Wszystko o tej płycie mówi tak naprawdę Democide, 14 minutowy, rozbudowany i techniczny, w którym słychać pomysły zaczerpnięte z ABNORMAL TOUGHT PATTERNS, który mniej lub bardziej czerpało z wczesnego okresu ZERO HOUR.

To nadal jest ZERO HOUR, ale podane w odświeżonej i delikatnie przystępniejszej formie. To zawsze była muzyka skomplikowana, momentami nieoczywista, ale wymagająca bardzo dużo uwagi. Tym razem melodie zostały mocniej podkreślone i są bardziej wyraziste, przy warsztacie technicznym na najwyższym poziomie i konstrukcji kompozycji powtarzalnej, ale w której chodzi o dramatyzm i ciągłość historii, a nie wystrzeliwaniu pomysłów jak pocisków z karabinu maszynowego. Democide to są rzeczy, które w mniejszym lub większym stopniu próbowały grać różne grupy (AEON ZEN, SEVENTH WONDER) , ale żadna nie osiągnęła takiego balansu, jaki jest tutaj. Wszystkie motywy są tutaj dobrze wykorzystane i nie są rozwleczone do granic możliwości i można tutaj mówić o precyzji na poziomie chirurgicznym.

Technocracy to ciąg dalszy pomysłów innego projektu ex-ZERO HOUR, CYNTHESIS, może i coś z solowych nagrań Warrela Dane'a/NEVERMORE i tutaj słychać bardzo istotną rolę, jaką odgrywa bas, który prowadzi ten utwór znakomicie, ale w tym zespole to zawsze był ważny instrument, który miał swój plan i historię do opowiedzenia. Andreas Blomqvist to świetne i godne zastępstwo Troy Tiptona i gra tutaj nawet ciekawiej niż w SEVENTH WONDER.

Roel van Heldenowi również niczemu nie brakuje i jego grę można tutaj określić mianem finezyjnej i nie boi się używać talerzy.

Można by było zarzucić pewną oschłość Erik Rosvold i nie wychodzenie poza to, co śpiewał z CYNTHESIS, ale już w Stigmata te obawy znikają. Bardzo teatralny i emocjonujący występ.

Nie do końca jednak przekonuje mnie Memento Mori. To jest rockowe wyciszenie w stylu ostatnich płyt VOYAGER ze wskazaniem na rock, ostatnio bardzo popularny, i nie ma tutaj metalowej nostalgii i zadumy. Nie jest to złe, ale jak na tak rozbudowany album to jednak jest zbyt proste i ograne, a na pewno bardziej poruszające. Przemija bez żadnych emocji i szybko się o tym zapomina przy bardzo dobrym i treściwym Agenda 21, zagranym bardzo konsekwentnie.

Patient Zero... Wszystko, czego zabrakło w Memento Mori we wstępie, dalej twardo i konsekwentnie zagrany amerykański progressive metal, jakiego jest coraz mniej i spychany jest przez bardziej inspirowane rockiem grupy jak ALTA REIGN.

6 kompozycji, w większości bardzo długich, ale nie odczuwa się tutaj zmęczenia i nie ma przerostu nad treścią wielu grup z tego gatunku, które próbują być kolejnymi SYMPHONY X i DREAM THEATER.

Produkcja jest znakomita, ale przy tak uznanej wytwórni amatorszczyzna nie wchodzi w grę, szczególnie przy tak uznanym, choć obecnie może i zapomnianym zespole. Znakomity, selektywny sound z wyeksponowanym basem do poziomu gitary i delikatnie cofniętym wokalistą i perkusją. Nic nie przytłacza i nie męczy, wszystko jest ustawione tak, jak należy i jak należało od nowocześniej podanego ZERO HOUR AD 2022 oczekiwać.

Ciekawy album i udany powrót, najbardziej przyswajalny, który nie powinien nikogo rozczarować, nawet najtwardszych fanów, a który można uznać za święto dla gatunku, którego nie można przegapić.

Poprzeczka została zawieszona wysoko.

Ocena: 8.5/10

Po rozpadzie BEYOND TWILIGHT, Finn Zierler zniknął ze sceny i ograniczył swoje występy do gościnnych epizodów. Powrócił, zakładając nowy projekt, z początku ZIERLER PROJECTS w 2012 roku, a od 2015 ZIERLER.

