<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title><![CDATA[Drużyna Spolszczenia - NOWOŚCI - RECENZJE 2026]]></title>
		<link>https://druzynaspolszczenia.pl/</link>
		<description><![CDATA[Drużyna Spolszczenia - https://druzynaspolszczenia.pl]]></description>
		<pubDate>Fri, 20 Nov 2026 20:57:20 +0000</pubDate>
		<generator>MyBB</generator>
		<item>
			<title><![CDATA[Maledictus]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4584</link>
			<pubDate>Sun, 01 Nov 2026 01:39:29 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4584</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Maledictus</span><span style="font-weight: bold;"> - Lazarvs (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/6/9/1469954.jpg?2748" border="0" alt="[Obrazek: 1469954.jpg?2748]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Exordium 01:05          <br />
2. Crypt of Dreams 06:39         <br />
3. Silentium 05:55      <br />
4. Shadows 06:49         <br />
5. Leviathan 05:30      <br />
6. Siren's Lullaby 06:11         <br />
7. Madam Death 06:18      <br />
8. Black Halo 06:41         <br />
9. Maledictus 08:39<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
<div style="text-align: justify;">Gatunek: Progressive Heavy/Power Metal</div>
<div style="text-align: justify;">Kraj: Portugalia</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Rez (Marco Resende) - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">Ben Stockwell (Bernardo Chaves) - gitara</div>
Butch Cid - gitara basowa<br />
Peter Crushes - perkusja<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Dr. Johnny - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">MALEDICTUS powstało z prochów SEVENTH STORM, w którym Mike Storm został sam. Nowym perkusistą został bliżej nieznany Peter Crushes, a nagrania ostatecznie odbyły się w składzie czteroosobowym, ponieważ Josh Riot (Diogo Miguel Gonçalves Martins) opuścił zespół jeszcze zanim zaczęły się nagrania debiutanckiego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Premiera ustalona została na 13 listopada 2026 roku nakładem niemieckiej wytwórni Fireflash Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Nie bez powodu nazwa zespołu pochodzi od tytułu debiutu SEVENTH STORM i filozofia progressive metalu z tego albumu została tutaj rozwinięta. Po krótkim Exordium wchodzi potężny, typowo portugalski Crypt of Dreams, który chwyta od razu za serce wspaniałymi orkiestracjami i refrenem. Rez tego nie mógł zaśpiewać inaczej i jego forma wokalna jest znakomita, tak jak wykonanie całości. Świetnie gra Peter Crushes, tak jak Butch Cid, a niezwykle melodyjne pasaże Bernardo Chaves i spokojne sola gitarowe są wybornym uzupełnieniem kompozycji. Idealny duch współpracy i muzycy perfekcyjnie tutaj się uzupełniają.</div>
<div style="text-align: justify;">Delikatnie melancholijny klimat, jaki tutaj tworzą i to, z jaką konsekwencją grają przypomina dokonania duńskiego MERCENARY z 2011 roku. Sposób, w jaki wplatają melodic death metal, realizacja aranżacji i selektywności refrenów w Silentium od razu przychodzą na myśl ten właśnie Metamorphosis. Piękne są tutaj orkiestracje, tak jak stopniowanie klimatu i dalekosiężny głos Reza. Prawdziwy mistrz, tak jak solo Chavesa. Wyborny jest Shadows, od refrenu po gitarowe ornamentacje. Mostek jest genialny i interesujące w tym albumie jest to, jak nie ma tutaj niepotrzebnego przeciągania motywów czy dziwacznych, progressive metalowych eksperymentów. Te kompozycje są naładowane emocjonalnie i zrealizowane z sercem, dobrze przemyślane i nawet się nie odczuwa, że większość nie trwa mniej niż sześć minut. To jest muzyka hipnotyzująca od początku do końca, gdzie najkrótszy Leviathan wyróżnia się klimatem i monumentalizmem. To płynnie opowiedziana historia, dobrze dawkowana i Siren's Lullaby jest bardzo dobry i osobisty, subtelnie zaaranżowany i jeśli dopatrywać się wpływów MOONSPELL, to głównie tutaj. Wspaniały, oniryczny refren z niezwykle interesującą sekcją rytmiczną i wycofaną gitarą. Pięknie wyważone i emocjonalny, rozpędzony Madam Death z kontrastami w stylu Goteborga dosłownie zabija. Odhumanizowany Black Halo jest zimny i precyzyjny, w środkowej części bezlitośnie masywny niczym nagrania AGRYPNIE.</div>
<div style="text-align: justify;">Punktem kulminacyjnym jest miażdżący walec Maledictus i to niemal 9 minut idealnie skorojnego progressive power z niemal death metalowymi ścianami gitar.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Materiał zrealizowany został w Dynamix Studios w Lizbonie i brzmienie jest znakomite. Sharp &amp; clear, bardzo selektywne, z wybornie ustawioną sekcją rytmiczną i delikatnie wysuniętym wokalistą. Wieloplanowa realizacja i Dr. Johnny okazał się nie tylko utalentowanym inżynierem dźwięku, ale również klawiszowcem i jego plany symfoniczne i klawiszowe są tutaj wzorowo wplecione.</div>
<div style="text-align: justify;">Kapitalny "debiut" uzdolnionych muzyków.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #ff9933;"><span style="font-weight: bold;">Ocena: 10/10</span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Maledictus</span><span style="font-weight: bold;"> - Lazarvs (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/6/9/1469954.jpg?2748" border="0" alt="[Obrazek: 1469954.jpg?2748]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Exordium 01:05          <br />
2. Crypt of Dreams 06:39         <br />
3. Silentium 05:55      <br />
4. Shadows 06:49         <br />
5. Leviathan 05:30      <br />
6. Siren's Lullaby 06:11         <br />
7. Madam Death 06:18      <br />
8. Black Halo 06:41         <br />
9. Maledictus 08:39<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
<div style="text-align: justify;">Gatunek: Progressive Heavy/Power Metal</div>
<div style="text-align: justify;">Kraj: Portugalia</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Rez (Marco Resende) - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">Ben Stockwell (Bernardo Chaves) - gitara</div>
Butch Cid - gitara basowa<br />
Peter Crushes - perkusja<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Dr. Johnny - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">MALEDICTUS powstało z prochów SEVENTH STORM, w którym Mike Storm został sam. Nowym perkusistą został bliżej nieznany Peter Crushes, a nagrania ostatecznie odbyły się w składzie czteroosobowym, ponieważ Josh Riot (Diogo Miguel Gonçalves Martins) opuścił zespół jeszcze zanim zaczęły się nagrania debiutanckiego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Premiera ustalona została na 13 listopada 2026 roku nakładem niemieckiej wytwórni Fireflash Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Nie bez powodu nazwa zespołu pochodzi od tytułu debiutu SEVENTH STORM i filozofia progressive metalu z tego albumu została tutaj rozwinięta. Po krótkim Exordium wchodzi potężny, typowo portugalski Crypt of Dreams, który chwyta od razu za serce wspaniałymi orkiestracjami i refrenem. Rez tego nie mógł zaśpiewać inaczej i jego forma wokalna jest znakomita, tak jak wykonanie całości. Świetnie gra Peter Crushes, tak jak Butch Cid, a niezwykle melodyjne pasaże Bernardo Chaves i spokojne sola gitarowe są wybornym uzupełnieniem kompozycji. Idealny duch współpracy i muzycy perfekcyjnie tutaj się uzupełniają.</div>
<div style="text-align: justify;">Delikatnie melancholijny klimat, jaki tutaj tworzą i to, z jaką konsekwencją grają przypomina dokonania duńskiego MERCENARY z 2011 roku. Sposób, w jaki wplatają melodic death metal, realizacja aranżacji i selektywności refrenów w Silentium od razu przychodzą na myśl ten właśnie Metamorphosis. Piękne są tutaj orkiestracje, tak jak stopniowanie klimatu i dalekosiężny głos Reza. Prawdziwy mistrz, tak jak solo Chavesa. Wyborny jest Shadows, od refrenu po gitarowe ornamentacje. Mostek jest genialny i interesujące w tym albumie jest to, jak nie ma tutaj niepotrzebnego przeciągania motywów czy dziwacznych, progressive metalowych eksperymentów. Te kompozycje są naładowane emocjonalnie i zrealizowane z sercem, dobrze przemyślane i nawet się nie odczuwa, że większość nie trwa mniej niż sześć minut. To jest muzyka hipnotyzująca od początku do końca, gdzie najkrótszy Leviathan wyróżnia się klimatem i monumentalizmem. To płynnie opowiedziana historia, dobrze dawkowana i Siren's Lullaby jest bardzo dobry i osobisty, subtelnie zaaranżowany i jeśli dopatrywać się wpływów MOONSPELL, to głównie tutaj. Wspaniały, oniryczny refren z niezwykle interesującą sekcją rytmiczną i wycofaną gitarą. Pięknie wyważone i emocjonalny, rozpędzony Madam Death z kontrastami w stylu Goteborga dosłownie zabija. Odhumanizowany Black Halo jest zimny i precyzyjny, w środkowej części bezlitośnie masywny niczym nagrania AGRYPNIE.</div>
<div style="text-align: justify;">Punktem kulminacyjnym jest miażdżący walec Maledictus i to niemal 9 minut idealnie skorojnego progressive power z niemal death metalowymi ścianami gitar.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Materiał zrealizowany został w Dynamix Studios w Lizbonie i brzmienie jest znakomite. Sharp &amp; clear, bardzo selektywne, z wybornie ustawioną sekcją rytmiczną i delikatnie wysuniętym wokalistą. Wieloplanowa realizacja i Dr. Johnny okazał się nie tylko utalentowanym inżynierem dźwięku, ale również klawiszowcem i jego plany symfoniczne i klawiszowe są tutaj wzorowo wplecione.</div>
<div style="text-align: justify;">Kapitalny "debiut" uzdolnionych muzyków.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #ff9933;"><span style="font-weight: bold;">Ocena: 10/10</span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Rattlesnakes]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4583</link>
			<pubDate>Fri, 30 Oct 2026 23:42:57 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4583</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Rattlesnakes - Shadows in the Night (2026</span><span style="font-weight: bold;">)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/3/1453764.jpg?5706" border="0" alt="[Obrazek: 1453764.jpg?5706]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Shadows in the Night 03:23       <br />
2. Forever 04:45       <br />
3. Breakdown 03:52      <br />
4. Spellbound 05:11      <br />
5. Destroyer 04:19      <br />
6. Dreamland 00:41       <br />
7. The Other Side of Midnight 04:32      <br />
8. Lost Nor Found 03:36      <br />
9. Where the River Meets the Sea 05:13      <br />
10. For Even Gods Can Die 03:37<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Speed Metal<br />
Kraj: Wielka Brytania<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Rowena Neale - śpiew<br />
George Charleston - gitara<br />
Josh Brown - gitara<br />
Elliott Dryden - bas<br />
Nathan Gratton - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">RATTLESNAKE to kolejny zespół młodego pokolenia z Wielkiej Brytanii, pochodzący z Nottingham, co do którego publika pokładała nadzieje. Coś musiało być na rzeczy, skoro udało im się podpisać kontrakt z uznaną, francuską wytwórnią Listenable Records, która wydała ich debiut 30 października tego roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Wybranie Shadows in the Night na pilotującego singla to genialny zabieg i przepotężne otwarcie, z którego bije energia oraz ujmujący prymitywizm lat 80., szczególnie w celowo niedbałych, ale solidnych popisach gitarowych. W kompozycjach szybszych sprawdzają się świetnie i dobrze się rozumieją. Breakdown to nie najgorsze próby kopiowania MOTORHEAD, tak jak Spellbound dobrze miażdży w bardziej rycerskim stylu w zwrotkach, niestety refren jest bardzo przeciętny i te glamowe ciągoty kiepsko pasują do przepotężnych partii sekcji rytmicznej, bardzo technicznej i grającej z ogromną werwą.</div>
<div style="text-align: justify;">Destroyer ładnie pędzi i ma w sobie coś z BLOOD MONEY i speed/thrash metalowej motoryki. Rowena Neale jest wokalistką bardzo dobrą w szybszych tempach i w wyższych rejestrach brzmi bardzo naturalnie. Bez problemu przebija się przez litaury Nathana Grattona i gęsty, metaliczny bas Elliott Drydena. Największą słabością tego LP są kompozycje wolniejsze, gdzie brakuje ciekawych refrenów i to zachowawcze, brytyjskie granie pod JUDAS PRIEST, w którym prezentują się średnio. The Other Side of Midnight jest bardzo przeciętny, Where the River Meets the Sea rozkręca się bardzo długo i oferuje niewiele więcej niż granie inspirowane British Steel z ciągotami do IRON MAIDEN. For Even Gods Can Die zabija za to chłodem w zwrotkach, tylko znów zwrotki są zdecydowanie bardziej atrakcyjne od refrenu. Kto wątpi w walory głosowe pań w szybszych i mocniejszych kompozycjach, powinien posłuchać Lost Nor Found. Tradycyjne, speed metalowe morderstwo, gdzie falsety zabijają. Świetny utwór, w którym jest coś z agresji wczesnego OVERKILL.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Od strony brzmienia zostało to zrealizowane znakomicie. Sekcja rytmiczna ma tutaj siłę wybuchającej gwiazdy, wszystko w typie sharp &amp; clear. Wspaniała selektywność i świetna realizacja. Od strony wykonawczej również jest dobrze i słychać, że grupa ma talent i potrafią zagrać dobrze i z energią.</div>
<div style="text-align: justify;">Problemem tego LP jest nierówność kompozycji i brak spójności, zdecydowane braki w refrenach. Kiedy zwalniają, jest średnio, momentami słabo i nie mają za wiele do powiedzenia poza generycznym graniem z Wysp. Powinni pozostać przy szybszych tempach, ponieważ słychać, że tam czują się najlepiej.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut grupy z potencjałem.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Rattlesnakes - Shadows in the Night (2026</span><span style="font-weight: bold;">)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/3/1453764.jpg?5706" border="0" alt="[Obrazek: 1453764.jpg?5706]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Shadows in the Night 03:23       <br />
2. Forever 04:45       <br />
3. Breakdown 03:52      <br />
4. Spellbound 05:11      <br />
5. Destroyer 04:19      <br />
6. Dreamland 00:41       <br />
7. The Other Side of Midnight 04:32      <br />
8. Lost Nor Found 03:36      <br />
9. Where the River Meets the Sea 05:13      <br />
10. For Even Gods Can Die 03:37<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Speed Metal<br />
Kraj: Wielka Brytania<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Rowena Neale - śpiew<br />
George Charleston - gitara<br />
Josh Brown - gitara<br />
Elliott Dryden - bas<br />
Nathan Gratton - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">RATTLESNAKE to kolejny zespół młodego pokolenia z Wielkiej Brytanii, pochodzący z Nottingham, co do którego publika pokładała nadzieje. Coś musiało być na rzeczy, skoro udało im się podpisać kontrakt z uznaną, francuską wytwórnią Listenable Records, która wydała ich debiut 30 października tego roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Wybranie Shadows in the Night na pilotującego singla to genialny zabieg i przepotężne otwarcie, z którego bije energia oraz ujmujący prymitywizm lat 80., szczególnie w celowo niedbałych, ale solidnych popisach gitarowych. W kompozycjach szybszych sprawdzają się świetnie i dobrze się rozumieją. Breakdown to nie najgorsze próby kopiowania MOTORHEAD, tak jak Spellbound dobrze miażdży w bardziej rycerskim stylu w zwrotkach, niestety refren jest bardzo przeciętny i te glamowe ciągoty kiepsko pasują do przepotężnych partii sekcji rytmicznej, bardzo technicznej i grającej z ogromną werwą.</div>
<div style="text-align: justify;">Destroyer ładnie pędzi i ma w sobie coś z BLOOD MONEY i speed/thrash metalowej motoryki. Rowena Neale jest wokalistką bardzo dobrą w szybszych tempach i w wyższych rejestrach brzmi bardzo naturalnie. Bez problemu przebija się przez litaury Nathana Grattona i gęsty, metaliczny bas Elliott Drydena. Największą słabością tego LP są kompozycje wolniejsze, gdzie brakuje ciekawych refrenów i to zachowawcze, brytyjskie granie pod JUDAS PRIEST, w którym prezentują się średnio. The Other Side of Midnight jest bardzo przeciętny, Where the River Meets the Sea rozkręca się bardzo długo i oferuje niewiele więcej niż granie inspirowane British Steel z ciągotami do IRON MAIDEN. For Even Gods Can Die zabija za to chłodem w zwrotkach, tylko znów zwrotki są zdecydowanie bardziej atrakcyjne od refrenu. Kto wątpi w walory głosowe pań w szybszych i mocniejszych kompozycjach, powinien posłuchać Lost Nor Found. Tradycyjne, speed metalowe morderstwo, gdzie falsety zabijają. Świetny utwór, w którym jest coś z agresji wczesnego OVERKILL.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Od strony brzmienia zostało to zrealizowane znakomicie. Sekcja rytmiczna ma tutaj siłę wybuchającej gwiazdy, wszystko w typie sharp &amp; clear. Wspaniała selektywność i świetna realizacja. Od strony wykonawczej również jest dobrze i słychać, że grupa ma talent i potrafią zagrać dobrze i z energią.</div>
<div style="text-align: justify;">Problemem tego LP jest nierówność kompozycji i brak spójności, zdecydowane braki w refrenach. Kiedy zwalniają, jest średnio, momentami słabo i nie mają za wiele do powiedzenia poza generycznym graniem z Wysp. Powinni pozostać przy szybszych tempach, ponieważ słychać, że tam czują się najlepiej.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut grupy z potencjałem.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Forbidden]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4581</link>
			<pubDate>Sun, 25 Oct 2026 23:21:39 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4581</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Forbidden - Forbidden (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/7/1457095.jpg?3032" border="0" alt="[Obrazek: 1457095.jpg?3032]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Single Point Failure 05:05       <br />
2. Burning the Lungs of Earth 05:13       <br />
3. Divided by Zero 05:06       <br />
4. DCLXVI 06:41      <br />
5. Psyclops 04:50       <br />
6. Jisei 03:36      <br />
7. Mutually Assured Dysfunction 06:15       <br />
8. Sycophantasy 04:15      <br />
9. The Burden 05:43      <br />
10. Sol Grave 06:21      <br />
11. Flower of Life (Chaos by Design) 09:25<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Thrash Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Norman Skinner - śpiew<br />
Craig Locicero - gitara<br />
Jeremy Von Epp - gitara<br />
Matt Camacho - bas<br />
Chris Kontos - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Craig Locicero razem z Matt Camacho postanowili po raz kolejny wskrzesić FORBIDDEN po 11 latach przerwy. Są oni jedynymi oryginalnymi członkami zespołu, a Russ Anderson odszedł na emeryturę w 2012 roku. W nowym składzie są muzycy doświadczeni i z dorobkiem, jak były perkusista MACHINE HEAD Chris Kontos, Jeremy Von Epp ze stoner/heavy metalowego THE WATCHERS, a wokalistą został Norman Skinner, znany z IMAGIKA i nieodżałowanego NIVIANE.</div>
<div style="text-align: justify;">To już 6 album w dorobku grupy, a wydany został 23 października nakładem oddziału włoskiego Frontiers Records, BLKIIBLK Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">FORBIDDEN przez tych niemal 40 lat grało różne rzeczy, w latach 90. bardziej eksperymentalne jak inne zespoły w czasach kryzysu metalowego. Pierwsze dwa LP były nienaganne technicznie i nie inaczej jest tutaj. Sola gitarowe są bardzo dobre, techniczne i czytelne, ale jednak nie jest to poziom wyśrubowania Omega Wave, ale jednak Jeremy Von Epp to nie Steve Smyth, ale ma swoje momenty, jak w Sol Grave czy Sycophantasy.</div>
<div style="text-align: justify;">Norman Skinner to inny typ wokalisty i wymaga też innej oprawy. Dyspozycja głosowa oczywiście nie budzi zastrzeżeń i pasuje idealnie do stworzonego tutaj repertuaru i Single Point Failure to zdumiewający chwytliwy heavy/thrash metal z rozwiązaniami podpatrzonymi z IMAGIKA i pogłosy tego zespołu są tutaj obecne. Początek tego LP jest bardzo mocny i może nawet za dobry w porównaniu z resztą płyty. Genialny jest Burning the Lungs of Earth w swoim apokaliptycznym, ponurym klimacie, gdzie refren zapada w pamięć i szczerze powiedziawszy to prawdopodobnie najbardziej przebojowa płyta w historii grupy. Skinner, jak to Skinner, swobodnie przechodzi z growlu do falsetu, wszystko brzmi naturalnie i stworzone pod niego. Warto też posłuchać Matt Camacho, bo gra bardzo dobrze, chociaż Chris Kontos ustępuje mu niewiele. Divided by Zero jest genialny w swojej surowości i buńczuczności, ale wytracają na tempie w onirycznym DCLXVI i takie kompozycje w wykonaniu IMAGIKA miała lepsze, nie wspominając o NIVIANE. Psyclops może nie jest tak eksperymentalny, jak Green czy Disortion, ale są tutaj pewne elementy wspólne, z kolei Jisei to marny, pseudoballadowy przerywnik, który niewiele wnosi. Takie rzeczy powinni pozostawić dla ekip z Seattle. Mutually Assured Dysfunction to tylko poprawny thrash, tak jak The Burden nie ma niczego, czego IMAGIKA nie miała na swoich dwóch ostatnich, poprawnych albumach.</div>
<div style="text-align: justify;">Flower of Life (Chaos by Design) miał być punktem kulminacyjnym, ale kompletnie tutaj się pogubili i jest to absolutnie nijaki heavy/power/thrash, gdzie melodia jest niezbyt ciekawa, kopiowanie pomysłów EXODUS wskazuje raczej na bezsilność. Partia progressive w części środkowej z delikatnymi skrzypkami jest tutaj najciekawsza, ale przez 40 lat nie takie rzeczy się słyszało. Prawie 10 minut to o wiele za dużo, kiedy mają tak mało do powiedzenia i może trzeba było zamknąć ten LP Sol Grave. Wtedy by nie było 60 minut dłużącego się materiału.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Zack Ohren współpracował z IMAGIKA i NIVIANE, wykorzystał tutaj doświadczenia z IMAGIKA. Gitary nie są przytłaczające, bas jest dobrze ustawiony i tylko chciałoby się głębszej perkusji, która momentami brzmi jak karton. Dla NIVIANE potrafił stworzyć potężniejszy sound, tutaj jakoś tego ciężaru nie ma.</div>
<div style="text-align: justify;">Powrót nie jest kompromitujący i jest tutaj kilka świetnych i dobrze wykonanych pomysłów, ale w drugiej połowie kompozycje nie są tak dopracowane i wszystko niepotrzebnie się dłuży.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący skład i solidny powrót, będący przekrojem prawie całej twórczości FORBIDDEN.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Forbidden - Forbidden (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/7/1457095.jpg?3032" border="0" alt="[Obrazek: 1457095.jpg?3032]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Single Point Failure 05:05       <br />
2. Burning the Lungs of Earth 05:13       <br />
3. Divided by Zero 05:06       <br />
4. DCLXVI 06:41      <br />
5. Psyclops 04:50       <br />
6. Jisei 03:36      <br />
7. Mutually Assured Dysfunction 06:15       <br />
8. Sycophantasy 04:15      <br />
9. The Burden 05:43      <br />
10. Sol Grave 06:21      <br />
11. Flower of Life (Chaos by Design) 09:25<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Thrash Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Norman Skinner - śpiew<br />
Craig Locicero - gitara<br />
Jeremy Von Epp - gitara<br />
