Axxis
#1
Axxis - Paradise in Flames (2006)
[Obrazek: 100433.jpg]

Tracklista:

1. Paradise In Flames (Intro) 01:17
2. Dance With The Dead 04:40
3. Dance With The Dead 04:46
4. Take My Hand 05:06
5. Will God Remember Me 04:46
6. Talisman 04:24
7. Don't Leave Me 03:33
8. Lady Moon 04:33
9. Icewind 04:12
10. Stay By Me 04:01
11. Gods Of Rain 03:40
12. Passion For Rock 04:13
13. Break Your Soul (Bonus) 04:02

Rok wydania: 2006
Gatunek: Melodic metal/melodic power metal
Kraj: Niemcy

Skład zespołu:
Bernhard Weiss - śpiew
Guido Wehmeyer - gitara
Harry Oellers - gitara, instrumenty klawiszowe
Rob Schomacher - bas
Andre Hilgers - perkusja
Lakonia - wokal żeński

AXXIS gra już ponad 20 lat. Przez te wszystkie lata nigdy nie zdobył takiej popularności jak SCORPIONS, nie dorobił się też takich znanych hitów jak BONFIRE. Pozostawał jednak w czołówce niemieckiego melodyjnego metalu i hard rocka, w silnej konkurencji, nagrywając dosyć regularnie co najmniej dobre, a zazwyczaj bardzo dobre płyty z muzyką melodyjną, przystępną i wpadającą w ucho i zawsze na solidnym poziomie wykonania.
Skład zmieniał się, natomiast główne muzycznie założenia nie bardzo aż do momentu, gdy pojawił się w roku 2006 ten właśnie album. Bernhard Weiss dołożył tym razem do melodyjnych chwytliwych kompozycji pewną dawkę powerowej mocy w aranżacjach i wykonaniu i powstała płyta inna niż poprzednie, taka, która zadowolić może także fanów nieco mocniejszego niż hard rockowe brzmienia.
Co więcej AXXIS wspaniale włącza w metal elementy muzyki pop z lat 80tych i ten początek albumu w postaci Dance With The Dead z chórkami i kabaretowym wokalem jest niesamowity. Na płycie gościnnie zaśpiewała Lakonia i jej wejścia oraz duety z Wiessem są doprawdy imponujące. Podobnie miodnie brzmi melodic powerowy Dance With The Dead i tu jest i melodia i refren i cała ta niemieckość jaką tylko Niemcy potrafią z takiej muzyki wydobyć. Tym razem jak najbardziej w pozytywnym sensie. Niewielkie urozmaicenia stylistyką gothic i symphonic także ubarwiają ten kawałek. Tego jest więcej w Take My Hand i tu jeszcze więcej słychać Lakonii. Ta pani śpiewa doprawdy bardzo ładnie.
Ten utwór jest może i standardowy dla płyt typowych z takim graniem, ale tu prezentuje się okazale. Podobnie ta fajna przebojowa monumentalność w nowoczesnej oprawie w Will God Remember Me broni się sama. No zdecydowanie wysoka forma Weissa. To słychać, że mu się chce śpiewać i być aktywnym, bo czasem wcześniej można było odnieść wrażenie, że po prostu uczestniczy tylko...
Talisman to esencja tego albumu. Jest to też esencja grania AXXIS, poniekąd przy tym znów z odniesieniami do pop music lat 80tych i małym turbodoładowaniem. Mistrzowski refren to hit tej płyty. Taki mały odwet na zespołach stylistyki BONFIRE powiedzmy.
Kopalnia przebojów? Jak najbardziej, bo takim jest też także Lady Moon, znów w lekko kabaretowym stylu z fajnymi chórkami i zgrabnymi riffami. Tak przy okazji znakomity występ Hilgersa, który tu napędza ten motor doskonałymi urozmaiconymi partiami perkusji. To słychać właśnie i w tym kawałku. Swobodna gra, na luzie i jest kolejny przebój w postaci Stay By Me, który może nie ma takiej siły rażenia jak inne hiciory z tej płyty,
ale takich kawałków słucha się z przyjemnością. Udane są również - mocniejszy, skoczny i lekko folkowy Gods Of Rain z wojenną perkusją oraz bonusowy Break Your Soul gdzie melodic metal miesza się z bardzo jak na ten zespół mocnymi powerowymi zagrywkami gitarzystów. AXXIS jednak ma niestety często tendencję do wrzucania na swoje płyty kawałków rockowo-trywialnych jak w tym przypadku Pasion Of Rock i ma pewien problem ze zrobieniem dobrej ballady czy spokojnego melancholijnego utworu, co słychać niestety z kolei w Don't Leave Me. Te utwory na tym LP wypadają nieszczególnie.
Za to brzmienie jest dobrane znakomicie. Tak taka muzyka brzmieć powinna. Soczyście i ciepło oraz selektywnie. Zresztą i w tym elemencie jest stylizacja na lata 80te.
Bardzo udany album z muzyką lekką, łatwą, przyjemną i zrobioną gustownie.
Ta drogą zespół poszedł i dalej, nagrywając dwie kolejne płyty w zbliżonej konwencji, ale już nie tak przebojowe i urokliwe.