Zierler to muzyk znany i wpływowy, który pomógł ukształtować pewien nurt progressive metalu. I odkrył dla świata Kelly Sundown Carpentera, który po starej znajomości dołączył do grupy.

Skład all-star i z doświadczeniem, Per Nilsson z NOCTURNAL RITES, SCAR SYMMETRY, THE STORYTELLER, do tego znakomity perkusista Bobby Jarzombek oraz perkusista CIRCUS MAXIMUS Truls Haugen w roli... wokalisty.

Album został wydany przez amerykański Vanity Music Group 16 października 2015 roku.

OUTWORLD, ADAGIO, DARKOLOGY... A wszystko sprowadza się do TWILIGHT i to jest też spoiwem muzyki. Kompozycje są nieprzewidywalne, ciężkie i wyładowane po brzegi pomysłami.

Od strony technicznej ten album zachwyca. Bobby Jarzombek po raz kolejny udowadnia, że jest rewelacyjnym perkusistą, pełnym energii i nie bojącym się użyć talerzy i mimo ciągle zmieniających się motywów jego przejścia są bardzo płynne. Per Nilsson to utalentowany gitarzysta, co można było usłyszeć wielokrotnie i tutaj daje radę, czasami nawet wspomagając wokalnie, chociaż jego rola jest w większości ograniczona do tworzenia gitarowej ściany, czasami dostając szansę na skromny występ, jak w rozpoczynającym album, potężnym A New Beginning z bardzo dobrym, przestrzennym refrenem. Bas jednak jest raczej przedłużeniem sekcji rytmicznej.

Nie ma, co się oszukiwać, Kelly Sundown Carpenter to połowa sukcesu tego albumu. Jak zwykle w wybornej formie, bez problemu przebijający się przez masywne brzmienie, głos pełen emocji i pazura, niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Tylko on to mógł zaśpiewać i to muzyka stworzona dla niego.

No i Finn Zierler. Znakomity klawiszowiec, który nie zawodzi również tym razem. Jego partie są bardzo bogate, kompozycyjnie jest to bardzo niestabilne i sprawdza się on w tym pokrętnym stylu, czasami dominując gitarę.

Najsłabszym punktem jest tutaj Truls Haugen, którego można usłyszeć w łagodniejszych partiach i do tej muzyki on nie pasuje. Ugłaskany, bardziej rockowy i kompletnie nietrafiony, ale i Per Nilsson nie wypada jako wokalista wyjątkowo dobrze. Rozumiem próby tworzenia kontrastów, ale Zierler tutaj przesadził. Tylko czy można było oczekiwać czegoś innego?

Inspiracji różnymi gatunkami muzyki jest tutaj wiele, jest jazz, jest pop, rap, modern talking, melodic death, tradycyjny progressive... Wszystko, czego można się było spodziewać po kontynuacji BEYOND TWILIGHT, ale jest to w formie bardziej przystępnej i bardziej strawnej. Przynajmniej na tyle, na ile taka muzyka może być. Na pewno jest bezkompromisowa, ale są momenty, kiedy można odnieść wrażenie, że nie ma pomysłu na sensowne poprowadzenie kompozycji i Water jest to zlepek różnych pomysłów, którym brakuje spoiwa, tak jak w bardzo dobrym A New Beginning i to jest zlepek różnych, niekoniecznie do siebie pasujących pomysłów albo zwykłych zapychaczy, jak w Rainheart, który niepotrzebnie ma chwilę ciszy przy pianinie. Evil Spirit to próba połączenia LED ZEPPELIN z DARKOLOGY i tutaj ponownie można mieć poczucie zlepka losowych pomysłów czy nawet bezradności ostatniego albumu SCAR SYMMETRY.

Haugen jest średnim uzupełnieniem Carpentera, który ma głos bardzo mocny i to jest kontrast zbyt agresywny, często nawet zbędny, co słychać w łagodniejszym Whispers.

Produkcja Jacoba Hansena oczywiście bezbłędna, bo i inna być nie mogła. W końcu kto zna muzykę TWILIGHT poza Zierlerem, jak nie on?