Matt Camacho - bas<br />
Chris Kontos - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Craig Locicero razem z Matt Camacho postanowili po raz kolejny wskrzesić FORBIDDEN po 11 latach przerwy. Są oni jedynymi oryginalnymi członkami zespołu, a Russ Anderson odszedł na emeryturę w 2012 roku. W nowym składzie są muzycy doświadczeni i z dorobkiem, jak były perkusista MACHINE HEAD Chris Kontos, Jeremy Von Epp ze stoner/heavy metalowego THE WATCHERS, a wokalistą został Norman Skinner, znany z IMAGIKA i nieodżałowanego NIVIANE.</div>
<div style="text-align: justify;">To już 6 album w dorobku grupy, a wydany został 23 października nakładem oddziału włoskiego Frontiers Records, BLKIIBLK Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">FORBIDDEN przez tych niemal 40 lat grało różne rzeczy, w latach 90. bardziej eksperymentalne jak inne zespoły w czasach kryzysu metalowego. Pierwsze dwa LP były nienaganne technicznie i nie inaczej jest tutaj. Sola gitarowe są bardzo dobre, techniczne i czytelne, ale jednak nie jest to poziom wyśrubowania Omega Wave, ale jednak Jeremy Von Epp to nie Steve Smyth, ale ma swoje momenty, jak w Sol Grave czy Sycophantasy.</div>
<div style="text-align: justify;">Norman Skinner to inny typ wokalisty i wymaga też innej oprawy. Dyspozycja głosowa oczywiście nie budzi zastrzeżeń i pasuje idealnie do stworzonego tutaj repertuaru i Single Point Failure to zdumiewający chwytliwy heavy/thrash metal z rozwiązaniami podpatrzonymi z IMAGIKA i pogłosy tego zespołu są tutaj obecne. Początek tego LP jest bardzo mocny i może nawet za dobry w porównaniu z resztą płyty. Genialny jest Burning the Lungs of Earth w swoim apokaliptycznym, ponurym klimacie, gdzie refren zapada w pamięć i szczerze powiedziawszy to prawdopodobnie najbardziej przebojowa płyta w historii grupy. Skinner, jak to Skinner, swobodnie przechodzi z growlu do falsetu, wszystko brzmi naturalnie i stworzone pod niego. Warto też posłuchać Matt Camacho, bo gra bardzo dobrze, chociaż Chris Kontos ustępuje mu niewiele. Divided by Zero jest genialny w swojej surowości i buńczuczności, ale wytracają na tempie w onirycznym DCLXVI i takie kompozycje w wykonaniu IMAGIKA miała lepsze, nie wspominając o NIVIANE. Psyclops może nie jest tak eksperymentalny, jak Green czy Disortion, ale są tutaj pewne elementy wspólne, z kolei Jisei to marny, pseudoballadowy przerywnik, który niewiele wnosi. Takie rzeczy powinni pozostawić dla ekip z Seattle. Mutually Assured Dysfunction to tylko poprawny thrash, tak jak The Burden nie ma niczego, czego IMAGIKA nie miała na swoich dwóch ostatnich, poprawnych albumach.</div>
<div style="text-align: justify;">Flower of Life (Chaos by Design) miał być punktem kulminacyjnym, ale kompletnie tutaj się pogubili i jest to absolutnie nijaki heavy/power/thrash, gdzie melodia jest niezbyt ciekawa, kopiowanie pomysłów EXODUS wskazuje raczej na bezsilność. Partia progressive w części środkowej z delikatnymi skrzypkami jest tutaj najciekawsza, ale przez 40 lat nie takie rzeczy się słyszało. Prawie 10 minut to o wiele za dużo, kiedy mają tak mało do powiedzenia i może trzeba było zamknąć ten LP Sol Grave. Wtedy by nie było 60 minut dłużącego się materiału.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Zack Ohren współpracował z IMAGIKA i NIVIANE, wykorzystał tutaj doświadczenia z IMAGIKA. Gitary nie są przytłaczające, bas jest dobrze ustawiony i tylko chciałoby się głębszej perkusji, która momentami brzmi jak karton. Dla NIVIANE potrafił stworzyć potężniejszy sound, tutaj jakoś tego ciężaru nie ma.</div>
<div style="text-align: justify;">Powrót nie jest kompromitujący i jest tutaj kilka świetnych i dobrze wykonanych pomysłów, ale w drugiej połowie kompozycje nie są tak dopracowane i wszystko niepotrzebnie się dłuży.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący skład i solidny powrót, będący przekrojem prawie całej twórczości FORBIDDEN.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Iommi]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4582</link>
			<pubDate>Sun, 25 Oct 2026 01:28:05 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4582</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Iommi - From the Dark (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/9/1459043.jpg?3737" border="0" alt="[Obrazek: 1459043.jpg?3737]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Over the Violent Sun 05:28       <br />
2. Black Times 05:56       <br />
3. World Alone 03:49       <br />
4. Beyond the Dead 05:32       <br />
5. Stormwatcher 05:11       <br />
6. Death Wake 04:56       <br />
7. Return of the Arbalist 04:07       <br />
8. Legacy 07:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Jorn Lande - śpiew<br />
Tony Iommi - gitara<br />
Becky Baldwin - bas<br />
Karl Brazil - perkusja<br />
Mike Exeter - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Po reaktywacji projektu solowego w 2021 roku mało kto oczekiwał czegoś interesującego, szczególnie po instrumentalnych singlach. W 2024 roku jednak coś się ruszyło, zaczęły pojawiać się single, a wokalistą był Glenn Hughes. Ostatecznie jednak współpraca zakończyła się na singlach, potem jednak temat znów ucichł, z różnych przyczyn, w tym śmierci legendy, Ozzy Osbourne'a. W 2026 roku zaczęły się zapowiedzi nowego albumu, krążyły różne dziwne plotki odnośnie składu, tajemnica została ujawniona w lipcu. Może Karl Brazil z tego grona w metalowym świecie jest najmniej znany, ale znakomita Becky Baldwin z FURY i klawiszowiec Mike Exeter to mocny skład, który dopełnił niezmordowany Jorn Lande.</div>
<div style="text-align: justify;">Album wydało BMG 23 października 2023 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Oczywiście, jest BLACK SABBATH, z okresu Heaven &amp; Hell, posępnego Headless Cross i chłodu Dehumanizer. Tak, Iommi jak zwykle rozpoznawalny i gra znakomicie. Tak, nie ma tutaj gatunkowej rewolucji, koło na nowo nie zostało odkryte, bo i po co?</div>
<div style="text-align: justify;">Over the Violent Sun można spokojnie uznać za wizytówkę tego albumu. Hipnotyczny, monumentalny heavy metal, dobrze przemyślany, czerpiący nie tylko z BLACK SABBATH, ale i z doświadczeń Jorna, który na swoich solowych płytach nigdy nie ukrywał inspiracji i fascynacji DIO oraz BLACK SABBATH. Becky Baldwin gra znakomicie i nie jest tylko przedłużeniem sekcji, tak jak Karl Brazil, który gra bardzo technicznie. Subtelne plany klawiszowe Mike Exetera oczywiście świetne i bez pudła. Świetnie tutaj się rozumieją i współpracują, ale to w końcu ekstraklasa i niczego innego nie można było oczekiwać. Kompozycje są oniryczne, hipnotyczne, Iommi gra tutaj dobrze, chociaż w heavy/doom metalowym Black Times jego grę można uznać za skromną.</div>
<div style="text-align: justify;">World Alone to moc Heaven &amp; Hell i Jorna, konsekwentnie zagrany, nośny heavy metal, gdzie Iommi odżywa i jego ozdobniki są tutaj rewelacyjne. Przepotężny Beyond the Dead to powrót do Headless Cross i miażdżący, niesamowity killer i to jest najmocniejszy punkt tego LP. Jorn jest tutaj niesamowity, dewastujący i pokazuje, że na 'Over the Horizon Radar' niedyspozycja głosowa była tylko chwilowa. Jak zwykle dominuje, idealnie wpasowuje się w stworzony tutaj repertuar, który dla niego nowy nie jest i został dla niego stworzony. Czy mógł to zaśpiewać ktoś inny? Nie. Nie w ten sposób, nie w tym stylu i pewne rozwiązania podpatrzone z MASTERPLAN w Stormwatcher nie są tutaj przypadkowe.</div>
<div style="text-align: justify;">Tyr wyłania się z Death Wake, doom to oszczędny, ale to nic, bo gwiazdą jest tutaj niesamowity Jorn i duża w tym jego zasługa, że te kompozycje tak chwytają i zapadają w pamięć, to on tworzy tutaj klimat i nawet pomysły, które nie do końca się sprawdziły w HEAVEN &amp; HELL dzięki niemu tak nie uderzają swoją powszedniością. Idealnym tego przykładem jest Return of the Arbalist, bez Lande byłby to tylko solidny heavy metal.</div>
<div style="text-align: justify;">Na koniec Legacy. Spokojny, podniosły, ciepły, ze znakomitą partią środkową. Wyborne zakończenie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja to oczywiście nie kto inny, jak sam Andy Sneap. Klasycznie, mocno i wyraziście, bez cudów technicznych i może chciałoby się, aby bas był nieco mocniejszy.</div>
<div style="text-align: justify;">W studio zebrała się ekstraklasa i jak ekstraklasa to wszystko zagrała. Elegancki przekrój twórczości Tony Iommiego, gdzie Lande swoją formą wokalną zdobywa szczyty na miarę Worldchanger. Nostalgiczna podróż, w którą warto się wybrać.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Iommi - From the Dark (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/9/1459043.jpg?3737" border="0" alt="[Obrazek: 1459043.jpg?3737]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Over the Violent Sun 05:28       <br />
2. Black Times 05:56       <br />
3. World Alone 03:49       <br />
4. Beyond the Dead 05:32       <br />
5. Stormwatcher 05:11       <br />
6. Death Wake 04:56       <br />
7. Return of the Arbalist 04:07       <br />
8. Legacy 07:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Jorn Lande - śpiew<br />
Tony Iommi - gitara<br />
Becky Baldwin - bas<br />
Karl Brazil - perkusja<br />
Mike Exeter - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Po reaktywacji projektu solowego w 2021 roku mało kto oczekiwał czegoś interesującego, szczególnie po instrumentalnych singlach. W 2024 roku jednak coś się ruszyło, zaczęły pojawiać się single, a wokalistą był Glenn Hughes. Ostatecznie jednak współpraca zakończyła się na singlach, potem jednak temat znów ucichł, z różnych przyczyn, w tym śmierci legendy, Ozzy Osbourne'a. W 2026 roku zaczęły się zapowiedzi nowego albumu, krążyły różne dziwne plotki odnośnie składu, tajemnica została ujawniona w lipcu. Może Karl Brazil z tego grona w metalowym świecie jest najmniej znany, ale znakomita Becky Baldwin z FURY i klawiszowiec Mike Exeter to mocny skład, który dopełnił niezmordowany Jorn Lande.</div>
<div style="text-align: justify;">Album wydało BMG 23 października 2023 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Oczywiście, jest BLACK SABBATH, z okresu Heaven &amp; Hell, posępnego Headless Cross i chłodu Dehumanizer. Tak, Iommi jak zwykle rozpoznawalny i gra znakomicie. Tak, nie ma tutaj gatunkowej rewolucji, koło na nowo nie zostało odkryte, bo i po co?</div>
<div style="text-align: justify;">Over the Violent Sun można spokojnie uznać za wizytówkę tego albumu. Hipnotyczny, monumentalny heavy metal, dobrze przemyślany, czerpiący nie tylko z BLACK SABBATH, ale i z doświadczeń Jorna, który na swoich solowych płytach nigdy nie ukrywał inspiracji i fascynacji DIO oraz BLACK SABBATH. Becky Baldwin gra znakomicie i nie jest tylko przedłużeniem sekcji, tak jak Karl Brazil, który gra bardzo technicznie. Subtelne plany klawiszowe Mike Exetera oczywiście świetne i bez pudła. Świetnie tutaj się rozumieją i współpracują, ale to w końcu ekstraklasa i niczego innego nie można było oczekiwać. Kompozycje są oniryczne, hipnotyczne, Iommi gra tutaj dobrze, chociaż w heavy/doom metalowym Black Times jego grę można uznać za skromną.</div>
<div style="text-align: justify;">World Alone to moc Heaven &amp; Hell i Jorna, konsekwentnie zagrany, nośny heavy metal, gdzie Iommi odżywa i jego ozdobniki są tutaj rewelacyjne. Przepotężny Beyond the Dead to powrót do Headless Cross i miażdżący, niesamowity killer i to jest najmocniejszy punkt tego LP. Jorn jest tutaj niesamowity, dewastujący i pokazuje, że na 'Over the Horizon Radar' niedyspozycja głosowa była tylko chwilowa. Jak zwykle dominuje, idealnie wpasowuje się w stworzony tutaj repertuar, który dla niego nowy nie jest i został dla niego stworzony. Czy mógł to zaśpiewać ktoś inny? Nie. Nie w ten sposób, nie w tym stylu i pewne rozwiązania podpatrzone z MASTERPLAN w Stormwatcher nie są tutaj przypadkowe.</div>
<div style="text-align: justify;">Tyr wyłania się z Death Wake, doom to oszczędny, ale to nic, bo gwiazdą jest tutaj niesamowity Jorn i duża w tym jego zasługa, że te kompozycje tak chwytają i zapadają w pamięć, to on tworzy tutaj klimat i nawet pomysły, które nie do końca się sprawdziły w HEAVEN &amp; HELL dzięki niemu tak nie uderzają swoją powszedniością. Idealnym tego przykładem jest Return of the Arbalist, bez Lande byłby to tylko solidny heavy metal.</div>
<div style="text-align: justify;">Na koniec Legacy. Spokojny, podniosły, ciepły, ze znakomitą partią środkową. Wyborne zakończenie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja to oczywiście nie kto inny, jak sam Andy Sneap. Klasycznie, mocno i wyraziście, bez cudów technicznych i może chciałoby się, aby bas był nieco mocniejszy.</div>
<div style="text-align: justify;">W studio zebrała się ekstraklasa i jak ekstraklasa to wszystko zagrała. Elegancki przekrój twórczości Tony Iommiego, gdzie Lande swoją formą wokalną zdobywa szczyty na miarę Worldchanger. Nostalgiczna podróż, w którą warto się wybrać.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9.5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Vital Degree]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4579</link>
			<pubDate>Sun, 02 Aug 2026 23:09:38 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4579</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Vital Degree - The Chronicle of War (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/8/1458797.jpg?5029" border="0" alt="[Obrazek: 1458797.jpg?5029]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Expedition 01:58       <br />
2. Fiat Lux 03:23      <br />
3. Return Order 04:09      <br />
4. The Mobilization 04:16      <br />
5. Marvelous Night 05:59      <br />
6. The Engagement (in the Battle Field) 06:55      <br />
7. The Hall of Valhalla 05:10      <br />
8. Orion Nebula 04:30      <br />
9. Cardiac Arrest (Boris version) 04:02      <br />
10. Different Views (re-recorded ver.) 03:40 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Korea Południowa<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Boris - śpiew<br />
Schevy Kim - gitara<br />
Yoon - perkusja<br />
<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VITAL DEGREE istnieje od 2020 roku, zdobywając uznanie lokalnej sceny singlami i wzbudzając zainteresowanie lokalnej wytwórni Joeun Music, która wydała debiut w lipcu 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To solidna dawka azjatyckiego melodic power metalu z pogranicza AZRAEL oraz KNIGHTS OF ROUND, co słychać już w bardzo dobrym i chwytliwym Fiat Lux, opartym na pozytywnej energii Keeperów i wysokich zaśpiewach Borisa, który jest wokalistą solidnym i nie szarżuje z górnymi partiami. Wyborny jest Return Order z orkiestracjami i gang chórkami, które przeradzają się w znakomite chóry w podniosłym, dumnym refrenie. Pięknie, epicko, z lekko bitewnym zacięciem i inspiracjami MINSTRELIX, szczególnie w sposobie realizacji dalszych planów i wplatania neoklasycznych motywów. Lider zespołu Schevy Kim to gitarzysta biegły i wszechstronny, nie jest to kolejny prosty shredder i w jego grze wyczuwa się ducha gry nowocześniejszej, w ozdobnikach momentami nawet modern. Przykładem takiego "modern" czy visual kei jest The Mobilization i to ma mało wspólnego z symfonicznym wysmakowaniem, a więcej z bardziej buntowniczą naturą heavy metalu tego regionu. Takie rzeczy EFREET grało zwyczajnie lepiej i te kontrasty JUPITER i AZRAEL zupełnie do siebie nie pasują. Marvelous Night powracają do melodic power z motywami pieśni Barda i tu na uznanie zasługuje perkusista Yoon, którego gra jest bogata i nie ogranicza się do prostego stukania w bębny.</div>
<div style="text-align: justify;">The Engagement (in the Battle Field) to próba uderzenia w ambitniejsze tony, kompozycja dłuższa i bardziej rozbudowana, gdzieś chwilami ocierająca się o GALNERYUS z czasów Reincarnation i tutaj połączenia motywów klasycznego power z nowocześniejszymi są lepiej zrealizowane, szczególnie w kwitnącym, chóralnym refrenie, delikatnie pastelowym, ale z rozdzierającym głosem wokalisty. Wspaniale tutaj gra gitarzysta i to wyśmienicie poprowadzona kompozycja. The Hall of Valhalla zaczyna się spokojnie przy pianinie i delikatniejsza strona Borisa tutaj naprawdę czaruje. Pięknie to idzie w stronę symphonic metalu ambitnego i w klimacie BETO VAZUEZ INFINITY z czasów bardzo dobrego Existence. Wyborna, operowa realizacja i w stylistyce takiego rycerskiego power metalu z elementami symfonicznymi realizują się najlepiej na tym LP. Orion Nebula to instrumentalne zakończenie głównej zawartości LP i jest to granie bardzo samolubne i chłodne w gitarze i pokaz umiejętności, których gitarzyście bez wątpienia nie brakuje.</div>
<div style="text-align: justify;">Cardiac Arrest oraz Different Views to starsze kompozycje, znane już z lat 2022-2023 i zagrane dobrze, ale tak jak sam album, lepiej to traktować jako bonusową ciekawostkę. Niezłą, pokazującą też, jak bardzo zespół i jego wizja przez te wszystkie lata się rozwinęły.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest solidna, z wokalistą wysuniętym na pierwszy plan i delikatniej zarysowanymi orkiestracjami oraz niezwykle ciepłymi gitarami, charakterystycznymi dla tego regionu. Świetna realizacja.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący debiutant z Seulu, który w udany sposób kultywuje azjatyckie tradycje power metalu.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.2/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Vital Degree - The Chronicle of War (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/5/8/1458797.jpg?5029" border="0" alt="[Obrazek: 1458797.jpg?5029]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Expedition 01:58       <br />
2. Fiat Lux 03:23      <br />
3. Return Order 04:09      <br />
4. The Mobilization 04:16      <br />
5. Marvelous Night 05:59      <br />
6. The Engagement (in the Battle Field) 06:55      <br />
7. The Hall of Valhalla 05:10      <br />
8. Orion Nebula 04:30      <br />
9. Cardiac Arrest (Boris version) 04:02      <br />
10. Different Views (re-recorded ver.) 03:40 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Korea Południowa<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Boris - śpiew<br />
Schevy Kim - gitara<br />
Yoon - perkusja<br />
<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VITAL DEGREE istnieje od 2020 roku, zdobywając uznanie lokalnej sceny singlami i wzbudzając zainteresowanie lokalnej wytwórni Joeun Music, która wydała debiut w lipcu 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To solidna dawka azjatyckiego melodic power metalu z pogranicza AZRAEL oraz KNIGHTS OF ROUND, co słychać już w bardzo dobrym i chwytliwym Fiat Lux, opartym na pozytywnej energii Keeperów i wysokich zaśpiewach Borisa, który jest wokalistą solidnym i nie szarżuje z górnymi partiami. Wyborny jest Return Order z orkiestracjami i gang chórkami, które przeradzają się w znakomite chóry w podniosłym, dumnym refrenie. Pięknie, epicko, z lekko bitewnym zacięciem i inspiracjami MINSTRELIX, szczególnie w sposobie realizacji dalszych planów i wplatania neoklasycznych motywów. Lider zespołu Schevy Kim to gitarzysta biegły i wszechstronny, nie jest to kolejny prosty shredder i w jego grze wyczuwa się ducha gry nowocześniejszej, w ozdobnikach momentami nawet modern. Przykładem takiego "modern" czy visual kei jest The Mobilization i to ma mało wspólnego z symfonicznym wysmakowaniem, a więcej z bardziej buntowniczą naturą heavy metalu tego regionu. Takie rzeczy EFREET grało zwyczajnie lepiej i te kontrasty JUPITER i AZRAEL zupełnie do siebie nie pasują. Marvelous Night powracają do melodic power z motywami pieśni Barda i tu na uznanie zasługuje perkusista Yoon, którego gra jest bogata i nie ogranicza się do prostego stukania w bębny.</div>
<div style="text-align: justify;">The Engagement (in the Battle Field) to próba uderzenia w ambitniejsze tony, kompozycja dłuższa i bardziej rozbudowana, gdzieś chwilami ocierająca się o GALNERYUS z czasów Reincarnation i tutaj połączenia motywów klasycznego power z nowocześniejszymi są lepiej zrealizowane, szczególnie w kwitnącym, chóralnym refrenie, delikatnie pastelowym, ale z rozdzierającym głosem wokalisty. Wspaniale tutaj gra gitarzysta i to wyśmienicie poprowadzona kompozycja. The Hall of Valhalla zaczyna się spokojnie przy pianinie i delikatniejsza strona Borisa tutaj naprawdę czaruje. Pięknie to idzie w stronę symphonic metalu ambitnego i w klimacie BETO VAZUEZ INFINITY z czasów bardzo dobrego Existence. Wyborna, operowa realizacja i w stylistyce takiego rycerskiego power metalu z elementami symfonicznymi realizują się najlepiej na tym LP. Orion Nebula to instrumentalne zakończenie głównej zawartości LP i jest to granie bardzo samolubne i chłodne w gitarze i pokaz umiejętności, których gitarzyście bez wątpienia nie brakuje.</div>
<div style="text-align: justify;">Cardiac Arrest oraz Different Views to starsze kompozycje, znane już z lat 2022-2023 i zagrane dobrze, ale tak jak sam album, lepiej to traktować jako bonusową ciekawostkę. Niezłą, pokazującą też, jak bardzo zespół i jego wizja przez te wszystkie lata się rozwinęły.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest solidna, z wokalistą wysuniętym na pierwszy plan i delikatniej zarysowanymi orkiestracjami oraz niezwykle ciepłymi gitarami, charakterystycznymi dla tego regionu. Świetna realizacja.</div>
<div style="text-align: justify;">Obiecujący debiutant z Seulu, który w udany sposób kultywuje azjatyckie tradycje power metalu.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.2/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Gargant]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4578</link>
			<pubDate>Sat, 25 Jul 2026 03:07:40 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4578</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Gargant - Dead Night Defiance (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/8/4/1384267.jpg?2606" border="0" alt="[Obrazek: 1384267.jpg?2606]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Stormfall 03:43      <br />
2. Dead Night Defiance 03:43      <br />
3. Ghost Riders 03:06      <br />
4. Reckoning into the Mourning Hall 03:39      <br />
5. Fallen King 04:14      <br />
6. Sons of Chaos 04:07      <br />
7. Devil's River 04:23      <br />
8. Battlechaser 04:14<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Brazylia<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Guilherme Sevens - śpiew<br />
Caio Mendonça - gitara<br />
Leandro Carvalho - gitara<br />
Paulo Doc - bas<br />