Ocena: 8.5/10
NIE JESTEM ATEISTĄ - WIERZĘ W HEAVY METAL

"Only The Strong Survive!"

Odpowiedz
#2
Axxis - Utopia (2009)
[Obrazek: 242429.jpg?2308]

Tracklista:

1. Journey To Utopia 01:39
2. Utopia 03:59
3. Last Man On Earth 04:51
4. Fass Mich An 05:10
5. Sarah Wanna Die 05:54
6. My Fathers’ Eyes 04:40
7. The Monsters Crawl 04:44
8. Eyes Of A Child 04:32
9. Heavy Rain 04:32
10. For You I Will Die 05:30
11. Underworld 03:56

Rok Wydania: 2009
Gatunek: Melodic Metal
Kraj: Niemcy

Skład:
Bernhard Weiss - wokal
Marco Wriedt - gitara
Rob Schomaker - bas
Harry Oellers - klawisze
Alex Landenburg - perkusja

Tak jak lubię Axxisa za wcześniejsze dokonania z naciskiem na „Paradise in Flames”, czy też „Time Machine”, o tyle do nowego albumu jednak podchodziłem z dystansem, bo podskórnie czułem, że jednak drugiego Time Machine nie nagrają.
Po przesłuchaniu, a nawet w trakcie słuchania, toczyła się w mojej głowie walka między ślepym wielbieniem, a trzeźwym spojrzeniem na ten album pod kątem tego, co można było usłyszeć w tym roku i odnośnie ich twórczości. No cóż wygrał rozsądek i spojrzenie na owy album z głową.
To, że będzie to album w podobnej stylistyce co poprzedni, było wiadomo już od dłuższego czasu, ale jednak pod jakimś względem owa formuła nie robi już na mnie takiego wrażenia jak kiedyś. I choć przy pierwszym odsłuchu nie miałem wrażenia, że krążek jest lepszy od poprzednika, to jednak sądzę, że pod niektórymi względami tak jest.
Choćby pod tym, że więcej jest tutaj melodyjnych utworów, jest to równiejszy album, niestety nie obeszło się bez wad.
Produkcja jak zawsze bardzo udana, forma wokalna Weissa też znakomita, jednak gorzej jest z chórkami, z refrenami i brakuje mi babskiego wokalu.
Płyta zaczyna się naprawdę zachęcająco. Genialne intro, mocny wstęp pod postacią „Utopia” - jeden z najlepszych utworów na krążku. Pełen melodii, no i co ważne zostaje w głowie.
Niestety im dalej, tym mniej mnie to rajcuje. Pytanie: dlaczego? Bo przecież utwory są melodyjne i jest do czego przytupywać...
Weźmy kolejny numer „Last man on Earth” - melodia klawiszowa całkiem udana, praca gitar już mniej, a refren całkowicie kładzie utwór.
Prawdziwym gniotem okazał się „Fasss mich ann” - po jakiego grzyba niemiecki kawałek?
”Sarah Wanna Die”- niby typowy wałek w stylu zespołu, ale dlaczego mi się nie podoba? Brak racjonalnego wyjaśnienia, ale uważam, że można było zrobić to nieco lepiej.
I kto by pomyślał, że moim nr. 1 na tym wydawnictwie okaże się... ballada „My Fathers’ Eyes” - prawdziwa perła z tego albumu. Brakuje właśnie takich przyjemnych ballad i czuję, że gdyby zespół właśnie przysiadł do tego LP nieco dłużej, to kto wie...
„The Monsters Crawl”, ”Eyes of a child” - ten sam problem, średnie, niczym się niewybijające utwory.
Kolejnym mocnym punktem jest „Heavy Rain” - chwytliwy refren, dodam, że najlepszy z tego albumu.
„For You I Will Die” - cóż kolejny wałek, który jest niby melodyjny, ale mnie nudzi.
I najlepsze co może być to dobre zakończenie po tak średnich wałkach.
„Underworld” jest przykładem jak powinien brzmieć album! To kolejna perła.