Sound bardziej selektywny mógłby tylko potęgować poczucie zmęczenia tym bardzo wymagającym uwagi materiałem.

Muzyka ciekawa i poza schematami, wymykająca się klasyfikacji, a tego typu progressive metalu nadal jest mało.

Album dobry, ale wolę DARKOLOGY i OUTWORLD, które są bardziej konkretne i zdecydowane, jeśli chodzi o ramy gatunkowe i co chcą muzyką przekazać. Moim zdaniem gdzieś jednak trzeba wyznaczyć sobie granicę, aby to jeszcze była muzyka, a nie kakofonia.

Tutaj można odnieść wrażenie, że jest przerost formy nad treścią, ale to jest coś, za co niektórzy uwielbiają TWILIGHT, a inni nienawidzą.

Oczywiście taki album all-star został zauważony i jak każdy album TWILIGHT wywołał zmieszanie, nadal to jednak była sensacja, nawet dla zamkniętego grona sweterkowców.

Projekt jednak nie przejawia żadnej aktywności od wielu lat, choć oficjalnie nie został rozwiązany.

Ocena: 7.4/10

Zespół ZONATA powstał w roku 1998 jako jeden z zespołów założonych na fali odrodzenia melodyjnego power i heavy metalu w Europie, poniekąd także jako pokłosie sukcesu HAMMERFALL i wystartował mniej więcej w tym samym czasie co ZEELION, MORIFADE, STEEL ATTACK i inne grupy, prezentując równocześnie zbliżoną muzykę.
Wokalista tego zespołu to Johannes Nyberg, który jest także klawiszowcem i często w studio wspierał tym instrumentem FALCONER. Pozostali muzycy byli i są mniej znani, występowali jednak też w innych zespołach, głównie z kręgu power i heavy metalu.

Na tym LP  wydanym w listopadzie przez Century Media Records, zespół zaprezentował power metal melodyjny i szybki, gdzie główną siłą uderzeniową był atak dwóch gitarzystów i dynamiczne solówki. Niestety, wokalne wyczyny Nyberga bardzo słabe. Sporo krzyków i fałszów w wyższych partiach, a same utwory sprawiają wrażenie bliźniaczo podobnych. Do lepszych należą te, gdzie nie pędzą bez sensu do przodu w ogranych, powerowych galopadach. Tu zapewne wymienić należy "Thor (The Thundergod)". Marszowy rytm i bojowo pogrywająca gitara są tu bardzo dobrze zrobione. Tylko ten wokal jest doprawdy trudny do strawienia. Niestety, w innych numerach nudzą sztampowym naśladowaniem HELLOWEEN, jak w "Dream Child" czy grających nieco ciężej zespołów w "Geronimo", choć przyznam, że gdy pogrywają neoklasycznie jak w instrumentalnej części "Criticized", to jest czego posłuchać, mimo że stosują proste środki wyrazu. Zaskakujący jest "Viking", gdzie motyw początkowy to muzyka raczej celtycka niż skandynawska, a galopada powerowa nie ma w sobie nic z godności Wojownika z Drakkara.
Ogólnie, szybki melodyjny power metal w rycerskiej odmianie na bardzo średnim poziomie, jeśli chodzi o konstrukcję i chwytliwość kompozycji. Do tego wokal, jakiego słuchać się bez zniecierpliwienia nie da dłużej niż 10 minut. Za sola gitarowe można zazwyczaj pochwalić, bo są czytelne, nieraz o lepszych melodiach niż te zasadnicze z kompozycji i pierwiastek neoklasyczny ujęty jest subtelnie. Ich granie niekiedy nabiera cech speed metalowych z Kai Hansenem w tle jak w "The Evil Shadow", ale żywiołowości gitarzystom odmówić nie można. Tylko w "Bring You Down to Hell" wśród szybkich kompozycji pomyśleli nad bardziej oryginalnym tempem poza pędzeniem na oślep do przodu. Zagrali też raczej śmieszny niż fajny instrumental "Zonata", gdzie jest wszystko i nic zarazem, bardzo denerwujące klawisze, których jest i tak bardzo mało na tym albumie.