Phill Drigues - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GARGANT istnieje od 2022 roku i założony został przez byłych członków od lat nieaktywnego PAINSIDE - Guilherme Sevensa, który w 2025 roku podjął słuszną decyzję zostania pełnoetatowym wokalistą grupy oraz Phill Drigues. Z początku był to projekt lokalny, ale w 2025 roku skład został wzbogacony o gitarzystę Caio Mendonça, który działał jeszcze w pierwszej wersji PAINSIDE, THE RECKONING oraz basistę Paulo Doc. Skład dopełnia Leandro Carvalho z... PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut grupa wydała nakładem własnym w wersji digital pod koniec 2025 roku, ale na szczęście grupą zainteresowała się niemiecka wytwórnia Fireflash Records, która zaprezentuje wersję CD dla szerszego grona 25 września 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To tradycyjny i ostry, brazylijski heavy/power metal, z klasycznym natarciem dwóch gitar i morderczą, precyzyjną sekcją rytmiczną, która zabija. Stormfall to klasyk w stylu SCELERATA i PASTORE z apokaliptycznymi solami gitarowymi, silną perkusją i oczywistymi inspiracjami USA. Dla Guilherme Sevensa czas się zatrzymał i śpiewa równie znakomicie, jak na debiucie PAINSIDE sprzed ponad 15 lat. Dumnie i z pazurem atakują w Dead Night Defiance, w którym jest coś z PASTORE i amerykańskiej filozofii w bojowym refrenie, a duet Mendonça/Carvalho na tym LP jest bardzo dobry, chociaż chwilami może zbyt oszczędny, jak w tylko poprawnym Ghost Riders, który powtarza błędy obecnej sceny USPM. Do Brazylii wracamy w wybornym Reckoning into the Mourning Hall, w którym jest wszystko, co najlepsze w RAGE IN MY EYES, od wściekłych, dzikich wokali, bezlitosnej sekcji rytmicznej, która działa z chirurgiczną precyzją, po kruszące mury gitary. I ten refren, bojowy, delikatnie kontrastujący z agresywniejszymi przejściami. Konsekwentnie miażdżą w Fallen King i takiego killera nie powstydziłby się PASTORE czy nawet PAINSIDE. Balladowy Sons of Chaos jest co najwyżej poprawny w klimatach nostalgicznego USPM w klimatach ICED EARTH lat 90. i zdecydowanie lepiej wypada Devil's River w tych klimatach, gdzie rządzą gitary i wysokie zaśpiewy Sevensa. Brazylijczycy mają talent do takich kompozycji podbarwionych lekko progressive i potrafią sprawić, aby było to atrakcyjne. Battlechaser to dobre zakończenie, pokazujące potencjał tej grupy, kiedy dalsze plany wzbogacone są o wstawki symfoniczne i tutaj wyjątkowo zbliżają się do HELKER czy nawet rozwijając pomysły HEVILAN, których im się nie udało. Słuchając tego LP jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że nie wszystkie dobre pomysły zostały wykorzystane w pełnii, ale to jednak materiał wyjątkowo krótki, zaledwie 30 minut.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja jest wzorowa i w Brazylii mają niesamowity talent w kwestii realizacji takich albumów. Sound przepotężny, sharp &amp; clear, bez sztuczności i nie męczący, za to z mocnymi, soczystymi bębnami, które nie brzmią jak karton z USA, a bas metaliczny.</div>
<div style="text-align: justify;">Ameryki tutaj nie odkryto, ale GARGANT zaznaczył swoją obecność jako obiecujący i bez wątpienia utalentowany zespół, który dobrze rokuje i ma ogromny potencjał, tak jak miało PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">PAINSIDE to już jednak historia... Teraz czas na GARGANT!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Gargant - Dead Night Defiance (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/8/4/1384267.jpg?2606" border="0" alt="[Obrazek: 1384267.jpg?2606]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Stormfall 03:43      <br />
2. Dead Night Defiance 03:43      <br />
3. Ghost Riders 03:06      <br />
4. Reckoning into the Mourning Hall 03:39      <br />
5. Fallen King 04:14      <br />
6. Sons of Chaos 04:07      <br />
7. Devil's River 04:23      <br />
8. Battlechaser 04:14<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Brazylia<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Guilherme Sevens - śpiew<br />
Caio Mendonça - gitara<br />
Leandro Carvalho - gitara<br />
Paulo Doc - bas<br />
Phill Drigues - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GARGANT istnieje od 2022 roku i założony został przez byłych członków od lat nieaktywnego PAINSIDE - Guilherme Sevensa, który w 2025 roku podjął słuszną decyzję zostania pełnoetatowym wokalistą grupy oraz Phill Drigues. Z początku był to projekt lokalny, ale w 2025 roku skład został wzbogacony o gitarzystę Caio Mendonça, który działał jeszcze w pierwszej wersji PAINSIDE, THE RECKONING oraz basistę Paulo Doc. Skład dopełnia Leandro Carvalho z... PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut grupa wydała nakładem własnym w wersji digital pod koniec 2025 roku, ale na szczęście grupą zainteresowała się niemiecka wytwórnia Fireflash Records, która zaprezentuje wersję CD dla szerszego grona 25 września 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To tradycyjny i ostry, brazylijski heavy/power metal, z klasycznym natarciem dwóch gitar i morderczą, precyzyjną sekcją rytmiczną, która zabija. Stormfall to klasyk w stylu SCELERATA i PASTORE z apokaliptycznymi solami gitarowymi, silną perkusją i oczywistymi inspiracjami USA. Dla Guilherme Sevensa czas się zatrzymał i śpiewa równie znakomicie, jak na debiucie PAINSIDE sprzed ponad 15 lat. Dumnie i z pazurem atakują w Dead Night Defiance, w którym jest coś z PASTORE i amerykańskiej filozofii w bojowym refrenie, a duet Mendonça/Carvalho na tym LP jest bardzo dobry, chociaż chwilami może zbyt oszczędny, jak w tylko poprawnym Ghost Riders, który powtarza błędy obecnej sceny USPM. Do Brazylii wracamy w wybornym Reckoning into the Mourning Hall, w którym jest wszystko, co najlepsze w RAGE IN MY EYES, od wściekłych, dzikich wokali, bezlitosnej sekcji rytmicznej, która działa z chirurgiczną precyzją, po kruszące mury gitary. I ten refren, bojowy, delikatnie kontrastujący z agresywniejszymi przejściami. Konsekwentnie miażdżą w Fallen King i takiego killera nie powstydziłby się PASTORE czy nawet PAINSIDE. Balladowy Sons of Chaos jest co najwyżej poprawny w klimatach nostalgicznego USPM w klimatach ICED EARTH lat 90. i zdecydowanie lepiej wypada Devil's River w tych klimatach, gdzie rządzą gitary i wysokie zaśpiewy Sevensa. Brazylijczycy mają talent do takich kompozycji podbarwionych lekko progressive i potrafią sprawić, aby było to atrakcyjne. Battlechaser to dobre zakończenie, pokazujące potencjał tej grupy, kiedy dalsze plany wzbogacone są o wstawki symfoniczne i tutaj wyjątkowo zbliżają się do HELKER czy nawet rozwijając pomysły HEVILAN, których im się nie udało. Słuchając tego LP jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że nie wszystkie dobre pomysły zostały wykorzystane w pełnii, ale to jednak materiał wyjątkowo krótki, zaledwie 30 minut.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja jest wzorowa i w Brazylii mają niesamowity talent w kwestii realizacji takich albumów. Sound przepotężny, sharp &amp; clear, bez sztuczności i nie męczący, za to z mocnymi, soczystymi bębnami, które nie brzmią jak karton z USA, a bas metaliczny.</div>
<div style="text-align: justify;">Ameryki tutaj nie odkryto, ale GARGANT zaznaczył swoją obecność jako obiecujący i bez wątpienia utalentowany zespół, który dobrze rokuje i ma ogromny potencjał, tak jak miało PAINSIDE.</div>
<div style="text-align: justify;">PAINSIDE to już jednak historia... Teraz czas na GARGANT!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Fireflash Records.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Varras]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4577</link>
			<pubDate>Sat, 18 Jul 2026 01:46:43 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4577</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Varras - Electric Stardom (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://steelgallery.com/metal-store/wp-content/uploads/sites/6/2026/04/Cover1.jpg" border="0" alt="[Obrazek: Cover1.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
<br />
1. Electric Stardom<br />
2. In My Life<br />
3. Holy Periza<br />
4. The Tears Of The World<br />
5. Enlightened By God<br />
6. On The Megadeath Crossroads<br />
7. Sexy Love<br />
8. Layzer Mark<br />
9. Concerto In G Minor RV 578<br />
10. Lonely Dreamer<br />
11. Palisha (CD Bonus)<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Costas Varras - gitara<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Mark Boals - śpiew (1, 2, 4)<br />
Goran Edman - śpiew (3, 7, 10)<br />
Leonidas Petropoulos - bas, instrumenty klawiszowe (1-3, 8-9)<br />
Aggelos Tsoukalas - perkusja<br />
Bob Katsionis - instrumenty klawiszowe (3-7, 10)<br />
Sotiris Pomonis - gitara (7)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Pochodzący z Aten Costas Varras to mniej znany gitarzysta sceny greckiej, który od lat 2000 jest jednym z herosów, promujących heavy/power metal z ciągotami do neoklasyki. Bez wątpienia to gitarzysta utalentowany, ale i ze specyficznym podejściem do gry i kompozycji, co można było usłyszeć na mało znanym debiucie OVERLORD'S PERPETUAL (obecnie PERPETUAL) z 2005 roku czy jego solowym albumie z 2018 roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Nagrywa mało i rzadko, ale grecka wytwórnia Steel Gallery Records zaprezentowała jego trzeci w karierze album, wydany pod własnym nazwiskiem w maju 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To album równie eklektyczny, jak jego poprzednie, gdzie prezentuje grę od progressive metalu z ciągotami neoklasycznymi, które mogą się kojarzyć z RING OF FIRE czy może nawet w jakimś stopniu z solową twórczością Marka Boalsa, jak w tytułowym Electric Stardom, po epicki heavy metal skrzyżowany z wczesnym NORTHWIND Holy Periza. Holy Periza to kompozycja zaskakująco dobra, w typowo greckiej manierze grania epickiego i kto by pomyślał, że Goran Edman zaśpiewa to tak wybornie! Tutaj Varras wyjątkowo schodzi na dalszy plan i dominuje Edman z chórem wojowników! Zaskakujący utwór i gdyby tylko cały LP trzymał tak wysoki poziom.</div>
<div style="text-align: justify;">Electric Stardom, jak i In My Life można uznać za kompozycje dobre, gdzie ten pierwszy zaskakuje dramatyzmem, ale ich największym atutem jest bez wątpienia forma wokalna Marka Boalsa, wyborna praca sekcji rytmicznej (szczególnie w In My Life, co za bas!), no i oczywiście sam guitar hero Costas Varras, który prezentuje podejście dość nieszablonowe w ornamentacjach, ale bez wątpienia frapujące i odmienne od ogólnie przyjętych standardów. Rereny może nie należą do najoryginalniejszych, ale jest w tym jakieś nawiązanie do PERPETUAL. The Tears Of The World zaczyna się pompatycznie i to po części zaskakujące, jak dobrze Varras czuje tutaj stylistykę twórczości Boalsa, jest to kompozycja w jego stylu i do tego całkiem udana, chociaż nie można jej porównywać do tych najlepszych, czy to z RING OF FIRE, czy solowej twórczości. Enlightened By God to prezentacja specyficznej gry Varrasa z ciekawymi klawiszami Boba Katsionisa, chociaż bardziej by pasowały do space metalu, ale jako instrumental to nie porywa. Za to On The Megadeath Crossroads to bardzo energicznie zagrany neoclassical metal, podany w bardzo dobrej formie i ponownie warto tutaj posłuchać gry nie tylko lidera, ale i basisty Leonidasa Petropoulosa. Aggelos Tsoukalas to solidny perkusista i gra z wyczuciem, no ale w końcu miał okazję współpracować z samym Angelo Perlepesem. Sexy Love z Edmanem niestety bardzo słaby i to taki heavy rock z pogłosami VICE HUMAN, gdzie sam wokalista prezentuje się z mniej interesującej strony, podobnie jak samo wykonanie. Blado wypadają sola i to granie niestety nudne. Layzer Mark to przerywnik instrumentalny w bardziej progressive metalowej manierze, gdzie Varras pokazuje swoją specyficzną grę. Oczywiście Vivaldiego zawsze się słucha dobrze i Concerto In G Minor RV 578 nie budzi zastrzeżeń.</div>
<div style="text-align: justify;">Lonely Dreamer to znów progressive metal, ale bardziej uderzający greckim chłodem i tutaj Edman sprawdza się tak sobie, refren jest słabo zaznaczony i to wszystko rozpływa się w nijakiej melodii.</div>
<div style="text-align: justify;">Bonusem do wersji CD jest rockowa ballada Palisha, którą można było usłyszeć już w zeszłym roku i przepięknie tutaj zaśpiewał Mark Boals, świetne są tutaj subtelne plany klawiszowe Leonidasa Petropoulosa i pięknie grający na gitarze akustycznej Varras. Ta kompozycja spokojnie mogłaby zastąpić nijaki Lonely Dreamer i byłoby to zakończenie przepiękne. I dla wersji CD takie jest. Co za romantyzm i wyczucie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Sound w wykonaniu Leonidasa Petropoulosa oczywiście wozorwy i bez zastrzeżeń, ze świetnie ustawioną, grzmiącą sekcją rytmiczną i metalicznym basem. Twórczość Varrasa jest eklektyczna i synkretyczna, kompozycyjnie nie zawsze trafia z powodu tych wszystkich kombinacji, ale ma własny styl i kiedy działa, to jest to granie ciekawe.</div>
<div style="text-align: justify;">Costas Varras pozostaje sobą i prezentuje kolejny album w swojej dyskografii, technicznie wykonany solidnie i z paroma killerami. Holy Periza pokazuje, że warto wyczekiwać takich powrotów.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Podziękowania dla wytwórni Steel Gallery Records za udostępnienie materiałów do recenzji.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Varras - Electric Stardom (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://steelgallery.com/metal-store/wp-content/uploads/sites/6/2026/04/Cover1.jpg" border="0" alt="[Obrazek: Cover1.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
<br />
1. Electric Stardom<br />
2. In My Life<br />
3. Holy Periza<br />
4. The Tears Of The World<br />
5. Enlightened By God<br />
6. On The Megadeath Crossroads<br />
7. Sexy Love<br />
8. Layzer Mark<br />
9. Concerto In G Minor RV 578<br />
10. Lonely Dreamer<br />
11. Palisha (CD Bonus)<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Costas Varras - gitara<br />
<br />
Gościnnie:<br />
Mark Boals - śpiew (1, 2, 4)<br />
Goran Edman - śpiew (3, 7, 10)<br />
Leonidas Petropoulos - bas, instrumenty klawiszowe (1-3, 8-9)<br />
Aggelos Tsoukalas - perkusja<br />
Bob Katsionis - instrumenty klawiszowe (3-7, 10)<br />
Sotiris Pomonis - gitara (7)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Pochodzący z Aten Costas Varras to mniej znany gitarzysta sceny greckiej, który od lat 2000 jest jednym z herosów, promujących heavy/power metal z ciągotami do neoklasyki. Bez wątpienia to gitarzysta utalentowany, ale i ze specyficznym podejściem do gry i kompozycji, co można było usłyszeć na mało znanym debiucie OVERLORD'S PERPETUAL (obecnie PERPETUAL) z 2005 roku czy jego solowym albumie z 2018 roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Nagrywa mało i rzadko, ale grecka wytwórnia Steel Gallery Records zaprezentowała jego trzeci w karierze album, wydany pod własnym nazwiskiem w maju 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To album równie eklektyczny, jak jego poprzednie, gdzie prezentuje grę od progressive metalu z ciągotami neoklasycznymi, które mogą się kojarzyć z RING OF FIRE czy może nawet w jakimś stopniu z solową twórczością Marka Boalsa, jak w tytułowym Electric Stardom, po epicki heavy metal skrzyżowany z wczesnym NORTHWIND Holy Periza. Holy Periza to kompozycja zaskakująco dobra, w typowo greckiej manierze grania epickiego i kto by pomyślał, że Goran Edman zaśpiewa to tak wybornie! Tutaj Varras wyjątkowo schodzi na dalszy plan i dominuje Edman z chórem wojowników! Zaskakujący utwór i gdyby tylko cały LP trzymał tak wysoki poziom.</div>
<div style="text-align: justify;">Electric Stardom, jak i In My Life można uznać za kompozycje dobre, gdzie ten pierwszy zaskakuje dramatyzmem, ale ich największym atutem jest bez wątpienia forma wokalna Marka Boalsa, wyborna praca sekcji rytmicznej (szczególnie w In My Life, co za bas!), no i oczywiście sam guitar hero Costas Varras, który prezentuje podejście dość nieszablonowe w ornamentacjach, ale bez wątpienia frapujące i odmienne od ogólnie przyjętych standardów. Rereny może nie należą do najoryginalniejszych, ale jest w tym jakieś nawiązanie do PERPETUAL. The Tears Of The World zaczyna się pompatycznie i to po części zaskakujące, jak dobrze Varras czuje tutaj stylistykę twórczości Boalsa, jest to kompozycja w jego stylu i do tego całkiem udana, chociaż nie można jej porównywać do tych najlepszych, czy to z RING OF FIRE, czy solowej twórczości. Enlightened By God to prezentacja specyficznej gry Varrasa z ciekawymi klawiszami Boba Katsionisa, chociaż bardziej by pasowały do space metalu, ale jako instrumental to nie porywa. Za to On The Megadeath Crossroads to bardzo energicznie zagrany neoclassical metal, podany w bardzo dobrej formie i ponownie warto tutaj posłuchać gry nie tylko lidera, ale i basisty Leonidasa Petropoulosa. Aggelos Tsoukalas to solidny perkusista i gra z wyczuciem, no ale w końcu miał okazję współpracować z samym Angelo Perlepesem. Sexy Love z Edmanem niestety bardzo słaby i to taki heavy rock z pogłosami VICE HUMAN, gdzie sam wokalista prezentuje się z mniej interesującej strony, podobnie jak samo wykonanie. Blado wypadają sola i to granie niestety nudne. Layzer Mark to przerywnik instrumentalny w bardziej progressive metalowej manierze, gdzie Varras pokazuje swoją specyficzną grę. Oczywiście Vivaldiego zawsze się słucha dobrze i Concerto In G Minor RV 578 nie budzi zastrzeżeń.</div>
<div style="text-align: justify;">Lonely Dreamer to znów progressive metal, ale bardziej uderzający greckim chłodem i tutaj Edman sprawdza się tak sobie, refren jest słabo zaznaczony i to wszystko rozpływa się w nijakiej melodii.</div>
<div style="text-align: justify;">Bonusem do wersji CD jest rockowa ballada Palisha, którą można było usłyszeć już w zeszłym roku i przepięknie tutaj zaśpiewał Mark Boals, świetne są tutaj subtelne plany klawiszowe Leonidasa Petropoulosa i pięknie grający na gitarze akustycznej Varras. Ta kompozycja spokojnie mogłaby zastąpić nijaki Lonely Dreamer i byłoby to zakończenie przepiękne. I dla wersji CD takie jest. Co za romantyzm i wyczucie.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Sound w wykonaniu Leonidasa Petropoulosa oczywiście wozorwy i bez zastrzeżeń, ze świetnie ustawioną, grzmiącą sekcją rytmiczną i metalicznym basem. Twórczość Varrasa jest eklektyczna i synkretyczna, kompozycyjnie nie zawsze trafia z powodu tych wszystkich kombinacji, ale ma własny styl i kiedy działa, to jest to granie ciekawe.</div>
<div style="text-align: justify;">Costas Varras pozostaje sobą i prezentuje kolejny album w swojej dyskografii, technicznie wykonany solidnie i z paroma killerami. Holy Periza pokazuje, że warto wyczekiwać takich powrotów.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Podziękowania dla wytwórni Steel Gallery Records za udostępnienie materiałów do recenzji.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Lex Legion]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4575</link>
			<pubDate>Mon, 29 Jun 2026 17:09:14 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4575</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Lex Legion - Lex Legion (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/5/1435503.jpg?0152" border="0" alt="[Obrazek: 1435503.jpg?0152]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Sleep Eternally 03:55       <br />
2. Gypsy Tears 03:57       <br />
3. When the Stars Align 03:52       <br />
4. (I Am) The Ressurected 04:26       <br />
5. Lost Inside 03:35       <br />
6. Dreams of Darkness 04:27       <br />
7. Saviours 04:04       <br />
8. Life Eternal 03:26       <br />
9. Far Away 02:54<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (USA/Norwegia/Szwecja)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Nils K. Rue - śpiew<br />
Pete Blakk - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Andy LaRocque - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Hal Patino - bas<br />
Mikkey Dee - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół założony został w 2008 roku przez bardzo dobrze znanego gitarzystę i producenta Andy LaRocque razem z innym gitarzystą, Pete Blakk. Skład był uzupełniany długo, komponowanie i nagrywanie trwało jeszcze dłużej i wydawało się, że to projekt, z którego niewiele wyjdzie.</div>
<div style="text-align: justify;">Ostatecznie jednak, debiut został wydany 12 czerwca 2026 nakładem amerykańskiej wytwórni MNRK Heavy.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Muzycy znani i uznani, Mikkey Dee z legendarnego MOTORHEAD, basista Hasse Patino i wspomnianą czwórkę łączy KING DIAMOND. Bardzo interesującym wyborem jest znany z progressive metalowego PAGAN'S MIND Nils K. Rue, szczególnie, że LEX LEGION prezentuje sobą heavy metal, oczywiście inspirowany twórczością KING DIAMOND, kiedy większość grupy była jeszcze jego członkami w latach 80.</div>
<div style="text-align: justify;">Jest tutaj mrok, elementy horroru, ale i typowy, dumny heavy metal szwedzki, w stylistyce, którą takie zespoły jak LION'S SHARE czy ASTRAL DOORS dopracowały do perfekcji i otwieracz Sleep Eternally jest tego idealnym przykładem. Klimat jest autentyczny, tak jak ryczące gitary, a wysokie, dramatyczne wokale Nils K. Rue zdumiewają i zaskakują. To jego najlepszy występ w całej karierze i mroczny Gypsy Tears z płynącymi gitarami, chłodną sekcją rytmiczną i rewelacyjnymi chórami jest to idealnym przykładem. To utalentowani muzycy i technicznie nie ma tutaj nic do zarzucenia, dialogi Blakk/LaRocque są bardzo dobre i słucha się ich z przyjemnością, tak jak pełnej mocy sekcji rytmicznej. Mikkey Dee absolutnie tutaj dewastuje i nie bez powodu został ustawiony w centrum, gdzie jego bębny grzmią, a talerze wściekle syczą.</div>
<div style="text-align: justify;">When the Stars Align jest wyborny, tak pod względem współpracy zespołu, jak i opętańczego klimatu heavy/doom, zagranego chłodno, z dyskretnymi, fantastycznymi aranżacjami klawiszowymi. Skromnymi, ale rozegranymi perfekcyjnie i nadającymi atmosfery KING DIAMOND. Jest i odhumanizowany heavy metal (I Am) The Ressurected, w którym jest coś z MERCYFUL FATE i momentami może klimatycznie jest nie do końca trafiony, tak jak Lost Inside to tylko dobry heavy metal szwedzki lat 80. Do grania najwyższej klasy wracają w rewelacyjnym, rozpędzonym Dreams of Darkness z bardzo udanymi solami gitarowymi, długimi i niezwykle melodyjnymi, z epickimi przejściami, delikatnie malowanymi barwami doom. Saviours to klasycznie wypracowany szwedzki styl, dopracowany przez ASTRAL DOORS w stylistyce epickiego heavy metalu zabijają. I nawet nie wiadomo, kiedy mijają te cztery minuty.</div>
<div style="text-align: justify;">Life Eternal to pełen energii killer w wolniejszych tempach z elementami horror metalu, apokaliptycznymi okrzykami Nils K. Rue, który zdumiewa swoim heavy metalowym wyczuciem, a nie jest to materiał ani łatwy, ani manieryczny. I może tylko szkoda, że Far Away to raczej obligatoryjna miniatura zagrana dobrze, rockowo, ale raczej wnosząca mało.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jest rewelacyjne, klasyczne w gitarach akustycznych i brzmieniu sekcji rytmicznej, ale w żaden sposób archaiczne i wzorowo Andy LaRocque pogodził tutaj klasyczne brzmienie heavy metalu szwedzkiego z nowoczesnymi technikami nagraniowymi. Arcydzieło.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie jest to LP długi, standardowa długość longplaya lat 80. i może nieco wytracają w środkowej części, ale potencjał w tym zespole jest ogromny, i to nie tylko od strony wykonawczej i technicznej, bo to w końcu muzycy z ogromnym doświadczeniem, ale i kompozycyjnym. Czasami potencjał melodii nie jest tutaj wykorzystany w pełni, ale to zmusza do kolejnych odsłuchów, co jest zabiegiem celowym i co słychać już w Sleep Eternally...</div>
