tracklista:

1.Beyond the Gates of Time 01:19

2.Thunderstorm 03:35

3.Your Kingdom Will Fall 04:26

4.I Am a Wolf 03:52

5.After a Rainy Day 04:09

6.Gates of Jerusalem 04:47

7.Folkloric Song from the People of the Forgotten Lands 02:41

8.War Horse 03:09

9.She Walks Through the Flower Fields 03:32

10.The Chosen 05:05

rok wydania: 2017

gatunek: heavy metal

kraj: Brazylia

skład zespołu:

Yuri Fulone - gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe

Nuno Monteiro - śpiew

Pedro Esteves - gitara

Anderson Alarça - perkusja

Yuri Fulone to multiinstrumentalista z São Paulo, który zanim w roku 2014 zaczął nagrywać muzykę heavy metal pod własnym nazwiskiem, był członkiem lokalnej, ale rozpoznawalnej grupy WARPRIDE. Do roku 2017 zasadniczo działał jako artysta solowy z pomocą muzyków sesyjnych, nagrał kilka EP,  by w końcu w tymże 2017 zebrać bardziej konkretny skład (złożony z muzyków LIAR SYMPHONY) do nagrania pierwszego albumu pełnometrażowego, choć trwającego tylko nieco ponad pół godziny. Album został wydany przez amerykańską wytwórnię Stormspell Records we wrześniu 2017.

Bardzo istotny jest fakt, że wokalistą jest tu Nuno Monteiro, potężny classic heavy metalowy głos, który ujawnił się do tego momentu na dwóch albumach LIAS SYMPHONY.  To bardzo mocny punkt składu i tu od jego formy dużo zależy.  Po raz pierwszy zresztą Monteiro śpiewa tak bardzo klasyczny heavy metal, w zasadzie epicki, choć wspierany także klawiszami. Fulone jest jako klawiszowiec ciekawszy niż jako gitarzysta, tu jednak postawił na prostotę muzycznej wypowiedzi, budowanej przez dwie gitary współdziałające w tradycyjnym stylu. Melodie do specjalnie odkrywczych nie należą i jest to taki heavy metalowy heroizm lat 80tych z USA, z pewnymi elementami US Metalu, którym bez wątpienia Fulone w swojej muzycznej działalności się fascynował. Drugim gitarzystą jest filar LIAR SYMPHONY Pedro Esteves, choć tu nie czaruje swoją techiczną ekwilibrystyką i gra dosyć oszczędnie, podobnie jak perkusista Anderson Alarça.

Monteiro nadaje ton i ubarwia te utwory realnie epickim śpiewem i jego istotna w tym rola jest słyszalna już w prostym Thunderstorm ze skandowanymi chórkami i jeszcze bardziej w Your Kingdom Will Fall, z bogatszą oprawą klawiszową i o znacznie większej dynamice. To jest bardzo udana podniosła classic metalowa kompozycja, podobnie jak spokojnie zagrany i dumny rycerski Gates of Jerusalem oraz podobnie skonstruowany, ale surowszy w zwrotkach War Horse z chwytliwym refrenem w manierze włosko-niemieckiej.  Mniej interesujące są wolniejszy i prostszy I Am a Wolf (dobry, melodyjny refren) oraz akustyczny She Walks Through the Flower Fields, gdzie zaśpiewała jako minstrel ciepłym głosem Nayara Camarozano, która pojawiała się jako gość na wydawnictwach Fulone także w następnych latach.

Balladowy After a Rainy Day sam z siebie jest przeciętny z refrenem w hymnowo - festiwalowym stylu i tu najwięcej uwagi przykuwa świetny, lekko szorstki wokal Nuno Monteiro w zwrotkach.