Standardowe, lekko surowe i ostre brzmienie, raczej zimne, jak na Szwecję przystało. Głośna i zdecydowana sekcja rytmiczna z pełnym werwy perkusistą nieraz lekko zagłusza wokalistę, co akurat jest pozytywem w tym przypadku.
Przeciętny album, który zestarzał się szybko wraz z pojawieniem się płyt lepszych zespołów z tego nurtu w Skandynawii.

Tradycje neoklasycznego grania w Korei Południowej sięgają daleko w przeszłość, do lat 90-tych XX wieku, a i ZIHARD to zespół, który został założony w tamtym okresie. Debiut płytowy to jednak dopiero rok 2007, czyli czas, gdy taka muzyka znalazła się w odwrocie. Płyta początkowo ukazała się tylko  w Korei nakładem wytwórni Doremi w styczniu 2007, szerszą popularność zyskała dwa lata później, gdy w grudniu 2008 zdecydowała się ją wydać słynna japońska Soundholic.

Koreańczycy pokazują jednak, że wciąż można tu zagrać coś ciekawego oraz to, że azjatyckiego, melodyjnego metalu nigdy lekceważyć nie można.
Grupa prezentuje neoklasyczną odmianę power metalu z gitarmistrzem Bak Yeong-Su w roli głównej. To niezwykle biegły w swoim fachu gitarzysta, wyraźnie czerpiący inspiracje ze stylu gry Yngwie Malmsteena, jednak dodający od siebie więcej ciepła i nieco egzotyki, ale nie stanowiący kopii wybitnych shredderów japońskich. W dużej mierze to, co dzieje się na tej płycie, zależy od niego i wokół jego gry się skupia, jednak wszystko to jest podane jako zestaw bardzo zgrabnych kompozycji, melodyjnych i zagranych zespołowo.
Kapitalny, dynamiczny otwieracz w postaci "Crying In The Midnight" to kawał energicznego power metalu, gdzie słychać zarówno styl europejski, jak i coś z nagrań grup japońskich z bardzo nośnym refrenem i autentycznie neoklasycznymi atakami gitarowymi. Bardzo dobry jest też "Viper" - tych numerów nie powstydziłby się najlepszy zespół z tego kręgu. Balladowy "Strange Without You" zaśpiewany po koreańsku bardzo delikatny i bardzo azjatycki. Takie kompozycje są niemal obowiązkowe na podobnych albumach i tu wzorowanie się na Japończykach jest zdecydowanie słyszalne. W instrumentalnym "Adversity Of My Life" popis gitarzysty jest po prostu doskonały - słychać, że to on trzyma tu wszystko w garści. "Once Again" jest również świetny. To jakby nieco lżejsza wersja numerów GALNERYUS. Tu nastawienie na rytm i przebojową melodię łączy się z kolejnym popisem gitarowego kunsztu i wypada też odnotować udane chórki w refrenach. "Against The World" to sympatyczny standardowy utwór melodic power - bardzo poukładany, ale troszeczkę zepsuty przez mało przekonujący wokal. Ogólnie, wokalista śpiewa bardzo dobrze, czysto, wyciąga bez problemu górki, potrafi krzyknąć, jest przy tym mniej agresywny od analogicznych śpiewaków japońskich. "Sad Memory" znów instrumentalny - nieco smutny i melancholijny, a jednocześnie bardzo elegancki - udany i znakomicie poprowadzony przez gitarzystę, choć klawisze nieco tu wstawione niepotrzebnie. Samo słuchanie gitary w zupełności wystarcza. Płytę kończy skrojony według ściśle neoklasycznych zasad "Fire In The Sky". Skrojony jest znakomicie i swoboda oraz lekkość, z jaką to zostało zrobione, jest zachwycająca. Tak jak i wypieszczony drugi plan, dyskretny, ale wspaniale uzupełniający całość.

Brzmienie jest bardzo dobre, może nawet lepsze niż niektórych płyt japońskich z czołówki, jedynie może perkusja wydaje się czasem zbyt sterylna.
W momencie, gdy Europa nie ma w zasadzie nic do zaprezentowania w takim graniu, na scenę wkraczają przedstawiciele Azji. ZIHARD od razu znalazł się w czołówce i jak pokazała przyszłość, mocno się w niej umiejscowił.