<div style="text-align: justify;">Szwedzka Stal bardzo wysokiej klasy, nie tylko dla fanów KING DIAMOND, chociaż inspiracje i nawiązania są tutaj w pełni zamierzone.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Lex Legion - Lex Legion (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/5/1435503.jpg?0152" border="0" alt="[Obrazek: 1435503.jpg?0152]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Sleep Eternally 03:55       <br />
2. Gypsy Tears 03:57       <br />
3. When the Stars Align 03:52       <br />
4. (I Am) The Ressurected 04:26       <br />
5. Lost Inside 03:35       <br />
6. Dreams of Darkness 04:27       <br />
7. Saviours 04:04       <br />
8. Life Eternal 03:26       <br />
9. Far Away 02:54<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (USA/Norwegia/Szwecja)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Nils K. Rue - śpiew<br />
Pete Blakk - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Andy LaRocque - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Hal Patino - bas<br />
Mikkey Dee - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ten zespół założony został w 2008 roku przez bardzo dobrze znanego gitarzystę i producenta Andy LaRocque razem z innym gitarzystą, Pete Blakk. Skład był uzupełniany długo, komponowanie i nagrywanie trwało jeszcze dłużej i wydawało się, że to projekt, z którego niewiele wyjdzie.</div>
<div style="text-align: justify;">Ostatecznie jednak, debiut został wydany 12 czerwca 2026 nakładem amerykańskiej wytwórni MNRK Heavy.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Muzycy znani i uznani, Mikkey Dee z legendarnego MOTORHEAD, basista Hasse Patino i wspomnianą czwórkę łączy KING DIAMOND. Bardzo interesującym wyborem jest znany z progressive metalowego PAGAN'S MIND Nils K. Rue, szczególnie, że LEX LEGION prezentuje sobą heavy metal, oczywiście inspirowany twórczością KING DIAMOND, kiedy większość grupy była jeszcze jego członkami w latach 80.</div>
<div style="text-align: justify;">Jest tutaj mrok, elementy horroru, ale i typowy, dumny heavy metal szwedzki, w stylistyce, którą takie zespoły jak LION'S SHARE czy ASTRAL DOORS dopracowały do perfekcji i otwieracz Sleep Eternally jest tego idealnym przykładem. Klimat jest autentyczny, tak jak ryczące gitary, a wysokie, dramatyczne wokale Nils K. Rue zdumiewają i zaskakują. To jego najlepszy występ w całej karierze i mroczny Gypsy Tears z płynącymi gitarami, chłodną sekcją rytmiczną i rewelacyjnymi chórami jest to idealnym przykładem. To utalentowani muzycy i technicznie nie ma tutaj nic do zarzucenia, dialogi Blakk/LaRocque są bardzo dobre i słucha się ich z przyjemnością, tak jak pełnej mocy sekcji rytmicznej. Mikkey Dee absolutnie tutaj dewastuje i nie bez powodu został ustawiony w centrum, gdzie jego bębny grzmią, a talerze wściekle syczą.</div>
<div style="text-align: justify;">When the Stars Align jest wyborny, tak pod względem współpracy zespołu, jak i opętańczego klimatu heavy/doom, zagranego chłodno, z dyskretnymi, fantastycznymi aranżacjami klawiszowymi. Skromnymi, ale rozegranymi perfekcyjnie i nadającymi atmosfery KING DIAMOND. Jest i odhumanizowany heavy metal (I Am) The Ressurected, w którym jest coś z MERCYFUL FATE i momentami może klimatycznie jest nie do końca trafiony, tak jak Lost Inside to tylko dobry heavy metal szwedzki lat 80. Do grania najwyższej klasy wracają w rewelacyjnym, rozpędzonym Dreams of Darkness z bardzo udanymi solami gitarowymi, długimi i niezwykle melodyjnymi, z epickimi przejściami, delikatnie malowanymi barwami doom. Saviours to klasycznie wypracowany szwedzki styl, dopracowany przez ASTRAL DOORS w stylistyce epickiego heavy metalu zabijają. I nawet nie wiadomo, kiedy mijają te cztery minuty.</div>
<div style="text-align: justify;">Life Eternal to pełen energii killer w wolniejszych tempach z elementami horror metalu, apokaliptycznymi okrzykami Nils K. Rue, który zdumiewa swoim heavy metalowym wyczuciem, a nie jest to materiał ani łatwy, ani manieryczny. I może tylko szkoda, że Far Away to raczej obligatoryjna miniatura zagrana dobrze, rockowo, ale raczej wnosząca mało.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jest rewelacyjne, klasyczne w gitarach akustycznych i brzmieniu sekcji rytmicznej, ale w żaden sposób archaiczne i wzorowo Andy LaRocque pogodził tutaj klasyczne brzmienie heavy metalu szwedzkiego z nowoczesnymi technikami nagraniowymi. Arcydzieło.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie jest to LP długi, standardowa długość longplaya lat 80. i może nieco wytracają w środkowej części, ale potencjał w tym zespole jest ogromny, i to nie tylko od strony wykonawczej i technicznej, bo to w końcu muzycy z ogromnym doświadczeniem, ale i kompozycyjnym. Czasami potencjał melodii nie jest tutaj wykorzystany w pełni, ale to zmusza do kolejnych odsłuchów, co jest zabiegiem celowym i co słychać już w Sleep Eternally...</div>
<div style="text-align: justify;">Szwedzka Stal bardzo wysokiej klasy, nie tylko dla fanów KING DIAMOND, chociaż inspiracje i nawiązania są tutaj w pełni zamierzone.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 9/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Icarus]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4573</link>
			<pubDate>Tue, 02 Jun 2026 01:04:40 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4573</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Icarus (Peru) - </span><span style="font-weight: bold;">Rising from the Ashes (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/7/1437614.jpg?0747" border="0" alt="[Obrazek: 1437614.jpg?0747]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Hero of the Light 04:23      <br />
2. Fury of Angels 05:47      <br />
3. Immortal Warrior 04:46      <br />
4. Power of My Steel 04:06      <br />
5. Carry On 04:31      <br />
6. Desert of Pain 04:01      <br />
7. The One 05:14      <br />
8. End of Times 04:41      <br />
9. Revelations 03:37      <br />
10. Icarus 06:10 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Peru<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Lucho Jibaja - śpiew<br />
Jesús Parra - gitara<br />
Óscar Martín - gitara<br />
Ricardo Zarate - bas<br />
Vearliz Chambergo - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ICARUS założony został w 1998 roku przez utalentowanego gitarzystę Óscar Martína, którego można było usłyszeć w 2020 roku na debiucie DANGEROUS PROJECT. Przez ten zespół przewinęło się wielu muzyków z różnych grup, w tym z DANGEROUS PROJECT czy nawet METAL CRUCIFIER, ale ciągłe zmiany składu sprawiły, że DANGEROUS PROJECT debiutowało jednak pierwsze.</div>
<div style="text-align: justify;">W końcu, w maju 2026 roku został wydany debiut ICARUS, wydany nakładem własnym.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Jest to album stylistycznie inny od tego, co gra DANGEROUS PROJECT i jest tutaj więcej power metalu szwedzkiego, szczególnie INSANIA, HELLOWEEN czy GAMMA RAY i bliskie stylistycznie temu, co prezentuje sobą kolumbijskie ENERGEMA oraz solowe wyczyny Nicolasa Waldo. Nie brakuje tutaj oczywiście gitarowego kunsztu Óscara Martína, który razem z Jesús Parra zdumiewają swoimi neoklasycznymi, rozbudowanymi popisami, ale nie brakuje tutaj niczego również pozostałym muzykom i sekcja rytmiczna jest tutaj znakomita. Partie basowe Ricardo Zarate zabijają w Power of My Steel, tak jak energiczna gra Vearliz Chambergo, ale ta kompozycja sama w sobie jest bardzo dobra i dobrze podkreśla talent Lucho Jibaja, którego wysokie rejestry nie są męczące.</div>
<div style="text-align: justify;">Ładnie zaczynają w zamaszystym Hero of the Light z typowo hansenowskim refrenem. Na pewno lepiej rozumieją filozofię HELLOWEEN w Fury of Angels, którzy nagrali poprawny album w 2025 roku. To muzyka tradycyjna i uporządkowana i może w jakimś stopniu nawet zbyt tradycyjna i niezaskakująca, bardzo dobra, jak Immortal Warrior, równa, ale momentami wpadająca w gatunkową zachowawczość jak w Carry On, któremu zabrakło bardziej wyrazistego refrenu i wykonania. Desert of Pain to neoklasyczna ekstraklasa i kompozycja, która spokojnie mogłaby się znaleźć na debiucie DANGEROUS PROJECT, ale różnicę pomiędzy tymi zespołami nakreśla The One, w którym pobrzmiewają echa INSANIA.</div>
<div style="text-align: justify;">End of Times próbuje nawiązywać do innego stylu power metalu, bardzo chłodnego i wysublimowanego, mało przebojowego o przeciętnym poziomie atrakcyjności i tutaj zdecydowanie bardziej zwraca się uwagę na mistrzowskie wykonanie, tak jak w instrumentalym Revelations.</div>
<div style="text-align: justify;">Icarus to punkt kulminacyjny albumu, utrzymanym w klimacie Keeperów, ale jest to tylko dobry power metal, który słyszało się już wiele razy i lepiej, a i od strony technicznej nie powala jak pozostałe kompozycje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie zostało zrealizowane znakomicie i jak na self-release jest godne podziwu, jak selektywny i czysty sound udało się im tutaj uzyskać. Każdy instrument słychać tutaj doskonale, nie ma trzasków i nikt nikogo nie zagłusza. W pełni profesjonalnie wykonane, niemieckie, studyjne brzmienie.</div>
<div style="text-align: justify;">Może nie jest to sensacja i odkrycie na miarę DANGEROUS PROJECT, ale jest to bardzo dobry power metal, tradycyjny, prosty i bez zobowiązań, nawiązujący do czasów już dawno minionych i zagrany szczerze. Są pewne aranżacyjne archaizmy, ale są one w pełni zrozumiałe.</div>
<div style="text-align: justify;">Óscar Martín otacza się bez wątpienia muzykami utalentowanymi i należy mu się więcej rozgłosu, bo to Guitar Hero z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.3/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Icarus (Peru) - </span><span style="font-weight: bold;">Rising from the Ashes (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/3/7/1437614.jpg?0747" border="0" alt="[Obrazek: 1437614.jpg?0747]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Hero of the Light 04:23      <br />
2. Fury of Angels 05:47      <br />
3. Immortal Warrior 04:46      <br />
4. Power of My Steel 04:06      <br />
5. Carry On 04:31      <br />
6. Desert of Pain 04:01      <br />
7. The One 05:14      <br />
8. End of Times 04:41      <br />
9. Revelations 03:37      <br />
10. Icarus 06:10 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Melodic Power Metal<br />
Kraj: Peru<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Lucho Jibaja - śpiew<br />
Jesús Parra - gitara<br />
Óscar Martín - gitara<br />
Ricardo Zarate - bas<br />
Vearliz Chambergo - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ICARUS założony został w 1998 roku przez utalentowanego gitarzystę Óscar Martína, którego można było usłyszeć w 2020 roku na debiucie DANGEROUS PROJECT. Przez ten zespół przewinęło się wielu muzyków z różnych grup, w tym z DANGEROUS PROJECT czy nawet METAL CRUCIFIER, ale ciągłe zmiany składu sprawiły, że DANGEROUS PROJECT debiutowało jednak pierwsze.</div>
<div style="text-align: justify;">W końcu, w maju 2026 roku został wydany debiut ICARUS, wydany nakładem własnym.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Jest to album stylistycznie inny od tego, co gra DANGEROUS PROJECT i jest tutaj więcej power metalu szwedzkiego, szczególnie INSANIA, HELLOWEEN czy GAMMA RAY i bliskie stylistycznie temu, co prezentuje sobą kolumbijskie ENERGEMA oraz solowe wyczyny Nicolasa Waldo. Nie brakuje tutaj oczywiście gitarowego kunsztu Óscara Martína, który razem z Jesús Parra zdumiewają swoimi neoklasycznymi, rozbudowanymi popisami, ale nie brakuje tutaj niczego również pozostałym muzykom i sekcja rytmiczna jest tutaj znakomita. Partie basowe Ricardo Zarate zabijają w Power of My Steel, tak jak energiczna gra Vearliz Chambergo, ale ta kompozycja sama w sobie jest bardzo dobra i dobrze podkreśla talent Lucho Jibaja, którego wysokie rejestry nie są męczące.</div>
<div style="text-align: justify;">Ładnie zaczynają w zamaszystym Hero of the Light z typowo hansenowskim refrenem. Na pewno lepiej rozumieją filozofię HELLOWEEN w Fury of Angels, którzy nagrali poprawny album w 2025 roku. To muzyka tradycyjna i uporządkowana i może w jakimś stopniu nawet zbyt tradycyjna i niezaskakująca, bardzo dobra, jak Immortal Warrior, równa, ale momentami wpadająca w gatunkową zachowawczość jak w Carry On, któremu zabrakło bardziej wyrazistego refrenu i wykonania. Desert of Pain to neoklasyczna ekstraklasa i kompozycja, która spokojnie mogłaby się znaleźć na debiucie DANGEROUS PROJECT, ale różnicę pomiędzy tymi zespołami nakreśla The One, w którym pobrzmiewają echa INSANIA.</div>
<div style="text-align: justify;">End of Times próbuje nawiązywać do innego stylu power metalu, bardzo chłodnego i wysublimowanego, mało przebojowego o przeciętnym poziomie atrakcyjności i tutaj zdecydowanie bardziej zwraca się uwagę na mistrzowskie wykonanie, tak jak w instrumentalym Revelations.</div>
<div style="text-align: justify;">Icarus to punkt kulminacyjny albumu, utrzymanym w klimacie Keeperów, ale jest to tylko dobry power metal, który słyszało się już wiele razy i lepiej, a i od strony technicznej nie powala jak pozostałe kompozycje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie zostało zrealizowane znakomicie i jak na self-release jest godne podziwu, jak selektywny i czysty sound udało się im tutaj uzyskać. Każdy instrument słychać tutaj doskonale, nie ma trzasków i nikt nikogo nie zagłusza. W pełni profesjonalnie wykonane, niemieckie, studyjne brzmienie.</div>
<div style="text-align: justify;">Może nie jest to sensacja i odkrycie na miarę DANGEROUS PROJECT, ale jest to bardzo dobry power metal, tradycyjny, prosty i bez zobowiązań, nawiązujący do czasów już dawno minionych i zagrany szczerze. Są pewne aranżacyjne archaizmy, ale są one w pełni zrozumiałe.</div>
<div style="text-align: justify;">Óscar Martín otacza się bez wątpienia muzykami utalentowanymi i należy mu się więcej rozgłosu, bo to Guitar Hero z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.3/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Godspear]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4572</link>
			<pubDate>Fri, 24 Apr 2026 02:22:47 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4572</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Godspear - Turn to the Light (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/2/6/1426953.jpg?0321" border="0" alt="[Obrazek: 1426953.jpg?0321]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Til the End of Time 07:35      <br />
2. So They Say 04:48      <br />
3. Eye of the Storm 05:41      <br />
4. Turn to the Light 07:31      <br />
5. Of Glorious Past 04:26      <br />
6. Where Sorrows Die 04:05      <br />
7. The Reaper’s Scythe 05:34      <br />
8. Distant Shore 07:18<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Symphonic Melodic Power Metal<br />
Kraj: Międzynarodowy (Kanada/Ukraina)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Konstantin Naumenko - śpiew<br />
Dimitriy Pavlovskiy - gitara<br />
Samuel Emond Gaudreault - bas<br />
John Rouleau - perkusja<br />
Xavier Gervais-Dumont - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GODSPEAR to założony przez kanadyjskiego klawiszowca Xaviera Gervais-Dumo, który poza kanadyjską sekcją rytmiczną zaprosił do współpracy niezwykle utalentowanych muzyków z Ukrainy - Guitar Hero Dimitriy Pavlovskiy oraz znakomitego wokalistę Konstantina Naumenko.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut wydany został nakładem własnym na początku kwietnia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Xavier Gervais-Dumont postawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko, zapraszając do współpracy tak zdolnego, stylistycznego kameleona, jak Dimitriy Pavlovskiy, którego technika jest tutaj znakomita, a sola gitarowe magiczne i natchnione duchem nie tylko neoklasycznym. Sekcja rytmiczna bez problemu sobie tutaj radzi i nie są tylko tłem, basowe szarże Samuel Emond Gaudreault są dewastujące i słucha się ich z przyjemnością, podobnie jak inteligentnej, pełnej finezji gry Johna Rouleau. Plany klawiszowe są tutaj bogate, tak jak symfoniczne, chociaż w stylu typowo kanadyjskim, one nakreślają melodie i są niemal na równi, przy czym są też ciągoty do progressive metalu, jak w dłuższym Turn to the Light, w jakimś stopniu może nawet nawiązującym do późniejszej twórczości MAJESTY OF REVIVAL, chociaż nie w stopniu skomplikowania i niedostępności.</div>
<div style="text-align: justify;">To muzyka stosunkowo przystępna, czerpiąca też z INSTANZIA, czy może nawet z kanadyjskiego WALK WITH TITANS w realizacji i umieszczeniu planów symfonicznych. I podobnie jak w WALK WITH TITANS, wszystkie kompozycje są wykonane z ogromną starannością, ale wiele z nich to niezbyt oryginalny, solidnie odegrany power metal z elementami symfonicznymi, czasami niezbyt chwytliwy, ale bez wątpienia zachwycający techniką, a to jednak za mało, aby uznać ten album za coś wyjątkowego. Nawet jeśli Konstantin Naumenko jest tutaj jak zwykle w formie godnej najwyższej pochwały.</div>
<div style="text-align: justify;">Ten LP też może tworzyć pewien mylny obraz symfonicznym, chwytliwym i rozbudowanym Til the End of Time, gdzie jest coś z INSTANZIA, RHAPSODY oraz WALK WITH TITANS, ale bezdyskusyjnie najlepszy na tej płycie jest melodic power metalowy So They Say. Znakomity, przecudowny refren najwyższej klasy z wybornie wyeksponowaną melodią, gdzie technika nie stara się przyćmiewać melodii, a geniusz w prostocie refrenu, realizacji drugiego planu, pracy sekcji i gitary Dimitriy Pavlovskiy są godne peanów. A wszystko to wieńczy głos wokalisty, który rozkwita w refrenie. SUNRISE? RHAPSODY? Tak, ale za to jak niesamowicie chwytliwe z lekkością i elegancją TWILIGHT FORCE. I co za szkoda, że nie ma więcej takich właśnie kompozycji. Słychać, że wspaniale się tutaj bawią.</div>
<div style="text-align: justify;">Pozostałe kompozycje są dobre, ale to przedział metalowej poprawności jak Eye of the Storm czy Of Glorious Past i z tych bardziej przystępnych kompozycji warto jeszcze wymienić The Reaper's Scythe, gdzie Pavlovskiy czaruje w neoklasycznym stylu. Distant Shore to niestety zakończenie przeciętne i kompozycja niepotrzebnie długa, z chłodnym refrenem, tak jak pieśń barda w stylu BLIND GUARDIAN Where Sorrows Die nie powala.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja brzmienia jest najwyższej klasy i tutaj zarzutów brak. Sekcja rytmiczna ustawiona wybornie, wieloplanowe, ale nie przytłaczające.</div>
<div style="text-align: justify;">Zebrały się tutaj prawdziwe talenty, ale suma ich umiejętności nie przekłada się na jakość kompozycji, które są dobre, w dużej części jednak niezbyt oryginalne i powszednie, z czego w środkowej części wkrada się niepotrzebny eklektyzm.</div>
Pomysły na dobre kompozycje jednak mają i dowodem tego jest So they Say. Power metalowe arcydzieło i album w takim stylu bym usłyszał zdecydowanie chętniej.<br />
<br />
<br />
Ocena: 7.8/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Godspear - Turn to the Light (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/4/2/6/1426953.jpg?0321" border="0" alt="[Obrazek: 1426953.jpg?0321]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Til the End of Time 07:35      <br />
2. So They Say 04:48      <br />
3. Eye of the Storm 05:41      <br />
4. Turn to the Light 07:31      <br />
5. Of Glorious Past 04:26      <br />
6. Where Sorrows Die 04:05      <br />
7. The Reaper’s Scythe 05:34      <br />
8. Distant Shore 07:18<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Symphonic Melodic Power Metal<br />
Kraj: Międzynarodowy (Kanada/Ukraina)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Konstantin Naumenko - śpiew<br />
Dimitriy Pavlovskiy - gitara<br />
Samuel Emond Gaudreault - bas<br />
John Rouleau - perkusja<br />
Xavier Gervais-Dumont - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">GODSPEAR to założony przez kanadyjskiego klawiszowca Xaviera Gervais-Dumo, który poza kanadyjską sekcją rytmiczną zaprosił do współpracy niezwykle utalentowanych muzyków z Ukrainy - Guitar Hero Dimitriy Pavlovskiy oraz znakomitego wokalistę Konstantina Naumenko.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut wydany został nakładem własnym na początku kwietnia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Xavier Gervais-Dumont postawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko, zapraszając do współpracy tak zdolnego, stylistycznego kameleona, jak Dimitriy Pavlovskiy, którego technika jest tutaj znakomita, a sola gitarowe magiczne i natchnione duchem nie tylko neoklasycznym. Sekcja rytmiczna bez problemu sobie tutaj radzi i nie są tylko tłem, basowe szarże Samuel Emond Gaudreault są dewastujące i słucha się ich z przyjemnością, podobnie jak inteligentnej, pełnej finezji gry Johna Rouleau. Plany klawiszowe są tutaj bogate, tak jak symfoniczne, chociaż w stylu typowo kanadyjskim, one nakreślają melodie i są niemal na równi, przy czym są też ciągoty do progressive metalu, jak w dłuższym Turn to the Light, w jakimś stopniu może nawet nawiązującym do późniejszej twórczości MAJESTY OF REVIVAL, chociaż nie w stopniu skomplikowania i niedostępności.</div>
<div style="text-align: justify;">To muzyka stosunkowo przystępna, czerpiąca też z INSTANZIA, czy może nawet z kanadyjskiego WALK WITH TITANS w realizacji i umieszczeniu planów symfonicznych. I podobnie jak w WALK WITH TITANS, wszystkie kompozycje są wykonane z ogromną starannością, ale wiele z nich to niezbyt oryginalny, solidnie odegrany power metal z elementami symfonicznymi, czasami niezbyt chwytliwy, ale bez wątpienia zachwycający techniką, a to jednak za mało, aby uznać ten album za coś wyjątkowego. Nawet jeśli Konstantin Naumenko jest tutaj jak zwykle w formie godnej najwyższej pochwały.</div>
<div style="text-align: justify;">Ten LP też może tworzyć pewien mylny obraz symfonicznym, chwytliwym i rozbudowanym Til the End of Time, gdzie jest coś z INSTANZIA, RHAPSODY oraz WALK WITH TITANS, ale bezdyskusyjnie najlepszy na tej płycie jest melodic power metalowy So They Say. Znakomity, przecudowny refren najwyższej klasy z wybornie wyeksponowaną melodią, gdzie technika nie stara się przyćmiewać melodii, a geniusz w prostocie refrenu, realizacji drugiego planu, pracy sekcji i gitary Dimitriy Pavlovskiy są godne peanów. A wszystko to wieńczy głos wokalisty, który rozkwita w refrenie. SUNRISE? RHAPSODY? Tak, ale za to jak niesamowicie chwytliwe z lekkością i elegancją TWILIGHT FORCE. I co za szkoda, że nie ma więcej takich właśnie kompozycji. Słychać, że wspaniale się tutaj bawią.</div>
<div style="text-align: justify;">Pozostałe kompozycje są dobre, ale to przedział metalowej poprawności jak Eye of the Storm czy Of Glorious Past i z tych bardziej przystępnych kompozycji warto jeszcze wymienić The Reaper's Scythe, gdzie Pavlovskiy czaruje w neoklasycznym stylu. Distant Shore to niestety zakończenie przeciętne i kompozycja niepotrzebnie długa, z chłodnym refrenem, tak jak pieśń barda w stylu BLIND GUARDIAN Where Sorrows Die nie powala.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Realizacja brzmienia jest najwyższej klasy i tutaj zarzutów brak. Sekcja rytmiczna ustawiona wybornie, wieloplanowe, ale nie przytłaczające.</div>