Folkloric Song from the People of the Forgotten Lands tytuł ma długi, ale to utwór krótki, trochę szkoda, że taki krótki, bo są tu pomysły na rozwinięcie tak wątków zaproponowanego rycerskiego folka, jak i epickiego metalu symfonicznego w partiach klawiszowych Fulone. W The Chosen, najdłuższym i zamykającym ten album, Fulone w dosyć udany sposób ponownie łączy classic epic heavy z symfoniką w utworze podniosłym i w pewnych partiach bardzo dumnie galopującym.

Album pozostawia pewien niedosyt. Wiele z tych motywów i pomysłów można było rozbudować, wydłużyć te utwory, może także nadać im bardziej symfoniczny charakter. Symfoniczny epicki heavy metal to brzmi oryginalnie. Współpraca z członkami LIAR SYMPHONY na tym się nie zakończyła i nagrali jeszcze wspólnie dwa albumy, ale już z tekstami w języku portugalskim, ostatni w roku 2023.

ocena: 7,4/10

Yutaro Abe to kolejny gitarzysta znany raczej tylko na lokalnej scenie niż światowej. Bez wątpienia utalentowany, skoro już w wieku 22 lat został wykładowcą i instruktorem ESP Musical Academy w Tokyo.

Swój talent postanowił uwiecznić i jak wielu muzyków postanowił założyć projekt solowy, w którym pokaże, co potrafi i 11 marca 2018 wydał debiut nakładem własnym.

Błędu wielu jednak nie popełnił i do większości kompozycji sprowadził wokalistów, znanych i uznanych na japońskiej scenie, jak chociażby Yama-B i Atsushi Kuze.

Wielką stratą było odejście zniknięcia ARK STORM, a z nim wokalisty Yasuo Sasai, który obecnie ogranicza się jedynie do gościnnych występów w ALHAMBRA. Wings of Heart to klasyczne, japońskie wykonanie najwyższej klasy w najlepszej tradycji ARK STORM i CONCERTO MOON. Sasai mistrz i mimo tylu lat nadal jest w formie, choć może nie takiej, jak na najlepszym ARK STORM. Na albumie zaśpiewał również producent i autor tekstów SABER TIGER Fubito Endo, który w wolniejszym, lekko podszytym rockiem repertuarze Malmsteenowskim Sad Survivor odnajduje się równie dobrze jak w żwawszym i klasycznym Twists and Turn. Nawet mimo sztampowości This Night i przesłodzenia dość typowego dla Nipponu.

Wybudza z tej delikatności szybki w stylu CONCERTO MOON Infernal Will, w którym zaśpiewał bezbłędnie Atsushi Kuze. Refren niestety wypada blado, czego nie można powiedzieć o instrumentalnym kunszcie, bo ozdobniki i sola gitarowe jak i klawiszowe są wyborne i to klasa, przy której dłonie same układają się do oklasków. My Resurrection to instrumentalny pokaz neoklasycznych umiejętności Yutaro Abe. Cudo w każdym aspekcie, od sol gitarowych, po tło klawiszowe i pojedynki.

Na koniec został Yama-B, który wokalnie jak zwykle swoim głosem niszczy wszystko w zasięgu i Perfect World to GALNERYUS z czasów One For All - All For One, choć wiadomo, że w znacznie skromniejszym wydaniu, bo Syu i Yuhki są niezastąpieni.

Kompozycja godna gwiazdy. Absolutne zniszczenie.

Overture to może i standardowy, niezbyt emocjonujący symfoniczny wstęp, ale BWV1067: Badinerie to piękna gitarowa interpretacja Bacha, wspaniale wieńcząca dzieło.

Brzmienie to produkcja własna Yutaro Abe i jedynym minusem może jest ukrycie basu, chociaż kiedy jest obecny, to raczej jest to przedłużenie sekcji. Dobrze też została zrealizowana perkusja, która najprawdopodobniej jest automatem, ale nie jest to tak odczuwalne.