Hmm... "Utopia" okazał się dla mnie zaskoczenie pod względem tego, że niby ta sama formuła, choć nie niszczy mnie tak, jak było to w przypadku „Paradise in Flames”, czy też „Time Machine”. Uważam, że zespół powinien się nieco bardziej przyłożyć do kompozycji, a nie punktualnie, jak w szwajcarskim zegarku wydawać co 2 lata albumy, którym czegoś brakuje. Niech się nieco zastanowią nad tym co tworzą, niech nieco wleją świeżości, albo chociaż niech nagrywają w tym samym stylu, ale żeby to było na wysokim poziomie, a nie na poziomie rzemiosła. Album dla mnie wyjątkowo średni i tym razem 3 - 4 utwory godne wyróżnienia, reszta jednak pozostawia wiele do życzenia. Mam nadzieje, że panowie zreflektują, bo nie wróżę im świetlistej przyszłości.


Ocena: 5.5/10
NIE JESTEM ATEISTĄ - WIERZĘ W HEAVY METAL

"Only The Strong Survive!"

Odpowiedz
#3
Axxis - Kingdom of the Night II - Black Edition (2014)

[Obrazek: 399821.jpg?5356]

Tracklista:

1. Kingdom of the Night II 04:15
2. Venom 03:47
3. Beyond the Sky 04:21
4. The War 03:43
5. Never Again 03:50
6. Soulfire 04:14
7. More than for One Day 03:24
8. Lass dich gehen 04:03
9. Lie After Lie 03:40
10. Mary Married a Monster (Our Version) 03:28
11. Bites Inside 03:55

Rok Wydania: 2014
Gatunek: melodic metal/power metal
Kraj: Niemcy

Skład zespołu:
Bernhard Weiss - śpiew, gitara
Marco Wriedt - gitara
Rob Schomaker - gitara basowa
Dirk Brand - perkusja
Harry Oellers - instrumenty klawiszowe

Po roku 2009 działalność nagraniowa AXXIS poważnie osłabła i ekipa wzięła się poważnie do pracy w związku z 25 leciem wydania pierwszej płyty "Kingdom of the Night" (1989). Z tej okazji AXXIS przygotował specjalną niespodziankę dla swoich fanów, nagrywając "Kingdom Of the Night II" na dwóch płytach CD w wersji White zawierające kompozycje o charakterze rockowym i hard rockowym oraz w wersji Black, gdzie znalazły się utwory w konwencji melodic metal.
Albumy te zostały nagrane z nowym perkusistą Dirkiem Brandem, którego można już wcześniej usłyszeć w AXXIS na płycie z coverami z 2012 roku.