<div style="text-align: justify;">Zebrały się tutaj prawdziwe talenty, ale suma ich umiejętności nie przekłada się na jakość kompozycji, które są dobre, w dużej części jednak niezbyt oryginalne i powszednie, z czego w środkowej części wkrada się niepotrzebny eklektyzm.</div>
Pomysły na dobre kompozycje jednak mają i dowodem tego jest So they Say. Power metalowe arcydzieło i album w takim stylu bym usłyszał zdecydowanie chętniej.<br />
<br />
<br />
Ocena: 7.8/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Siege Perilous]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4565</link>
			<pubDate>Wed, 18 Mar 2026 02:03:40 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4565</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Siege Perilous - Becoming the Dragon (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://f4.bcbits.com/img/a3669591148_16.jpg" border="0" alt="[Obrazek: a3669591148_16.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1.Overture (Instrumental)    <br />
2. Ancient Rite    <br />
3. As the Dragon Falls (feat. Fabio Lione) 04:31    <br />
4. Child of Prophecy    <br />
5. Shattered Mirage    <br />
6. Chieftain    <br />
7. Cut Down    <br />
8. Echoes of Home (feat. Kristin Starkey)    <br />
9. Becoming the Dragon    <br />
10. Eschaton<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gauntek: Epic Heavy Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Shaughnessy McDaniel - śpiew<br />
Ryan Flanagan - gitara<br />
Scott Hancock - gitara<br />
Eric Fischer - bas<br />
Mark Girard - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">SIEGE PERILOUS to młody zespół ze stanu Kolorado, składający się z debiutantów, ale lokalnie zdobywający uznanie od początków swojej działalności. Po latach udało się stworzyć materiał na debiut, który nakładem własnym wydany zostanie 27 marca 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To nie jest heavy metal ani topornie-garażowy, ani też brutalny i nieczytelny, jaki od lat można usłyszeć z USA. To heavy metal dumny, heavy metal rycerski i epicki, z delikatnie nakreślonymi aranżacjami symfonicznymi, bez nachalności czy komiksowości amerykańskiej, ale z charakterystycznym duchem epic i w kompozycjach wolniejszych są pomysły zaciągnięte z MANOWAR.</div>
<div style="text-align: justify;">Tylko tak jak MANOWAR traci niestety na znaczeniu w sensie artystycznym, tak SIEGE PERILOUS podaje tutaj solidną dawkę amerykańskiego epic metalu, połączoną z europejskim pojmowaniem i prezentacją melodii. Te są tutaj bardzo istotne, dobrze przemyślane i precyzyjne, co słychać już w wybornym Ancient Rite czy amerykańskim, klasycznie heavy metalowym Child of Prophecy z wybornymi ozdobnikami gitarowymi, rozbudowanymi, niesamowicie bogatymi, a do tego są melodyjne i niezwykle czytelne. Epic w takiej formie można było usłyszeć wiele lat temu na debiucie nieodżałowanego TY MORN i może nawet As the Dragon Falls w jakimś stopniu do twórczości Brytyjczyków nawiązuje, gdzie gościnnie zaśpiewał Mistrz Fabio Lion, ale to Shaughnessy McDaniel jest tutaj gwiazdą. I to jaką gwiazdą! To mocny, donośny i potężny głos, trzymający się średnich rejestrów i wśród amerykańskich krzykaczy miło usłyszeć kogoś pełnego patosu i odwagi, zachęcającego po sięgnięcia po miecz i tarczę.</div>
<div style="text-align: justify;">Sekcja rytmiczna gra w klasycznym, amerykańskim stylu i dobrze. Gra jest zrównoważona i nie ma tutaj bezmyślnego obijania zestawu perkusyjnego, za to wybornie ciepły bas, obejmujący słuchacza niczym walkirie, a litaury Girarda grzmią tak, jak się oczekuje od takiego albumu.</div>
<div style="text-align: justify;">Brak słów, kiedy słyszy się takie epickie, rytmiczne killery jak Shattered Mirage, z których bije taki chłód i pewność siebie, której by się nie powstydzili najwięksi wojownicy z Hellady!</div>
<div style="text-align: justify;">Fantastyczny jest Chieftain z zapadającymi w pamięć mostkami i bojowymi okrzykami i szkoda, że Cut Down to taki poprawny heavy metal, ocierający się o RUNNING WILD czy BLAZON STONE i w tym stylu grupa nie ma zbyt wiele ciekawego do powiedzenia, nawet od strony technicznej. Odkupują winy w Echoes of Home, absolutnie mistrzowskiej balladzie na dwa głosy, gdzie gościnnie zaśpiewała Kristin Starkey z TEMPERANCE. Rycerskość na poziomie SERENITY i najlepszych kompozycji DRAGONY i to prawdziwe arcydzieło klimatu. Becoming the Dragon  to solidna dawka epic metalu, tak sobie jednak wypada punkt kulminacyjny tego LP, Eschaton. Prawie 8 minut doskonałych partii gitar, ale zabrakło pomysłu na refren i ciekawą melodię, która by przykuła uwagę. Poprowadzone to zostało nijako i nie ma tutaj zwieńczenia z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jak na produkcję własną jest wyborne, sharp &amp; clear w najlepszym wydaniu, bez sztuczności i doskonale słychać każdy plan.</div>
<div style="text-align: justify;">Mimo, że to debiutanci, to słychać, że mają talent i wykonanie jest tutaj godne podziwu. Wyborne sola gitarowe, które dopowiadają historię razem z Shaughnessy McDaniel, który może się okazać jednym z większych okryć USA tego roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Może końcówka albumu jest słabsza od tego, co prezentują na początku, ale SIEGE PERILOUS na tej płycie pokazuje, że jest zespołem z pomysłem i perspektywicznym, który unika schematu komiksowego i niepotrzebnie brutalnie heavy metalu na rzecz melodyjnie podanej epiki, ale bez kolorowych smoków. To jest godne pochwały i warte uznania i takiego epic metalu świat potrzebuje!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.7/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości agencji Asher Media oraz SIEGE PERILOUS.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Siege Perilous - Becoming the Dragon (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://f4.bcbits.com/img/a3669591148_16.jpg" border="0" alt="[Obrazek: a3669591148_16.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1.Overture (Instrumental)    <br />
2. Ancient Rite    <br />
3. As the Dragon Falls (feat. Fabio Lione) 04:31    <br />
4. Child of Prophecy    <br />
5. Shattered Mirage    <br />
6. Chieftain    <br />
7. Cut Down    <br />
8. Echoes of Home (feat. Kristin Starkey)    <br />
9. Becoming the Dragon    <br />
10. Eschaton<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gauntek: Epic Heavy Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Shaughnessy McDaniel - śpiew<br />
Ryan Flanagan - gitara<br />
Scott Hancock - gitara<br />
Eric Fischer - bas<br />
Mark Girard - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">SIEGE PERILOUS to młody zespół ze stanu Kolorado, składający się z debiutantów, ale lokalnie zdobywający uznanie od początków swojej działalności. Po latach udało się stworzyć materiał na debiut, który nakładem własnym wydany zostanie 27 marca 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">To nie jest heavy metal ani topornie-garażowy, ani też brutalny i nieczytelny, jaki od lat można usłyszeć z USA. To heavy metal dumny, heavy metal rycerski i epicki, z delikatnie nakreślonymi aranżacjami symfonicznymi, bez nachalności czy komiksowości amerykańskiej, ale z charakterystycznym duchem epic i w kompozycjach wolniejszych są pomysły zaciągnięte z MANOWAR.</div>
<div style="text-align: justify;">Tylko tak jak MANOWAR traci niestety na znaczeniu w sensie artystycznym, tak SIEGE PERILOUS podaje tutaj solidną dawkę amerykańskiego epic metalu, połączoną z europejskim pojmowaniem i prezentacją melodii. Te są tutaj bardzo istotne, dobrze przemyślane i precyzyjne, co słychać już w wybornym Ancient Rite czy amerykańskim, klasycznie heavy metalowym Child of Prophecy z wybornymi ozdobnikami gitarowymi, rozbudowanymi, niesamowicie bogatymi, a do tego są melodyjne i niezwykle czytelne. Epic w takiej formie można było usłyszeć wiele lat temu na debiucie nieodżałowanego TY MORN i może nawet As the Dragon Falls w jakimś stopniu do twórczości Brytyjczyków nawiązuje, gdzie gościnnie zaśpiewał Mistrz Fabio Lion, ale to Shaughnessy McDaniel jest tutaj gwiazdą. I to jaką gwiazdą! To mocny, donośny i potężny głos, trzymający się średnich rejestrów i wśród amerykańskich krzykaczy miło usłyszeć kogoś pełnego patosu i odwagi, zachęcającego po sięgnięcia po miecz i tarczę.</div>
<div style="text-align: justify;">Sekcja rytmiczna gra w klasycznym, amerykańskim stylu i dobrze. Gra jest zrównoważona i nie ma tutaj bezmyślnego obijania zestawu perkusyjnego, za to wybornie ciepły bas, obejmujący słuchacza niczym walkirie, a litaury Girarda grzmią tak, jak się oczekuje od takiego albumu.</div>
<div style="text-align: justify;">Brak słów, kiedy słyszy się takie epickie, rytmiczne killery jak Shattered Mirage, z których bije taki chłód i pewność siebie, której by się nie powstydzili najwięksi wojownicy z Hellady!</div>
<div style="text-align: justify;">Fantastyczny jest Chieftain z zapadającymi w pamięć mostkami i bojowymi okrzykami i szkoda, że Cut Down to taki poprawny heavy metal, ocierający się o RUNNING WILD czy BLAZON STONE i w tym stylu grupa nie ma zbyt wiele ciekawego do powiedzenia, nawet od strony technicznej. Odkupują winy w Echoes of Home, absolutnie mistrzowskiej balladzie na dwa głosy, gdzie gościnnie zaśpiewała Kristin Starkey z TEMPERANCE. Rycerskość na poziomie SERENITY i najlepszych kompozycji DRAGONY i to prawdziwe arcydzieło klimatu. Becoming the Dragon  to solidna dawka epic metalu, tak sobie jednak wypada punkt kulminacyjny tego LP, Eschaton. Prawie 8 minut doskonałych partii gitar, ale zabrakło pomysłu na refren i ciekawą melodię, która by przykuła uwagę. Poprowadzone to zostało nijako i nie ma tutaj zwieńczenia z prawdziwego zdarzenia.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie jak na produkcję własną jest wyborne, sharp &amp; clear w najlepszym wydaniu, bez sztuczności i doskonale słychać każdy plan.</div>
<div style="text-align: justify;">Mimo, że to debiutanci, to słychać, że mają talent i wykonanie jest tutaj godne podziwu. Wyborne sola gitarowe, które dopowiadają historię razem z Shaughnessy McDaniel, który może się okazać jednym z większych okryć USA tego roku.</div>
<div style="text-align: justify;">Może końcówka albumu jest słabsza od tego, co prezentują na początku, ale SIEGE PERILOUS na tej płycie pokazuje, że jest zespołem z pomysłem i perspektywicznym, który unika schematu komiksowego i niepotrzebnie brutalnie heavy metalu na rzecz melodyjnie podanej epiki, ale bez kolorowych smoków. To jest godne pochwały i warte uznania i takiego epic metalu świat potrzebuje!</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.7/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości agencji Asher Media oraz SIEGE PERILOUS.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Złota Dziesiątka 2026]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4564</link>
			<pubDate>Sun, 08 Feb 2026 14:20:05 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4564</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Albumy z oceną co najmniej 9/10 <img src="http://i.imgur.com/JNemjni.gif" alt=":)" title=":)" class="smilie smilie_26" /> </span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Albumy z oceną co najmniej 9/10 <img src="http://i.imgur.com/JNemjni.gif" alt=":)" title=":)" class="smilie smilie_26" /> </span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Valiant Sentinel]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4551</link>
			<pubDate>Sat, 17 Jan 2026 02:16:03 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4551</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Valiant Sentinel - Never</span><span style="font-weight: bold;">ealm (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/8/1378822.jpg?4819" border="0" alt="[Obrazek: 1378822.jpg?4819]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. War in Heaven 04:45      <br />
2. Neverealm 04:51      <br />
3. Mirkwood Forest 05:25      <br />
4. The Underdark 07:28      <br />
5. To Mend the Ring 01:14      <br />
6. Elden Lord 05:02      <br />
7. Come What May 03:11      <br />
8. Arch Nemesis 05:30      <br />
9. The Battle of Hornburg 08:57 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Veandok (Giannis Georganos) - śpiew <br />
Dimitris Skodras - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Panos Manikas - bas<br />
Frederik Ehmke - perkusja (muzyk sesyjny)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VALIANT SENTINEL zostało powołane do życia przez basistę Dimitrisa Skodrasa jako projekt jednoosobowy, który debiutował w 2021 roku, prezentując heavy/power metal grecki o solidnym wykonaniu, ale bez blasku. Jedynym, co wyróżniało ten projekt to goście, jak Fabio Lione, ale i takie gwiazdy nie wyciągną wiele z poprawnego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Dimitris Skodras powrócił do tego projektu po 5 latach przerwy, tym razem koncentrując się wyłącznie na gitarach oraz instrumentach klawiszowych, i uzupełniając skład o basistę Panosa Manikasa oraz wokalistę, znanego z mocarnego SUBIFRE Giannis Georganos. Jako muzyk sesyjny zagrał na perkusji Frederik Ehmke, znany z SINBREED oraz BLIND GUARDIAN. Druga płyta wydana została 16 stycznia nakładem polskiej wytwórni Theogonia Records, kojarzonej raczej z brutalniejszymi formami metalu.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Poszerzenie składu było dobrym pomysłem, ponieważ dzięki temu album jest bardziej spójny od strony kompozycyjnej od poprzedniego i nie ma tutaj niepotrzebnego eklektyzmu, aby dostosować się do danego wokalisty. Sekcja rytmiczna gra bardzo dobrze, co jest oczywiste, skoro gra Frederik Ehmke, ale debiutujący tutaj Panos Manikas niewiele mu ustępuje. Dimitris Skodras nie jest mistrzem shredu i jego gra jest raczej skromna, czasami techniczna, w większości jednak nieskomplikowana i wszystko tutaj skupia się głównie wokół Giannisa Georganosa.</div>
<div style="text-align: justify;">Od strony wokalnej nie ma tutaj niczego do zarzucenia, ponieważ Veandok śpiewa bardzo dobrze, chociaż słychać, że nie jest to do końca materiał dla niego odpowiedni i nie są wykorzystywane tutaj jego najmocniejsze wokalne strony. Chóralnych, miażdżących refrenów w stylu SUBFIRE tutaj nie ma, jest granie bliższe BLIND GUARDIAN, SINBREED (The Battle of Hornburg) czy nawet ELWING w bardziej zamaszystych, epickich partiach, jak w rozpoczynającym ten LP War in Heaven. Coś jest tutaj też słyszalnego ze stylistyki TRIUMPHER, ale i nie brakuje też tutaj heavy/power w stylu THE SILENT RAGE, chociaż Neverealm bardziej kojarzy się z pierwszymi trzema albumami BLIND GUARDIAN (i może w jakimś stopniu teutońskim pojęciem "rycerskości' WIZARD). Nie brakuje tutaj niemieckiego grania, ale Mirkwood Forest to gatunkowa poprawność Zagłębia Ruhry z niezbyt rozpoznawalnym refrenem. Dobrze grają w The Underdark, jest solidna melodia, dobre wykonanie, ale, jak wszędzie na tym LP, brakuje bardziej zapadających w pamięć refrenów i melodii i jest to w dużym stopniu granie odtwórcze. W kwestii nawiązań do BLIND GUARDIAN, to jest i granie krużgarnkowe w Come What May oraz To Mend the Ring, ładnie zaśpiewane, ale raczej do ogniska niż szykujące do metalowej bitwy.</div>
<div style="text-align: justify;">Najlepszy na tym LP jest Arch Nemesis, w któym grają zdecydowanie w bardziej greckim stylu MARAUDER. Jest mocno, jest klimat Hellady i teutońskie elementy zostały wplecione bardziej subtelnie. Do tego udany występ Zaka Stevensa.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest znakomita, typowo grecka i George Nerantzis zadbał, aby był to sound pełny, w bębnach charakterystycznie chłodny, a w gitarach surowy. Litaury Ehmke są tutaj zabójcze, tak jak ostra jak brzytwa gitara.</div>
<div style="text-align: justify;">Grecy wystawili tutaj laurkę dla Niemiec i Zagłębia Ruhry, nagrywając album dobry, ale jednak nie do końca wykorzystujący potencjał, drzemiący w tym składzie. LP zdecydowanie ciekawszy od debiutu, od strony realizacyjnej jak i kompozycyjnej, i to jest fakt niezaprzeczalny, który należy docenić.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Valiant Sentinel - Never</span><span style="font-weight: bold;">ealm (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/8/1378822.jpg?4819" border="0" alt="[Obrazek: 1378822.jpg?4819]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. War in Heaven 04:45      <br />
2. Neverealm 04:51      <br />
3. Mirkwood Forest 05:25      <br />
4. The Underdark 07:28      <br />
5. To Mend the Ring 01:14      <br />
6. Elden Lord 05:02      <br />
7. Come What May 03:11      <br />
8. Arch Nemesis 05:30      <br />
9. The Battle of Hornburg 08:57 <br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Veandok (Giannis Georganos) - śpiew <br />
Dimitris Skodras - gitara, instrumenty klawiszowe<br />
Panos Manikas - bas<br />
Frederik Ehmke - perkusja (muzyk sesyjny)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">VALIANT SENTINEL zostało powołane do życia przez basistę Dimitrisa Skodrasa jako projekt jednoosobowy, który debiutował w 2021 roku, prezentując heavy/power metal grecki o solidnym wykonaniu, ale bez blasku. Jedynym, co wyróżniało ten projekt to goście, jak Fabio Lione, ale i takie gwiazdy nie wyciągną wiele z poprawnego materiału.</div>
<div style="text-align: justify;">Dimitris Skodras powrócił do tego projektu po 5 latach przerwy, tym razem koncentrując się wyłącznie na gitarach oraz instrumentach klawiszowych, i uzupełniając skład o basistę Panosa Manikasa oraz wokalistę, znanego z mocarnego SUBIFRE Giannis Georganos. Jako muzyk sesyjny zagrał na perkusji Frederik Ehmke, znany z SINBREED oraz BLIND GUARDIAN. Druga płyta wydana została 16 stycznia nakładem polskiej wytwórni Theogonia Records, kojarzonej raczej z brutalniejszymi formami metalu.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Poszerzenie składu było dobrym pomysłem, ponieważ dzięki temu album jest bardziej spójny od strony kompozycyjnej od poprzedniego i nie ma tutaj niepotrzebnego eklektyzmu, aby dostosować się do danego wokalisty. Sekcja rytmiczna gra bardzo dobrze, co jest oczywiste, skoro gra Frederik Ehmke, ale debiutujący tutaj Panos Manikas niewiele mu ustępuje. Dimitris Skodras nie jest mistrzem shredu i jego gra jest raczej skromna, czasami techniczna, w większości jednak nieskomplikowana i wszystko tutaj skupia się głównie wokół Giannisa Georganosa.</div>
<div style="text-align: justify;">Od strony wokalnej nie ma tutaj niczego do zarzucenia, ponieważ Veandok śpiewa bardzo dobrze, chociaż słychać, że nie jest to do końca materiał dla niego odpowiedni i nie są wykorzystywane tutaj jego najmocniejsze wokalne strony. Chóralnych, miażdżących refrenów w stylu SUBFIRE tutaj nie ma, jest granie bliższe BLIND GUARDIAN, SINBREED (The Battle of Hornburg) czy nawet ELWING w bardziej zamaszystych, epickich partiach, jak w rozpoczynającym ten LP War in Heaven. Coś jest tutaj też słyszalnego ze stylistyki TRIUMPHER, ale i nie brakuje też tutaj heavy/power w stylu THE SILENT RAGE, chociaż Neverealm bardziej kojarzy się z pierwszymi trzema albumami BLIND GUARDIAN (i może w jakimś stopniu teutońskim pojęciem "rycerskości' WIZARD). Nie brakuje tutaj niemieckiego grania, ale Mirkwood Forest to gatunkowa poprawność Zagłębia Ruhry z niezbyt rozpoznawalnym refrenem. Dobrze grają w The Underdark, jest solidna melodia, dobre wykonanie, ale, jak wszędzie na tym LP, brakuje bardziej zapadających w pamięć refrenów i melodii i jest to w dużym stopniu granie odtwórcze. W kwestii nawiązań do BLIND GUARDIAN, to jest i granie krużgarnkowe w Come What May oraz To Mend the Ring, ładnie zaśpiewane, ale raczej do ogniska niż szykujące do metalowej bitwy.</div>
<div style="text-align: justify;">Najlepszy na tym LP jest Arch Nemesis, w któym grają zdecydowanie w bardziej greckim stylu MARAUDER. Jest mocno, jest klimat Hellady i teutońskie elementy zostały wplecione bardziej subtelnie. Do tego udany występ Zaka Stevensa.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest znakomita, typowo grecka i George Nerantzis zadbał, aby był to sound pełny, w bębnach charakterystycznie chłodny, a w gitarach surowy. Litaury Ehmke są tutaj zabójcze, tak jak ostra jak brzytwa gitara.</div>
<div style="text-align: justify;">Grecy wystawili tutaj laurkę dla Niemiec i Zagłębia Ruhry, nagrywając album dobry, ale jednak nie do końca wykorzystujący potencjał, drzemiący w tym składzie. LP zdecydowanie ciekawszy od debiutu, od strony realizacyjnej jak i kompozycyjnej, i to jest fakt niezaprzeczalny, który należy docenić.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.4/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Venger]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4549</link>
			<pubDate>Sun, 11 Jan 2026 00:03:48 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4549</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Venger - Times of Legend (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/7/1377056.jpg?4516" border="0" alt="[Obrazek: 1377056.jpg?4516]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. From Worlds Unknown 04:24      <br />
2. Pharaoh's Curse 04:57          <br />
3. Navigate the Labyrinth 04:22          <br />
4. Crystal Gazer 04:37         <br />
5. The Legend Still Remains 04:46          <br />
6. Séance 04:13          <br />
7. Throw the Witch 04:08          <br />
8. Impaler of Souls 04:45        <br />
9. Tower of Babel 05:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Austria/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Franz Bauer - śpiew<br />
Doug Scarratt - gitara<br />
James Fogarty - gitara, bas, instrumenty klawiszowe<br />
Sven Rothe - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Doug Scarratt postanowił odpocząć nieco od twórczości SAXON, któremu towarzyszy od 1995 roku i w 2024 roku zakłada projekt VENGER, w którym udzielają się gitarzysta James Fogarty, który ma doświadczenie w ekstremalnych formach metalu, podobnie jak perkusista Sven Rothe, a wokalistą został Franz Bauer z bardzo dobrego, austriackiego ROADWOLF.</div>
<div style="text-align: justify;">Taki projekt musiał przyciągnąć uwagę niejednej wytwórni, ale to Silver Lining Music wydało debiut 9 stycznia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Gdyby całość prezentowała się jak singlowy Navigate the Labyrinth, to należałoby uznać ten projekt jedynie za przeciętną, heavy metalową ciekawostkę, która próbuje nawiązywać do lat 70. i 80. brytyjskiego heavy metalu. Na szczęście jest lepiej i słychać, że Scarratt ma ciekawe pomysły, które do SAXON jednak by nie pasowały.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie brakuje tutaj NWOBHM i rozpoczynający album delikatnie malowany From Worlds Unknown jest bardzo dobry. Klasyczny i bez udziwnień, ze znakomitymi, wybornymi ozdobnikami gitarowymi i to jest ogromny plus tego albumu. Sola są niezwykle melodyjne, szczere, rozbudowane, czasami zaskakujące, tak jak świetna jest subtelna gra Sven Rothe, który czuje tę stylistykę i nie przytłacza. Surowszy Pharaoh's Curse jest gdzieś pomiędzy SATAN a PHARIAH w tych ostrych, szorstkich riffach w niepodrabialnym stylu Newcastle z gęstym i ciężkim klimatem. Do tego ten podniosły refren, przestrzenny i znakomicie zaśpiewany przez Bauera, który do takiej muzyki został stworzony.</div>