Jednym z pierwszych zespołów szwedzkich przed wielką eksplozją melodyjnego power metalu w XXI wieku który wydał płytę był ZEELION. Album ten ukazał początkowo w Japonii, w kwietniu 1998, a w Europie dopiero w roku następnym, nakładem Point Music Distribution z Monachium. Sam zespół pochodził z Västerås i był to szybki debiut, bo grupa została założona w roku 1997.

Trochę to dziwna płyta, bo tyleż plusów, co minusów. W zasadzie jest to album hard rockowy z powerowo dociążonymi gitarami i ma wiele cech płyt melodic metal. Mamy tu do czynienia z melodyjnymi, raczej łatwo przyswajalnymi kompozycjami, momentami nawet bardzo dobrze się tego słucha - jak ballady 'Save Me'. Wiele jednak jest tu pseudometalowych wypełniaczy albo numerów niezmiernie typowych dla gatunku ('Ice Into Fire'). Lekka domieszka neoklasyki jak w 'Into The Madness' zrobionym pod Malmsteena pokazuje, że w tym zakresie grupa ma pewien potencjał i utwór ten należy do najlepszych na tym LP, podobnie jak instrumentalny 'Blind Illusion', całkowicie skrojony według neoklasycznego wzorca. Niestety większość proponowanych utworów jest po prostu mimo melodyjności mało chwytliwa. 'Reach For The Sky' kończący ten LP - bujający, przebojowy zagrany z pazurem dobitnie pokazuje, że w konwencji hard rockowej przy odrobinie wysiłku mogliby też zrobić coś ciekawego.
Jest kilka plusów. Bardzo dobry wokalista Lenny De Rose o przyjemnej barwie głosu, wspomagany nienagannymi chórkami to zdecydowanie najmocniejszy punkt zespołu.
Wykonanie całości mimo miałkości większości kompozycji na solidnym poziomie. Dobra gra obydwu gitarzystów ujawnia się szczególnie w momentach gdzie słychać neoklasykę, kilka udanych solówek. Do tego przyjemne klawiszowe wstawki, typowo skandynawskie, bez wirtuozerii, ale dobrze dopasowane do całości.

Największy atut to rewelacyjna wręcz produkcja. Brzmienie idealnie ustawione, wieloplanowa realizacja, selektywność. Tu duże brawa dla producenta, bo pod tym względem to album jest znakomity.

Ze względu na rozrzut stylistyczny, płyta strawna raczej dla tych, który lubią hard rocka, melodyjny power metal i nie gardzą neoklasyką, bo zróżnicowanie jest duże.
Album cieszył się niezbyt dużym powodzeniem i grupa zamilkła na kilka lat przypominając o sobie drugim LP dopiero w roku 2006.

Zespół ten założony został przez grupę przyjaciół z wojska w roku 1985 i mimo że grał power metal w głównym nurcie amerykańskiego stylu w latach rozkwitu gatunku, nie zdołał nic wydać. Jedyny album został nagrany w 1984 roku i wydany przez niemiecką wytwórnię Noise Records w następnym dziesięcioleciu (luty 1995), a więc w czasie, gdy wielu uznanych konkurentów zawiesiło działalność lub grupy te od dawna nie istniały.

Prawdę mówiąc ZAXAS trudno uznać za jakąś realną konkurencje dla czołówki.
Największym mankamentem muzyki ZAXAS jest ewidentny brak mocy i energii. Te kompozycje przypominają poniekąd pozbawione zęba i siły kompozycje METAL CHURCH, zagrane na zwolnionych obrotach. Słychać to w "Mr. Primetime" i w "Lies in the Balance" jeszcze bardziej i te utwory, podobnie jak cała pierwsza część albumu, nie przykuwają uwagi, choć wokalista jest zupełnie dobry i śpiewa to wyżej, to niżej, nie mając z tym żadnych problemów. Dobre sola i kilka rozwiązań aranżacyjnych to wszystko, co tu można odnotować jako wartego uwagi, natomiast monotonia podawania tej muzyki, szczególnie "Revolving Door", zniechęca do słuchania. W drugiej części albumu jest trochę prób bardziej rycersko-epickiego grania w "In the Beginning", ale i w takim tradycyjniejszym metalu też nie zachwycają, pomimo prób wplecenia klimatycznych wolniejszych fragmentów. Speed power o rycerskim zabarwieniu w "Soul Survivor" cierpi oczywiście na brak energii, a lekkie zapędy w rejony progresywnego melodic metalu w "White Room Life" i "Last Chance Believer" owocują tylko w miarę poprawną kompozycją.
Dosyć głębokie gitary i wyrazista sekcja rytmiczna to plusy produkcji, ale to plusy nieliczne w ogólnej przeciętności. Szybciej, ostrzej zagrane utwory i może byłby to album z dobrym power metalem w amerykańskim, ale wyszło anemicznie i nawet jakby bojaźliwie.

