w budowaniu klimatu charakterystycznego dla ARTENSION czy RING OF FIRE. Bardzo to amerykański album. Dwóch wokalistów to pomysł godny uwagi, tym bardziej że obaj prezentują niezłe umiejętności i dobrze się uzupełniają oraz wypadają bardzo dobrze gdy śpiewają jednocześnie.
Otwierający ten album "Terrified" nie jest kompozycyjnie niczym szczególnym i wymienione tu wcześniej zespoły prezentowały podobne chłodne i masywne kompozycje w znacznie lepszym wydaniu ale już równie chłodny i posępny "On Top of the World" z nowoczesnymi klawiszami, harshem przenikającymi się wokalami i ozdobnikami gitarowymi w tle jest znakomity. "Pharaohs of Lies" z chóralnym wstępem niezwykle dostojny w zimnej epickości i oszczędnej grze gitarzysty. Dużo tu malmsteenowskiej i ogólnie skandynawskiej filozofii neoklasyki wspartej motywami orientalnymi. Duszne granie a jednocześnie bogate formalnie. Znakomita kompozycja rozegrana z godną podziwu precyzją. W podobny sposób zagrany i zaaranżowany został także "I Will Fly" gdzie nieco większą rolę pełnią instrumenty klawiszowe wykorzystane w sposób typowy dla ADAGIO. W "I’ll find the Truth" ten posępny chłód trochę został złagodzony bardziej melodyjnym refrenem i może niepotrzebnie ale Williams gra kapitalnie, a jego styl jest bardzo swoisty i przy całej wirtuozerii oszczędny. Wspaniale prezentuje się także w pełnym dramatyzmu powolnym "In the Heavens", gdzie wypada także odnotować wyborny występ obu wokalistów. Solo gitarowe w tym utworze jest niesamowite!
Niestety w "Forsaken" w tych ponad 10 minutach zespół zaprezentował niewiele i idea chłodnego ponurego grania rozpłynęła się nieczytelnych aranżacjach i bardzo mechanicznej perkusji. Ostrzejszy "Angels of War" to najlepsze na płycie powiązanie power metalowych riffów z frapującymi partiami klawiszowymi i mimo pozornego spokoju ten utwór kipi podskórną energią. Na koniec nieco więcej ciepła i melancholii w zdradzającym różne poza metalowe wpływy instrumentalnym "Never Forgotten", gdzie Williams gra przepięknie sam praktycznie opowiadając całą historię.

Nie jest to album dla każdego. Jest chłodny, posępny, wystudiowany i obliczony z matematyczną precyzją. Trochę nierówny, wymagający uwagi, a przede wszystkim autentycznego zainteresowania tego rodzajem muzyki. Nie ma tu miejsca na łatwą przebojowość, na szybkość i prostą energiczność i siłę power metalu.
Poruszając się w wąskich ramach podgatunku ukształtowanego w USA X OPUS nie unikając porównań wychodzi obronną ręką, grając niby podobnie do mistrzów ale jednak zarazem w swoim własnym stylu, przede wszystkim za sprawą specyficznej zdystansowanej i oszczędnej gry lidera.