<div style="text-align: justify;">Oczywiście SAXON nie mogło zabraknąć i szkoda, że Crystal Gazer w refrenie wyszedł tak chaotycznie, ponieważ mogła to być solidna ballada godna brytyjskiego CHARIOT. Nakładki wokalne zostały zrealizowane niechlujnie, co niejako nadrabia melodia i rycerski, pełen emocji śpiew Franza Bauera i przepiękne gitary. The Legend Still Remains oraz Séance łączą się ze sobą w narracjach, chociaż Seance ma w sobie więcej okultyzmu i nawiązań do początków heavy metalu. Throw the Switch to BLACK SABBATH mroczny, BLACK SABBATH oniryczny, z mrocznymi aranżacjami klawiszowymi i odległymi chórami, nakreślającymi dalsze plany. Ciekawe, niepokojące w klimacie, z wybornym solem gitarowym, ale bezwzględnym killerem tego LP jest Impaler of Souls. BLACK SABBATH Martin Era w najlepszym wydaniu, utrzymany w epickim duchu, ze znakomitą melodią i genialnym refrenem, który zapada w pamięć. To absolutny, aranżacyjny geniusz i czapki z głów dla Doug Scarratta oraz James Fogarty za jego rewelacyjne plany klawiszowe w tej kompozycji. Co za killer! Co za moc!</div>
<div style="text-align: justify;">Tower of Babel to solidny, klasyczny heavy metal z Wysp i solidne zakończenie, choć zachowawcze i typowe. Matt Mitchell śpiewa dobrze swoim lekko ochrypłym, szorstkim głosem, ale jednak klimatycznie ten utwór odstaje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie to classic vintage, przybrudzone, z ostrymi gitarami i głośną perkusją, unoszącym się kurzem i wybornie ustawionym wokalistą na froncie. Klasycznie i nieprzesadnie garażowe, dobrze dobrany sound, który uwypukla najmocniejsze punkty zespołu.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut doświadczonej grupy muzyków, którzy nie odkrywają koła na nowo, a raczej zabierają słuchacza w podróż do lat 70. i 80. heavy metalu, w różnych jego odcieniach, choć nie zawsze interesujących.</div>
Impaler of Souls... Absolutne mistrzostwo.<br />
<br />
<br />
Ocena: 8.1/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Venger - Times of Legend (2026)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/3/7/7/1377056.jpg?4516" border="0" alt="[Obrazek: 1377056.jpg?4516]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. From Worlds Unknown 04:24      <br />
2. Pharaoh's Curse 04:57          <br />
3. Navigate the Labyrinth 04:22          <br />
4. Crystal Gazer 04:37         <br />
5. The Legend Still Remains 04:46          <br />
6. Séance 04:13          <br />
7. Throw the Witch 04:08          <br />
8. Impaler of Souls 04:45        <br />
9. Tower of Babel 05:03<br />
<br />
Rok wydania: 2026<br />
Gatunek: Heavy Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Wielka Brytania/Austria/Norwegia)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Franz Bauer - śpiew<br />
Doug Scarratt - gitara<br />
James Fogarty - gitara, bas, instrumenty klawiszowe<br />
Sven Rothe - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Doug Scarratt postanowił odpocząć nieco od twórczości SAXON, któremu towarzyszy od 1995 roku i w 2024 roku zakłada projekt VENGER, w którym udzielają się gitarzysta James Fogarty, który ma doświadczenie w ekstremalnych formach metalu, podobnie jak perkusista Sven Rothe, a wokalistą został Franz Bauer z bardzo dobrego, austriackiego ROADWOLF.</div>
<div style="text-align: justify;">Taki projekt musiał przyciągnąć uwagę niejednej wytwórni, ale to Silver Lining Music wydało debiut 9 stycznia 2026 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Gdyby całość prezentowała się jak singlowy Navigate the Labyrinth, to należałoby uznać ten projekt jedynie za przeciętną, heavy metalową ciekawostkę, która próbuje nawiązywać do lat 70. i 80. brytyjskiego heavy metalu. Na szczęście jest lepiej i słychać, że Scarratt ma ciekawe pomysły, które do SAXON jednak by nie pasowały.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie brakuje tutaj NWOBHM i rozpoczynający album delikatnie malowany From Worlds Unknown jest bardzo dobry. Klasyczny i bez udziwnień, ze znakomitymi, wybornymi ozdobnikami gitarowymi i to jest ogromny plus tego albumu. Sola są niezwykle melodyjne, szczere, rozbudowane, czasami zaskakujące, tak jak świetna jest subtelna gra Sven Rothe, który czuje tę stylistykę i nie przytłacza. Surowszy Pharaoh's Curse jest gdzieś pomiędzy SATAN a PHARIAH w tych ostrych, szorstkich riffach w niepodrabialnym stylu Newcastle z gęstym i ciężkim klimatem. Do tego ten podniosły refren, przestrzenny i znakomicie zaśpiewany przez Bauera, który do takiej muzyki został stworzony.</div>
<div style="text-align: justify;">Oczywiście SAXON nie mogło zabraknąć i szkoda, że Crystal Gazer w refrenie wyszedł tak chaotycznie, ponieważ mogła to być solidna ballada godna brytyjskiego CHARIOT. Nakładki wokalne zostały zrealizowane niechlujnie, co niejako nadrabia melodia i rycerski, pełen emocji śpiew Franza Bauera i przepiękne gitary. The Legend Still Remains oraz Séance łączą się ze sobą w narracjach, chociaż Seance ma w sobie więcej okultyzmu i nawiązań do początków heavy metalu. Throw the Switch to BLACK SABBATH mroczny, BLACK SABBATH oniryczny, z mrocznymi aranżacjami klawiszowymi i odległymi chórami, nakreślającymi dalsze plany. Ciekawe, niepokojące w klimacie, z wybornym solem gitarowym, ale bezwzględnym killerem tego LP jest Impaler of Souls. BLACK SABBATH Martin Era w najlepszym wydaniu, utrzymany w epickim duchu, ze znakomitą melodią i genialnym refrenem, który zapada w pamięć. To absolutny, aranżacyjny geniusz i czapki z głów dla Doug Scarratta oraz James Fogarty za jego rewelacyjne plany klawiszowe w tej kompozycji. Co za killer! Co za moc!</div>
<div style="text-align: justify;">Tower of Babel to solidny, klasyczny heavy metal z Wysp i solidne zakończenie, choć zachowawcze i typowe. Matt Mitchell śpiewa dobrze swoim lekko ochrypłym, szorstkim głosem, ale jednak klimatycznie ten utwór odstaje.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Brzmienie to classic vintage, przybrudzone, z ostrymi gitarami i głośną perkusją, unoszącym się kurzem i wybornie ustawionym wokalistą na froncie. Klasycznie i nieprzesadnie garażowe, dobrze dobrany sound, który uwypukla najmocniejsze punkty zespołu.</div>
<div style="text-align: justify;">Solidny debiut doświadczonej grupy muzyków, którzy nie odkrywają koła na nowo, a raczej zabierają słuchacza w podróż do lat 70. i 80. heavy metalu, w różnych jego odcieniach, choć nie zawsze interesujących.</div>
Impaler of Souls... Absolutne mistrzostwo.<br />
<br />
<br />
Ocena: 8.1/10<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Ringlorn]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4486</link>
			<pubDate>Tue, 07 Jan 2025 14:35:57 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4486</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Ringlorn - Tales of War and Magic (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/2/9/7/1297130.jpg?2309" border="0" alt="[Obrazek: 1297130.jpg?2309]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Death with Honor 06:54          <br />
2. Royal Guard 03:10      <br />
3. Warlord 06:04          <br />
4. Beautiful Witch 03:42          <br />
5. Ars Moriendi 03:56         <br />
6. Hallowed Swords 04:39         <br />
7. Ringlorn 03:44          <br />
8. The Black Veil of Death 05:17<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Mark J Dexter - śpiew<br />
Takis Jnm - gitara<br />
Gabriel Leirbag - bas<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">RINGLORN założony został w 2022 roku przez Gabriela Leirbaga, który w 2024 roku zaistniał na lokalnej scenie EP "Chapter I". Podobno legendarny Marco Concoreggi, znany z BATTLEROAR i DEXTER WARD był pod tak dużym wrażeniem skomponowanego materiału, że postanowił go zaśpiewać. Debiut zostanie wydany 24 stycznia 2025 roku przez grecką wytwórnię Steel Gallery Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Takis Jnm to gitarzysta z lokalnej sceny cover bandów IRON MAIDEN, ale jego popisy są bogate w inspiracje neoklasyczne i te sola są zagrane dobrze, chociaż nie są tak dobrze wpasowane, jak te w ANGELO PERLEPES' MYSTERY. Jakieś inspiracje MYSTERY tutaj oczywiście są, tak jak WARLORD, ale więcej tutaj BATTLEROAR i INNERWISH, jak w bardzo udanych Warlord czy Beautiful Witch. Jest w tym też coś z epickiego pędu ELWING i MARAUDER, ale udało się uniknąć porównań z DEXTER WARD, chyba że posłuchamy lekkiego Ringlorn z przymrużeniem ucha, chociaż to taki prosty i przyjemny, melodyjny power metal CASUS BELLI ze szwedzkim pogłosem w partii środkowej. Hallowed Swords czy kończący Black Veil of Death? BATTLEROAR najwyższej klasy, zresztą Marco Concoreggi jest w znakomitej dyspozycji głosowej i spora tutaj jest jego zasługa, że te kompozycje są tak porywające. No i oczywiście Takis Jnm, którego ornamentacje są na wysokim poziomie i świetnie wpisują się w epickiego ducha tego LP.</div>
<div style="text-align: justify;">Typowo surowy, grecki epic metal to nie jest, co słychać już w Death With Honor, więcej tutaj pozytywnej energii CASUS BELLI, co nie znaczy, że nie brakuje tutaj rozmachu. Jest w tym lekkość HESPERIAN OPUS, chociaż zabrakło bardziej rozległych planów klawiszowych, które bardziej by akcentowany te neoklasyczne ozdobniki. Z drugiej strony jednak, nie byłby to wtedy już tak klasyczny i charakterystyczny dla Grecji lat 90. i wczesnych 2000 epic power metal, chociaż chwilami może jest aż nazbyt schematyczny, jak w Royal Guard. Rozczarowaniem jest Ars Moriendi, który jest niewiele wnoszącym przerywnikiem z orkiestracjami, próbującymi emulować styl VIRGIN STEELE, ale nie są tak wysmakowane i nie ma tu boskiego Mark J Dextera!</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest taka sobie, ascetyczna, może nawet nieco chałupnicza w talerzach i perkusji, ale oddaje to styl dumnego, greckiego ducha. To też prawdopodobnie wynika z użycia automatu perkusyjnego, co jest tutaj sporym minusem. Chłodna i cyfrowa perkusja zabija kliat Hellady.</div>
<div style="text-align: justify;">Może nie jest to sensacja na miarę WARRIOR PATH, ale bez wątpienia jest to bardzo obiecujący, wierny tradycji grecki zespół, który ma szansę coś osiągnąć.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.7/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Steel Gallery Records.</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Ringlorn - Tales of War and Magic (2025)</span><br />
<br />
<img src="https://www.metal-archives.com/images/1/2/9/7/1297130.jpg?2309" border="0" alt="[Obrazek: 1297130.jpg?2309]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Death with Honor 06:54          <br />
2. Royal Guard 03:10      <br />
3. Warlord 06:04          <br />
4. Beautiful Witch 03:42          <br />
5. Ars Moriendi 03:56         <br />
6. Hallowed Swords 04:39         <br />
7. Ringlorn 03:44          <br />
8. The Black Veil of Death 05:17<br />
<br />
Rok wydania: 2025<br />
Gatunek: Heavy/Power Metal<br />
Kraj: Grecja<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Mark J Dexter - śpiew<br />
Takis Jnm - gitara<br />
Gabriel Leirbag - bas<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">RINGLORN założony został w 2022 roku przez Gabriela Leirbaga, który w 2024 roku zaistniał na lokalnej scenie EP "Chapter I". Podobno legendarny Marco Concoreggi, znany z BATTLEROAR i DEXTER WARD był pod tak dużym wrażeniem skomponowanego materiału, że postanowił go zaśpiewać. Debiut zostanie wydany 24 stycznia 2025 roku przez grecką wytwórnię Steel Gallery Records.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Takis Jnm to gitarzysta z lokalnej sceny cover bandów IRON MAIDEN, ale jego popisy są bogate w inspiracje neoklasyczne i te sola są zagrane dobrze, chociaż nie są tak dobrze wpasowane, jak te w ANGELO PERLEPES' MYSTERY. Jakieś inspiracje MYSTERY tutaj oczywiście są, tak jak WARLORD, ale więcej tutaj BATTLEROAR i INNERWISH, jak w bardzo udanych Warlord czy Beautiful Witch. Jest w tym też coś z epickiego pędu ELWING i MARAUDER, ale udało się uniknąć porównań z DEXTER WARD, chyba że posłuchamy lekkiego Ringlorn z przymrużeniem ucha, chociaż to taki prosty i przyjemny, melodyjny power metal CASUS BELLI ze szwedzkim pogłosem w partii środkowej. Hallowed Swords czy kończący Black Veil of Death? BATTLEROAR najwyższej klasy, zresztą Marco Concoreggi jest w znakomitej dyspozycji głosowej i spora tutaj jest jego zasługa, że te kompozycje są tak porywające. No i oczywiście Takis Jnm, którego ornamentacje są na wysokim poziomie i świetnie wpisują się w epickiego ducha tego LP.</div>
<div style="text-align: justify;">Typowo surowy, grecki epic metal to nie jest, co słychać już w Death With Honor, więcej tutaj pozytywnej energii CASUS BELLI, co nie znaczy, że nie brakuje tutaj rozmachu. Jest w tym lekkość HESPERIAN OPUS, chociaż zabrakło bardziej rozległych planów klawiszowych, które bardziej by akcentowany te neoklasyczne ozdobniki. Z drugiej strony jednak, nie byłby to wtedy już tak klasyczny i charakterystyczny dla Grecji lat 90. i wczesnych 2000 epic power metal, chociaż chwilami może jest aż nazbyt schematyczny, jak w Royal Guard. Rozczarowaniem jest Ars Moriendi, który jest niewiele wnoszącym przerywnikiem z orkiestracjami, próbującymi emulować styl VIRGIN STEELE, ale nie są tak wysmakowane i nie ma tu boskiego Mark J Dextera!</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Produkcja jest taka sobie, ascetyczna, może nawet nieco chałupnicza w talerzach i perkusji, ale oddaje to styl dumnego, greckiego ducha. To też prawdopodobnie wynika z użycia automatu perkusyjnego, co jest tutaj sporym minusem. Chłodna i cyfrowa perkusja zabija kliat Hellady.</div>
<div style="text-align: justify;">Może nie jest to sensacja na miarę WARRIOR PATH, ale bez wątpienia jest to bardzo obiecujący, wierny tradycji grecki zespół, który ma szansę coś osiągnąć.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.7/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6699ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Steel Gallery Records.</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Epinikion]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4424</link>
			<pubDate>Wed, 03 Jul 2024 20:39:50 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4424</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Epinikion - Inquisition (2022)</span><br />
<br />
<img src="https://i.discogs.com/462v_gyOBnnHZmbmC5ayOsM00j7Z0PGb7szZQIsptwc/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI2OTU1/ODQ1LTE2ODMwNTU0/MjUtOTc4MS5qcGVn.jpeg" border="0" alt="[Obrazek: MjUtOTc4MS5qcGVn.jpeg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Council of Troubles 01:36      <br />
2. Inquisition 07:21       <br />
3. Love So Sublime 06:09      <br />
4. Welcome to the Wonderful World of Jealousy 04:34      <br />
5. Stand Up and Fight 05:07       <br />
6. On the Brink of Despair 05:13       <br />
7. In the Middle of the Night 05:47     <br />
8. Sail Away 08:26      <br />
9. False Faced Demon 06:20      <br />
10. If I Could Turn Back Time 03:22       <br />
11. Stranger in the Dark 05:35       <br />
12. The Courage to Change 04:24<br />
<br />
Rok wydania: 2022<br />
Gatunek: Symphonic Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Holandia, Rosja, Włochy, Belgia, Turcja)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Robert Tangerman - gitara<br />
Renate de Boer - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
Muzycy sesyjni:<br />
Eleonora Damiano - śpiew<br />
Levent Gasgil - gitara<br />
Emre Demir - bas<br />
Vincent Verstrepen - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">EPINIKION z Holandii został założony w 2020 roku przez gitarzystę Roberta Tangermana oraz Renate de Boer, która gra na instrumentach klawiszowych. Stabilnego składu nie udało się zebrać, więc pozyskali muzyków sesyjnych, z czego najbardziej znanym jest prawdopodobnie Vincent Verstrepen z death metalowego CARNATION.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut został wydany nakładem własnym 21 kwietnia 2022 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Od strony wykonawczej niewiele jest do zarzucenia, gitarzyści grają sprawnie, na szczególne uznanie zasługuje tutaj sekcja rytmiczna, która jest dynamiczna i bardzo bogata. Eleonora Damiano śpiewa dobrze, bardzo spokojnie, dopasowując się do bardzo delikatnego brzmienia. Mix i mastering wykonał Yarne Heylen z death metalowego CARNATION i to dziwne, że zdecydował się na sound tak stłumiony, wycofujący wokalistkę. Zabrakło tutaj wieloplanowości, brzmienia bardziej selektywnego i realnie tylko sekcja rytmiczna została ustawiona tutaj dobrze z ciepłym basem i nieprzytłaczającymi bębnami. Sola gitarowe są wyraźne i nie tak stłamszone jak melodie główne, chwilami klawisze i orkiestracje zagłuszają jednak wszystko, w tym melodie, co słychać w bardzo dobrym Stand Up and Fight czy nawet Sail Away, gdzie duety wokalne zlewają się z sekcją rytmiczną. Słychać, że to miała być muzyka w klimacie AFTER FOREVER, jak w eleganckim On the Brink of Despair, który jest równie znakomity jak tytułowy Inquisition.</div>
<div style="text-align: justify;">Dobry jest Love so Sublime, ale przydałoby się to zaśpiewać z większym żarem i przekonaniem, tak jak zdecydowanie bardziej dopracowanym brzmieniem, ale projekty międzynarodowe często mają to do siebie, że brakuje spójności. Minusem jest też długość tego LP. Nie wszystkie kompozycje są atrakcyjne i Welcome to the Wonderful World of Jealousy to bezbarwne granie wielu naśladowców WITHIN TEMPTATION, z bardzo słabym refrenem i niewiele ciekawszą melodią. False Faced Demon próbuje bawić się mrocznym klimatem ADAGIO, ale niewiele z tego wynika, za to ballada If I Could Turn Back Time jest dobra, ale nie jest to wyciskacz łez.</div>
<div style="text-align: justify;">Akcentowany Stranger in the Dark to poprawne granie w stylu AFTER FOREVER, który nie pozostawia po sobie żadnego wrażenia. Co innego energiczny The Courage to Change, gdzie najbardziej słychać wszystkie mankamenty i niedobory brzmienia. Miał być power metal z mocą, a wyszło delikatniej niż MORIFADE.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Potencjał w tym zespole jest, bo kompozycyjnie jest to LP równy i spójny bez rażącego w uszy eklektyzmu. Zabrakło tylko dopracowania i środków, ale to nie jest coś, czego nie da się poprawić.</div>
<div style="text-align: justify;">Robert Tangerman i Renate de Boer po wydaniu tego LP podjęli słuszną decyzję i zamiast projektu międzynarodowego, uzupełnili skład o lokalnych muzyków, z którymi obecnie koncertują.</div>
<div style="text-align: justify;">Oby zaowocowało to kolejnym albumem w niedalekiej przyszłości.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.3/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Epinikion - Inquisition (2022)</span><br />
<br />
<img src="https://i.discogs.com/462v_gyOBnnHZmbmC5ayOsM00j7Z0PGb7szZQIsptwc/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI2OTU1/ODQ1LTE2ODMwNTU0/MjUtOTc4MS5qcGVn.jpeg" border="0" alt="[Obrazek: MjUtOTc4MS5qcGVn.jpeg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. The Council of Troubles 01:36      <br />
2. Inquisition 07:21       <br />
3. Love So Sublime 06:09      <br />
4. Welcome to the Wonderful World of Jealousy 04:34      <br />
5. Stand Up and Fight 05:07       <br />
6. On the Brink of Despair 05:13       <br />
7. In the Middle of the Night 05:47     <br />
8. Sail Away 08:26      <br />
9. False Faced Demon 06:20      <br />
10. If I Could Turn Back Time 03:22       <br />
11. Stranger in the Dark 05:35       <br />
12. The Courage to Change 04:24<br />
<br />
Rok wydania: 2022<br />
Gatunek: Symphonic Metal<br />
Kraj: Projekt Międzynarodowy (Holandia, Rosja, Włochy, Belgia, Turcja)<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Robert Tangerman - gitara<br />
Renate de Boer - instrumenty klawiszowe<br />
<br />
Muzycy sesyjni:<br />
Eleonora Damiano - śpiew<br />
Levent Gasgil - gitara<br />
Emre Demir - bas<br />
Vincent Verstrepen - perkusja<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">EPINIKION z Holandii został założony w 2020 roku przez gitarzystę Roberta Tangermana oraz Renate de Boer, która gra na instrumentach klawiszowych. Stabilnego składu nie udało się zebrać, więc pozyskali muzyków sesyjnych, z czego najbardziej znanym jest prawdopodobnie Vincent Verstrepen z death metalowego CARNATION.</div>
<div style="text-align: justify;">Debiut został wydany nakładem własnym 21 kwietnia 2022 roku.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Od strony wykonawczej niewiele jest do zarzucenia, gitarzyści grają sprawnie, na szczególne uznanie zasługuje tutaj sekcja rytmiczna, która jest dynamiczna i bardzo bogata. Eleonora Damiano śpiewa dobrze, bardzo spokojnie, dopasowując się do bardzo delikatnego brzmienia. Mix i mastering wykonał Yarne Heylen z death metalowego CARNATION i to dziwne, że zdecydował się na sound tak stłumiony, wycofujący wokalistkę. Zabrakło tutaj wieloplanowości, brzmienia bardziej selektywnego i realnie tylko sekcja rytmiczna została ustawiona tutaj dobrze z ciepłym basem i nieprzytłaczającymi bębnami. Sola gitarowe są wyraźne i nie tak stłamszone jak melodie główne, chwilami klawisze i orkiestracje zagłuszają jednak wszystko, w tym melodie, co słychać w bardzo dobrym Stand Up and Fight czy nawet Sail Away, gdzie duety wokalne zlewają się z sekcją rytmiczną. Słychać, że to miała być muzyka w klimacie AFTER FOREVER, jak w eleganckim On the Brink of Despair, który jest równie znakomity jak tytułowy Inquisition.</div>
<div style="text-align: justify;">Dobry jest Love so Sublime, ale przydałoby się to zaśpiewać z większym żarem i przekonaniem, tak jak zdecydowanie bardziej dopracowanym brzmieniem, ale projekty międzynarodowe często mają to do siebie, że brakuje spójności. Minusem jest też długość tego LP. Nie wszystkie kompozycje są atrakcyjne i Welcome to the Wonderful World of Jealousy to bezbarwne granie wielu naśladowców WITHIN TEMPTATION, z bardzo słabym refrenem i niewiele ciekawszą melodią. False Faced Demon próbuje bawić się mrocznym klimatem ADAGIO, ale niewiele z tego wynika, za to ballada If I Could Turn Back Time jest dobra, ale nie jest to wyciskacz łez.</div>
<div style="text-align: justify;">Akcentowany Stranger in the Dark to poprawne granie w stylu AFTER FOREVER, który nie pozostawia po sobie żadnego wrażenia. Co innego energiczny The Courage to Change, gdzie najbardziej słychać wszystkie mankamenty i niedobory brzmienia. Miał być power metal z mocą, a wyszło delikatniej niż MORIFADE.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Potencjał w tym zespole jest, bo kompozycyjnie jest to LP równy i spójny bez rażącego w uszy eklektyzmu. Zabrakło tylko dopracowania i środków, ale to nie jest coś, czego nie da się poprawić.</div>