Gwiazdy zaśpiewały na poziomie i nie ma tutaj nic do zarzucenia, tak jak kompozytorowi, który stworzył bardzo dobry, choć nieodkrywczy materiał, zagrany na bardzo wysokim poziomie, na tyle wysokim, że pozwala wybaczyć drobne wpadki.

Tylko czy neoklasyka musi być odkrywcza? Chyba tylko dla GALNERYUS.

Kiedy album jest tak zrealizowany, nie musi być. Mam nadzieję, że to nie będzie projekt jednorazowy i jeszcze o Yutaro Abe kiedyś usłyszymy.

Ocena: 9/10

Yukihisa Kanatani to gitarzysta ze spektrum mniej znanych, ale utalentowanych, którzy na scenie metalowej są od lat 80-tych, ale bez większego sukcesu.

Najpiew był Excuriver, grający heavy metal w stylu Anthem ze świetną grą gitarzysty, ale bez większych sukcesów się rozpadł i w jego miejsce powstało Ebony Eyes Excellent, które nagrało dwie płyty i od tamtej pory rozpada się i wraca.

No i jest solowy projekt Yukihisa, w którym prezentuje niemal nowy materiał po prawie 20 latach przerwy.

W przeciwieństwie do Mistrza, Kanatani tu wolał nie śpiewać, i po starej znajomości zaprosił Akira Fujimoto, z którym już współpracował w Ebony Eyes Excellent, i równie po starej znajomości klawiszowca Terra Rosa, Masashi Okagaki, który grał już gościnnie na solowym debiucie gitarzysty. W tym gronie najmniej znany jest perkusista, który nie ma jakichś większych dokonań na swoim koncie.

Dwa covery Excuriver, z oba w nieco odświeżonych aranżacjach i Magical Kiss to nowa wersja Shock Hearts, a Jail Break to bardziej rozbudowana wersja oryginału z lekkim akcentem neoklasycznym i bardzo dobrym, rozbudowanym solem.

Pozostałe kompozycje może świeżością nie grzeszą i nie wykraczają poza ramy tradycyjnego melodic power z nutką neoklasyki, ale te akcenty są po prostu wyborne i Dirty but So Beautiful czaruje z miejsca gitarową robotą i wtrąceniami klawiszowymi.

Może oryginalnością ta muzyka nie powala i jest to wypadkowa Concerto Moon i dokonań Katsu Ohta, ale świetnie się tego słucha. Wyborne tło klawiszowe w Happy Wedding, świetny bas i kapitalnie wpleciona neoklasyka, pojedynek Kanatani/Okagaki zwala z nóg. Kto by pomyślał, że jednak potrafi tak grać!

Utwory instrumentalne na poziomie Galneryus i Concerto Moon, z czego silny duch tego pierwszego słychać w Morning Glow. Są i kompozycje dość typowe dla Japonii, które nie są złe, ale brzmią dość powszednio, jak On the Loose, ale ma niezłe solo, a praca perkusji jak na tak prostą kompozycję jest dość bogata.

Przy Run to be Free nie da się dłużej ignorować wokalisty - kiedy trzyma niższego głosu brzmi nie najgorzej, raczej przeciętnie i bez wyrazu, jednak nie drażni. Za to jego wysokie zaśpiewy są męczące i okropne i to najprawdopodobniej najsłabszy element tego albumu. Szkoda, że nie był nikt lepszy dostępny od ręki, ale bywali już gorsi wokaliści.

Brzmienie wyborne. Każdy instrument świetnie słychać, perkusja brzmi wybornie, tak jak gitara i słychać, że sound to nie dzieło przypadku, a typowa, japońska robota wysokiej klasy. Selektywne, dzięki czemu słychać bas, na którym Kanatani też gra dobrze, ale najważniejsza oczywiście jest gitara. A ta, mimo dość powszedniego repertuaru i kilku potknięć, jest świetna.

Może to nie jakość albumów Kelly Simonza wielkość Concerto Moon czy wizjonerstwo Galneryus, ale komu nie przeszkadza wtórność, ten kontaktu z tym album nie powinien żałować, a nawet powinien wyciągnąć z tego coś więcej.