Zespół ten istnieje nadal, choć przez te wszystkie lata nic nowego już nie nagrał. Aktualnie jednak od jakiegoś czasu trwają prace nad nową, drugą płytą długogrającą.

Jednym z mniej znanych projektów świetnego gitarzysty Davida T. Chastaina jest zespół ZANISTER. Wokalistą był w tej grupie bardzo zdolny śpiewak Brian Sarvela, a pozostali muzycy znani z wielu innych zespołów. Debiut został wydany w marcu 1999 roku, w Europie nakładem niemieckiej Shark Records.

Mamy tu melodyjny, rytmiczny i dynamicznie podany power metal, będący czymś pośrednim pomiędzy odmianą amerykańską i europejską. Pierwsze skrzypce gra Chastain i momentami zadziwia kunsztem gitarowym i pomysłami na jego wyeksponowanie. Kompozycje mają interesującą motorykę, a wokal bardzo dobrze pasuje do całości, bo Sarvela umie zaśpiewać i ostrzej i wyżej, jeśli jest taka potrzeba. Na początek otrzymujemy dwie bardzo dobre kompozycje ‘Fighters In The Sky’ i ‘We Will Bring Glory Tonight’, w których słychać pewne echa z debiutu HEATHEN, niemniej interesujący jest też bardziej rozbudowany ‘Save Me Now’, gdzie wolne kroczące partie przeplatają się z szybkimi. ‘Searching For Freedom’ to już surowszy US power metal i tu na uwagę zasługuje solo Chastaina i rewelacyjna praca sekcji rytmicznej.  Jeśli chodzi o ocenę tej sekcji to można za ten LP wystawić im najwyższa notę. Słychać, że to zorientowani w swojej robocie profesjonaliści. Warto posłuchać tego albumu także pod tym kątem. Kolejny ‘The Edge Of Sanity’ ogólnie słabszy, ale ‘Let Them Live’ w tradycji amerykańskiego heavy/power za to udany. Dla urozmaicenia mamy bardzo ciekawy ‘Born In Cold Blood’ gdzie mieszają się motywy neoklasyczne, epickie i typowe dla heavy metalu tradycyjnego jest też wiele z doświadczeń Chastaina z zespołu CHASTAIN. Zapewne także do najlepszych zaliczyć można ‘Downfall’, energiczny killer z kolejną porcją wybornych zagrywek Chastaina. Dalej jest także bardzo dobrze ze wskazaniem na zamykający ten LP ‘The Evil Will Survive’ o zdecydowanie neoklasycznym charakterze z dodatkiem progresywnych ozdobników.
Jest to bardzo dobry album wart polecenia, nie tylko ze względu na obecność Chastaina.

Chyba najbardziej powerowe dzieło tego gitarzysty, przy czym ciężar jest tu dawkowany w umiarkowany sposób. Produkcja i brzmienie na dobrym poziomie, chociaż to ostatnie nieco sterylne. Chastain po raz kolejny udowodnił, że swobodnie potrafi przemieszczać się pomiędzy różnymi gatunkami muzyki i łączyć je w interesujący sposób. Dodatkowo na tym albumie stworzył repertuar wyrównany na wysokim poziomie, co w przeszłości nie zawsze mu się udawało.