<div style="text-align: justify;">Robert Tangerman i Renate de Boer po wydaniu tego LP podjęli słuszną decyzję i zamiast projektu międzynarodowego, uzupełnili skład o lokalnych muzyków, z którymi obecnie koncertują.</div>
<div style="text-align: justify;">Oby zaowocowało to kolejnym albumem w niedalekiej przyszłości.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 7.3/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Anubis (USA)]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4273</link>
			<pubDate>Fri, 23 Feb 2024 22:04:13 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4273</guid>
			<description><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Anubis - Dark Paradise (2024)</span><br />
<br />
<img src="https://f4.bcbits.com/img/a1162186350_16.jpg" border="0" alt="[Obrazek: a1162186350_16.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Venom and the Viper's Kiss 03:37      <br />
2. Heartless 04:07      <br />
3. Priestess of Dark Paradise 03:54      <br />
4. Fallen 04:02      <br />
5. Devour 03:30      <br />
6. The Uncreated 03:34      <br />
7. Symbolic 05:59      <br />
8. Strife 03:26      <br />
9. Thy Frozen Throne 04:00<br />
<br />
Rok wydania: 2024<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Devin Reiche - śpiew<br />
Eleazar Llerenas - gitara<br />
Justin Escamilla - gitara<br />
Will Buckley - bas<br />
Robin Salazar - perkusja<br />
<br />
Gościnnie:<br />
David Ainsworth - śpiew (5)<br />
Balmore Lemus - gitara (1)<br />
Paul Gehlhar - perkusja (2, 9)<br />
Cassie Morris - instrumenty klawiszowe (4)<br />
Diego Valadez - instrumenty klawiszowe (9)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Założony w 2018 roku w Lost Angeles w stanie Kalifornia przez Devine'a Reiche długo zbierał skład i przewijały się przez niego różni muzycy, jedni utalentowani, inni bardziej tradycyjni, ale w 2020 roku do grupy dołączył Eleazar Llerenas, bardzo uzdolniony i obiecujący shredder nowego pokolenia. To zwróciło szczególną uwagę niektórych na zespół, jednak materiał udało się nagrać i wydać dopiero 23 lutego 2024 roku nakładem amerykańskiej wytwórni M-Theory Audio.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Eleazar Llerenas, cóż za powiew świeżości na amerykańskiej scenie metalowej, jego wszechstronność i plastyczność słychać już w znakomitym technicznie Venom and the Viper's Kiss, gdzie w solach power metal miesza się z thrash i tradycyjnym heavy. Sola są wykonane tutaj niezwykle starannie i wielokrotnie pokazuje na tym albumie, że jest mistrzem. Jak znakomite jest solo Fallen opisać trudno, tak jak jego inspiracje bardziej europejskim power metalem w swobodzie i lekkości. Szwecja? Możliwe.</div>
<div style="text-align: justify;">Justin Escamilla również gra bardzo dobrze, ale można odnieść wrażenie, że wszystkie światła w popisach gitarowych wskazują na Eleazara Llerenasa. Sekcja rytmiczna jest bezlitosna, głośna, twarda i bardzo precyzyjna, ostra i chłodna jak stal. Warto też nadmienić, że ANUBIS nie popełnia tutaj błędów wielu innych grup grającym US Power Metal i nie jest to album monotematyczny i szybko nudzący jednolitością i jednostajnością kompozycji. Heartless zagrany w wolniejszych tempach ma świetny, nośny refren i inkantacje gitarowe. Świeżość, świeżość i jeszcze raz świeżość, a przecież nie grają tutaj niczego nowego i komiksowy Priestess of Dark Paradise tylko to potwierdza. Tylko ile zespołów ma takich gitarzystów, którzy wygrywają takie cuda?</div>
<div style="text-align: justify;">Bardziej tradycyjny power thrash USA też tutaj jest w Devour w stylu IMMORTAL GUARDIAN, ale w porównaniu z The Uncreated wypada to bardzo blado. Gdzieś to wszystko spaja DEATH z lat późniejszych i cover przekultowego Symbolic tutaj nie powinien dziwić.</div>
<div style="text-align: justify;">Strife to klasyczny, rytmiczny USPM, ale absolutnym, rycerskim zniszczeniem jest końcowy Thy Frozen Throne. Zaczyna się znakomicie, epicko, aby zaraz potem przerodzić się w bardzo melodyjne natarcie w stylu europejskim, gdzieś pomiędzy SONATA ARCTICA a LOST HORIZON z kapitalnym solem klawiszowym. Kiedyś tak grał CELLADOR i jak to pięknie brzmi tutaj. Zniszczenie. Do tego jak dobrze tutaj śpiewa Devin Reiche! Z początku może się wydawać niezłym gardłem USPM, ale to tutaj błyszczy. Głos swobodny i lekki, nie tak szorstki jak Skinnera, ale i bez egzaltacji heavy thrashowych krzykaczy. Głos stworzony do tej muzyki.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Mix wykonał Josh Franks, mastering niezmordowany Mika Jussila, który wykorzystał tutaj swoje doświadczenia z debiutu CARTHAGODS. Znakomita perkusja o sile rażenia bomby atomowej, czyli tak, jak to powinno być w USA.</div>
<div style="text-align: justify;">Rewelacyjny debiut z USA, zagrany na nienagannym, mistrzowskim poziomie. Mimo małych potknięć kompozycyjnych, w tym gatunku to najpewniej będzie jeden z najlepszych LP tego roku. W kwestii debiutów z USA, to najpewniej będzie ścisła czołówka.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie pozostaje nic innego, jak czekać na kolejny album tego zespołu i oby z kolejnymi czarami Eleazara Llerenasa.</div>
<div style="text-align: justify;">Prawdziwy wirtuoz gitary.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<span style="font-weight: bold;">Anubis - Dark Paradise (2024)</span><br />
<br />
<img src="https://f4.bcbits.com/img/a1162186350_16.jpg" border="0" alt="[Obrazek: a1162186350_16.jpg]" /><br />
<br />
Tracklista:<br />
1. Venom and the Viper's Kiss 03:37      <br />
2. Heartless 04:07      <br />
3. Priestess of Dark Paradise 03:54      <br />
4. Fallen 04:02      <br />
5. Devour 03:30      <br />
6. The Uncreated 03:34      <br />
7. Symbolic 05:59      <br />
8. Strife 03:26      <br />
9. Thy Frozen Throne 04:00<br />
<br />
Rok wydania: 2024<br />
Gatunek: Power Metal<br />
Kraj: USA<br />
<br />
Skład zespołu:<br />
Devin Reiche - śpiew<br />
Eleazar Llerenas - gitara<br />
Justin Escamilla - gitara<br />
Will Buckley - bas<br />
Robin Salazar - perkusja<br />
<br />
Gościnnie:<br />
David Ainsworth - śpiew (5)<br />
Balmore Lemus - gitara (1)<br />
Paul Gehlhar - perkusja (2, 9)<br />
Cassie Morris - instrumenty klawiszowe (4)<br />
Diego Valadez - instrumenty klawiszowe (9)<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Założony w 2018 roku w Lost Angeles w stanie Kalifornia przez Devine'a Reiche długo zbierał skład i przewijały się przez niego różni muzycy, jedni utalentowani, inni bardziej tradycyjni, ale w 2020 roku do grupy dołączył Eleazar Llerenas, bardzo uzdolniony i obiecujący shredder nowego pokolenia. To zwróciło szczególną uwagę niektórych na zespół, jednak materiał udało się nagrać i wydać dopiero 23 lutego 2024 roku nakładem amerykańskiej wytwórni M-Theory Audio.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Eleazar Llerenas, cóż za powiew świeżości na amerykańskiej scenie metalowej, jego wszechstronność i plastyczność słychać już w znakomitym technicznie Venom and the Viper's Kiss, gdzie w solach power metal miesza się z thrash i tradycyjnym heavy. Sola są wykonane tutaj niezwykle starannie i wielokrotnie pokazuje na tym albumie, że jest mistrzem. Jak znakomite jest solo Fallen opisać trudno, tak jak jego inspiracje bardziej europejskim power metalem w swobodzie i lekkości. Szwecja? Możliwe.</div>
<div style="text-align: justify;">Justin Escamilla również gra bardzo dobrze, ale można odnieść wrażenie, że wszystkie światła w popisach gitarowych wskazują na Eleazara Llerenasa. Sekcja rytmiczna jest bezlitosna, głośna, twarda i bardzo precyzyjna, ostra i chłodna jak stal. Warto też nadmienić, że ANUBIS nie popełnia tutaj błędów wielu innych grup grającym US Power Metal i nie jest to album monotematyczny i szybko nudzący jednolitością i jednostajnością kompozycji. Heartless zagrany w wolniejszych tempach ma świetny, nośny refren i inkantacje gitarowe. Świeżość, świeżość i jeszcze raz świeżość, a przecież nie grają tutaj niczego nowego i komiksowy Priestess of Dark Paradise tylko to potwierdza. Tylko ile zespołów ma takich gitarzystów, którzy wygrywają takie cuda?</div>
<div style="text-align: justify;">Bardziej tradycyjny power thrash USA też tutaj jest w Devour w stylu IMMORTAL GUARDIAN, ale w porównaniu z The Uncreated wypada to bardzo blado. Gdzieś to wszystko spaja DEATH z lat późniejszych i cover przekultowego Symbolic tutaj nie powinien dziwić.</div>
<div style="text-align: justify;">Strife to klasyczny, rytmiczny USPM, ale absolutnym, rycerskim zniszczeniem jest końcowy Thy Frozen Throne. Zaczyna się znakomicie, epicko, aby zaraz potem przerodzić się w bardzo melodyjne natarcie w stylu europejskim, gdzieś pomiędzy SONATA ARCTICA a LOST HORIZON z kapitalnym solem klawiszowym. Kiedyś tak grał CELLADOR i jak to pięknie brzmi tutaj. Zniszczenie. Do tego jak dobrze tutaj śpiewa Devin Reiche! Z początku może się wydawać niezłym gardłem USPM, ale to tutaj błyszczy. Głos swobodny i lekki, nie tak szorstki jak Skinnera, ale i bez egzaltacji heavy thrashowych krzykaczy. Głos stworzony do tej muzyki.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Mix wykonał Josh Franks, mastering niezmordowany Mika Jussila, który wykorzystał tutaj swoje doświadczenia z debiutu CARTHAGODS. Znakomita perkusja o sile rażenia bomby atomowej, czyli tak, jak to powinno być w USA.</div>
<div style="text-align: justify;">Rewelacyjny debiut z USA, zagrany na nienagannym, mistrzowskim poziomie. Mimo małych potknięć kompozycyjnych, w tym gatunku to najpewniej będzie jeden z najlepszych LP tego roku. W kwestii debiutów z USA, to najpewniej będzie ścisła czołówka.</div>
<div style="text-align: justify;">Nie pozostaje nic innego, jak czekać na kolejny album tego zespołu i oby z kolejnymi czarami Eleazara Llerenasa.</div>
<div style="text-align: justify;">Prawdziwy wirtuoz gitary.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Ocena: 8.8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">SteelHammer</span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Dominum]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4180</link>
			<pubDate>Fri, 29 Dec 2023 13:53:51 +0100</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4180</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Dominum - Hey Living People (2023)</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><img src="https://i.discogs.com/J6WB3ysE9MCYFSZUrM1dYT5rW-qVkz7hHdKWL8ensEg/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI5Mzc4/OTg2LTE3MDQyNDgz/NTUtMTQ3NC5qcGVn.jpeg" border="0" alt="[Obrazek: NTUtMTQ3NC5qcGVn.jpeg]" /></div>
<br />
<div style="text-align: justify;">tracklista:</div>
<div style="text-align: justify;">1.Immortalis Dominum 03:52</div>
<div style="text-align: justify;">2.Danger Danger 03:29</div>
<div style="text-align: justify;">3.Hey Living People 03:47</div>
<div style="text-align: justify;">4.Cannibal Corpses 03:12</div>
<div style="text-align: justify;">5.Patient Zero 03:20</div>
<div style="text-align: justify;">6.We All Taste the Same 04:47</div>
<div style="text-align: justify;">7.Frankenstein 03:31</div>
<div style="text-align: justify;">8.You Spin Me Round (Like a Record) (Dead Or Alive cover) 02:50</div>
<div style="text-align: justify;">9.Better Shoot Yourself 03:28</div>
<div style="text-align: justify;">10.Half Alive 04:16</div>
<div style="text-align: justify;">11.The Chosen Ones 03:03</div>
<div style="text-align: justify;">12.Bad Guy (Billie Eilish cover) (bonus) 03:03</div>
<div style="text-align: justify;">13.Beds Are Burning (Midnight Oil cover) ((bonus) 03:41</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">rok wydania: 2023</div>
<div style="text-align: justify;">gatunek: power metal/melodic heavy metal/rock</div>
<div style="text-align: justify;">kraj: Niemcy</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Mr. Death (Felix Heldt) - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">oraz zombie</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Odkąd George A. Romero wyniósł tematykę zombiaków do rangi sztuki, stała się ona nieodłącznym składnikiem szeroko rozumianej pop kultury, w tym także muzyki metalowej. Początkowo dotyczyło to amerykańskiego, głównie horror rock/metalu, potem te sympatyczne istoty opanowały death metal (co jest oczywiście w pełni zrozumiałe) i w końcu plaga rozszerzyła się także na power metal i regularnie pojawiają się albumy poświęcone przynajmniej w części plagom tych przede wszystkim mózgożernych potworów. Tym razem własną wersję wydarzeń końca ludzkości postanowił przedstawić Felix Heldt. Do tej pory jako muzyk metalowy nie ujawniał on swoich talentów i jego najbardziej znaczącym wkładem w tym zakresie było przygotowanie kompozycji na wydany w roku 2022 album VISION OF ATLANTIS - "Pirates", który zresztą cieszy się dużym powodzeniem i jest oceniany wysoko. Teraz Heldt staje na czele ekipy DOMINUM, jako narrator i główny aktor widowiska Pan Śmierć, a towarzyszą mu instrumentaliści, o których wiadomo na razie tyle, że już przemienili się w zombi. Wizja Heldta została opublikowana na albumie "Hey Living People" wydanym dziś, 29 grudnia 2023 przez słynną wytwórnię Napalm Records. </div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Teatralny power metal z elementami hard rocka i melodic metalu klasycznego, jaki tu zaprezentowano, wydaje się być ofertą dla szerszej widowni niż na przykład to, co robi POWERWOLF i o instrumentalną ekwilibrystykę oraz aranżacyjną ucztę tu nie chodzi. Włączono do listy kilka coverów, w tym w podstawowej wersji słynny You Spin Me Round i wyszło to całkiem sympatycznie. Kompozycje własne są krótkie, zwarte o radiowej singlowej długości i każdy z nich może być potencjalnym, umiarkowanym hitem z rock/metalowych list przebojów, tak jak otwierający Immortalis Dominum, z melodyjnym wybuchowym refrenem stylizowanym na POWERWOLF. Taki soft power grają w nośnym Danger Danger w tanecznych rytmach i dobre to jest tym bardziej, że tym razem jakby idą w refrenie drogą SABATON. Jeśli nawet uznać ten album jako w pełnym tego słowa znaczeniu rozrywkowy, to tytułowy Hey Living People to killer absolutny w tej trudnej kategorii muzycznej. Felix Heldt śpiewa bardzo dobrze, wsparty chórkami i backing wokalami, ale jako kompozytor staje na granicy geniuszu właśnie, chociażby w tym utworze. Melodyjne zniszczenie i niesamowicie chwytliwy refren. I nieco rocka w ładnym Cannibal Corpses i słynni amerykańscy Kanibale nigdy nie nagrali tak sympatycznej roztańczonej piosenki. Są tu także power rockowe kawałki, takie jak Patient Zero, na pewno dobrze prezentujące się na scenie i ta teatralność to także cecha czegoś na kształt nostalgicznego songu We All Taste the Same, najdłuższego i stanowiącego pewne wytchnienie od naporu przebojowości poprzednich utworów. Niemniej, tak sobie się to prezentuje. A Frankenstein to melodic power zdecydowanie, choć nieco w lżejszej wersji czerpiący z dokonań POWERWOLF. To frazowanie w refrenie, po prostu POWERWOLF. A Better Shoot Yourself mi się nie podoba. I wcale nie dlatego, że sama propozycja palnięcia sobie w łeb nie jest nęcąca. Tu raczej chodzi o to, że fajnie się słucha disco grania z lat 70 i 80tych w ramach coverów power metalowych, ale nowe rzeczy w takiej formie jakoś tchną tandetą. Złe wrażenie zaciera para symfoniczny i spokojny Half Alive, tak swobodnie się rozwijający w kroczący refren, solidny, choć w drugiej połowie stawki refrenów z tego albumu, podobnie jak ten z ostatniego rytmicznego The Chosen Ones i tu znowu wracamy do markowanego power metalu z elementami disco lat 80tych.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Wykonanie jest znakomite i zombi grają wybornie, ze szczególnym wskazaniem na perkusistę. Jak słychać, czasem warto się przemienić w zombie. Także brzmienie jest najwyższej  klasy, bo Mr. Death zaprosił jako producent do wykonania mixu i masteringu Mistrza Jacoba Hansena i tu wszystko jest na swoich miejscach. Można jednak zauważyć zdjęcie z gitary power metalowej mocy. Zapewne by nie przestraszyć młodszej widowni, która zombi się nie boi, ale głębokiej ryczącej gitary już tak.</div>
<div style="text-align: justify;">Ogólnie sympatyczne to jest i na pewno na scenie się okaże fajnym widowiskiem. Jako album w kategorii "metal"... Tu zdania mogą być podzielone. </div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ocena: 7,5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: #ffcc33;">new 29.12.2023</span></span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #3399ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Premierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni N</span></span></span><span style="color: #3399ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">apalm R</span></span></span><span style="color: #3399ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">ecords</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Dominum - Hey Living People (2023)</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><img src="https://i.discogs.com/J6WB3ysE9MCYFSZUrM1dYT5rW-qVkz7hHdKWL8ensEg/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI5Mzc4/OTg2LTE3MDQyNDgz/NTUtMTQ3NC5qcGVn.jpeg" border="0" alt="[Obrazek: NTUtMTQ3NC5qcGVn.jpeg]" /></div>
<br />
<div style="text-align: justify;">tracklista:</div>
<div style="text-align: justify;">1.Immortalis Dominum 03:52</div>
<div style="text-align: justify;">2.Danger Danger 03:29</div>
<div style="text-align: justify;">3.Hey Living People 03:47</div>
<div style="text-align: justify;">4.Cannibal Corpses 03:12</div>
<div style="text-align: justify;">5.Patient Zero 03:20</div>
<div style="text-align: justify;">6.We All Taste the Same 04:47</div>
<div style="text-align: justify;">7.Frankenstein 03:31</div>
<div style="text-align: justify;">8.You Spin Me Round (Like a Record) (Dead Or Alive cover) 02:50</div>
<div style="text-align: justify;">9.Better Shoot Yourself 03:28</div>
<div style="text-align: justify;">10.Half Alive 04:16</div>
<div style="text-align: justify;">11.The Chosen Ones 03:03</div>
<div style="text-align: justify;">12.Bad Guy (Billie Eilish cover) (bonus) 03:03</div>
<div style="text-align: justify;">13.Beds Are Burning (Midnight Oil cover) ((bonus) 03:41</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">rok wydania: 2023</div>
<div style="text-align: justify;">gatunek: power metal/melodic heavy metal/rock</div>
<div style="text-align: justify;">kraj: Niemcy</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Mr. Death (Felix Heldt) - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">oraz zombie</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Odkąd George A. Romero wyniósł tematykę zombiaków do rangi sztuki, stała się ona nieodłącznym składnikiem szeroko rozumianej pop kultury, w tym także muzyki metalowej. Początkowo dotyczyło to amerykańskiego, głównie horror rock/metalu, potem te sympatyczne istoty opanowały death metal (co jest oczywiście w pełni zrozumiałe) i w końcu plaga rozszerzyła się także na power metal i regularnie pojawiają się albumy poświęcone przynajmniej w części plagom tych przede wszystkim mózgożernych potworów. Tym razem własną wersję wydarzeń końca ludzkości postanowił przedstawić Felix Heldt. Do tej pory jako muzyk metalowy nie ujawniał on swoich talentów i jego najbardziej znaczącym wkładem w tym zakresie było przygotowanie kompozycji na wydany w roku 2022 album VISION OF ATLANTIS - "Pirates", który zresztą cieszy się dużym powodzeniem i jest oceniany wysoko. Teraz Heldt staje na czele ekipy DOMINUM, jako narrator i główny aktor widowiska Pan Śmierć, a towarzyszą mu instrumentaliści, o których wiadomo na razie tyle, że już przemienili się w zombi. Wizja Heldta została opublikowana na albumie "Hey Living People" wydanym dziś, 29 grudnia 2023 przez słynną wytwórnię Napalm Records. </div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Teatralny power metal z elementami hard rocka i melodic metalu klasycznego, jaki tu zaprezentowano, wydaje się być ofertą dla szerszej widowni niż na przykład to, co robi POWERWOLF i o instrumentalną ekwilibrystykę oraz aranżacyjną ucztę tu nie chodzi. Włączono do listy kilka coverów, w tym w podstawowej wersji słynny You Spin Me Round i wyszło to całkiem sympatycznie. Kompozycje własne są krótkie, zwarte o radiowej singlowej długości i każdy z nich może być potencjalnym, umiarkowanym hitem z rock/metalowych list przebojów, tak jak otwierający Immortalis Dominum, z melodyjnym wybuchowym refrenem stylizowanym na POWERWOLF. Taki soft power grają w nośnym Danger Danger w tanecznych rytmach i dobre to jest tym bardziej, że tym razem jakby idą w refrenie drogą SABATON. Jeśli nawet uznać ten album jako w pełnym tego słowa znaczeniu rozrywkowy, to tytułowy Hey Living People to killer absolutny w tej trudnej kategorii muzycznej. Felix Heldt śpiewa bardzo dobrze, wsparty chórkami i backing wokalami, ale jako kompozytor staje na granicy geniuszu właśnie, chociażby w tym utworze. Melodyjne zniszczenie i niesamowicie chwytliwy refren. I nieco rocka w ładnym Cannibal Corpses i słynni amerykańscy Kanibale nigdy nie nagrali tak sympatycznej roztańczonej piosenki. Są tu także power rockowe kawałki, takie jak Patient Zero, na pewno dobrze prezentujące się na scenie i ta teatralność to także cecha czegoś na kształt nostalgicznego songu We All Taste the Same, najdłuższego i stanowiącego pewne wytchnienie od naporu przebojowości poprzednich utworów. Niemniej, tak sobie się to prezentuje. A Frankenstein to melodic power zdecydowanie, choć nieco w lżejszej wersji czerpiący z dokonań POWERWOLF. To frazowanie w refrenie, po prostu POWERWOLF. A Better Shoot Yourself mi się nie podoba. I wcale nie dlatego, że sama propozycja palnięcia sobie w łeb nie jest nęcąca. Tu raczej chodzi o to, że fajnie się słucha disco grania z lat 70 i 80tych w ramach coverów power metalowych, ale nowe rzeczy w takiej formie jakoś tchną tandetą. Złe wrażenie zaciera para symfoniczny i spokojny Half Alive, tak swobodnie się rozwijający w kroczący refren, solidny, choć w drugiej połowie stawki refrenów z tego albumu, podobnie jak ten z ostatniego rytmicznego The Chosen Ones i tu znowu wracamy do markowanego power metalu z elementami disco lat 80tych.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Wykonanie jest znakomite i zombi grają wybornie, ze szczególnym wskazaniem na perkusistę. Jak słychać, czasem warto się przemienić w zombie. Także brzmienie jest najwyższej  klasy, bo Mr. Death zaprosił jako producent do wykonania mixu i masteringu Mistrza Jacoba Hansena i tu wszystko jest na swoich miejscach. Można jednak zauważyć zdjęcie z gitary power metalowej mocy. Zapewne by nie przestraszyć młodszej widowni, która zombi się nie boi, ale głębokiej ryczącej gitary już tak.</div>
<div style="text-align: justify;">Ogólnie sympatyczne to jest i na pewno na scenie się okaże fajnym widowiskiem. Jako album w kategorii "metal"... Tu zdania mogą być podzielone. </div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ocena: 7,5/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: #ffcc33;">new 29.12.2023</span></span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="color: #3399ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Premierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni N</span></span></span><span style="color: #3399ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">apalm R</span></span></span><span style="color: #3399ff;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">ecords</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Triumpher]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4076</link>