Jest to drugi album Malmsteena, nadal firmowany skromniejszym niż później szyldem YNGWIE J.MALMSTEEN'S RISING FORCE, a wydany przez Polydor w końcu września 1985 roku. Tym razem pojawiła się nowa sekcja rytmiczna, pojawiły się również nowe, dojrzałe pomysły muzyczne.

Jeśli debiut był pewną próbą i zbiorem kompozycji różnych gatunkowo, to "Marching Out" jest albumem o jasno wyrażonej koncepcji. Epickość, rycerskość, wojna, historia. To sens tej płyty i tej muzyki, wyrażony najdobitniej w trzech niezwykłych kompozycjach. "I Am a Viking" to centralny, kluczowy utwór z tej płyty. Wzniosły, epicki i perła w twórczości Malmsteena, a gdy Soto śpiewa "I am a warrior" to jest kwintesencja true metalowego grania. Jest tu także niezapomniane solo Malmsteena jeszcze bardziej podkreślające uroczysty nastrój tego utworu. Instrumentalny "Overture 1383" jest niejako wstępem do "Anguish and Fear", szybszego, pełnego ekspresji i siły, z kapitalną melodią i dialogiem Malmsteena z klawiszami. "Soldier Without Faith" z klimatycznym, ambientowym intro to z kolei piękna, pełna ostrych riffów i niesamowitych zagrywek gitarowych, opowieść o żołnierzach bez wiary z dumnym, mimo wszystko, refrenem.

"I'll See the Light, Tonight" rozpoczyna ekstatyczny okrzyk Soto i ta kompozycja, utrzymana w średnio szybkim tempie, zawiera więcej rockowych akcentów, ale i pełne treści neoklasyczne solo. Mrok w dynamicznej, heavy metalowej oprawie z akustycznym wstępem, który wcale nie zwiastuje potężnego natarcia Soto i Malmsteena z pełną bojowej epiki gitarą, wspieraną niepokojącymi klawiszami i głosami z piekła. W "Caught in the Middle" więcej jest klasycznego heavy metalu, znów niezbyt szybkiego i zagranego z idealnie wyważonymi proporcjami pomiędzy mocniejszymi zwrotkami i lżejszym refrenem. Tu jest tez godne uwagi solo klawiszowe. "On the Run Again" bardzo dobry, niemniej jako utwór prostszy nie robi takiego wrażenia, jak najlepsze, natchnione numery na tym LP. Nie od razu może chwyta "Don't Let It End". To spokojniejsza kompozycja z delikatnym, wysokim śpiewem Soto z wykorzystaniem gitary akustycznej i na neoklasycznej osnowie, a ten epicki pierwiastek pojawia się również, chociaż tu akurat nie stanowi najważniejszego elementu.

Soto na tym LP jest wyśmienity i można odnieść wrażenie, że zdominował nawet Malmsteena. Jest, gdy potrzeba wojownikiem, a gdy potrzeba, wokalistą pełnym uczuć, we wszystkich kompozycjach bardzo ekspresyjnym w ramach zakreślonej konwencji. Bardzo udane są także chórki i wokale wspierające. Solidnie wspiera Malmsteena sekcja rytmiczna z mocnym basem i dosyć głośną perkusją oraz klawisze Johanssona, gustowne i zazwyczaj pozostające w cieniu.
Płyta jest wyprodukowana na co najmniej dobrym poziomie, może sama gitara Malmsteena mogła by być głośniejsza. Na pewno nie zagłuszyłaby wybornie usposobionego głosowo Soto.
Zdecydowanie eksplozja talentu młodego Yngwie Malmsteena i album godny polecenia nie tylko fanom neoklasyki, która tu ma znaczenie drugorzędne, ale prze wszystkim epickiego grania heavy metalu.