Gdy George Tsalikis opuścił GOTHIC KNIGHTS i nagrał ze swoim własnym zespołem pierwszy album "Shadows of Reality", można było sądzić, że pojawił się kolejny zespół jakich wiele, heavy metalowy, tworzący w ramach sztywnego schematu rycerskiego heavy z USA, dobry ale w gruncie rzeczy bez własnej osobowości, a do tego trapiony codziennymi problemami nękającymi niezależne bandy, pozbawione wsparcia wytwórni. Zespół miał również problemy z obsadzeniem pozycji basisty, ale sytuację uratował zaprzyjaźniony z Tsalikisem Hartouloros i jako muzyk współpracujący nagrał partie tego instrumentu. Do stworzenia "Twilight Of Humanity" Tsalikis podszedł inaczej niż poprzednio, wspierany radami i pomysłami przez pozostałych członków ZANDELLE i postanowił bardziej skorzystać z doświadczeń gwałtownie rozwijającej się sceny power metalowej, w tym także europejskiej.

Ten album , wydany w listopadzie 2002 przez niemiecką wytwórnię Limb Music to ponad godzina muzyki dumnej, formalnie rozbudowanej, gdzie słychać zarówno specyfikę mocy amerykańskiej sekcji rytmicznej, jak i dużo melodii rycerskich jakie w tym czasie stały się podstawą repertuaru zespołów power metalowych z Europy, szczególnie Szwecji.
Credo muzycznym albumu jest otwierający go "Warlord Of Steel" zbudowany z potężnych galopujących riffów, wysokich wokali i tego rycersko-epickiego klimatu, jaki w znacznej mierze jest typowy dla tradycyjnego metalu z obu stron Atlantyku. Jest tu i zaduma i nostalgia w wolniejszym "The Champion", gdzie słychać ponadto, że grupa przykłada dużą uwagę uwagę do refrenów, także chóralnych. Te kompozycje są bogate, pełne niuansów, umiarkowanie masywne, dzieje się tu dużo i bojowe opowieści o sławie i śmierci podane są w interesujący sposób.
Są długie, rozwijające się czasem powoli, jak "A Hero's Quest" z otwarciem w stylu rycerskiej ballady ogniskowej i dumnymi powtarzanymi motywami gitarowymi, czy rozpoczynający się odgłosami burzy szybkim i bardzo melodyjnym "Lord Of Thunder" o zdecydowanie power metalowym rozwinięciu.
Mniej melodii, a za to więcej posępnego nastroju słychać w klasycznie amerykańskim "Immortal Realm" nastawionym na rytm. Ciekawie rozwiązany został "Delusion", gdzie epicki wokal ma w tle niezwykle dynamiczne i szybkie a zarazem surowe riffy. "The Cycle" zrobiony bardzo zwiewnie i to zgrabna kompozycja wyróżnia się tu prostotą i wartymi odnotowania szarżami basu na drugim planie oraz płynnym przejściem do wolniejszej bardziej epickiej części drugiej. Pięknie wkomponowany jest w to wszystko, jakże nostalgiczny "Eternal Love", pełen akustyki, płaczącej gitary i emocjonalnego śpiewu Tsakilisa, który gdy się nie przesila, ma bardzo dobry, czysty głos. Wspaniały przykład tradycyjnego heavy metalowego songu w najlepszej tradycji lat 80tych. Przy okazji tej kompozycji można zauważyć, jak dobrze wyprodukowany został ten album. Klarowne, selektywne brzmienie z przestrzenną perkusją, głębokim czytelnym basem i wyważonym, nie za ciężkim brzmieniem gitar. To, co najlepsze, zebrali w heavy metalowym kolosie "Twilight Of Humanity" i ta pełna dramatyzmu opowieść, to esencja muzycznej filozofii ZANDELLE na tym albumie. Znów akustyczne tło, pełne rozpaczy ozdobniki gitarowe i narastające napięcie oraz ekspresja po części power metalowego przekazu.

Album jest przemyślany i dopracowany w szczegółach, jednolity pod względem stylu i tradycyjny w formie. Jest także popisem gry zespołowej, epicki bez nadmiaru surowizny i atrakcyjny pod względem melodii. Spośród płyt odświeżających formułę rycerskiego power i heavy lat 80tych z USA, jedna z najbardziej interesujących pozycji początku XXI wieku.