			<pubDate>Sat, 09 Sep 2023 17:22:13 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4076</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Triumpher - Storming the Walls (2023)</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><img src="https://www.metal-archives.com/images/1/1/2/1/1121942.jpeg?5244" border="0" alt="[Obrazek: 1121942.jpeg?5244]" /><br />
<br />
tracklista:</div>
<div style="text-align: justify;">1.Journey / Europa Victrix 05:19</div>
<div style="text-align: justify;">2.The Thunderer 04:11</div>
<div style="text-align: justify;">3.Storming the Walls 07:19</div>
<div style="text-align: justify;">4.Mediterranean Wrath 04:21</div>
<div style="text-align: justify;">5.I Wake the Dragon (Promachos) 06:10</div>
<div style="text-align: justify;">6.Esoteric Church of Dagon 04:19</div>
<div style="text-align: justify;">7.Divus de Mortuus 05:37</div>
<div style="text-align: justify;">8.Epitaphios 03:02</div>
<div style="text-align: justify;">9.The Tomb 06:16</div>
<div style="text-align: justify;">10.The Blazing Circle 06:23</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">rok wydania: 2023</div>
<div style="text-align: justify;">gatunek: epic heavy/power metal</div>
<div style="text-align: justify;">kraj: Grecja</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Antonis Vailas (Mars Triumph) - śpiew, gitara basowa</div>
<div style="text-align: justify;">Apostolos Papadimitriou - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Christopher Tsakiropoulos - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Giannis Votsis - perkusja</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">TRIUMPHER to nowe wcielenie grupy SABOTER, średniej klasy ekipy grającej heavy/power pod tą nazwą do roku 2020, mającej na koncie dwa albumy. W marcu nakładem wytwórni Floga Records wydał pierwszy LP pod nową nazwą i w nieco odmiennym stylu niż SABOTER.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Epicki heavy power - to brzmi interesująco. Trzeba jednak wziąć pod uwagę fakt, że członkowie tego zespołu od lat udzielają się w licznych grupach grających bardziej ekstremalne odmiany metalu i w ramach TRIUMPHER te wpływy są znacznie większe niż w SABOTER.</div>
<div style="text-align: justify;">Początek albumu czyli Journey / Europa Victrix jest nieokreślony, ni to progresywny, ni to epicki. Niejasne granie, gdzie jest niby pewien klimat, ale treść pozostaje ukryta. Nieco eksperymentalnie... Potem natomiast w zasadzie do końca mamy tu ostry i mocny heavy/power o masywnym brzmieniu dwóch gitar, przypominającym te z obszaru death/thrashu czy nawet black/ thrashu oraz mroczny i dosyć drapieżny wokal Marsa Triumpha. Epicki pierwiastek jest barbarzyński, czasem napominając MANOWAR i The Thunderer to wychodzi miejscami nawet bardzo dobrze, ale już w I Wake the Dragon (Promachos), to po prostu poprawne granie bez konkretnego rozwinięcia w refrenie.</div>
<div style="text-align: justify;">Wolniejsze, bardziej dostojne utwory takie jak Storming the Walls nie wybiegają poza średni poziom heroicznego heavy/power helleńskiego grania z ostatnich dwudziestu lat, także w opcji klimatu i generowanego mroku, który w takiej średniowiecznej otoczce proponują w power doomowym Mediterranean Wrath. Tu melodia nie jest specjalnie interesująca.</div>
<div style="text-align: justify;">Ataki gitarowe w surowym Esoteric Church of Dagon są w dużej mierze death/thrashowego pochodzenia i dobrze, że ubarwiono to pewnymi ozdobnikami z melodic power, oczywiście z dodatkową porcją ciężaru. Black metalowe naleciałości determinują wolniejszy Divus de Mortuus i znowu mamy stalowy, posępny metal o cechach epickich w bardziej melodyjnych i podniosłych fragmentach i znów gdzieś tam się MANOWAR przewija. Takie rzeczy jak Epitaphios pewnie znacznie lepiej się słucha w wykonaniu ROTTING CHRIST, albo NIGHTFALL i to dla fanów klasycznego heavy metalu jest raczej rzecz nie do przyjęcia. Pod koniec jest brutalniejsza wariacja na temat muzyki ELWING w The Tomb, przy czym w dalszej części mamy jedną z najbardziej tu udanych partii instrumentalnych, po części w stylu progresywnego speed metalu. A w ostatnim, najbardziej klasycznym i najbardziej heroicznym w tradycyjnym rozumieniu The Blazing Circle, są z kolei najlepsze wokale i ta kompozycja najbardziej także się mieści w głównym nurcie greckiego metalu epickiego, przy czym raczej w tych nieco surowszych obszarach.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Samo brzmienie jest, jeśli chodzi o produkcję, udane i selektywne, jednak mało odnosi się do obecnych głównych, wiodących trendów w heavy epic. George Emmanuel jako bardzo młody człowiek zrobił mastering ostatniej płyty WOLFCRY w 2010, potem obracając się raczej w kręgach soundu bardziej eksperymentalnego i brutalniejszego, co i słychać także tutaj.</div>
<div style="text-align: justify;">W sumie mroczne, pełne surowości i pędu granie, technicznie zaawansowane, ale bardzo dobre sola i praca sekcji rytmicznej to za mało, by stanąć w pierwszym szeregu greckiej epic metalowej falangi. Reasumując - album, gdzie muzycy czujący przede wszystkim ekstremalne metalowe klimaty postanowili je wykorzystać w graniu heroicznego metalu z umiarkowanym powodzeniem, odżegnując się przy tym od nijakiego grania metalu w SABOTER. I za to plus.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ocena: 7,2/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: #ffcc33;">new 9.09.2023</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Triumpher - Storming the Walls (2023)</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><img src="https://www.metal-archives.com/images/1/1/2/1/1121942.jpeg?5244" border="0" alt="[Obrazek: 1121942.jpeg?5244]" /><br />
<br />
tracklista:</div>
<div style="text-align: justify;">1.Journey / Europa Victrix 05:19</div>
<div style="text-align: justify;">2.The Thunderer 04:11</div>
<div style="text-align: justify;">3.Storming the Walls 07:19</div>
<div style="text-align: justify;">4.Mediterranean Wrath 04:21</div>
<div style="text-align: justify;">5.I Wake the Dragon (Promachos) 06:10</div>
<div style="text-align: justify;">6.Esoteric Church of Dagon 04:19</div>
<div style="text-align: justify;">7.Divus de Mortuus 05:37</div>
<div style="text-align: justify;">8.Epitaphios 03:02</div>
<div style="text-align: justify;">9.The Tomb 06:16</div>
<div style="text-align: justify;">10.The Blazing Circle 06:23</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">rok wydania: 2023</div>
<div style="text-align: justify;">gatunek: epic heavy/power metal</div>
<div style="text-align: justify;">kraj: Grecja</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">Antonis Vailas (Mars Triumph) - śpiew, gitara basowa</div>
<div style="text-align: justify;">Apostolos Papadimitriou - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Christopher Tsakiropoulos - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Giannis Votsis - perkusja</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">TRIUMPHER to nowe wcielenie grupy SABOTER, średniej klasy ekipy grającej heavy/power pod tą nazwą do roku 2020, mającej na koncie dwa albumy. W marcu nakładem wytwórni Floga Records wydał pierwszy LP pod nową nazwą i w nieco odmiennym stylu niż SABOTER.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Epicki heavy power - to brzmi interesująco. Trzeba jednak wziąć pod uwagę fakt, że członkowie tego zespołu od lat udzielają się w licznych grupach grających bardziej ekstremalne odmiany metalu i w ramach TRIUMPHER te wpływy są znacznie większe niż w SABOTER.</div>
<div style="text-align: justify;">Początek albumu czyli Journey / Europa Victrix jest nieokreślony, ni to progresywny, ni to epicki. Niejasne granie, gdzie jest niby pewien klimat, ale treść pozostaje ukryta. Nieco eksperymentalnie... Potem natomiast w zasadzie do końca mamy tu ostry i mocny heavy/power o masywnym brzmieniu dwóch gitar, przypominającym te z obszaru death/thrashu czy nawet black/ thrashu oraz mroczny i dosyć drapieżny wokal Marsa Triumpha. Epicki pierwiastek jest barbarzyński, czasem napominając MANOWAR i The Thunderer to wychodzi miejscami nawet bardzo dobrze, ale już w I Wake the Dragon (Promachos), to po prostu poprawne granie bez konkretnego rozwinięcia w refrenie.</div>
<div style="text-align: justify;">Wolniejsze, bardziej dostojne utwory takie jak Storming the Walls nie wybiegają poza średni poziom heroicznego heavy/power helleńskiego grania z ostatnich dwudziestu lat, także w opcji klimatu i generowanego mroku, który w takiej średniowiecznej otoczce proponują w power doomowym Mediterranean Wrath. Tu melodia nie jest specjalnie interesująca.</div>
<div style="text-align: justify;">Ataki gitarowe w surowym Esoteric Church of Dagon są w dużej mierze death/thrashowego pochodzenia i dobrze, że ubarwiono to pewnymi ozdobnikami z melodic power, oczywiście z dodatkową porcją ciężaru. Black metalowe naleciałości determinują wolniejszy Divus de Mortuus i znowu mamy stalowy, posępny metal o cechach epickich w bardziej melodyjnych i podniosłych fragmentach i znów gdzieś tam się MANOWAR przewija. Takie rzeczy jak Epitaphios pewnie znacznie lepiej się słucha w wykonaniu ROTTING CHRIST, albo NIGHTFALL i to dla fanów klasycznego heavy metalu jest raczej rzecz nie do przyjęcia. Pod koniec jest brutalniejsza wariacja na temat muzyki ELWING w The Tomb, przy czym w dalszej części mamy jedną z najbardziej tu udanych partii instrumentalnych, po części w stylu progresywnego speed metalu. A w ostatnim, najbardziej klasycznym i najbardziej heroicznym w tradycyjnym rozumieniu The Blazing Circle, są z kolei najlepsze wokale i ta kompozycja najbardziej także się mieści w głównym nurcie greckiego metalu epickiego, przy czym raczej w tych nieco surowszych obszarach.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Samo brzmienie jest, jeśli chodzi o produkcję, udane i selektywne, jednak mało odnosi się do obecnych głównych, wiodących trendów w heavy epic. George Emmanuel jako bardzo młody człowiek zrobił mastering ostatniej płyty WOLFCRY w 2010, potem obracając się raczej w kręgach soundu bardziej eksperymentalnego i brutalniejszego, co i słychać także tutaj.</div>
<div style="text-align: justify;">W sumie mroczne, pełne surowości i pędu granie, technicznie zaawansowane, ale bardzo dobre sola i praca sekcji rytmicznej to za mało, by stanąć w pierwszym szeregu greckiej epic metalowej falangi. Reasumując - album, gdzie muzycy czujący przede wszystkim ekstremalne metalowe klimaty postanowili je wykorzystać w graniu heroicznego metalu z umiarkowanym powodzeniem, odżegnując się przy tym od nijakiego grania metalu w SABOTER. I za to plus.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ocena: 7,2/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: #ffcc33;">new 9.09.2023</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Rozario]]></title>
			<link>https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4068</link>
			<pubDate>Mon, 28 Aug 2023 18:17:40 +0200</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">https://druzynaspolszczenia.pl/showthread.php?tid=4068</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Rozario - To the Gods We Swear (2023)</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><img src="https://i.discogs.com/5MLeleYZDa1ubhiJh77cBP715uZF6sj5qbh5G57w5Ao/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI4NjMw/MTExLTE2OTk1NDg2/MDQtMjExMC5qcGVn.jpeg" border="0" alt="[Obrazek: MDQtMjExMC5qcGVn.jpeg]" /></div>
<br />
<div style="text-align: justify;">tracklista:</div>
<div style="text-align: justify;">1.Northern Battle Cry 01:19</div>
<div style="text-align: justify;">2.To the Gods We Swear 04:21</div>
<div style="text-align: justify;">3.Heavy Metal Rider 03:48</div>
<div style="text-align: justify;">4.Nightmare in Flames 04:07</div>
<div style="text-align: justify;">5.Born Again 04:50</div>
<div style="text-align: justify;">6.Silent Lies 04:17</div>
<div style="text-align: justify;">7.Headed for Hell 03:45</div>
<div style="text-align: justify;">8.United We Stand - United We Fall 04:31</div>
<div style="text-align: justify;">9.Caged 05:04</div>
<div style="text-align: justify;">10.Rage 04:03</div>
<div style="text-align: justify;">11.Heavens Falling Down 04:17</div>
<div style="text-align: justify;">12.Burning Up 04:13</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">rok wydania: 2023</div>
<div style="text-align: justify;">gatunek: heavy metal</div>
<div style="text-align: justify;">kraj: Norwegia</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">David Rosario - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">Johan Jamtfall - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Stein Hjertholm - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Anders Halsan Engum - gitara basowa</div>
<div style="text-align: justify;">Per-Helge "Peppa" Bruvoll - perkusja</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Wokalista David Rosario zbudował ten zespół w ciągu kilku ostatnich lat, by grać heavy metal. Żaden z tych muzyków nie jest szerzej znany na metalowej scenie, jednak ich album, nagrany przy pomocy popularnego norweskiego inżyniera dźwięku i gitarzysty Tronda Holtera, szybko znalazł wydawcę i znana niemiecka wytwórnia Pride &amp; Joy Music przedstawi ten LP 20 października.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Album promowany jest singlowym To the Gods We Swear i jest to promocja najwyższej klasy. Dostojny, bojowy, tradycyjny heavy metal z monumentalnym refrenem i wyborną melodią oraz wysokiej kasy wykonaniem zdecydowanie zachęcają do zapoznania się z całością. Tym bardziej, że głos Rosario jest interesujący, a operując w średnich rejestrach dysponuje sporym zasięgiem. Dużo tu rytmicznego, tradycyjnego heavy metalu z wolniejszymi true metalowymi refrenami o bardziej uroczystym charakterze jak Heavens Falling Down, Heavy Metal Rider, Nightmare in Flames, ze wsparciem chórków. Podobnie skonstruowany został dostojny semi balladowy song Born Again, który jest w zwrotkach dobry, ze śladowymi pierwiastkami neoklasycznymi, ale rozkwita w wybuchowym, dramatycznym i melodyjnym refrenie. Świetnie brzmi zagrany w średnio szybkim tempie United We Stand - United We Fall. To jest esencja tradycyjnego metalu w czystej postaci. Z pasją i zębem zagrany został ten numer! Nieco nowocześniej, nieco bardziej rockowo (w refrenie) i chwilami także surowiej grają w niezłym Silent Lies i tu przypominają, że Norwegia to przede wszystkim potęga w metalu progresywnym, także tym bardzo melodyjnym. Jest także stylizowany na amerykański metal z rejonów SKID ROW Headed for Hell i tu melodia zwrotek, taka sympatyczna ciepła i bezpretensjonalna, robi jednak dużo lepsze wrażenie niż przypięty nieco na siłę przeciętny około epicki refren.</div>
<div style="text-align: justify;">Romantyzmu najwięcej jest w Caged, jest to mix amerykańskiego stylu rock arena i szwedzkiego melodic metalu, przy czym warto zwrócić uwagę na nad wyraz mocne tym razem wokale Rosario. Wspaniała partia instrumentalna ozdabia tę kompozycję! Dużo melodic groove - modern metalu mamy w Rage, jest także rockowy refren i ta kompozycja, choć poprawna tak nie do końca stylistycznie pasuje do tej płyty. Taki bardziej zagrany na sterydach hard rock to umieszczony na końcu Burning Up i jest dobrze, choć i ten utwór nie jest w głównym nurcie stylistycznym tej płyty. Jednak refren chwytliwy i bardzo przyjemny w swojej melodyjnej zadziorności.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Jest w tej grupie jedna prawdziwa gwiazda. To gitarzysta Johan Jamtfall. Może stosunkowo prosta struktura riffowa utworów nie daje mu zbyt dużego pola manewru, ale w solówkach wyczynia prawdziwe cuda, przy czym to popisy odległe od shredu dla shredu, to pełne treści zagrania osadzone w klasycznych realiach heavy metalu. Technika wyborna, wyczucie konwencji muzycznej także.</div>
<div style="text-align: justify;">Jednego tu brakuje. Gitarowej mocy. O ile perkusja dobrze grzmi i syczy blachami, to gitarom brakuje ciężaru i głębi. Tak jak one zostały ustawione, to ustawia się sound jakiegoś chłodnego progressive power albo thrashu. Mało kolorowe to jest i w tym aspekcie ta muzyka traci jako tradycyjny heavy metal o cechach epicko - heroicznych. <br />
Mimo to można śmiało powiedzieć, że skromna classic heavy metalowa scena norweska zyskała bardzo dobry, wartościowy zespół, który nagrał to, czego się nagrać nie udało na tak dobrym poziomie ARTCH w roku 1988, a to przecież zespół w Norwegii kultowy.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ocena: 8,8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: #ffcc33;">new 28.08.2023</span></span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: #3399ff;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Pride &amp; Joy Music<br />
</span></span></span></div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Rozario - To the Gods We Swear (2023)</span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><img src="https://i.discogs.com/5MLeleYZDa1ubhiJh77cBP715uZF6sj5qbh5G57w5Ao/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI4NjMw/MTExLTE2OTk1NDg2/MDQtMjExMC5qcGVn.jpeg" border="0" alt="[Obrazek: MDQtMjExMC5qcGVn.jpeg]" /></div>
<br />
<div style="text-align: justify;">tracklista:</div>
<div style="text-align: justify;">1.Northern Battle Cry 01:19</div>
<div style="text-align: justify;">2.To the Gods We Swear 04:21</div>
<div style="text-align: justify;">3.Heavy Metal Rider 03:48</div>
<div style="text-align: justify;">4.Nightmare in Flames 04:07</div>
<div style="text-align: justify;">5.Born Again 04:50</div>
<div style="text-align: justify;">6.Silent Lies 04:17</div>
<div style="text-align: justify;">7.Headed for Hell 03:45</div>
<div style="text-align: justify;">8.United We Stand - United We Fall 04:31</div>
<div style="text-align: justify;">9.Caged 05:04</div>
<div style="text-align: justify;">10.Rage 04:03</div>
<div style="text-align: justify;">11.Heavens Falling Down 04:17</div>
<div style="text-align: justify;">12.Burning Up 04:13</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">rok wydania: 2023</div>
<div style="text-align: justify;">gatunek: heavy metal</div>
<div style="text-align: justify;">kraj: Norwegia</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">skład zespołu:</div>
<div style="text-align: justify;">David Rosario - śpiew</div>
<div style="text-align: justify;">Johan Jamtfall - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Stein Hjertholm - gitara</div>
<div style="text-align: justify;">Anders Halsan Engum - gitara basowa</div>
<div style="text-align: justify;">Per-Helge "Peppa" Bruvoll - perkusja</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">Wokalista David Rosario zbudował ten zespół w ciągu kilku ostatnich lat, by grać heavy metal. Żaden z tych muzyków nie jest szerzej znany na metalowej scenie, jednak ich album, nagrany przy pomocy popularnego norweskiego inżyniera dźwięku i gitarzysty Tronda Holtera, szybko znalazł wydawcę i znana niemiecka wytwórnia Pride &amp; Joy Music przedstawi ten LP 20 października.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Album promowany jest singlowym To the Gods We Swear i jest to promocja najwyższej klasy. Dostojny, bojowy, tradycyjny heavy metal z monumentalnym refrenem i wyborną melodią oraz wysokiej kasy wykonaniem zdecydowanie zachęcają do zapoznania się z całością. Tym bardziej, że głos Rosario jest interesujący, a operując w średnich rejestrach dysponuje sporym zasięgiem. Dużo tu rytmicznego, tradycyjnego heavy metalu z wolniejszymi true metalowymi refrenami o bardziej uroczystym charakterze jak Heavens Falling Down, Heavy Metal Rider, Nightmare in Flames, ze wsparciem chórków. Podobnie skonstruowany został dostojny semi balladowy song Born Again, który jest w zwrotkach dobry, ze śladowymi pierwiastkami neoklasycznymi, ale rozkwita w wybuchowym, dramatycznym i melodyjnym refrenie. Świetnie brzmi zagrany w średnio szybkim tempie United We Stand - United We Fall. To jest esencja tradycyjnego metalu w czystej postaci. Z pasją i zębem zagrany został ten numer! Nieco nowocześniej, nieco bardziej rockowo (w refrenie) i chwilami także surowiej grają w niezłym Silent Lies i tu przypominają, że Norwegia to przede wszystkim potęga w metalu progresywnym, także tym bardzo melodyjnym. Jest także stylizowany na amerykański metal z rejonów SKID ROW Headed for Hell i tu melodia zwrotek, taka sympatyczna ciepła i bezpretensjonalna, robi jednak dużo lepsze wrażenie niż przypięty nieco na siłę przeciętny około epicki refren.</div>
<div style="text-align: justify;">Romantyzmu najwięcej jest w Caged, jest to mix amerykańskiego stylu rock arena i szwedzkiego melodic metalu, przy czym warto zwrócić uwagę na nad wyraz mocne tym razem wokale Rosario. Wspaniała partia instrumentalna ozdabia tę kompozycję! Dużo melodic groove - modern metalu mamy w Rage, jest także rockowy refren i ta kompozycja, choć poprawna tak nie do końca stylistycznie pasuje do tej płyty. Taki bardziej zagrany na sterydach hard rock to umieszczony na końcu Burning Up i jest dobrze, choć i ten utwór nie jest w głównym nurcie stylistycznym tej płyty. Jednak refren chwytliwy i bardzo przyjemny w swojej melodyjnej zadziorności.</div>
<br />
<div style="text-align: justify;">Jest w tej grupie jedna prawdziwa gwiazda. To gitarzysta Johan Jamtfall. Może stosunkowo prosta struktura riffowa utworów nie daje mu zbyt dużego pola manewru, ale w solówkach wyczynia prawdziwe cuda, przy czym to popisy odległe od shredu dla shredu, to pełne treści zagrania osadzone w klasycznych realiach heavy metalu. Technika wyborna, wyczucie konwencji muzycznej także.</div>
<div style="text-align: justify;">Jednego tu brakuje. Gitarowej mocy. O ile perkusja dobrze grzmi i syczy blachami, to gitarom brakuje ciężaru i głębi. Tak jak one zostały ustawione, to ustawia się sound jakiegoś chłodnego progressive power albo thrashu. Mało kolorowe to jest i w tym aspekcie ta muzyka traci jako tradycyjny heavy metal o cechach epicko - heroicznych. <br />
Mimo to można śmiało powiedzieć, że skromna classic heavy metalowa scena norweska zyskała bardzo dobry, wartościowy zespół, który nagrał to, czego się nagrać nie udało na tak dobrym poziomie ARTCH w roku 1988, a to przecież zespół w Norwegii kultowy.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: justify;">ocena: 8,8/10</div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: #ffcc33;">new 28.08.2023</span></span></span></div>
<br />
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: #3399ff;">Przedpremierowa recenzja dzięki uprzejmości wytwórni Pride &amp; Joy Music<br />
</span></span></span></div>]]></content:encoded>
		</item>
	</channel>
</rss>