O ile White z metalem ma oczywiście wspólnego mało, to Black wszystko. Kingdom of the Night II na otwarcie to dynamiczny numer o cechach power metalowych z potoczystym nośnym refrenem, doprawdy wysokiej klasy.
To jeden z tych refrenów, który chóralnie publiczność śpiewa na koncertach i tym razem może śpiewać bardzo dobry refren. Do tego znakomite pomysłowe solo gitarowe i na dzień dobry AXXIS serwuje prawdziwy hit. Miazga!
Venom, jak na tytuł przystało jest mroczny i zbudowany na ostrych powerowych riffach podawanych z odpowiednią dawką ponurego zdecydowania. W efekcie kolejny killer w konwencji heavy/power tym razem.
Beyond the Sky z chórami wtórującymi i dynamiczną pracą gitar w stylu melodic power/speed zaskakuje rozległym refrenem i dopracowaniem szczegółów planów dalszych. Gdyby tak grały speed melodic power zespoły, które parają się tym na co dzień... No zniszczenie! Ciąg dalszy wspaniałej serii to The War, zwiewny heavy metalowy rycerski numer  w umiarkowanym tempie i z rysem folkowym w tle.
Zgrabnie zrobiony w zwrotkach power metalowy Never Again trochę traci tym razem w zbyt lekkim rockowym refrenie, który mógłby też by być zaśpiewany nieco niżej. Soulfire to z kolej zagrany z power metalową werwą hard'n'heavy i jest to kolejny hit na tej płycie. AXXIS potrafi od czasu do czasu zrobić taki powalający numer z niczego właściwie, z kilku ogranych niby do bólu riffów. Tym razem wokale w refrenie dewastujące!
Obowiązkowa metalowa ballada to More than for One Day. Udana, bez nadmiaru sentymentalizmu, z gustownie dobranym planem drugim, no i po raz kolejny AXXIS prezentuje niezwykle przyjemny refren. Oczywiście, można znaleźć w ich bogatej dyskografii lepsze ballady, ale tu nie ma powodu do narzekań. Natomiast nowocześniej zaaranżowany Lass dich gehen nie ejst dobry, i nie tylko dlatego, że jest po niemiecku. Doskonała muzyka powraca w lekko zakręconym Lie After Lie, trochę wodewilowym, trochę jarmarcznym niby power metalu, ale bardziej słychać tu pewne patenty ROYAL HUNT z okolic roku 2010. No, dobrze, bardzo dobrze to wyszło, także w nietypowej partii klawiszowej i wypływającej z niej solówki gitarowej.
Mary Married a Monster jest tylko dobry, trochę bezstylowy i jednak z mało wyrazistym refrenem. Utwór ten znalazł się  dwóch aranżacjach na obu płytach White i Black i tak realnie stoi na pograniczu hard rocka i metalu, w żadnej z tych odmian nie prezentując jednakże wysokiego poziomu. Na Black mogli sobie to darować.
Na zakończenie melodyjny niezbyt szybki heavy/power z klawiszami i zadziornym refrenem wspieranym mocnymi zagrywkami basu. Taki bujający, żywy, ale nie rozpędzony refren typowy dla klasyków AXIIS.

Zespół jest w znakomitej dyspozycji. Słychać, że im sie chce grać, że wkładają w to wszystko maksimum pasji i zaangażowania. Forma wokalna Bernharda Weissa wyborna. Śpiewa bezbłędnie, różnorodnie, zaznacza ten swój specyficzny tembr głosu i to bardzo przybliża go do najdawniejszych czasów zespołu. Gitary pracują pięknie, pięknie brzmią sola, sekcja rytmiczna jest autentycznie power metalowa, a partie klawiszy są niezwykle dobrze dobrane.
Fantastyczne brzmienie, z jednej strony nowoczesne, z drugiej przywodzące na myśl stare albumy AXXIS, choć gitary tu znacznie bardziej powermetalowo ustawiono.
AXXIS bardzo się postarał na swoje 25 lecie działalności nagraniowej. Przygotowano wyborny zestaw kompozycji z kilkoma zaledwie słabszymi momentami, i został on zagrany z power metalową werwą i elegancją właściwą AXXIS.
W efekcie w kategorii melodic power metal "Black" to najlepszy w historii zespołu album.
Piękny prezent na Jubileusz.

ocena 9/10

new 29.11.2018
NIE JESTEM ATEISTĄ - WIERZĘ W HEAVY METAL

"Only The Strong Survive!"

Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości